Home

Forum New

Read

Contest


Write

Write blog

Log In
CATEGORIES
ଓଡିଆ ପୌରାଣିକ ନାଟକରେ ସାମାଜିକ ଓ ଜାତୀୟବାଦୀ ଚିନ୍ତାଧାରା
 13 February 2019  
Art

ଧାରୟତି ଯଃ-ସଃ ଧର୍ମ । ଅର୍ଥାତ୍ ଯାହା ସମାଜକୁ ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ବନ୍ଧନ ଭିତରେ ବାନ୍ଧି ରଖେ ତାହା ହିଁ ଧର୍ମ ।ଏହା ମନୁଷ୍ୟକୁ ଧୈର୍ଯ୍ଯ ଓ ସହନଶୀଳତାର ଉଦାର ମନ୍ତ୍ରରେ ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ କରି ମୈତ୍ରୀମୟ ଏକ ସୁସ୍ଥ ସବଳ ସମାଜ ଗଠନର ପ୍ରେରଣା ଦିଏ । ବହୁ ଧର୍ମ-ବର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ସମନ୍ବିତ ଭାରତ ପରି ଏକ ବିଶାଳ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଏକତା ପାଇଁ ଜାତୀୟବାଦୀ ଚିନ୍ତାଧାରା ଏକାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ । ଏହି କ୍ରମରେ ବେଦ, ଉପନିଷଦ,ପୁରାଣ, ସଂହିତା ଆଦି ରଚନା ଗୁଡିକ କେଉଁ ପ୍ରବହମାନ କାଳରୁ ଭାରତୀୟ ଜନମାନସରେ ଐକୀକ ବିଚାର ଧାରା ଓ ଅଭିନ୍ନ ସାଂସ୍କୃତିକ ଚେତନା ସଞ୍ଚାର କରି ଆସିଛି । ଅନୈକ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦର୍ଶନର ଐକ୍ଯ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଭାରତୀୟ ଜନମାନସକୁ ଏକ ଯୋଗସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବାରେ ସକ୍ଷମ ମଧ୍ୟ ହୋଇଛି । ଅନେକ ଭାରତୀୟ ଲେଖକ ସେମାନଙ୍କ କାଉଁରୀ କାଠିର ପରଶରେ ମହାନ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ମହନୀୟତା, ଏହାର ଗୁଣବତ୍ତା ତଥା  ବିଶାଳ ଭୂ-ଖଣ୍ଡ ରେ ଅଧ୍ଯୁଷିତ ଏ ଜାତିର ପ୍ରାଚୀନ ଐତିହ୍ୟକୁ  ପାଠକ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରି ଜାତୀୟ ଚେତନା ଜାଗରଣ ଆଣିବାରେ ସତତ ଚେଷ୍ଟିତ ହୋଇଛନ୍ତି । ଯାହାରକି ଉତ୍ତରଦାୟକ - ନାଟକ । ନାଟକ ଏକ ସର୍ବଜନବୋଧ କଳା । ଭାରତରେ ଆଞ୍ଚଳିକ ନାଟକ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଲୋକ ନାଟକ ଏହାର ଗୁରୁଦାୟିତ୍ୱ ବହନ କରିଥିଲା । ଏହାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଭାସ, ଭବଭୂତି, ଭଟ୍ଟନାରାୟଣ, ମୁରାରୀ, ରୂପଗୋସ୍ବାମୀ ପ୍ରମୁଖଙ୍କ ସଂସ୍କୃତ ନାଟକର  ଅନୁବାଦ ଏବଂ ପୁରାଣ ଅବଲମ୍ବନରେ  ରଚିତ ନାଟକ ଗୁଡିକ ସମଗ୍ର ଦେଶକୁ ଏକତାର ଆହ୍ବାନ ଦେଇ ଭାରତର ଅଖଣ୍ଡ ଆତ୍ମାର ବାସ୍ତବରୂପ ପରି ପ୍ରକାଶ କରିଛି। ପୂର୍ବରୁ ଓଡ଼ିଶାର ପୁର-ପଲ୍ଲୀରେ ପ୍ରଚଳିତ ପୁରାଣ କୈନ୍ଦ୍ରିକ ରାଗ, ଲୀଳା, ସୁଆଙ୍ଗ ଆଦି ଉତ୍କଳୀୟ  ଜନ ମାନସରେ ଯେଉଁ ସାଂସ୍କୃତିକ ଚେତନା ଓ ଜାତୀୟ ସଂହତି ଭାବନା ଜାଗ୍ରତ କରି ରଖିଥିଲା, ସେହି ପରମ୍ପରାର ଉତ୍ତୋରସାଧକ ଭାବେ ନାଟ୍ଯକାର ରାମଶଙ୍କର ରାୟ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ । ଯଥାର୍ଥରେ ଏହି ସମୟରୁହିଁ ଓଡିଆ ପୌରାଣିକ ନାଟକର ସୃଷ୍ଟି । ଏହି କ୍ରମରେ ପୌରାଣିକ ଓଡିଆ ନାଟକ ଗୁଡିକ ଅନୁଶୀଳନ କଲେ ଜଣାଯାଏ ଯେ ରାମଶଙ୍କରଙ୍କ 'ରାମ ବନବାସ' ନାଟକର ମୁଖ୍ୟ ଚରିତ୍ର ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜର ସତ୍ଯ,ନିଷ୍ଠା ସର୍ବୋପରି ଉଦାର ମନୋଭାବ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ଅଶ୍ବିନୀ କୁମାରଙ୍କ 'ଜାନକୀ ' ନାଟକରେ ନିଃସ୍ବାର୍ଥପର ଶାସକ ଭାବରେ ଶ୍ରୀ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚରିତ୍ର ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଛି । ଏହା ବ୍ୟତୀତ ତାଙ୍କ ଦ୍ବାରା ରଚିତ 'ସାବିତ୍ରୀ ' ନାଟକରେ ଭାରତୀୟ ନାରୀର ସୁ-ଗୁଣାବଳୀର ମହନୀୟତା ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ହେବା ସହ ଜାତୀୟ ଐକ୍ଯଭାବ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦିଗରେ ଅଧିକ ସହାୟକ ମଧ୍ୟ  ହୋଇ ପାରିଛି । କାମପାଳ ମିଶ୍ରଙ୍କ 'ସୀତା ବିବାହ ' ନାଟକରେ ପାରିବାରିକ ସ୍ନେହ-ସମ୍ପର୍କ, ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନର ମଧୁର ବନ୍ଧନ ତଥା ପରୋପକାର ବୃତ୍ତିର ଆଦର୍ଶ ସମୁହ ଅତି ପୁଙ୍ଖାନୁପୁଙ୍ଖ ଭାବରେ ରୂପାୟିତ ହୋଇଛି । ତାଙ୍କ ଦ୍ବାରା ରଚିତ 'ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ' ନାଟକ ତତ୍କାଳୀନ ନବ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବିଚାରଳୟ ଅନୁସୃତ ଦଣ୍ଡନୀତି ସମ୍ପର୍କରେ ସୂଚନା ପ୍ରଦାନ କରିବା ସହ ସାମାଜିକ ଜୀବନରୁ କୁ-ସଂସ୍କାର ଦୂରକରି ଏକ ସୁସ୍ଥ ତଥା କଳଙ୍କ ଶୂନ୍ଯ ସମାଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାର ପ୍ରେରଣା ଦିଏ ।  ସେହିପରି ପାରଳାର ଦ୍ବିତୀୟ ରାଜକୁମାର ପଦ୍ମନାଭ ନାରାୟଣ ଦେବଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତ ପହଲ୍ଲାଦ , ଦାତା ଦର୍ପଦଳନ, ଅହଲ୍ଯା ଶାପ ମୋଚନ ପ୍ରଭୃତି ନାଟକ ଗୁଡିକରେ ଭକ୍ତି ଭାବର ମହତ୍ତ୍ୱ, ଧର୍ମର ଜୟ, ଅଦୃଷ୍ଟବାଦ୍ ର ଗଭୀର ଆସ୍ଥା, କର୍ମଫଳ ଭୋଗ, ଗର୍ବ, ଅହଙ୍କାର ଆଦି ସ୍ଥାନିତ ହେବା ସହ ଏକାଗ୍ର ସାଧନାର ସୁ-ଫଳ ସମ୍ପର୍କରେ ସୂଚନା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି । ଖଡିଆଳର ରାଜକୁମାର ବୀର ବିକ୍ରମ ଦେବଙ୍କ ନାଟ୍ଯ ସମୁହରେ ଜାତୀୟତାବାଦୀ ଚିନ୍ତାଧାରା ତଥା ସଂସ୍କାର ମନୋବୃତ୍ତି ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟିଶୀଳ ହୁଏ । ରାଧାମୋହନ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦେବଙ୍କ 'ପରିମଳା ସହ ଗମନ' ନାଟକରେ ହିନ୍ଦୁ ନାରୀର ଧର୍ମ, ଆଦର୍ଶ, ଚରିତ୍ରନିଷ୍ଠା ତଥା ପତିବ୍ରତାର ପରିଚୟ ମିଳେ । ଏତଦ୍ ବ୍ଯତୀତ ଅଶ୍ବିନୀ କୁମାରଙ୍କ 'ଭୀଷ୍ମ ' ରାମଚନ୍ଦ୍ର ମହାପାତ୍ରଙ୍କ 'ବିଲ୍ବମଙ୍ଗଳ' , 'ସୁଦାମା' , ଅଦ୍ବୈତ ବଲ୍ଲଭ ମହାନ୍ତିଙ୍କ 'ନରଦେବତା', ବ୍ଯୋମକେଶଙ୍କ 'ରାଜମୁକୁଟ', କାଳୀଚରଣଙ୍କ 'ଚକ୍ରୀ', 'ଶକୁନ୍ତଳା' ,'ମୃଗୟା' ଏବଂ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ରଥଙ୍କ 'ଶରଶଯ୍ଯା' ଏହି ପରମ୍ପରାରୁ ବିଛିନ୍ନ ନୁହେଁ । କାର୍ତ୍ତିକ ଘୋଷଙ୍କ 'ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା' ନାଟକରେ ଜାତିଭେଦ ତଥା ଆଭିଜାତ୍ଯର ଫମ୍ପା ମୋହ ତ୍ଯାଗ କରି ପୂଜ୍ଯ-ପୂଜାକୁ ଅଗ୍ରାଧିକାର ଦେବାର ସୂଚନା ମଧ୍ୟ ରହିଛି ।ଆଦି ପର୍ଯ୍ଯାୟର ଓଡିଆ ପୌରାଣିକ ନାଟକ ଗୁଡିକ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ସମାଜ-ସଂସ୍କୃତିର ବାର୍ତ୍ତାବହ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ଯ କରୁଥିଲେହେଁ ଆଧୁନିକ ଚିନ୍ତା-ଚେତନା, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ-ନିର୍ଦ୍ଦେଶ, ସ୍ରଷ୍ଟା ମନର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ଓ ଭାବବ୍ଯକ୍ତିରେ ବିଶେଷ ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ । ତେଣୁ, ପୌରଣିକ ନାଟକ ଗୁଡିକ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରାଣ ଗ୍ରନ୍ଥର କେବଳ ଆଧୁନିକ ସଂଳାପ ଧର୍ମୀ ଗଦ୍ଯ ସଂସ୍କରଣ ନୁହେଁ ,ବରଂ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସମାଜ ଗଠନ କରିବାର ପରିକଳ୍ପନା କରିବାପାଇଁ ସତତ ଚେଷ୍ଟିତ । ଆଲୋଚନାଗତ ଦୃଷ୍ଟି କୋଣରୁ ବିଚାର କଲେ ଆଲୋଚ୍ୟ ନାଟକ ଗୁଡିକ ଭାରତୀୟ ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜର ନୈତିକ ଭାବନା, ଧାର୍ମିକ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ଓ ଆଦର୍ଶ ଗୁଣାବଳୀର ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର ଦିଗରେ ଅନତିକ୍ରମ। ଜାତି-ଧର୍ମ-ବର୍ଣ୍ଣ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେ ମାନବିକତାର ବିଜୟ, ବିଶ୍ବ ମୈତ୍ରୀଭାବର ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ବୃହତ୍ତର ଜନ କଲ୍ୟାଣର ଆହ୍ବାନ, ସ୍ବ-ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା,  ମାତୃଭୂମି ପାଇଁ ଆତ୍ମ ବଳିଦାନର ଆହ୍ବାନ ଆଦି ଭାରତୀୟ ପୌରାଣିକ କଥାବସ୍ତୁ  ଭିତ୍ତିରେ ଓଡିଆ ନାଟକ ଗୁଡିକରେ ସ୍ଥାନ ପାଇ ଜାତୀୟ ଐକ୍ଯଭାବ ପ୍ରତିଷ୍ଠାର ସହାୟକ ହୋଇଛି । ଫଳତଃ ଏହି ନାଟ୍ଯ ପରମ୍ପରା ସମଗ୍ର ଦେଶକୁ ଏକ ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଓ ସହୃଦୟତାର ଭାବ ଜାଗ୍ରତ କରାଇବାରେ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରି ଆସିଛି । ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ ପୌରାଣିକ ନାଟକ ଗୁଡିକ ପୁରାଣର ବିଷୟ ବସ୍ତୁ ଉପରେ ଆଧାରିତ ହେଲେହେଁ, ଏହାର ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ରୁଚି- ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ କଥାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ବିଷୟ ବସ୍ତୁର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଛି ।ଏଥିରେ ଆଧୁନିକ ସମାଜର ବୈପ୍ଳବିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସତ୍ୟ-ଧର୍ମ-ନ୍ୟାୟ ଆଦି ପୁରାଣ ଓ କଳ୍ପନାକୁ ବାସ୍ତବ ଧର୍ମୀ କରାଇବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇ ପାରିଛି ।ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ବ ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସ୍ଥିତିବାଦ୍ ର ସ୍ବରୂପ ବ୍ଯକ୍ତି କୈନ୍ଦ୍ରିକ ଚିନ୍ତାଧାରା, ଆତ୍ମବିଶ୍ଳେଷଣର ଆବେଗ ଆଦି ପୌରାଣିକ ଓଡିଆ ନାଟକ ଗୁଡିକରେ ପ୍ରତିଫଳିତ। ଏହାଦ୍ବାରା ମାନବ ଜୀବନର ମୌଳିକ ସମସ୍ୟା, ଦୈନନ୍ଦିନ ଘଟଣା ବହୁଳ ଜୀବନର  ଚିତ୍ର ପୁଣି ମଣିଷ ମନରେ ରହିଥିବା ଅନେକ ଜଟିଳ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍‌ଥାପନ ଓ ସମାଧାନର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ମାନବବାଦୀ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ବିଶ୍ଲେଷିତ ହୋଇ ଆଧୁନିକ ନାଟକ ଗୁଡିକରେ ସେସବୁ  ପର୍ଯ୍ଯବେସିତ ହୋଇ ଆସିଛି । ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ କାଳୀଚରଣଙ୍କ 'ଚକ୍ରୀ' ନାଟକରେ କୁଟିଳ ରାଜନୀତି ମଧ୍ୟଦେଇ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନର ସନ୍ଦେଶ, ଅଶ୍ବିନୀ କୁମାରଙ୍କ 'ଭୀଷ୍ମ ' ନାଟକରେ ତ୍ଯାଗର ମହତ୍ତ୍ୱ,  'ଜାନକୀ ' ନାଟକରେ ନାରୀ ଜୀବନର ବ୍ଯଥା ଓ ବେଦନା ପରିପ୍ରକାଶ ହେବା ସହ ଜାତିଭେଦ ଦୂରୀକରଣ,  ସମାଜରେ ନାରୀର ସ୍ଥାନ,  ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନର ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବା ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ଲୋକ ଋଚିର ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ସୂଚନା ମିଳିଥାଏ ।କେତେକ ଓଡିଆ ପୌରାଣିକ ନାଟକରେ ଦେବ ଚରିତ୍ର ମାନଙ୍କୁ ଲୌକିକ ସ୍ତର ସହ ଜଡିତ କରି ମନରେ ଦୁର୍ବଳ ମନୋଭାବ  ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ଯାହା ଫଳରେ ସ୍ବାର୍ଥ, ଲୋଭ,ଅହଙ୍କାର,ଗର୍ବ, ଭୟ ପରି ହୀନମାନସୀକତା ଆଧୁନିକ ନାଟକ ସମୂହରେ ବହୁମାତ୍ରାରେ ପ୍ରତିଭାତ । ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ରଥଙ୍କ 'ଶରଶଯ୍ଯା' ନାଟକକୁ ବିଶ୍ଲେଷଣ କଲେ ପୁରାଣର ଅଲୌକିକତାକୁ ବାଦ୍ ଦେଇ ଚରିତ୍ର ମାନଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ଆଭିମୁଖ୍ଯ ମଧ୍ୟରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି । ଅନ୍ଯ କେତେକ ପୌରାଣିକ ନାଟକରେ ଅର୍ଥନୈତିକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍‌ଥାପନ, ସାମାଜିକ ଅଧଃପତନ ଓ ବ୍ଯକ୍ତି ଜୀବନର କରୁଣ ପରିଣତି ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଛି ।  ଆଉ କେତେକ ନାଟକ ଗୁଡିକରେ ଜାତିଭେଦ ସମସ୍ଯା ସହ ସାମୟିକ ପରିସ୍ଥିତି ପ୍ରତି ମାନବ ସମାଜକୁ ସାବଧାନ ମଧ୍ୟ କରାଯାଇଛି । ଆଜିର ବାସ୍ତବବାଦୀ ଯୁଗରେ ପୌରାଣିକ ନାଟକ ଗୁଡିକ ନିଜ ସ୍ଥିତି ବଜାୟ ରଖିବା ସହ ବିଶ୍ବ ମାନବିକତା ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦିଗରେ ଅଧିକ ପ୍ରଯତ୍ନଶୀଳ ।  ଅଧିକନ୍ତୁ  ଅନେକ ନବୀନ ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ପରିବେଶର ରୀତି-ନୀତି, ଚିନ୍ତା-ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ପୌରାଣିକ ନାଟକ ସମୂହ  ତା'ର ଭାରସାମ୍ୟ ରକ୍ଷାକରି ସମସ୍ଯା ଗୁଡିକ ଉପସ୍ଥାପନା କରିବା ନିମିତ୍ତ ସେଗୁଡିକର ଯଥାସମ୍ଭବ ସମାଧାନର ମାର୍ଗ ପ୍ରଦାନ କରି ଆସିଛି । ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ପୌରାଣିକ କଥାବସ୍ତୁ ଓ ତତ୍ ସଂଲଗ୍ନ  ଚରିତ୍ର , ଆଧୁନିକ ଯୁଗକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ଆଜି  ଅଧିକାଂଶ ପୌରାଣିକ ନାଟକ ମାନଙ୍କରେ ପ୍ରତିଭାତ। ଫଳତଃ,  ଆମ ସଭ୍ଯତା ଓ ସଂସ୍କୃତିର ଚେତନା ଏହି ନାଟକ ଗୁଡିକ ମାଧ୍ୟମରେ ଅଧିକ ବଳିଷ୍ଠ ହୋଇ ଜାତୀୟ ସଂହତିର ଭାବମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇଛି । ବାସ୍ତବିକ ଓଡିଆ ପୌରାଣିକ ନାଟକ ଗୁଡିକ ଦେଶ ଓ ସମାଜ ଗଠନ ନିମନ୍ତେ ପୁରାଣର  ଜନହିତ ବାର୍ତ୍ତା ଜନ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିବା ସହିତ, ଯୁଗ ଭିତ୍ତିକ ସାମାଜିକ ଭାବାଦର୍ଶକୁ ଅଧିକ ପ୍ରଚାରମୁଖୀ କରି ଏକ ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ନିର୍ବାହ କରିଆସିଛି- ଏହା ନିଃସନ୍ଦେହ ।    *****          *****          *****   ଡଃ ଶିବ ପ୍ରସାଦ ତ୍ରିପାଠୀ ସ୍ମୃତି ନିଳୟ, ଉଦୟ ନଗର ଷ୍ଟେସନରୋଡ,  ବଲାଙ୍ଗୀର (ଓଡିଶା)shibatripathy262@gmail.com 

ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଏବେ ପତ୍ତନାଭିମୂଖେ
 6 February 2019  
Art

ପ୍ରତିଦିନ ପରି ଆଜିବି ଖବରକାଗଜର ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାରେ କାହାର ଧର୍ଷଣ, କେଉଁଠି କନ୍ୟାଭ୍ରୁଣ ହତ୍ୟା ତ କେଉଁଠି ପାରିବାରିକ କଳହକୁ ନେଇ ବଧୁହତ୍ୟା । ଶେଷରେ ଆଉ ଯାହା କିଛି ସ୍ଥାନ ଖବରକାଗଜରେ ବଞ୍ଚିଛି ସେଠି ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି କିଛି ଦମ୍ପତିଙ୍କର ଘଟିଯାଇଥିବା ଆଇନସ୍ୱୀକୃତ ଛାଡପତ୍ର ଏବଂ ଆଉ କିଛି ଦମ୍ପତିଙ୍କ ଛାଡପତ୍ର ମୋକଦ୍ଦମାର ଶୁଣାଣି । ଏଥିରେ କୌଣସି ସମ୍ବାଦ ଦାତା କିମ୍ବା କୌଣସି ଖବରକାଗଜ ସମ୍ପାଦକଙ୍କର କୌଣସି ଭୁଲ ନାହିଁ କାରଣ ସବୁ ସ୍ଥାନ ଓ ସବୁ ସ୍ତରର ଖବର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇବା ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ । ଦୁଃଖର କାରଣ ହେଉଛି ଆଜିକାଲି ସମାଜରେ ଉପରୋକ୍ତ ଘଟଣା ସବୁ ଏତେ ପରିମାଣରେ ଘଟୁଛି ଯେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ତରର ଖବର ଅଣଦେଖା ହୋଇ ଖବରକାଗଜରେ କେଉଁଠି ଲୁଚିଯାଉଛି । ସବୁ ଘଟଣା ଦୁର୍ଘଟଣାର ଅନ୍ତିମ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ବଳି ପଡିଯାଉଛନ୍ତି କେବଳ ନାରୀ, କନ୍ୟା,ବଧୂ,ବାଳିକା ....ଯାହା ବି କୁହାଯାଇପାରେ ।ଶାନ୍ତ ସୁଶୀଳ ଅପରାହ୍ନ ହଜିଗଲାପରି ଅନ୍ୟର ଲୋଭ,ଲାଳସାର ନିଶାରେ ସମାଜର ସବୁ ସ୍ତରର ନାରୀମନେ,ବଧୂମନେ,ନାବାଳିକା ଓ ଶିଶୁକନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଜି କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ନିରୁପାୟ । ଆଦିଶକ୍ତିଙ୍କ ତେଜରେ ତେଜିୟାନ ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀଜାତି ଆଜି ବିରଳ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ।କେଉଁଠି ଯୌତୁକ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାରିବାରିକ କଳହକୁ ନେଇ ବଧୂହତ୍ୟା ତ କେଉଁଠି ନାବାଳିକା ଧର୍ଷଣ, କେଉଁଠି କନ୍ୟା ଭ୍ରୁଣହତ୍ୟା ତ କେଉଁଠି ପୁଣି ଏକତରଫା ପ୍ରେମ ହେତୁ ପ୍ରେମିକାକୁ ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ଏସିଡ ମାଡ । ସବୁଠି ନାରୀ ଜାତିର ଅଭାବନୀୟ ଚିତ୍ରପଟ । ସୃଷ୍ଟିକୁ ଯିଏ ଆଗକୁ ବଢାଇବାର କ୍ଷମତା ରଖିଛି ତାର ଯଦି ଏମିତି ଦିନକୁଦିନ ଲୋପ ହେବ ତେବେ ସୃଷ୍ଟିର ଭବିଷ୍ୟତ କଣ ?ଆମ ପୃଥିବୀ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରଚିତ ଏକ ପୁଷ୍ପ ଉଦ୍ୟାନ ଏବଂ ସେଥିରେ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ସୁଲଳିତ କୋମଳ ପୁଷ୍ପ ସମ୍ଭାର ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀ,ବଧୂ ଓ ବାଳିକାମାନେ । ପୁଷ୍ପ ଉଦ୍ୟାନକୁ ସଯତ୍ନେ ଆଦରରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଲେ ଉଦ୍ୟାନର ଶୋଭା ବର୍ଦ୍ଧନ ହୁଏ ମାତ୍ର ସେଗୁଡିକୁ ବୃନ୍ତଚ୍ୟୁତ କରି  ଖିନଭିନ କରିବା ଆସୁରିକ ପ୍ରବୃତ୍ତିର ପରିଚାୟକ ।ସଂସାରରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମାନ ରଖୁଥିବା ଏହି ସ୍ତ୍ରୀଜାତି ଆଜି ନିଜ ଅପମାନର ବୋଝ ସମ୍ଭାଳିନପାରି କରୁଛନ୍ତି ଆତ୍ମଦାହ । ଏଇଟା ପୁରାପୁରି ଠିକ ଯେ ଯେଉଁଠାରେ କନ୍ୟାରତ୍ନଟିଏ ନଥାଏ  ସେଠି ସତ୍ୟ ଓ ନ୍ୟାୟର ବି ଜ୍ଞାନ ନଥାଏ । କିଛି ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିବାପୁର୍ବରୁ ଜାଣିରଖିବାକୁ ହେବ କିଛି ନିରାଟ ସତ୍ୟ । ଯାହା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ବଧୂଙ୍କଠାରୁ ।ଭାରତ ସମ୍ବିଧାନରେ ଧାରା ୨୧ ସମସ୍ତ ଭାରତୀୟ ନାଗରିକଙ୍କୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବରେ ବଞ୍ଚିବାର ଅଧିକାର ପ୍ରଦାନ କରିଛି । ଏଠି ଅଧିକାର ବିଷୟରେ କହିବାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ , ଝିଅଟିଏ ..... ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜ ଘରକୁ ସଜାଡି ସାରି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ସଜାଡ଼ିବାପାଇଁ ନିଜ ରକ୍ତସମ୍ପର୍କକୁ ଭୁଲି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ସବୁଦିନପାଇଁ ଅପଣେଇନେଇଥାଏ , ବିବାହ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିହେଇ ପରଘରେ ପାଦଦିଏ ସେତେବେଳେ ଅନେକ ଅସରନ୍ତି ଆଶା ଓ ଭରସା ନେଇ ସେ ଆସିଥାଏ । ସେ ସେତେବେଳେ ଶାଶୂଘରର କାହା ଉପରେ ବି ନିଜର ବିଚାରକୁ ଜାହିର ନକରି କେବଳ ମାଆ ବଦଳରେ ମାଆଟିଏ ଆଉ ନିଜ ପରିବାରର ସ୍ନେହ ପରି ସ୍ନେହ ଟିକେ ଖୋଜିଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଏସବୁ ବଦଳରେ ତାକୁ ମିଳେ କ'ଣ ? ହତ୍ୟା ନହେଲେ ଶାରୀରିକ କିମ୍ବା ମାନସିକ ନିର୍ଯାତନା । ହଁ ଏବେ ଆଉ ଏକ ପନ୍ଥା ବି ବାହାରିଲାଣି ଛାଡପତ୍ର । ଏସବୁ ପଛରେ ବି ସେଇ ନାରୀମାନଙ୍କର ଭୂମିକା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଥାଏ କେତେବେଳେ ଶାଶୂ ରୂପରେ ତ ପୁଣି କେତେବେଳେ ନଣନ୍ଦ ରୂପରେ ।ସବୁବେଳେ ଟିଭି, ରେଡ଼ିଓ ଏବଂ ଖବରକାଗଜରେ ପୁଅ ବୋହୁମାନେ ଶାଶୂ ସ୍ୱସୁରଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧବସ୍ଥାରେ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତି ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ହେଇଥାଏ କିନ୍ତୁ ସେଇ ଘଟଣାର ପୂର୍ବାବସ୍ଥା ଯେ କେତେ ଭୟଙ୍କର ଥାଏ ସେକଥା କାହାର ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଇନଥାଏ ।ସବୁ ବଧୂମାନେ ନିଜ ସଂସାରକୁ ଖୁସିରେ ଆଗକୁ ନେବାକୁ ଆଶା ପୋଷଣ କରିଥାନ୍ତି । ନିଜ ଘରେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଓ ଶାଶୂ,ସ୍ୱସୁର ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପରିବାରଙ୍କ ସହିତ ଖୁସିରେ ରହିବାକୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି।ହେଲେ ନବବଧୂଟିଏ ନୂଆ କରି ଶାଶୂଘରେ ପାଦ ଦେଲାକ୍ଷଣି ଶାଶୁମାନଙ୍କ ମନରେ ନିଜ ପୁତ୍ରକୁ ହରାଇବାର ଭୟ ଜାତହୁଏ । ସେଥିପାଇଁ ସେମାନେ ନବବଧୂମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଇସାରାରେ ନଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି । ବଧୂମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଧିକାର ମଧ୍ୟ ସେ ଛଡାଇ ନିଆନ୍ତି । ନିଜ ପସନ୍ଦରେ ,ନିଜ ଢାଞ୍ଚାରେ ସେମାନେ ନବବଧୂମାନଙ୍କୁ ପରିଚାଳନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି । ନିଜଠାରୁ ନିଜ ବଧୂମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ପାରଙ୍ଗମ ଦେଖି ଖୁସି ହେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେମାନେ ଇର୍ଷା କରିବାରେ ଲାଗନ୍ତି । ଶାଶୂଘରେ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବରେ ବଞ୍ଚିବାର ସବୁ ଅଧିକାର ସେମାନେ ବଧୁଙ୍କଠାରୁ ଛଡାଇନିଆନ୍ତି । ନିଜର ପ୍ରାଧାନ୍ୟକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପ୍ରୟାସରେ ସେ ମାଆରୁ ପାଲଟିଯାନ୍ତି ମନ୍ଥରା । ସ୍ୱାମୀ ଓ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଳହ ,ମତାନ୍ତର ସୃଷ୍ଟି କରିବାପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପଛାନ୍ତିନାହିଁ । କିଛି ପୁଅମାନେ ସେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ଓ ନ୍ୟାୟର ପଟ ନେଇ ଏସବୁକୁ ବରୋଧ କରି ଖରାପ ପୁଅ ବା ସ୍ତ୍ରୀ ବୁଦ୍ଧିଆ ବୋଲି ଆଖ୍ୟା ପାଆନ୍ତି ଆଉ କିଛି ପୁଅମାନେ ମାଆମାନଙ୍କର ଆଜ୍ଞାଧୀନ ପୁତ୍ର ସାଜିବାକୁ ଯାଇ ନିଜ ହାତରେ ନିଜ ଘରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଅଗ୍ନିକୁ ସାକ୍ଷୀ ମାନି ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ସାଥିରେ ରହିବାକୁ ସଂକଳ୍ପ କରିଥିବା ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ  ଛାଡପତ୍ର ଦିଅନ୍ତି । ଆଉକିଛି ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିତପ୍ରଜ୍ଞର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିବା ଆଳରେ ବଧୂମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ହେଉଥିବା ଅତ୍ୟାଚାରକୁ ଦେଖି ନଦେଖିବାର ଅଭିନୟ କରନ୍ତି । ଆଜିକାଲି ବଧୂ ନିର୍ଯାତନାର ଅବରୋଧ ପାଇଁ ବହୁତ ଆଇନ କାନୁନ , ମହିଳା ସୁରକ୍ଷା ସଂଘ ବାହାରିଲାଣି । ସେହି କାର୍ଯ୍ୟଧାରାକୁ ଆଖିଆଗରେ ରଖି ଶାଶୂଘର ଲୋକମାନେ ଆଉ ବିଶେଷ ଶାରୀରିକ ନିର୍ଯାତନା ନଦେଇ ମାନସିକ ନିର୍ଯାତନା ଦେବାରେ ଲାଗିପଡିଛନ୍ତି । ଶାରୀରିକ ନିର୍ଯାତନାରେ ଦେହର କ୍ଷତାକ୍ତ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖାଇ ହେବ କିନ୍ତୁ ମାନସିକ ନିର୍ଯାତନାରେ କ୍ଷତ ମନରେ ହୁଏ ଯାହା କାହାକୁ ଦେଖାଇହୁଏନି । ଶାଶୂଘରଲୋକଙ୍କ ଛଳନା ଭରା ଭଲପାଇବା ସାମ୍ନାରେ  ମନର କ୍ଷତ ସବୁ ଲୋକଲୋଚନକୁ ଆସିବାରେ ବିଫଳ ହୁଏ । ଫଳରେ ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହିନପାରି ନିର୍ଯାତିତା ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କ ମାନସିକ ଭାରସାମ୍ୟ ହରାଇବସନ୍ତି । କିଛି ବଧୂମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଏହି ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାପାଇଁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ଜଘନ୍ୟ ପଦକ୍ଷେପ ନିଅନ୍ତି ଆଉ କିଛି ବଧୂମାନେ କିଛି ଉପାୟ ନପାଇ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ଯୌଥ ପରିବାରରୁ ଦୁରେଇ ରୁହନ୍ତି । ଆଉ କିଛି ବଧୂ ଶାଶୂଘରକୁ ନିଜର କର୍ମଭୂମି ମାନିନେଇ ସବୁ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ସହିଯାନ୍ତି । ଏହା ଫଳରେ ଶାଶୂ ଶ୍ୱଶୁର ମାନଙ୍କପ୍ରତି ବଧୂମାନଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ସମ୍ମାନ ଓ ଭଲପାଇବା ଧୀରେ ଧୀରେ ଘୃଣାରେ ପରିଣତ ହେଇଯାଏ ଯାହାର ପରିଣାମ ସ୍ୱରୂପ ଶାଶୂ ଶ୍ୱଶୁରମାନଙ୍କୁ ନିଜର ବୃଦ୍ଧବସ୍ଥାରେ ଭୋଗିବାକୁ ପଡେ । ହଁ ବୃଦ୍ଧବସ୍ଥାରେ ଶାଶୂ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ପରି ଗୁରୁଜନ ମାନଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବା ଓ ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଦୁରେଇଯିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ ଭୁଲ ଏବଂ ନିୟମ ବିରୁଦ୍ଧରେ । ଏଥିପାଇଁ ଦଣ୍ଡବିଧାନ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ କିନ୍ତୁ ନବବଧୂମାନଙ୍କର ସରଳ ମନକୁ ବୁଝି ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଢଙ୍ଗରେ ବଂଚିବାକୁଦେବା ସବୁ ଶାଶୂ ସ୍ୱସୁରଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରଧାନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ।  ଗୋଟେ ମାଆ ଯେତେବେଳେ ଘରର ଜ୍ୱାଇଁକୁ ନିଜ ପୁଅଭଳି ମାନିନେଇ ତାର ଆଦର ଯତ୍ନ କରନ୍ତି ସେତେବେଳେ ସେଇ ମାଆ ଗୋଟେ ବଧୂକୁ କାହିଁକି ଏତେ ନିର୍ଯାତନା ଦିଅନ୍ତି । ଯୌତୁକ ଲୋଭରେ ନିଜ ପୁତ୍ରବଧୂକୁ ନିର୍ମମ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି କିମ୍ବା କିଛି ନା କିଛି ଆଳରେ ଘରୁ ବହାରକରିଦିଆନ୍ତି । ଶାଶୂ ଓ ନଣନ୍ଦ ମାନେ ଭୁଲିଯାନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ବି ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ । ଏହିପରି ଘଟଣା ଦେଖି କନ୍ୟା ମାନଙ୍କ ପିତା ମାତା ମାନେ ଶାଶୂ ଏବଂ ନଣନ୍ଦ ଥିବା ଘରକୁ ଝିଅ ଦେବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରୁଛନ୍ତି । ବଡ ବଡ ନେତା ମନ୍ତ୍ରୀ ମାନଙ୍କ ଘରେ ବି ଏହିଭଳି ଘଟଣା ସବୁ ଘଟିଚାଲୁଛି । କିଛିଲୋକ ମଧ୍ୟ ଯୌତୁକ ସମସ୍ୟା ବା ଶାଶୂଘରେ ହେଉଥିବା ନିର୍ଯାତନାର ଭୟରେ ନିଜର କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ହେବାର ସୂଚନା ଜାଣି ତାଙ୍କୁ ଭୃଣରୁ ହିଁ ହତ୍ୟା କରିଦେଉଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଏହାର ସମାଧାନ ଆମ ନିଜ ହାତରେ ଅଛି । ଆମେ ଯଦି ସଚେତନ ନହେବା ତେବେ ସ୍ତ୍ରୀ ଜାତି ରୁ କିଛି ଏହିପରି ଭାବେ ଲୋପ ହେଇଯିବେ ।କିଛି କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ହେବା ପୂର୍ବରୁ କନ୍ୟା ହେତୁ ମୃତ୍ଯୁଦଣ୍ଡ ପାଉଛନ୍ତି । ନିଜେ କନ୍ୟା ହେଇ ମଧ୍ୟ କିଛି ନାରୀମାନେ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନର ଲାଳସାରେ ନିଜ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଭ୍ରୁଣରୁ ହିଁ ମାରିଦେଉଛନ୍ତି । କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ହେତୁ ମଧ୍ୟ କିଛି ବଧୂମାନେ ସ୍ୱସୁରାଳୟରେ ନିର୍ଯାତିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି ମଧ୍ୟ କିଛି କନ୍ୟା ଭୃଣରୁ ହିଁ ଲୋପ ପାଇଯାଉଛନ୍ତି ।ବାକି ରହିଲେ କିଛି ନାବାଳିକା ଯେଉଁମାନେ କି ନିର୍ମମ ଭାବରେ ଧର୍ଷିତ ହେଉଛନ୍ତି । ପ୍ରତିଦିନ କେହି ନା କେହି କୋଉଠି ନା କୋଉଠି । ବାଳିକାମନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପାଠପଢିବାକୁ ଯିବାପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଲେଣି । ନିରାପଦରେ ବାହାରକୁ ବାହାରିବା ଭଳି ଅଧିକାର ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଛଡେଇନିଆଯାଉଛି । କିଛି କଦର୍ଯ୍ୟ କୁସଂସ୍କାରି ବ୍ୟଭିଚାରୀ ପୁରୁଷଙ୍କ ଶିକାର କବଳରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିନପାରି କିଛି ନାବାଳିକା ହରାଉଛନ୍ତି ନିଜର ବହୁମୂଲ୍ୟ ଜୀବନ । ମାସ ମାସ ଧରି ସେହି ନିରୀହ ନାବାଳିକାମାନେ କେତେକ ଲମ୍ଫଟ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧର୍ଷିତ ହେଇ କୋମାକୁ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି । ଏହିପରି ରୂପେ କିଛି କନ୍ୟାଙ୍କର ପରିସମାପ୍ତି ଘଟୁଛି । ବାକି କିଛିପ୍ରେମିକା ରୂପରେ ଏକତରଫା ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ପ୍ରେମିକର ଏସିଡି ମାଡ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟାଚାରରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି ।ଏହିଭଳି ବିଭିନ୍ନ କୁମାଧ୍ୟମରେ କେବଳ ସ୍ତ୍ରୀ ଜାତି ହିଁ ଲୋପ ହେଉଛନ୍ତି । ଏହିପରି ଯଦି ଲାଗିରହିବ ତେବେ ଖୁବ କମ ଦିନରେ ସମାଜରୁ ସବୁ ସ୍ତ୍ରୀ ଜାତି ଧ୍ବଂସ ପାଇଯିବେ । ସୃଷ୍ଟି ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିବନାହିଁ । ସମାଜରେ କେବଳ ପୁରୁଷ ହିଁ ରହିଯିବେ । ତେବେ ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଜାତି ଆମପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ରାନ୍ଧୁଛନ୍ତି,ଆମର ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି, ଆମର ସଂସାରକୁ ପରିଚାଳନା କରୁଛନ୍ତି ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀ ଜାତିଙ୍କୁ ଯଦି ଆମେ ବିଭିନ୍ନ କୁ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହିପରି ବିଲୁପ୍ତ କରିଦେବା ତେବେ ସୃଷ୍ଟି କେମିତି ଚାଲିବ ଏବଂ କାହାପାଇଁ ଚାଲିବ ।ତେବେ ସବୁ ଶାଶୂମାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ ନିଜ ପୁତ୍ରବଧୁଙ୍କୁ ନିଜ ଝିଅପରି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତୁ,ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ,ସବୁ ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଛାଡି ସମସ୍ତ ନାରୀ ଜାତିଙ୍କୁ ମାଆ ଏବଂ ଭଉଣୀ ପରି ସମ୍ମାନ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ସବୁ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ ଦୟାକରି କନ୍ୟାଭ୍ରୁଣ ହତ୍ୟା କରନ୍ତୁନାହିଁ । ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁନାହିଁ ।କିଛି ଶାଶୂମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ପରି । ବଧୂ ଏବଂ ଝିଅ ଭିତରେ କିଛି ପାର୍ଥକ୍ୟ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ । ଅନ୍ତରରୁ ସେମାନେ ଖୁବ ଭଲ ବ୍ୟବହାର ଦେଖାନ୍ତି ନିଜ ବଧୁଙ୍କୁ । ସ୍ନେହ ପ୍ରେମରେ ଉଣା କରନ୍ତିନାହିଁ । କିଛି ପୁରୁଷ ବି ଦେବତା ତୁଲ୍ୟ । ସ୍ତ୍ରୀ ଜାତିଙ୍କୁ ଦେବୀଙ୍କ ପରି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି । କିଛି ପରିବାର ମଧ୍ୟ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନକୁ ଖୁବ ସହଜରେ ବିନା କିଛି ଦ୍ଵିଧାରେ ଅପଣେଇନିଅନ୍ତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବରଦାନ ଭାବି । ସେମିତି ସ୍ୱଭାବର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋର ସାଦର ପ୍ରଣାମ । ଆମେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଥମେ ନିଜକୁ ବଦଳେଇବା ଆବଶ୍ୟକ । ନିଜର ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନଢାଳି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ହିସାବରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ । ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିଥିବା ଛୋଟ ଛୋଟ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଇର୍ଷାରେ ନଭାଙ୍ଗି ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାକାର କରିବାପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ । ଆମେ କାହାର କ୍ଷତିକୁ ଭରଣ କରିପାରିବା ନାହିଁ କି କାହାକୁ ଜୀବନ ଦେଇପାରିବା ନାହିଁ ସେଥିପାଇଁ କାହାର କ୍ଷତି କରିବା କିମ୍ବା କାହାର ଜୀବନ ନେବାପାଇଁ ଆମର କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ ।                                   ବସୁଦେଵଃ କୁଟୁମ୍ବକମରୋଜା ପଣ୍ଡାପୂର୍ଣ୍ଣାନନ୍ଦ ଭବନନେତାଜୀନଗର, ମଧୁପାଟଣାକଟକ-୭୫୩୦୧୦Email-roja.saumya@gmail.com

ଜଳ ହିଁ ଜୀବନ
 30 January 2019  
Art

#ଜଳ*******10-12-18"ଜଳ ହିଁ ଜୀବନ " ।ଏ ନାରା ବହୁତ ଜଣ ଶୁଣିଥିବେ ।ଅନେକ ମଞ୍ଚ ରେ ଏ ବିଷୟରେ ଲମ୍ବା ଭାଷଣ ବି ଶୁଣିଥିବେ ।ମାର୍ଚ୍ଚ 22 ରେ ଜଳ ଦିବସ ରୂପେ ପାଳନ ବି କରୁଥିବେ ।କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କେତେ ଜଣ ମନ ଭିତରୁ ଜଳ କୁ ଅମୂଲ୍ୟ ଭାବନ୍ତି ........?ସମସ୍ତେ...................?ପଢୁଥିବା ସମସ୍ତ  ପାଠକ ମଧ୍ୟ  ଭାବୁଥିବେ କି ହଁ ଆମେ ଜଳ କୁ ଅମୂଲ୍ୟ  ବୋଲି ଭାବୁ   ।କିନ୍ତୁ କେତେ ଜଣ ରାସ୍ତା ରେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ  ପାଣି ଟ୍ୟାପ୍ ଟିଏ ଖୋଲା ଥିବା ଦେଖି ବନ୍ଦ କରନ୍ତି ......... ?କିଛି ଜଣ ହୁଏତ କରୁଥିବେ  ।ଆଉ କିଛି ଜଣ ଗାଡି ଅଟକାଇ ସମୟ ନଷ୍ଟ କରିବା ପସନ୍ଦ କରୁ ନ ଥିବେ ।ମୋର ଅଙ୍ଗେ ଲିଭା  କଥା ।ଗତକାଲି ରବିବାର ଥିଲା ।ତା ସହିତ ଶୀତୁଆ ପବନ ।ଭାରି ସୁନ୍ଦର ପାଣିପାଗ । ଯାଇଥାଏ ବୁଲି ବାପଘର କୁ ।କର୍ମ ଜଞ୍ଜାଳ ଭିତରେ ପ୍ରାୟ  ୫/୬ ମାସ ହୋଇ ଗଲାଣି ମା ଙ୍କ ପାଖରେ ରାତି ଟିଏ ରହି ପାରୁନି ।କିନ୍ତୁ ଏ ରବିବାର ମୋତେ ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ  ସୁଯୋଗ   ଟି ଦେଲା ।ବସୁ ବସୁ ହଠାତ୍ ବଣଭୋଜି ପାଇଁ  ଯୋଜନା ଟିଏ ହେଲା ।ଗାଡି ରେ ସଜବାଜ ପୁରାଇ ସଜବାଜ ହେଲୁ ସମୁଦ୍ର ବେଳାଭୂମି ପାଇଁ  ।ରୋଷେଇ ପାଇଁ  ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଥିବା  ସମୟରେ  ମୋର ନଜର ପଡିଲା ପାଣି ଟ୍ୟାପ୍ ଟି ଉପରେ ।ଯେଉଁ ଥିରୁ ଅନବରତ ପାଣି ବାହାରି ଚାଲିଥାଏ ।ସେଠାରେ ଏତେ ଦୁଇ ଗୋଡିଆ ବୁଦ୍ଧିମାନ , ଦୁଇ ଆଖି ବାଲା ଶିକ୍ଷିତ ଗୋଷ୍ଠୀ  ବୁଲୁଛନ୍ତି ,ସାଉଣ୍ଡ ବଜେଇ ନାଚ ଚାଲିଛି   ,ହେଲେ ପାଣି ଟ୍ୟାପ୍ ବନ୍ଦ ପାଇଁ  କାହାର ବି ନଜର ନାହିଁ  ।ମୁଁ  ହଠାତ୍ କହି ପକାଇଲି ,ଆରେ କେତେ ପାଣି ନଷ୍ଟ ହୋଇ ଗଲାଣି  ।କାହାରି ଟିକିଏ ଧ୍ୟାନ ବି ପଡୁନି ନା ।ପାଖକୁ ଗଲି ।କିନ୍ତୁ କେମିତି ବନ୍ଦ କରିବି .......?ସେଥିରେ ଟ୍ୟାପ୍ ହିଁ ଲାଗିନି ।ଭାଗ୍ୟ କୁ ଆମ ଗ୍ରୁପ  ରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ପିଲା ଗୋଟିଏ ସରୁ ଝାଉଁ  ବାଡି ଆଣି ଟ୍ୟାପ୍ ରେ ପୁରାଇ ପାଣି କୁ ବନ୍ଦ କରିଲା   ।ଏହା ଦେଖି ଦୁଇ /ତିନି ଜଣ ମଧ୍ୟ  ପାଣି ନେବା ପରେ ଟିକିଏ କଷ୍ଟ କରି ,ଟିକିଏ ଓଦା ହୋଇ ବାଡି ସାହାଯ୍ୟ ରେ ପାଣି କୁ ବନ୍ଦ କରିଲେ  ।ଭାରି ଖୁସି ଲାଗିଲା ମୋତେ ।ଇତି ମଧ୍ୟ ରେ ଆଉ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଲେ ,ବାଡି ଟିକୁ ବାହାର କରି ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ ଆଉ ପାଣି ନେଇ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ  ମୁଁ  କହିଲି ସାର୍ ,ଟ୍ୟାପ୍ ଟା ଯେମିତି ଉପାୟ ରେ ବନ୍ଦ ଥିଲା ସେମିତି ବନ୍ଦ କରି ଦିଅନ୍ତୁ ।ଉତ୍ତର  ମିଳିଲା ଓଲଟା ।କହିଲେ ଏମିତି କେତେ ଜଣଙ୍କୁ କହିବେ ? ସମସ୍ତେ କଣ ବନ୍ଦ କରିବେ ? ଆମେ ବନ୍ଦ କରିଲେ ଆଉ କେହି ଖୋଲି ଦେବ ।ବୟସରେ ମୋ ଠୁ ବହୁତ ବଡ ଦେଖି ମୁଁ  କିଛି ଆଉ କହିଲିନି ।ନିଜେ ହିଁ  ପୁଣି ବାଡି ଟିର ସହାୟତା ରେ ପାଣି ଟିକୁ ଟିକିଏ ରକ୍ଷା କରି ଆମେ କାମ ସାରି ପଳେଇ ଆସିଲୁ ।ମୁଁ  କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ଥାନରେ କେହି ଯଦି ଟ୍ୟାପ୍ ଟିଏ କିଣି ଲଗାଇ ପାରନ୍ତା ଭଲ ହୁଅନ୍ତା ।କାହିଁକି  ଆମେ ପାଠ ପଢା ଲୋକ ହିଁ ଏମିତି ଭୁଲ କରୁଛେ     ?100% ଯଦି ସମୁଦାୟ  ପାଣି ହୁଏ ତେବେ 2•5% ମଧୁର ପାଣି ।ବାକି ସବୁ ଲୁଣି ପାଣି । ଆମେ ସେହି ମଧୁର ଜଳକୁ ଅନବରତ ଶେଷ କରି ଚାଲିଛେ  ।ଦିନକୁ ଦିନ ଜଳ ସ୍ତର କମିବାରେ ଲାଗିଛି  ।ଏଠାକାର ଲୋକେ ଚୁଆଁ ଖୋଳି ପାଣି ବାହାର କରି ନାହାଁନ୍ତି  ବୋଲି ଆଜି ଏମିତି ପାଣି କୁ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେଉଛନ୍ତି  ।ପାଣି ପାଇଁ  ଲମ୍ବା ଲାଇନ ଲଗାଇ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଅପେକ୍ଷା କରି ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ଏପରି ନଷ୍ଟ ତାଙ୍କ ଆଖିକୁ ଦେଖା ଯାଉନି ।କଳସୀ ମୁଣ୍ଡେଇ ମାଇଲ୍ ମାଇଲ୍ ପାଣି ଆଣିବାକୁ ଯିବାକୁ ପଡିନି ବୋଲି ସଚେତନ ହେଉ ନାହାନ୍ତି ।ନହେଲେ ସେମିତି ସମୟ ଆସିଥିଲେ ବାସନ ଧୁଆ ପାଣି କୁ ବି କେମିତି ସଦୁପଯୋଗ  କରିବେ ଚିନ୍ତା କରିଥାନ୍ତେ ।ବାସନ ଧୁଆ ତ ଛାଡ  ଆଉ କିଛି ପରିତ୍ୟକ୍ତ  ପାଣି ବି ବ୍ୟବହାର କରିଥାନ୍ତେ ।ହାତ ପାହାନ୍ତା ରେ ସବୁ ସହଜରେ ମିଳି ଯାଉଛି ବୋଲି କଣ ଏତେ ଯତ୍ନହୀନ ......?ବହିରେ ଆମେ ଆମ କର୍ତବ୍ଯ  ପଢି ତାକୁ  ଚୁଲି ରେ ପୋଡି ଚଟୁଣି କରି ଖାଇ ସାରିଲୁଣି ।ନାଗରିକ ନାମରେ ଆମେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କଳଙ୍କ ।ଆଉ ରହିଲା ସେ ସ୍ଥାନର ଦାୟିତ୍ବ ରେ ଲୋକ ମାନେ ।ଯେଉଁ  ମାନେ କେବଳ କେତେ ପଇସା କେଉଁ  ଉପାୟ ରେ ପକେଟ୍ କୁ ଯିବ ସେ ବ୍ୟବସ୍ଥା  କରିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି ।କିନ୍ତୁ ସେହି ପ୍ରକୃତି ର ସମ୍ପଦ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବାର ଦେଖି ପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି  ।ଆଖିରେ କାଠ ଚଷମା ପିନ୍ଧି ବୁଲୁଛନ୍ତି ।ଗତକାଲି ର ମୋର ଅନୁଭୂତି ପରି ସମସ୍ତଙ୍କର ଏମିତି ଅନୁଭୂତି ଥିବ  କିନ୍ତୁ ଆମେ ଆଜି ଯାଏଁ  କିଛି ବି କରିନୁ ।ମୁଁ  ଶ୍ରେଣୀରେ ପିଲାଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ କୁହେ କି ଟ୍ୟାପ୍ ଖୋଲା ଦେଖିଲେ ବନ୍ଦ କରିବ ।ଘରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏ କଥା କହିବ ।ଲୁଗା କଚା ପାଣି ଫୁଲଗଛରେ ଦେବ ।ଏମିତି ଅନେକ କିଛି ।ଏଇ ଆଶା ରେ କହୁଛି   କି ଆମ ଭବିଷ୍ୟତ ଏ ପିଢୀ  ଯେମିତି ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି ଥିବା କିଛି ଟା ନିଜର କର୍ତବ୍ଯ   କୁ ବୁଝିବେ  ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୁ ବୁଝାଇବେ ।ଯଦି ସେତକ ସଚେତନ ନ ହେବ ଯାହା ଆଜି ହାତ ପାହାନ୍ତାରେ ଅଛି କାଲି କି ହୁଏତ ଗୋଟିଏ ଟୋପା ବି ମିଳୁ ନ ଥିବ  ।ମରୁଭୂମିରେ  ଓଟକୁ କଣ୍ଟା କୁ ଚୋପାଇ  ନିଜ ରକ୍ତ କୁ ପିଇ ପାଣି ପିଉଛି ଭାବି ଆନନ୍ଦ ହେଲା ପରି ହୁଏତ ଆମକୁ ବି ନିଜ ରୁଧିର ପାନ କରିବାକୁ   ପଡିବ ।##Priyadarsini Das Mohanty #●Asst Teacher ,R.K.U.P.School,Vellora●●Balasore●

ନଗ୍ନ ଆଧୁନିକତା
 30 January 2019  
Art

##ନଗ୍ନ ଆଧୁନିକତା**************ମଣିଷ ର ଜୀବନ ଯେପରି ମୂଲ୍ୟବାନ , ପଶୁ ର ଜୀବନ ବି ସେହିପରି ଅମୂଲ୍ୟ । ଆମ ପରି ସେମାନଙ୍କର ବି ରହିଛି ସବୁ ପ୍ରକାରର ଆବେଗ ।ମୁଁ ବି ବହୁତ ଭଲ ପାଏ ପଶୁଙ୍କୁ ,ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ ସେମାନଙ୍କର ରହିବାର ,ଖାଇବାର ,ଜୀବନ କୁ ବିତେଇବାର କୌଶଳକୁ ।ଆମ ପରି କଥା ନ କହି ପାରିଲେ ବି ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଭାବରେ ଭାବର ସେ ଆଦାନ-ପ୍ରଦାନ ମୋର ମନ କିଣିନିଏ ।କିନ୍ତୁ କେତୋଟି ଘଟଣା କାହିଁକି କେଜାଣି ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେ ନାହିଁ ।ଯେମିତିକି......................................ଆଜିକାଲି ତ ପିଲାମାନେ ପାଢ ପଢି ପ୍ରାୟତଃ ବାହାରେ  ଚାକିରୀ କରୁଛନ୍ତି ,ସିଏ ସରକାରୀ ଚାକିରୀ ଟିଏ ହେଇଥାଉ ଅବା ବେସରକାରୀ ।ପୁଅ ହେଉ କି ଝିଅ ହେଉ ଘର ପାଖରେ କେହି ରହୁ ପାରୁ ନାହାନ୍ତି । ସ୍ବାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁହେଁ ମିଶି ରୋଜଗାର ବି କରୁଛନ୍ତି ।କିନ୍ତୁ ଆଧୁନିକତାକୁ କିଛି ଜଣ ଏପରି ଭାବରେ ଜାବୁଡି ଧରିଛନ୍ତି ଯେ ଯେମିତି ଲାଗୁଛି କି ସେମାନେ ଆଧୁନିକତାକୁ ନୁହେଁ ବରଂ ଏ ଆଧୁନିକ ସମାଜର ଅତି  ନୂତନ ଚାଲିଚଳଣି ତାକୁ ନିଜର ଦାସ ବନେଇ ଦେଇଛି  ।ଖାଲି designation ,position ,promotion ପଛରେ ଏତେ ଦୌଡନ୍ତି ଯେ ନିଜର ଛୋଟ ପିଲାକୁ ବି ନିଜେ ସମ୍ଭାଳି ପାରନ୍ତିନି । ମାସକୁ କିଛି ଟଙ୍କା  ଦେଇ ଛାଡି ଦିଅନ୍ତି daycare ରେ  ।କିନ୍ତୁ ସନ୍ଧ୍ୟା କି ସକାଳ ସମୟରେ ବହୁତ୍ ଦାମ୍ ଦେଇ କିଣା ହୋଇ ଆସିଥିବା କୁକୁର ଟିକୁ ଚେନ୍ ରେ ବାନ୍ଧି  ପାର୍କ ଆଡେ ବୁଲି ଯିବାକୁ ଭୁଲନ୍ତି ନାହିଁ ।ଯେଉଁ ମା'ଟି କର୍ମ ବ୍ୟସ୍ତତା ପାଇଁ ନିଜ ଔରସରୁ ଜାତ ପିଲାକୁ  ଗୋଟିଏ ଚାମଚ ଖୁଆଇବାକୁ ସମୟ ପାଏନି  daycare ରେ ଛାଡିଦିଏ  ସିଏ କିନ୍ତୁ  କୁକୁରକୁ  ପାର୍କ ରେ ଦୋଳି ଝୁଲାଇବାକୁ ବହୁତ ସମୟ ପାଇଯାଏ  ।ଯିଏ ନିଜର ପିଲା ବାନ୍ତି କରିଲେ ପରିଷ୍କାର କରିବାକୁ ନିଜେ ଘୃଣା କରେ ସେ କିନ୍ତୁ କୁକୁର ର ଦେହରେ ଲାଗିଥିବା ଟିଙ୍କକୁ ବି ଅତି ଆଦରେ ସଫା କରିଥାଏ  ।ଏସବୁ ଦେଖି ମୋ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ ।ପ୍ରଥମ କଥା ତ ସେ କୁକୁର କୁ କ'ଣ ଏ ଜୀବନଶୈଳୀ  ଏତେ ଭଲ ଲାଗୁଛି ?ନିଜର ଜାତି ମାନଙ୍କ ପାଖରେ ରହିବାକୁ ତାକୁ କ'ଣ ମନ ହେଉନି । କ'ଣ ବନ୍ଦୀ ପରି ଲାଗୁନି ତାକୁ  ?ଦ୍ବିତୀୟ କଥା ସେମାନେ କ'ଣ ପଶୁ କୁ ଏତେ ଭଲ ପାଉଛନ୍ତି  ?ତାପରେ ନିଜେ ହିଁ ମନରେ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଉତ୍ତର ଟି ଖୋଜେ । ପଶୁ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ କମ୍ ବରଂ ଆଧୁନିକ ସମାଜରେ ନିଜର ସ୍ଥାପତ୍ଯ , ନିଜର ଉଚ୍ଚକୋଟୀର ଜୀବନ ଶୈଳୀକୁ ବେଶ୍ ବାହାସ୍ଫୋଟୋର ସହ ପ୍ରତିପାଦିତ କରିବାର ଇଏ ଏକ ବଳିଷ୍ଠ ମାଧ୍ୟମ ।ମୁଁ କେବେ ବି ପୋଷା ପଶୁ ରଖିବାର ଯେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରୋଧୀ ତାହା ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ବି ନିଜସ୍ବ ଏକ ପରିବେଶ ଅଛି ।କେହି ଯଦି ତାର ଖୁସି ପାଇଁ ଆମକୁ ବନ୍ଦୀ ରଖେ ,ଆମକୁ କ'ଣ ଭଲ ଲାଗିବ ।ତାପରେ ଯେଉଁ ମାନେ ବ୍ୟସ୍ତତା  ଭିତରେ କୁକୁର ବୁଲେଇ ନେଉଛନ୍ତି କେବଳ ଏକ ନିଜର ଅହଂ  ଭାବକୁ ଆଭିଜାତ୍ୟ ର ନାମ ଦେଇ ,,ସେମାନେ ନିଜର ପିଲାକୁ କେଉଁ ଏକ ଆୟା ପାଖରେ ନ ରଖି ନିଜେ ପିଲାଟିର ଯତ୍ନ ନେଲେ କେତେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା   ।ପିଲାର ଏ କୋମଳ ବାଲ୍ୟକାଳ ଆଉ ଫେରିବନି । କୌଣସି ଆୟା ଠୁ  କି   so called daycare ଠୁ ନିଜର ବାପା ,ମାର ଯତ୍ନ ପିଲାକୁ ବହୁତ୍ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଜୀବନ ଦେଇ ପାରିବ ।କର୍ମମୟ ଜୀବନରୁ ଫୁର୍ ସତ ଦରକାର ନିଶ୍ଚୟ ।କୁକୁର କୁ ନେଇ ବୁଲିବା  ବଦଳରେ ନିଜର ପିଲାଟିକୁ ନେଇ ବୁଲିଲେ କେତେ ଆନନ୍ଦ ମିଳିବ ତତ୍ ସହିତ ପରିବେଶ ସହ ପିଲାଟି ବି ଜଡିତ ହେବ ।ପଶୁ କୁ ଭଲ ପାଅ କିନ୍ତୁ ତା'ଠୁ ତା'ର ସ୍ବାଧୀନତାକୁ ଛଡେଇ ନୁହେଁ ବରଂ ତା ଜୀବନ ଶୈଳୀ ପରି ପରିବେଶଟି ଦେଇ ଭଲ ପାଅ ।ଯଦି ପଶୁ ପ୍ରତି ଏତେ ଦରଦ ତେବେ ତା ପାଇଁ ତା'ରି ଜାତିର ବେସାହାରା ପଶୁ ମାନଙ୍କୁ ରଖି ଏକା ସହ ସେବା କର ।ସେ କୁକୁର ହେଉ କି ଗାଇ ।ଏକା ସହ ରହି ସେମାନେ ବି ନିଜର ଭାବ ବିନିମୟ କରି ପାରିବେ  ।ଆଧୁନିକତାର ଢାଞ୍ଚା ରେ ଚାକଚକ୍ୟତାକୁ ପରିଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ଖାଲି କୁକୁରକୁ ଭାଗ୍ଯବାନ କରେଇବା ମାଧ୍ୟମ ନୁହେଁ ।କିଛି ଆତ୍ମଗର୍ବୀ ,ଦେଖେଇ ହେଉଥିବା ପ୍ରକୃତିର ଲୋକ ସମାଜରେ କେବଳ ହିଁ କେବଳ ନିଜର  ଆଭିଜାତ୍ୟର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରାଇବା ପାଇଁ ନିରୀହ ପଶୁକୁ ଚେନ୍  ରେ ବାନ୍ଧି ବୁଲେଇନେଇ ନିଜକୁ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ବୋଲେଇବାର ରହିଛି   ଅନେକ ନଗ୍ନ ଉଦାହରଣ ।ଆଧୁନିକତାକୁ ଆପଣେଇବା କିନ୍ତୁ ନିଜର ସୀମା ଅତିକ୍ରମ ନ କରି ,କାହାକୁ କ୍ଷତି ନ ପହଞ୍ଚାଇ ,କାହାର ଭାବନାକୁ ,ଭାଷାକୁ ଆଘାତ ନ ଦେଇ ,କାହାଠୁ ତାହାର ନିଜର ଜୀବନଶୈଳୀକୁ କୌଣସି ବି ବାଧା ନ ଦେଇ ,  ସେ ମଣିଷ ହେଉ ଅବା ପଶୁ ।ସମାଜ ନିଶ୍ଚୟ ବଦଳିବ ,ବିନାଶ ନୁହେଁ ବରଂ ବିକାଶର ଦିଗରେ ........।●  Priyadarsini Das Mohanty..... ●●Asst teacher ●● R.K.U.P.School,Vellora,Balasore ●

ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ସମାଜ
 25 January 2019  

ଦର୍ଶନକୁ ଜୀବନରେ ପାଥେୟ କରି ବଞ୍ଚୁଥିବା ମଣିଷର ମନସ୍ତତ୍ବକୁ ବୁଝିବା ଦିନକୁ ଦିନ ହୋଇ ପଡୁଛି କଷ୍ଟକର । ପରିବର୍ଦ୍ଧିତ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ସମାଜର ଗତିପଥ ପ୍ରକୃତ ପକ୍ଷେ ପ୍ରଗତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବାହିତ ନା ତାହା ପତନାଭିମୁଖୀ ଯାହାକି ଆଜିର ଚିନ୍ତାଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ ।ବିକାଶ ନାମରେ ଆମେ ସମାଜକୁ କୁସଂସ୍କାର ,ପ୍ରବଂଚନା, ଛଳନା, ମିଥ୍ୟା, ପ୍ରତାରଣାରୂପକ ଘୋର ଅବନତି ଟାଣି ଆଣୁ ନାହୁଁ କି ? ଅମୃତ ସନ୍ତାନ ମାନବ ଆଜି ନିଜର ବୁଦ୍ଧି,ବିବେକ ଜ୍ଞାନ, ବିଜ୍ଞାନ ବଳରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଜିଣି ଧରାକୁ ସରାରେ ପରିଣତ କରିବା ପ୍ରୟାସର ସଫଳ ରୂପାୟନ ଦେଖି ବାକୁ ମିଳୁଛି ନିତି ଦିନିଆ ଜୀବନର ଶିକ୍ଷା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଯୋଗାଯୋଗ କ୍ଷେତ୍ରରେ ।ଜୀବନର ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଣିଷ ତାର ପ୍ରତିଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସୁଖ ଶାନ୍ତି ପ୍ରଗତି ଖୋଜୁଥାଏ ।ସେ କାଳର ପ୍ରୀତିପୂର୍ଣ ଚିଠି ଓ ଲଫାପାର ଅଭୁଲା ଆଲବମ ସ୍ମୃତି ଆଜିର ଛାତ୍ର ସମାଜ ପାଇଁ ଅଜ୍ଞାତ । ଅଧୁନା ଯୋଗାଯୋଗ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏତେ ପ୍ରଖର ଯେ ଆଜି ମୋବାଇଲ ଇଣ୍ଟରନେଟ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ମନର ଆବେଗ ଅନୁଭୁତି ଓ ପ୍ରତିଟି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଫେସବୁକ ପରି ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେପୋଷ୍ଟ କରି ମଜା ନେଉଛି ।ବିଜ୍ଞାନ ଓ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟାର ବହୁଳ ପ୍ରସାର ଫଳରେ ପୃଥିବୀର ପ୍ରତି କୋଣ ଅନୁକୋଣରେ ଆଜି ଅଫୁରନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସ ଆସ୍ଵାଦନ କରୁଛନ୍ତି ଲୋକେ ଯାହାକି ଆମ ମନରେ ନୂତନ ଉନ୍ମାଦନା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି । ପ୍ରକୃତପକ୍ଷରେ ଆଜି ବିଜ୍ଞାନର ପ୍ରଗତି ଯୋଗୁଁ ଜଳ,ସ୍ଥଳ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷଠୁ ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଚିକିତ୍ସା କ୍ଷେତ୍ରରେ ହୋଇଛି ଅଦ୍ଭୂତପୂର୍ବ ଅବିଶ୍ଵସନୀୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ,ଯାହାକି ବର୍ଣନାତୀତ । ମାତ୍ର ଏହି ପ୍ରଗତି ମଧ୍ୟରେ ସବୁଜଶସ୍ୟ ଶ୍ୟାମଳିମା ପ୍ରକୃତିରାଣୀ ଆଜି  ବିଷାଦଗ୍ରସ୍ତା ଓ ସବୁଜିମାହୀନା । ତାର ଅପରୂପା କାନ୍ତିକୁ ଦିନକୁ ଦିନ ମଣିଷ ପାଦତଳେ ଦଳି ଦେଇ ତାକୁ କରିଦେଇଛି ଭାରାକ୍ରାନ୍ତା ,ଶ୍ରୀହୀନା  ।ପ୍ରକୃତିରାଣୀର ଏହି ଶ୍ରୀହୀନାରୂପର ସିଧାସଳଖ ପ୍ରଭାବ ପଡୁଛି ଆମ ମଣିଷ ସମାଜ ଉପରେ । ଆମ ପୃଥିବୀମାତା ପାଲଟୁଛି ରୋଗର ଗନ୍ତାଘର । ସ୍ୱର୍ଗ,ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ,ପାତାଳ ସବୁ ଆଜି ବିଷାକ୍ତ ଦୂଷିତ । ମାଟି ,ପାଣି ପବନ ସବୁ ଦୂଷିତ ହୋଇ ମଣିଷ ସମାଜକୁ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ କରି ଦେଇଛି । ଏକ ପକ୍ଷରେ ଆମେ ବିଜ୍ଞାନର ଜୟଗାନ କରୁଥିବାବେଳେ ଅପରପକ୍ଷରେ ବିଶ୍ୱତାପାୟନ ,ସବୁଜକୋଠରୀ ପ୍ରଭାବ,ଆଣବିକ ପରୀକ୍ଷଣ ଆଦିର ଶିକାର ହୋଇ ନିଜକୁ ନିଜେ ବିପଦ ମଧ୍ୟକୁ ଠେଲି ଦେଉଛେ ।ଦୂରାରୋଗ୍ୟ କର୍କଟ ,ମଧୁମେହ,ଉଚ୍ଚରକ୍ତଚାପ, ବିବିଧ ଚର୍ମରୋଗ ଆଦି ମଣିଷ  ସମାଜର ନିଦ ହଜାଇ ଦେଇଛି । ମଣିଷ ଆଜି ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶାନ୍ତିର ଆସ୍ଵାଦନ କରିବା ପାଇଁ ଆଶାୟୀ ହେଉଥିବା ବେଳେ ପ୍ରାଣରକ୍ଷାକାରୀ ବାୟୁ ଠାରୁ ପାଣି ଖାଦ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତା ଶରୀରରେ ବିଷ ଭରିଦେଇଛି ।ମଣିଷ ଆଜି ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମରି ମରି ବଞ୍ଚୁଛି ।ବିକାଶ ଆଉ ପ୍ରଗତି ନାମରେ ବିନାଶ ଓ ଦୁର୍ଗତିକୁ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛୁ ।ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟରେ ଅଧିକ ଉତ୍ପାଦନ କରିବାକୁ ଯାଇ ବସ୍ତୁବାଦୀ ଦୁନିଆରେ ପଲିଥିନ ଓ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ପରି ବିଷାକ୍ତ ଜିନିଷକୁ ଆପଣେଇ ନେଇ ଦୁର୍ଗତିକୁ ଆବାହନ କରୁଛୁ ।*କଳ୍ପନା ଜେନା*ଶିକ୍ଷକ,ବ୍ରଜେନ୍ଦ୍ର ନାଥ ନୋଡାଲ*ବେଣୁଦା ,କମର୍ଦ୍ଦା ,ବାଲେଶ୍ୱର*8456098073

ରୋଷେଇ
 24 January 2019  
Art

ଆମ ଗାଁର ପଙ୍କଜ ଜେନାଙ୍କ ପରିବାର ଅତି ଭଦ୍ର ଏବଂ ଆଦର୍ଶ ପରିବାର। ଆଜିର ସ୍ୱାର୍ଥପର ଏବଂ ଖୁଦ୍ର ପରିବାର ପାଇଁ ଏକ ଉଦାହରଣ ସଦୃଶ। ପଙ୍କଜ ବାବୁଙ୍କ ଚାରି ପୁଅ,ଚାରି ବୋହୁ ଏବଂ ନାଟି ନାତୁଣୀକୁ ନେଇ ଷୋଳ ଜଣ ସଦଶ୍ୟ।ବୈକୁଣ୍ଠ ସମାନ ଅଟେ ସେହି ଘର, ପରସ୍ପର ସ୍ନେହ ଯଦି ଥାଏ ନିରନ୍ତର। ପଙ୍କଜ ବାବୁଙ୍କର ଘରଟି ବୈକୁଣ୍ଠ ସମାନ କହିଲେ ଭୁଲ ହେବ ନାହିଁ। ଚାରି ବୋହୁ ଚାରି ଭଉଣୀ ପରି ମିଳିମିଶି ଚଳନ୍ତି। କିଏ ରୋଷେଇ କରେତ କିଏ ବାସନ କୁସନ ମଜାମଜି କରିଦିଏ। କିଏ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ଭାଳେ ତ କିଏ ଗାଈଗୋରୁ, ଜାଳକୁଟା ଇତ୍ୟାଦି ବାହାର କାମ କରିନିଏ। ଘରେ କଳହ, ଅଶାନ୍ତି କେବେ ବି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନି।ପଙ୍କଜ ବାବୁ ଜଣେ ଧାର୍ମିକ ଵେକ୍ତି। ସବୁଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଦାଣ୍ଡ ପଟ ଠାକୁର ଘରେ ଭାଗବତ,ରାମାୟଣ, ପୁରାଣ ପାଠ କରିବା ନିତିଦିନିଆ ଅଭ୍ୟାସ। ସାହି ଭାଇର ବୟସ୍କ ଵେକ୍ତି ମାନେ ବି ଶାସ୍ତ୍ର ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବାକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଆସନ୍ତି। ଏକ ସୁନ୍ଦର ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ପରିବାରଟି ବେଶ ଶାନ୍ତିରେ କାଳାତିପାତ କରୁଥାନ୍ତି।ଚାରି ଭାଇଙ୍କର ଏକ ମନ ଏକ ପ୍ରାଣ। ସମସ୍ତେ ଭାତୃ ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧା। କଥାରେ ଅଛି ସୁଖ ବାଣ୍ଟିଲେ ବଢେ ଦୁଃଖ ବାଣ୍ଟିଲେ କମେ। ସେହି ନ୍ୟାୟରେ ଖୁବ ସୁଖଶାନ୍ତି ରେ ଚଳନ୍ତି ଚାରି ଭାଇ। ଗାଁରେ କଳି ଝଗଡା ହେଲେ ସମସ୍ତେ ଏହି ପରିବାରର ଉଦାହରଣ ଦିଅନ୍ତି।ପଙ୍କଜ ବାବୁଙ୍କର ସମସ୍ତ ବୋହୁ ସର୍ବ ଗୁଣ ସଂପର୍ଣ୍ଣା ଥିଲେ ବି, ସାନ ବୋହୁ ଗୀତାର ହାତ ରନ୍ଧା ଥିଲା ଖୁବ ସୁନ୍ଦର। ତା ହାତର ପରଶରେ ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦ ଅନେକ ଗୁଣ ବଢିଯାଏ। ପୁରା ଗାଁରେ ତାର ପ୍ରଶଂସା। ଅନ୍ୟ ବୋହୁମାନେ କେବେ ଇର୍ଷା କରନ୍ତିନି। ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ରେ କେବେ ଗର୍ବ ନ କରି ଗୀତା ନମ୍ରତା ର ସହ କୁହେ ନିଆଁ ପାଣି କଥା, ବେଳେବେଳେ କେମିତି କଣ ହୋଇଯାଏ।ଦିନେ ପଡିଶା ଘର ଝିଆରୀ ଖୁଡି ଗୀତାକୁ ପଚାରିଲେ "ଖୁଡି  ରୋଷେଇ କେମିତି କରୁଛ ପୁଣି ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଟିକେ କହୁନ"। ଖୁଡି କହିଲେ ନା ସେମିତି କିଛି ନାହିଁ। ମନ ଲଗେଇ ରାନ୍ଧିଲେ ଖାଦ୍ୟ ସ୍ୱାଦ ଯୁକ୍ତ ହେବ କିନ୍ତୁ ଝିଆରୀ ଥିଲା ନ ଛାଡିବାର ଲୋକ। ଝିଆରୀର ଆଗ୍ରହ ଦେଖି ଖୁଡି କହିଲେ ସଂସାରରେ ସବୁକିଛି ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶ୍ରିବାଦ। ଯାହାବି ଆମେ କରୁ ଭଗବାନ ଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ କରିବା ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ କରିବା ଉଚିତ।ପରିବା କାଟିବା ସମୟରେ ଭଗବାନ ଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରିବା ଏବଂ ରୋଷେଇ ବସାଇବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରି କହିବା ହେ ପ୍ରଭୁ ଏ ଯେଉଁ ମଣୋହି(ଖାଦ୍ୟ) ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛି ଏ ସବୁ ଆପଣଂକୁ ଲାଗିଲା। ପ୍ରଥମେ ଆପଣ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ଵାରା ସମସ୍ତ  ଙ୍କ ଦେହ ମନ ଓ ଆତ୍ମାର ବିକାଶ ହେଉ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପବିତ୍ର ହେଉ। ଏତିକି ଯଦି କହି ତୁମେ ରୋଷେଇ କରିବ, ସେ ରୋଷେଇ କେବେ ଖରାପ ହେବନି କିମ୍ବା ସେ ପରିବାରରେ କେବେ ଅଶାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି ହେବନି।ପଡିଶା ଘର ଝିଆରୀଟି କେବେଠୁ ବିଭା ହୋଇଗଲାଣି। ଖୁଡିଙ୍କ ନିକଟରୁ ରୋଷେଇ କରିବା କଳା ଠିକ ସେ ଶିଖିନେଇଥିଲା ବୋଧେ। କାରଣ ସେ ବି ଥିଲା ତା ଶାଶୁ ଘରେ ଏକ ଆଦର୍ଶ ବୋହୁ ଏବଂ ତା ରୋଷେଇ ବି ଥିଲା ଖୁବ ସୁନ୍ଦର।

ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତାର ସ୍ବର
 4 January 2019  
Art

'' ଅପାରେ କାବ୍ଯ ସଂସାରେ କବିରେବ ପ୍ରଜାପତିଃଯଥାସ୍ମୈ ରୋଚତେଂ ବିଶ୍ବଂ ତଥୈଦଂ ପରିବର୍ତ୍ତତେ''କାଳର ପ୍ରବହମାନ ସ୍ରୋତରେ ବିଭିନ୍ନ ଯୁଗରେ ବିଭିନ୍ନ କବିଙ୍କ ଲେଖନୀ ମୂନରୁ ଝଙ୍କୃତ ହୋଇ କବିତା ସଦା- ସର୍ବଦା ପାଠକର ମନ ପ୍ରାଣକୁ ଛୁଇଁ ପାରିଛି ଓ ଏହି ପ୍ରବାହ ଆଜି ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଦଶକରେ ପହଞ୍ଚିବାରେ  ସକ୍ଷମ ହୋଇ ପାରିଛି । ଆଲୋଚ୍ଯ ଶତାବ୍ଦୀର ଆଦ୍ଯ ପାଦରୁହିଁ ମନୁଷ୍ୟ ଯତ୍ନଶୀଳ ହୋଇ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରତିଟି ବିଭାଗକୁ ନାନା ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା କରି ଆସିଛି ଓ ବିଶ୍ବକୁ ଏକ ନୂତନ ଭାବରେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି ସୁପ୍ତ ପ୍ରାଣକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଛି ।ଫଳରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଭାବାଦର୍ଶ କବିତାରେ ଏକ ନୂତନ ରୂପ ନେଲା ।କବିତା ହେଲା ଆଧୁନିକ ଓ ଏହାର ସାହିତ୍ୟ ହେଲା ପରିବର୍ତ୍ତିତ ବିଶ୍ବର ବିଶ୍ବସ୍ତ ଅଭିଲେଖ ।କବି ଜନସନ୍ ଙ୍କ ଭାଷାରେ-''poetry is the art of uniting, pleasure with truth by calling imagination with the help of reason.''ମାନବ ସଭ୍ଯତାର ଇତିହାସରୁ ସଂଘର୍ଷର ଏକ ବିସ୍ତୃତ ରୂପ ଆମକୁ ଦୃଷ୍ଟିଶୀଳ ହୁଏ । ବ୍ଯକ୍ତି ଏହି ସଂଘର୍ଷର କେନ୍ଦ୍ର ବିନ୍ଦୁ, ତେଣୁ ବ୍ଯକ୍ତି ମାନସର ପରିବର୍ତ୍ତନ ସହ ସଂଘର୍ଷ ପ୍ରତ୍ଯେକଟି ସ୍ତରରେ ଅଭୂତପୂର୍ବ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିଥାଏ । ମଣିଷର ଏପରି ଘଟଣାନ୍ତରକୁ 'ଆଧୁନିକ 'ନାମରେ ଅଭିହିତ କରିବା ଅଧିକ ସଂଗତ, ଏବଂ ମାନବର ମନ ଓ ପ୍ରାଣରେ ଯେଉଁ ନବ ଜାଗରଣ ର ମହାମନ୍ତ୍ର ଗୁଂଜରିତ ହୁଏ, ତାହାର କ୍ରମ ପରିଣତିହିଁ 'ଆଧୁନିକ ସାହିତ୍ୟ' । ଏହି ଦୃଷ୍ଟି କୋଣରୁ ବିଚାର କଲେ ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତା ର ସଂଜ୍ଞା ବା ସମୟ ରେଖାକୁ କୌଣସି ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ଆବଦ୍ଧ କରିବା ସମ୍ଭବପର ନୁହେଁ । କବିତାରେ ଆଧୁନିକତା, କବିର ଏକ ମୌଳିକ ମାନସିକ ଚିନ୍ତାଧାରା । ଯଦିଚ ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦିନକରେ, ମାସକରେ ବା ବର୍ଷକରେ ଓଳିଆରୁ ପଡି ଗଜା ହୋଇନାହିଁ । ପରନ୍ତୁ ଯେଉଁଦିନ ଠାରୁ ମଣିଷ ନିଜ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସଚେତନ ହେଲା, ସ୍ବାଧୀନ ଚିନ୍ତା- ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ମାନବୀୟ ସ୍ବର ପରିପ୍ରକାଶ କଲା, ସେହିଦିନ ଠାରୁ କବିତାର ପ୍ରତିଟି ଛତ୍ରେ ବାସ୍ତବତା ଓ ସମାଜବାଦ ର ଧ୍ବନି ଶୁଭିଲା । ଫଳରେ କବିତା ହେଲା ବାସ୍ତବଧର୍ମୀ ଓ ମାନବଧର୍ମୀ । ଅବଶ୍ୟ ଏହି ପ୍ରବାହର ପଛରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ କାବ୍ଯଶିଳ୍ପ ଓ ରାଧାନାଥୀୟ କାବ୍ଯ ଶିଳ୍ପର ପ୍ରେରଣା ଅନେକାଂଶରେ ରହିଛି ।ଏବଂ ଏହି ଭାବଧାରା ଆଧୁନିକ ସାହିତ୍ୟ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ଏକ ବିରାଟ ରାସ୍ତା ଯେ ଫିଟାଇ ଦେଇଛି ,ଏହାକୁ ଅସ୍ବୀକାର କରାଯାଇ ନପାରେ । ଯଦ୍ୱାରା କବିତା ଛନ୍ଦ କବଳରୁ ମୁକୁଳି ଆସି ମୁକ୍ତଛନ୍ଦ ହୋଇଛି ଓ କଳା ପାଇଁ କଳା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଜୀବନ ପାଇଁ କଳାକୁ କବି ମୁକ୍ତ କଣ୍ଠରେ ସ୍ବୀକାର କରିଛି ।ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କାବ୍ୟ-କବିତାଦିରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟବତ୍ତାର ଆବେଗ ଓ ଇନ୍ଦିୟାନୁଭୂତିର ଗୁଣ ରହିଛି ।ଏହା ଭିତରେ ଶବ୍ଦର ଗ୍ରନ୍ଥନ ଓ ତଦ୍ ଜନିତ ସଂଗୀତ, ସାଂଗଠନିକ ପରିପକ୍ୱତା,ରୂପକଳ୍ପର ଶାଣିତ ଓ ମାର୍ଜିତ ବିଭବ, ପ୍ରକାଶଭଙ୍ଗୀର ବୈଚିତ୍ର୍ଯତା ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣତା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ । ଏହାସହ ଅର୍ଥ ପରିପ୍ରକାଶିତ କଥା ବସ୍ତୁର ଓ ସୁସଜ୍ଜିତ ଦୀପ୍ତିକରଣ, କବିର ମାନସିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ,ଆବେଗ ଓ ଅନୁଭୂତିର ପରିଚୟ,ପୁଣି କବିତାର ଅନୁଭୂତି ଓ ଭାବରାଜ୍ଯର ପରିସୀମା ବାହାରେ ଥିବା ବାସ୍ତବତାର ଆଭାସ, ଜୀବନ, ସମାଜ ଓ ପୃଥିବୀର ଯଥାର୍ଥ ଏକ ମୂର୍ଛନା ରହିଛି ।ଏଥିଲାଗି କେହି କେହି କବି କବିତାରେ ନବ ପରୀକ୍ଷା ଓ ନିରୀକ୍ଷା କରି ଏକ ନୂତନ ଆଲୋକର ସନ୍ଧାନରେ ନିଜକୁ ନିମଜ୍ଜିତ କରିଥାନ୍ତି । ଏହି ପନ୍ଥାରେ କେହି ପ୍ରାକୃତର ବିକୃତ ଘଟାନ୍ତି, କେହି ପୁଣି ଭାଷାକୁ ଇଙ୍ଗିତ ସ୍ତରକୁ ନେଇ ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ।କେହି ବା ଶବ୍ଦକୁ ଅର୍ଥ ମୁକ୍ତ କରି ସ୍ବାଧୀନତା ର ସ୍ବାଦ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ପୁଣି କେହି ବା ନିରର୍ଥକ ଅବ୍ଯୟ ପ୍ରତିନାମ  ଶୂନ୍ଯତାରେ କବିତାକୁ ମରୀଚିକାମୟ ମରୁଭୂମିରେ ପରିଣତ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି । ଏହା ସତ ଯେ- ' ପଥ ଖୋଜିବାର ଅଧିକାର ସମସ୍ତଙ୍କର ଯଦିବା ଅଛି, ପଥ ଦେଖାଇବାର ଅଧିକାର ଜଣେ ଅଧେ ଅର୍ଜନ କରିଥାନ୍ତି '।ଉଭୟ ଆଙ୍ଗିକ ଓ ଆତ୍ମିକ ଦୃଷ୍ଟି କୋଣରୁ ବିଚାର କଲେ, ଆତ୍ମବିସ୍ମରଣର ଅଳଙ୍କୃତ ଭାଷା ହେଉଛି ଆଧୁନିକ କବିତା ଓ ତାହାର ନିଷ୍ଠାପର ଭାଷ୍ଯକାର ହେଉଛି ଆଧୁନିକ କବି । ପତ୍ଯେକ କବି ଭାଷା ଓ ଭାବର ଗୋଟିଏ ନୂତନ ରୂପ ବା ନିଜସ୍ୱ ଶୈଳୀ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି । ତାହାହିଁ ପାଠକର ମନ ଓ ପ୍ରାଣକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରେ ଓ ରସ ପିପାସା ଉଦ୍ରେକ କରେ - ' କବି-ରସ-ମାଧୁର୍ଯ୍ୟଂ କବିର୍ବେତ୍ତି ନତତ୍ କବିଃ' ।ଆଧୁନିକ କବି ବର୍ହିଜଗତ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ । ଏଥିଯୋଗୁଁ କବିତାରେ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ସ୍ବର ମାତ୍ରାଧିକ । ବିଛିନ୍ନ ଓ ସଂଲଗ୍ନିକୃତ ଅନୁଭବ ଗୁଡିକୁ ସମଷ୍ଟିଗତ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିବାର ପ୍ରୟୋଜନୀୟତା ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ କବି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରତୀକ ବା ସଂକେତର ସାହାଯ୍ୟ ନେଇଥାଏ । ଏଥିପାଇଁ ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତାରେ ବହୁବାଦ(Ism)ର ଛାୟା ଦୃଷ୍ଟିଶୀଳ । ଏହା କେତେବେଳେ ମାର୍କସୀୟ ଶ୍ରେଣୀ ଦ୍ବନ୍ଦରେ ଗତିଶୀଳ, କେତେବେଳେ ନୈରାଶ୍ଯ ଜର୍ଜରିତ ତ କେତେବେଳେ ବିଭୂ-ଚେତନାରେ ବିମୁଗ୍ଧ । ଅତଏବ ଆଧୁନିକ କବିତା ବିଚିତ୍ର ଭିଭୂଷା ଓ ବିବିଧ ସ୍ବରୂପା ।ସଭ୍ୟତାର ପ୍ରଗତି ଓ ସଂସ୍କୃତିର ଉନ୍ନତିକ୍ରମେ ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତାର ଗତି ଯଥେଷ୍ଟ ପ୍ରଗତିଶୀଳ, ଏଥିରେ ଦ୍ବିମତ ନାହିଁ । ପୂର୍ବରୁ କୁହା ଯାଇଛି ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତାର ସୀମାରେଖା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।   ସେଥିପାଇଁ ବୋଧହୁଏ  ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତାର ଗତି ଓ ପ୍ରବୃତ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କବିଙ୍କ କାଉଁରୀ ପରଶରେ ବିଭିନ୍ନତାର ସ୍ବର ପ୍ରଦାନ କରି ଆସିଛି । ତଥାପି ଆଲୋଚନା ଗତ ଦୃଷ୍ଟି କୋଣରୁ ପର୍ଯ୍ଯାଲୋଚନା କଲେ ଜଣାଯାଏ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଆଦ୍ଯପାଦ କାବ୍ଯ- କବିତା  ଗୁଡିକରେ ମୁଖ୍ଯତଃ ସାଂସ୍କୃତିକ, ସାମାଜିକ ବାସ୍ତବ ବାଦର ସ୍ବର ପ୍ରତିଧ୍ବନିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ଠାଏଁ-ଠାଏଁ ଜାତୀୟତାର ସ୍ବର ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଛି । ଏହି ସ୍ବର କେତେବେଳେ କେଉଁଠି ସତ୍ୟ- ଶିବ- ସୁନ୍ଦରକୁ ଜୟ କରିବାରେ ବ୍ଯାକୁଳ, କେତେବେଳେ ବୌଦ୍ଧିକତାକୁ ଆପଣେଇ ନେଇଛି, କେତେବେଳେ ଏହା ମାତୃଭୂମି-ମାତୃଭାଷାର  ଜୟ ଜୟଗାନ କରିଛି , କେଉଁଠି ପୁଣି ସରଳ ଗ୍ରାମ୍ଯ ଚିତ୍ର ଓ ଚରିତ୍ରକୁ ଚିତ୍ରଣ କରିଛି । ଏହି କ୍ରମରେ ରାଧାନାଥ , ଫକୀର ମୋହନ,ମଧୁସୂଦନ, ଗଙ୍ଗାଧର, ନନ୍ଦକିଶୋର ପ୍ରମୁଖଙ୍କ କାବ୍ଯ- କବିତା ଗୁଡିକରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟବୋଧ ଓ ସାମାଜିକ ବାସ୍ତବତାର ଚିତ୍ର ପ୍ରତି ଫଳିତ ହୋଇଛି । ଯେଉଁ ଜାତୀୟତାର ସ୍ବର ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଆଦ୍ଯ ପାଦରେ ଅଭ୍ଯୁଦୟ ହେଲା , ତାହାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏହି ସ୍ବର ଅଧିକ ବଳିଷ୍ଠ ହୋଇ ଓଡିଆ ଜାତିକୁ ଏକ ନୂତନ ବର୍ଣ୍ଣବିଭାରେ ରଞ୍ଜିତ କଲା ।ଏକ ତ୍ଯାଗନିଷ୍ଠ ଓ ଆଦର୍ଶପୂତ ମହାନ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତି ଓଡିଆ କାବ୍ୟ-କବିତା ମାଧ୍ୟମରେ ଜାତୀୟ ଜୀବନକୁ ଗଢିତୋଳିବା ଲାଗି ଆହ୍ବାନ ଦେଲା । ଏତଦ୍‌ବ୍ୟତୀତ ବିଶ୍ବ ଜନପ୍ରୀତି, କର୍ମବାଦ ଓ ଆଦର୍ଶବାଦ ଉପରେ ଏ ସମୟର କବି ମାନଙ୍କ ଦୃଢ ଆଶା ଓ ବିଶ୍ବାସ ଥିଲା । ଏହି ସମୟର କବି ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋପବନ୍ଧୁ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଗୋଦାବରୀଶ ପ୍ରମୁଖଙ୍କ କାବ୍ଯ-କବିତା ଉତ୍କଳୀୟ ଜନ-ମାନସରେ ଜାତୀୟ ପ୍ରୀତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ।ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଦ୍ବିତୀୟ ଦଶକ ବେଳକୁ ଓଡିଆ କାବ୍ୟ ପରିଧିରୁ ଆଦର୍ଶବାଦର ସ୍ବର କ୍ରମେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ 'ରୋମାଣ୍ଟିସିଜମ' ଆଡକୁ ଗତିକଲା । ଫଳରେ କବିତାର ସ୍ବରରେ ଏକ ବିରାଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଥିଲା । ଏହି ସମୟର କାବ୍ଯଧାରା ଯେତିକି ରୋମାଣ୍ଟିକ ଭାବଧାରାରେ ଉଦବୁଦ୍ଧ ସେତିକି ରହସ୍ୟବାଦୀ କାବ୍ଯ ଚେତନାରେ ନିମଗ୍ନ । କିନ୍ତୁ ରୋମାଣ୍ଟିକ ଭାବଛ୍ବାସରେ ଯେଉଁପରି ସମାଜ ଓ ସାମାଜିକ ଚେତନା ପରିପ୍ରକାଶ ହେବାକଥା, ତାହାର ପ୍ରତି ବଦଳରେ 'ସ୍ବପ୍ନବାଦ' ଓ 'ପଳାୟନବାଦ'ର ସ୍ବର ଅଧିକ ବଳିଷ୍ଠ ହେଲା । ଫଳରେ କବିତା ଗୁଡିକ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥଳରେ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ବାଟ ହୁଡି ଦିଗଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଲା । ସେ ପ୍ରଣୟ ସ୍ବର ରେ ନଥିଲା ଜୀବନ ସଂଗୀତ, ତ୍ଯାଗ କିମ୍ବା ଆଦର୍ଶର ଚିତ୍ର । ଥିଲା କେବଳ ଗଦା-ଗଦା 'ଡରଗେଲ'ବା ବାଜେ କବିତା (ଡ.ମାନସିଂହ)। ଫଳରେ ଯୌବନର ଏହି ଉଦ୍ଦାମ ସ୍ବର ଯୁଗ ଉପଯୋଗୀ ନହୋଇ 'ବାସ୍ତବବାଦ' ନିକଟରେ ନତମସ୍ତକ ହେଇଛି ।ଯଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତର ତିରିଶ ବେଳକୁ ଓଡିଆ କବିତା ରାଜ୍ଯରେ 'ଜାତୀୟ ଚେତନା' ଓ 'ଆଧିଭୌତିକତ୍ବର' ଦୁଇଟି ସ୍ବର ପ୍ରତୀୟମାନ ହେଲା । ଯେଉଁ ସ୍ରଷ୍ଟା ଙ୍କ କାଉଁରୀ ପରଶରେ ରୋମାଣ୍ଟିକ ଓ ରହସ୍ୟବାଦୀ କବିତା ନିସୃତ ହେଇଥିଲା,  ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କବି ଅନ୍ନଦାଶଙ୍କର ରାୟ, କାଳିନ୍ଦୀ ଚରଣ ପାଣିଗ୍ରାହୀ, ବୈକୁଣ୍ଠନାଥ ପଟ୍ଟନାୟକ ପ୍ରମୁଖ ଅନ୍ଯତମ । ଯେଉଁମାନେ ' ଜାତୀୟ ଚେତନା' ଓ 'ଆଧି ଭୌତିକ ଚେତନାରେ ଉଦବୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସମଗ୍ର ଓଡିଆ କାବ୍ଯ ସଂସାରରେ ଚହଳ ସୃଷ୍ଟି କରି ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କଳ ଭାରତୀ କୁନ୍ତଳା କୁମାରୀ ସାବତ, ବୈତାଳିକ କବି ପଦ୍ମ ଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକ, କଣ୍ଟା ଓ ଫୁଲର କବି ଗୋଦାବରୀଶ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଅବଦାନ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ।ବାସ୍ତବବାଦୀ କବିର କାବ୍ଯସ୍ବର 'ମାନବବାଦୀ'। ଯେଉଁଠି ମାନବାତ୍ମାର ଅବମାନନା ଘଟିଛି,  ସ୍ବାଧୀନ ଚିନ୍ତା-ଚେତନାର କଣ୍ଠରୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି, ସେଠାରେ ବିଶ୍ବ ମାନବର ହୃଦୟ ଓ ମନକୁ ନେଇ ଆଧୁନିକ କବିତା ଗତିଶୀଳ ହୋଇଛି । ତେଣୁ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ଚିନ୍ତାଧାରାରୁ ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତାର ସ୍ବର ମଧ୍ୟ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ନୁହେଁ । ଏହି କ୍ରମରେ ଉତ୍ତର ଚାଳିଶ ବେଳକୁ ଓଡିଆ କବିତା ଜଗତରେ ଏକ ବୈପ୍ଳବିକ ଚେତନାର ଆବିର୍ଭାବ ହୋଇଛି । ମୁଖ୍ୟତଃ  ପ୍ରଗତିବାଦୀ ଚେତନାର ଦୁଇଟି ସ୍ବର- କାର୍ଲମାର୍କସଙ୍କ 'ସାମ୍ଯବାଦ' ଓ ଅହିଂସାର ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋଧା ମହାନ ଆତ୍ମା- ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ 'ଗାନ୍ଧୀବାଦ'ର ନୀତି ଓ ଆଦର୍ଶ ଓଡିଆ କବି ପ୍ରାଣକୁ ଅଧିକ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଛି । ଏତଦ୍ ଭିନ୍ନ ଏହି ସମୟର କେତେକ କବିତାରେ 'ସ୍ଥିତିବାଦୀ' ଭାବଧାରା ଓ କେତେକାଂଶରେ ଜୀବନର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ମଣିଷର ଆକୁଳତା ଓ ବ୍ଯାକୁଳତା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା । ଯେଉଁ ପ୍ରମୁଖ କବିଗଣ ଓଡିଆ କବିତା ସଂସାରରେ 'ସାମ୍ଯବାଦ' ଧାରାରେ କବିତା ରଚନା କରି ଓଡିଆ କାବ୍ୟ- କବିତା ଶିଳ୍ପକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରି ଏକ ନୂତନ ଦିଗ୍ ଦର୍ଶନ ଦେଇଛନ୍ତି,  ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କବି ଅନନ୍ତ ପଟ୍ଟନାୟକ, କାଳିନ୍ଦୀ ଚରଣ ପାଣିଗ୍ରାହୀ, ସଚ୍ଚିରାଉତ ରାୟ ,ରଘୁନାଥ ଦାସ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଧର ନାୟକ , ଡ.ମାୟାଧର ମାନସିଂହ, ରାଧା ମୋହନ ଗଡନାୟକ, କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିପାଠୀ  ପ୍ରମୁଖ ଶିଳ୍ପୀ ମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଅନନ୍ଯ ।ସ୍ବାଧୀନତା ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ କବିତା ଗୁଡିକରେ ଯେଉଁ ସାଂସ୍କୃତିକ, ସାମାଜିକ ଓ ଜାତୀୟବୋଧ ଚିନ୍ତାଧାରା ଥିଲା, ସ୍ବାଧୀନତ୍ତୋର କବିତା ଗୁଡିକରେ ସେହି ସ୍ବର ପ୍ରାୟତଃ ବିରଳ । ଆଧୁନିକ କବିଗଣ ପରମ୍ପରାର ମୋହ ତ୍ଯାଗ କରି ଏକ ନୂତନ ସମ୍ଭାବନାକୁ ରୂପାୟିତ କରିବା ଦିଗରେ ଅଧିକ ଯତ୍ନଶୀଳ ହେଲେ ।ଏହି ନିତ୍ଯ ନୂତନତା ର ସନ୍ଧାନହିଁ ଓଡିଆ କବିତାର ସ୍ବର । ଉତ୍ତର ପଚାଶ ବେଳକୁ  ଯେଉଁ କେତେକ କାବ୍ଯଶିଳ୍ପୀ ନିଜ କାବ୍ଯ ଚାତୁରୀରେ ଓଡିଆ କାବ୍ଯଶିଳ୍ପର ଅଭିବୃଦ୍ଧି କରଣରେ ସଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି,  ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କବି ଗୁରୁ ପ୍ରସାଦ ମହାନ୍ତି, ଗୋପାଳ ଚନ୍ଦ୍ର ମିଶ୍ର, ଜାନକୀ ବଲ୍ଲଭ ମହାନ୍ତି (ଭରଦ୍ବାଜ), ବେଣୁଧର ରାଉତ, ଯଦୁନାଥ ଦାସ ମହାପାତ୍ର, ଦୁର୍ଗା ଚରଣ ପରିଡା, ଚିନ୍ତାମଣି ବେହେରା, ବିନୋଦ ରାଉତରାୟ, ରମାକାନ୍ତ ରଥ, ରାଜେନ୍ଦ୍ର କିଶୋର ପଣ୍ଡା, ସୀତାକାନ୍ତ ମହାପାତ୍ର, ରବି ସିଂ, ଶ୍ରୀନିବାସ ଉଦ୍ଗାତା, ବ୍ରଜନାଥ ରଥ, ନୃସିଂହ ରଥ, ପ୍ରସନ୍ନ ମିଶ୍ର, ପ୍ରତିଭା ଶତପଥୀ, ପ୍ରସନ୍ନ ପାଟଶାଣୀ ପ୍ରମୁଖ ଅନ୍ୟତମ । ଏତଦ୍ ବ୍ୟତୀତ ଉତ୍ତର ସତୁରି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଠାରୁ ସମ୍ପ୍ରତି ଆଧୁନିକ କବିତା ଆହୁରି ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା ଦେଇ ବହୁ କବିଙ୍କ ଦ୍ବାରା ସଫଳତା ହାସଲ କରିଥିବାର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଏ । ଏହି ସବୁ କବିଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସୁରେଶ ପରିଡା,ପ୍ରସନ୍ନ ମହାନ୍ତି, ସଦାନନ୍ଦ ପାଣିଗ୍ରାହୀ, ଡ. ନୃସିଂହ ଷଡଙ୍ଗୀ, ହୁସେନ ରବି ଗାନ୍ଧୀ, ରାଜ କିଶୋର ଦାସ, ନିରଞ୍ଜନ ପାଢୀ, ନିରୁପମା ରାୟ, ଶଶାଙ୍କ ଶେଖର ପଣ୍ଡା, ଅମରେନ୍ଦ୍ର ଖଟୁଆ, ସରୋଜିନୀ ଷଡଙ୍ଗୀ, ସୌଭାଗ୍ଯବନ୍ତ ମହାରଣା, ସେନାପତି ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ କେଶରୀ, ଦୁର୍ଗା ପ୍ରସାଦ ପଣ୍ଡା,  ବିନୟ ଦାଶ, ଆନନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ର ସାହୁ ସମେତ   ଆହୁରି ଅନେକ କବିଙ୍କ କାବ୍ଯ ଭାବନା ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଓଡିଆ କବିତାକୁ ପରିପୃଷ୍ଟ କରି ଆସିଛି ।  ସ୍ବାଧୀନ ପରବର୍ତ୍ତୀ କବିତାରେ ଆତ୍ମପ୍ରକାଶ କରିଥିବା କାବ୍ଯ- କବିତାରେ ଏକ ମିଶ୍ରିତ ସ୍ବର ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ । ଏହି ସ୍ବର ଯେତିକି ରୋମାଣ୍ଟିକ ସେତିକି ବାସ୍ତବବାଦୀ ମଧ୍ୟ । ଏହାକୁ 'ରୋମାଣ୍ଟିକ ବାସ୍ତବବାଦ' କହିବା ଅଧିକ ଯୁକ୍ତି ସଙ୍ଗତ ହେବ(ଡ. ନିତ୍ଯାନନ୍ଦ ଶତପଥୀ)। ଓଡିଆ କବିତାର ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତିତ କାବ୍ଯସ୍ବର ପଛରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ କାବ୍ଯ ଆଭିମୁଖ୍ଯ ଓ ଦ୍ବିତୀୟ ବିଶ୍ବଯୁଦ୍ଧ ପରବର୍ତ୍ତୀ 'ଅସ୍ତିତ୍ବବାଦ' ଓ 'ଅତି ବାସ୍ତବବାଦ' ଭାବଧାରା  ଆମ ସାମାଜିକ ଓ ମାନସିକ ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରତିହତ କରିଛି । କବି  ସମାଜର ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଗତିକୁ ସମାଜ କୈନ୍ଦ୍ରିକ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ନିଜସ୍ୱ ବଳିଷ୍ଠ ପରିଚୟ ଦେବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛି । ଏବଂ କବିତାର ଅନ୍ତଃସ୍ବର ଭରି ଦେଇଛି ଆବେଗ ପ୍ରବଣତା ଅପେକ୍ଷା ଯୌକ୍ତିକତା, ମାନବବାଦୀ ପରିବର୍ତ୍ତେ କବିତା ହେଇଛି ବାସ୍ତବବାଦୀ ରୁ ଅତିବାସ୍ତବବାଦୀ, ପୁନଶ୍ଚ ଏହି ସମୟରେ ଓଡିଆ କବିତା କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ବାମପନ୍ଥୀ ବୈପ୍ଳବିକ ଧାରା, ସଂସ୍କାରଧର୍ମୀ ଭାବଧାରା ଓ ସମନ୍ବୟପନ୍ଥୀ କାବ୍ଯଧାରା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଏ । ମାତ୍ର ଉତ୍ତର ଷାଠିଏ ବେଳକୁ ଏହି ସ୍ବରରେ ସେତେଟା ତୀବ୍ରତା ନଥିଲା । ଫଳତଃ  ଦୁଃଖ-ବିଷାଦ-ଯନ୍ତ୍ରଣା-ନିସଙ୍ଗତା, ମୃତ୍ୟୁ ଚେତନା, ଇନ୍ଦିୟାନୁଭୂତିର ଅନୁଚିନ୍ତା ପ୍ରଭୃତି କବିତାର ମୁଖ୍ୟ ସ୍ବର ହେଲା ।ଆଧୁନିକ ଜୀବନ ଗଦ୍ଯମୟ-ନୀରସ-ଜଟିଳ । ଏପରି ସ୍ଥିତିରେ କବିତା ଗଦ୍ଯମୟ ହେବା ସ୍ବଭାବିକ ।ଯେହେତୁ ଆଜିର ମଣିଷ କୌଣସି ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ନିଜକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିପାରେ ନାହିଁ ଇହକାଳ-ପରକାଳ ଭିତରେ । ସଦା ସର୍ବଦା ସେ ସଂସାର ଭିତରେ ବଞ୍ଚିବାର  ରାହା ଖୋଜେ । ଗୋଟିଏ ଜୀବନ ଭିତରେ ଅନ୍ଯ ଏକ ଜୀବନର ବିମ୍ବ ଦେଖେ 'ଏକୋଶ୍ଯାମ୍ ବହୋବୋଅହଂ '। କାରଣ ଏ ସମସ୍ଯା ବହୁଳ ସଂସାର ଭିତରେ ହିଁ ତା'କୁ ବଞ୍ଚି ବାକୁ ହେବ-ପାଦ ଥାପିବାକୁ ହେବ ପୁଣି ପାଦ କାଢିବାକୁ ହେବ । ଏହିସବୁ ସହ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷ ଭାବରେ ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଥିବା ବ୍ଯସ୍ତ ମଣିଷର ଜୀବନ ଧାରାକୁହିଁ ଆଧୁନିକ କବି ଚିତ୍ରଣ କରେ । ନା' ସେ ବିଶ୍ବର ମଧୁମୟ ରୂପକୁ ଦେଖେ, ନା' ଅବା ଆନନ୍ଦମୟ ସଂସାରକୁ ଦେଖେ । କାରଣ ଏ ଜୀବନ ପ୍ରତ୍ଯେକ ଯୁଗରେ ପ୍ରତ୍ଯେକ ମଣିଷ ପାଇଁ ଏକ ବୋଝ ଏବଂ ଏ ସଂସାର ଭିତରେ ଜୀବନ ମାତ୍ରକେ ମରୁଯାତ୍ରୀ । ସେଥିପାଇଁ ଆଧୁନିକ କବି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏ ବିଶ୍ବ କଦାପି ମଧୁମୟ ହୋଇ ପାରେନା କି ଏ ସଂସାର କଦାପି ଆନନ୍ଦ ମୟ ହୋଇ ପାରେନା ।ପୁଣି ଏହି ଯୁଗର କବି ବ୍ଯକ୍ତି ଓ ବିଶ୍ବର ବ୍ଯବଧାନକୁ ସ୍ବୀକାର କରେନାହିଁ । ବରଂ ବ୍ଯକ୍ତି ଭିତରେ ବିଶ୍ବ କୁ ଦେଖିବାର ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରେ । ଡ. ଜାନକୀ ବଲ୍ଲଭ ମହାନ୍ତି ( ଭରଦ୍ବାଜ)ଙ୍କ ଉକ୍ତିରେ 'ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତା ଓଡିଶାର ପାରମ୍ପରିକ କବିତାର ସ୍ବଭାବିକ ପରିଣତି ନୁହେଁ ଏବଂ ଏହା ଇଂରାଜୀ କବିତାର ଯେ ଅନୁକରଣ ମାତ୍ର, ଏହାବି କହିବା ଅନାବଶ୍ୟକ '।ଆଜି କବି ଜୀବନର ସଂକଳ୍ପ ତା ଅନୁଭବ ଠାରୁ ଦୂରେଇ ରଖେ । ଏଥିପାଇଁ ଯେ- ଜୀବନ ସଂକଳ୍ପ ନୁହେଁ, ଅନୁଭବହିଁ ଜୀବନ । ସଂକଳ୍ପ ହେଉଛି  ଜୀବନର ତାତ୍ତ୍ବିକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା । ଯାହା ବାୟବୀୟ ଶୂନ୍ଯ ଗର୍ଭିକ। ଜୀବନ ବିଜ୍ଞାନ ନୁହେଁ,  ଏହା କେବଳ ସତ୍ୟର ପରିଧି। ଚାରିଆଡେ ଯେଉଁ ସତ୍ୟ ପ୍ରହେଳିକା ରହିଛି ତାହାହିଁ ଜୀବନ ବୋଲି J.P. Donleary ପରି ସାହିତ୍ୟିକ ମାନେ ବିଶ୍ବାସ କରନ୍ତି । ମଣିଷର ଅନାବୃତ୍ତ  ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ ନିରାକରଣ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖିବାର ଚେଷ୍ଟା ସତ୍ତ୍ଵେବି ମଣିଷର କିଛି ସଂଗୋପିତ ରହିଯାଏ ବୋଲି ଆଧୁନିକ କବି ବିଶ୍ବାସ କରେ । ତେବେ ଅନୁଭବର କବିତାକୁ ଦ୍ଵାହି ଦେବାଟା ବି  ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ । କାରଣ କବିତା ବା କବିତାର ସଜ୍ଞା କୌଣସି ଦେଶ-କାଳ-ପାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ନିୟମ ଭିତରେ ଆଜି ଯାଏ ରହିନାହିଁ ।ବର୍ତ୍ତମାନ ଓଡିଆ କବିତାର ସ୍ବରରେ ଯେତିକି ଫେଣର ଫୁତକାର ଅଛି, ସ୍ରୋତର ତୀବ୍ରତା ସେତିକି ନାହିଁ । ପ୍ରାୟତଃ ସବୁ କବି ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଜୀବନ ଓ ଜଗତକୁ ସମ ଭାବରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି । ଏକା କଥା ମଧ୍ୟ କହୁଛନ୍ତି । ଖାଣ୍ଟି ଓଡିଆରେ ଆମେ ଏହାକୁ କହୁ 'ଦେଖା-ଶିଖା-ଓଡିଶା '।ଆଜି ଆଉ କବିତାର ସ୍ବରରେ ନାହିଁ  'ଦେଶ ପାଇଁ ପ୍ରେମ ଦୀପ ଜାଳ' ବା ପ୍ରବାହିତ ହେଉନାହିଁ  କବିତାରେ ସମରର ସେ ତରଙ୍ଗ କିମ୍ବା ମୁଖରିତ ହେଉନାହିଁ ଜିଜୀବିଷା ଜୀବନର ରଂଗ । ଆମେ ଏବେ ପାଶୋରି ଦେଇଛୁ ଆମ ସାମାଜିକ ସଂସ୍କୃତି, ଭୂଲି ଯାଇଛୁ ଆମର ଐତିହ୍ୟକୁ ପୁଣି କେବେଠାରୁ ଲିଭି ଯାଇଛି ରାଶି ରାଶି କବିତା ଗ୍ରନ୍ଥରୁ ଆମ ଗାଁ-ନାଁ-ଠିକଣା ।ଆଜି ଓଡିଆ କବିତା ପରାଂଗଭୋଜୀ ହୋଇ ଯାଇଛି ।ଫଳତଃ ଏହାର ଗତି ଓ ପ୍ରବୃତ୍ତି ବ୍ୟତିବସ୍ତ କରି ପକାଇଛି ସମ୍ପ୍ରତି ଆମ ଜୀବନ ରସର ଉଦ୍ଧାମତା, ତାରୁଣ୍ଯର ଉଷ୍ଣତା, ପ୍ରୀତି ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଚିତ୍ତତା । ଏଥିପାଇଁ ମନେହୁଏ ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତା ସଂସାରରୁ  ସବୁଦିନ ପାଇଁ ବସନ୍ତ ଯେପରି ବିଦାୟ ନେଇଛି,  ବା କବି ଜୀବନକୁ ବସନ୍ତ କେବେ ଥରେ ହେଲେ ସ୍ପର୍ଶ କରିନାହିଁ । ଏବେ କେବଳ କବି ନିଦାଘ ତାପିତ ମରୁଭୂମି କଥା କହୁଛି ଓ ଶୁଷ୍କ ବସ୍ତୁତାନ୍ତ୍ରିକତା ଆଡକୁ ଦ୍ରୁତ ବେଗରେ ମାଡି ଚାଲିଛି ।ସେଥିପାଇଁ ଆଜି କବିତାକୁ କହିବାକୁ ହେବ ସାଧାରଣ ମଣିଷର ଅକୁହା କଥା । ଆମ ପ୍ରାଚୀନ ପରମ୍ପରା ସୁଦୀର୍ଘ ଇତିହାସର ପୁରାଣ ଓ ଐତିହ୍ୟ କଥା । କିଞ୍ଚାଲିୟର ଙ୍କ  ସେହି ଅମର ଭାଷାରେ ନିଜ କଥା- ନିଜ ସଂସ୍କୃତି ର କଥା କହିବା ଏଠାରେ ସଙ୍ଗତ ହେବ- '' The weight of this sad time we must obey, speak what we feel, not what we ought to say, the oldest hath borne must .We that are young shall never see so much nor live so long".ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖର କଥା ବର୍ତ୍ତମାନ କବି ଅସ୍ତିତ୍ବବାଦ ଓ ଅତିବାସ୍ତବବାଦ ରୁ ଓହରି ଯାଇ 'ଜୀବନବାଦ' ବା ' 'ମଣିଷବାଦ' କୁ ସ୍ବୀକାର କଲାଣି । ବାହ୍ଯ ବିପ୍ଳବ ଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ତଃବିପ୍ଳବ କୁ ନିଜ ବଳିଷ୍ଠ ଚିନ୍ତାଧାରା ମାଧ୍ୟମରେ ସାମିଲ କରି ଏକ ନୂତନ ପଥର ସନ୍ଧାନ କରୁଛି । ପୁରାତନ ଭିତରେ ନୂତନତା ଆଣିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛି । ସର୍ବୋପରି କହିବାକୁ ଗଲେ ଦୃଢ ଯୁକ୍ତି ଓ ବଳିଷ୍ଠ ବାସ୍ତବବାଦୀ କାବ୍ଯ ସ୍ବରହିଁ ଆଜି କବିତାର ଅନ୍ତଃସ୍ବର । ତେଣୁ ଭୂୟୋଦର୍ଶନରେ ଆମକୁ ଯାହା ଆତ୍ମକୈନ୍ଦ୍ରିକ ମନେହୁଏ ପ୍ରକୃତ ପକ୍ଷେ ତାହା ଆତ୍ମୋନ୍ନତ ଅବୈକ୍ତିକ ସମ୍ବେଦନ, ବ୍ଯାକୁଳ ଅସହାୟତାର ଆତ୍ମିକ ବିପ୍ଳବ । ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ର ପରିସର ଭିତରେ ଆଧୁନିକ ଓଡିଆ କବିତାର ସ୍ବରକୁ ଆଲୋଚନା କରିବା ସମ୍ଭବପର ନୁହେଁ । ଉତ୍ତର ସତୁରି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଓଡିଆ କବିତାର ସ୍ବରକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ  ଆଲୋଚନା କରିବା ଠିକ୍ ହେବ । ତେବେ ପରିଶେଷରେ ଆଲୋଚକ ଏତିକି କହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ଯେ ଆଜିର କବିତା ବୌଦ୍ଧିକତାର ଏକ ବ୍ଯାକୁଳ ଓ ଏହାର ପରିବ୍ଯାପ୍ତ ବୌଦ୍ଧିକତା ହେଉଛି ସାମ୍ପ୍ରତିକ କବିତାର ପ୍ରଜ୍ଞା ।ଡଃ ଶିବ ପ୍ରସାଦ ତ୍ରିପାଠୀ  ସ୍ମୃତି ନିଳୟ, ଉଦୟ ନଗର ଷ୍ଟେସନ ରୋଡ, ବଲାଙ୍ଗୀର (ଓଡିଶା)shibatripathy262@gmail.com   

ଆଜି ଵି ନିର୍ଭୟା କାନ୍ଦୁଛି
 22 December 2018  

ଆଜି ଵି ନିର୍ଭୟା କାନ୍ଦୁଛି...... କୋଟି କନ୍ୟାର ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାର ପୀଡ଼ନ,ଶୋଷଣ,ଧର୍ଷଣରେ.......ଆଜି ଵି ରାତ୍ରିର ତମସାରେ ତା'ର ଆତ୍ମାର କରୁଣ ବେଦନା ଅଗଣିତ ନରନାରୀଙ୍କୁ କର୍ଣ୍ଣଗୋଚର ହୁଏ .....ପୁଷ୍ପତୁଲ୍ୟା କୋମଳ,ସରଳ,ନିଷ୍ପାପ,ନିରୀହ,ଅର୍ଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ କଳିକା ସମ ନାବାଳିକାଙ୍କୁ ଯୋୖନପିପାସୁ ନରରାକ୍ଷସ ମାନେ ଖିଣ୍ ଭିଣ୍ କରି ଉନ୍ମତ୍ତ ପ୍ରାୟ ଶ୍ବାନ ସଦୃଶ ଭକ୍ଷଣ କଲା ପରେ ତା'ର ରକ୍ତ ଜୁଡୁବୁଡୁ ଶରୀରକୁ ନାଳ ନର୍ଦମାରେ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଉଥିବା ଏହି ମଣିଷର ମନୁଷ୍ୟତ୍ୱ କେତେ ପାଶବିକତାମୁଖୀହୋଇଯାଏ ତାହା ସନ୍ଦିହାନ......ଆଗାମୀ କାଲିର ତପନରେ ନିଜସ୍ୱ ପ୍ରତିଭାକୁ ବିକଶିତ କରିବାର ସୁନେଲି ସ୍ୱସ୍ପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା କେତେକ ସଦ୍ୟ କଳିକାମାନେ ପିତାମାତା ,ବନ୍ଧୁବର୍ଗଙ୍କ ସ୍ନେହ,ଭଲ  ପାଇବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ଝରାଶେଫାଳି ସମ ଅସ୍ତମିତ ..... ତ ଆଉ କେତେକ ନ୍ୟାୟାଳୟର ଫାଇଲ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ନ୍ୟାୟ ପାଇବାରୁ ବଞ୍ଚିତ । ସ୍ବର୍ଗୀୟ ସୁଷମା ବିଭୁଷିତ, ବିଭୁକୃପା ପ୍ରାପ୍ତ ,ଅମୃତର ସନ୍ତାନ ଏହି ମାନବ ଆଜି ସାଜିଛି କାମୁକ ନର ରାକ୍ଷସ....ଖାସ୍ ତାର କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ କାମନାକୁ ଚରିତାର୍ଥ କରି ତା ଦେହର କ୍ଷୁଧାକୁ ମେଣ୍ଟାଇବା ପାଈଁ ଦେବଭୂମି ଭାରତବର୍ଷକୁ ଦାନଵ ଭୂମିରେ ପରିଣତ କରିଛି ।ଦିବ୍ୟଗୁଣକୁ ଅବଦମିତ କରି ଦାନଵ ଗୁଣକୁ ଆବୋରି ଏବର ସେ ରସାତଳଗାମୀ ତଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ଘୃଣାର ପାତ୍ର....ଓଡ଼ିଆ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀର ସଂସ୍କୃତି ଆଜି ସାଜିଛି facebook ,whatsapp ରେ ସେମାନଙ୍କ ଅର୍ଦ୍ଧ ଲୁକ୍କାୟିତ ନଗ୍ନଚିତ୍ର ...ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଅଶ୍ଳୀଳ ନଗ୍ନତାର ଚିତ୍ର ଦ୍ୱାରା କବଳିତ ହୋଇ ଆଜିର କିଶୋର କିଶୋରୀଙ୍କୁ ଯେ ବିପଥଗାମୀ କରିଛି ଏହା ଦୃଢ ନିଶ୍ଚିତ ...ସମ୍ପର୍କର ପବିତ୍ରତା ଆଜି ଅବିଶ୍ୱାସର ......ସମାଜର କିଛି ଦଲାଲ ତଥା ନାରୀ ଜାତିର କଳଙ୍କିନୀ ସାଜିଥିବା ମାତୃତୁଲ୍ୟା କୋଠି ମାଲିକାଣୀଙ୍କ ପ୍ରରୋଚନାରେ ବୃତ୍ତି ତଥା ଅର୍ଥ ଲୋଭରେ କେତେ ଯେ କଳିକା ଦୁନିଆକୁ ଦେଖିବା ଆଗରୁ ତାଙ୍କ କୈଶୋରକୁ ପାଦେ ଦଳି ବେଶ୍ୟା  ବନେଇ ଦେଇଛନ୍ତି ତଥାକଥିତ ଭଦ୍ରମୁଖା ପିନ୍ଧା ସଂଭ୍ରାନ୍ତଶ୍ରେଣୀର ବାବୁ,ନେତା,ମନ୍ତ୍ରୀ ଆଉ ଅଫିସରମାନେ । ସଭା ସମିତିର ମାନବିକତାର ଦ୍ୱାହି ଦେଇ ଘର କୋଣରେ ଘରପୋଇଲି ସହ ମଧୁଚନ୍ଦ୍ରିକା ରଚୁଥିବା ଏହି ବାବୁ ମାନେ ହେଲେ...ରକ୍ଷକର ମୁଖାପିନ୍ଧା ନରଭକ୍ଷୀ ରାକ୍ଷସ ।ଆଜି ବାପା ପାଖେ ଝିଅ ,ଭାଇ ପାଖେ ଭଉଣୀ ଅସୁରକ୍ଷିତ......ଆଜି  ସାଧାରଣ ଜନତାର ନ୍ୟାୟ ବନ୍ଧା ପଡ଼ିଛି ନେତା,ମନ୍ତ୍ରୀ,ରାଜନେତାଙ୍କ ହାତମୁଠାରେ ....ଏଠି ଜଣେ ଶୋଷଣର ଶିକାର ହେଉଥିବା ଲୋକକୁ ଦେଖିବାକୁ ଭିଡ ଜମେ ....ଆଉ ଭିଡ ଜମେ ଏହାକୁ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଭାଇରାଲ କରିବାକୁ.....ନିତୀ ଓ ନିୟମ ପ୍ରଣୟନ ହେଉଛି ସତ କିନ୍ତୁ ତାହା ଫାଈଲିରେ ବନ୍ଧା ପଡ଼ିଛି.....ତେଣୁ ହେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଭଉଣୀ ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ଏକ ମନ ଏକ ପ୍ରାଣରେ ଆମ ଅନ୍ତଃକରଣକୁ ନିର୍ମଳ କରିବା ସଂଗେ ସଂଗେ ବାହ୍ୟ ସମାଜର ଅଳିଆକୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇ ଦେବା ।*କଳ୍ପନା ଜେନା**ସହକାରୀ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ,*ବେଣୁଦା ନୋଡାଲ ଉ.ପ୍ରା.ବିଦ୍ୟାଳୟ**ଭୋଗରାଇ,ବାଲେଶ୍ୱର*

ଆଜି ଵି ନିର୍ଭୟା କାନ୍ଦୁଛି
 22 December 2018  

ଆଜି ଵି ନିର୍ଭୟା କାନ୍ଦୁଛି...... କୋଟି କନ୍ୟାର ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାର ପୀଡ଼ନ,ଶୋଷଣ,ଧର୍ଷଣରେ.......ଆଜି ଵି ରାତ୍ରିର ତମସାରେ ତା'ର ଆତ୍ମାର କରୁଣ ବେଦନା ଅଗଣିତ ନରନାରୀଙ୍କୁ କର୍ଣ୍ଣଗୋଚର ହୁଏ .....ପୁଷ୍ପତୁଲ୍ୟା କୋମଳ,ସରଳ,ନିଷ୍ପାପ,ନିରୀହ,ଅର୍ଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ କଳିକା ସମ ନାବାଳିକାଙ୍କୁ ଯୋୖନପିପାସୁ ନରରାକ୍ଷସ ମାନେ ଖିଣ୍ ଭିଣ୍ କରି ଉନ୍ମତ୍ତ ପ୍ରାୟ ଶ୍ବାନ ସଦୃଶ ଭକ୍ଷଣ କଲା ପରେ ତା'ର ରକ୍ତ ଜୁଡୁବୁଡୁ ଶରୀରକୁ ନାଳ ନର୍ଦମାରେ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଉଥିବା ଏହି ମଣିଷର ମନୁଷ୍ୟତ୍ୱ କେତେ ପାଶବିକତାମୁଖୀହୋଇଯାଏ ତାହା ସନ୍ଦିହାନ......ଆଗାମୀ କାଲିର ତପନରେ ନିଜସ୍ୱ ପ୍ରତିଭାକୁ ବିକଶିତ କରିବାର ସୁନେଲି ସ୍ୱସ୍ପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା କେତେକ ସଦ୍ୟ କଳିକାମାନେ ପିତାମାତା ,ବନ୍ଧୁବର୍ଗଙ୍କ ସ୍ନେହ,ଭଲ  ପାଇବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ଝରାଶେଫାଳି ସମ ଅସ୍ତମିତ ..... ତ ଆଉ କେତେକ ନ୍ୟାୟାଳୟର ଫାଇଲ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ନ୍ୟାୟ ପାଇବାରୁ ବଞ୍ଚିତ । ସ୍ବର୍ଗୀୟ ସୁଷମା ବିଭୁଷିତ, ବିଭୁକୃପା ପ୍ରାପ୍ତ ,ଅମୃତର ସନ୍ତାନ ଏହି ମାନବ ଆଜି ସାଜିଛି କାମୁକ ନର ରାକ୍ଷସ....ଖାସ୍ ତାର କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ କାମନାକୁ ଚରିତାର୍ଥ କରି ତା ଦେହର କ୍ଷୁଧାକୁ ମେଣ୍ଟାଇବା ପାଈଁ ଦେବଭୂମି ଭାରତବର୍ଷକୁ ଦାନଵ ଭୂମିରେ ପରିଣତ କରିଛି ।ଦିବ୍ୟଗୁଣକୁ ଅବଦମିତ କରି ଦାନଵ ଗୁଣକୁ ଆବୋରି ଏବର ସେ ରସାତଳଗାମୀ ତଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ଘୃଣାର ପାତ୍ର....ଓଡ଼ିଆ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀର ସଂସ୍କୃତି ଆଜି ସାଜିଛି facebook ,whatsapp ରେ ସେମାନଙ୍କ ଅର୍ଦ୍ଧ ଲୁକ୍କାୟିତ ନଗ୍ନଚିତ୍ର ...ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଅଶ୍ଳୀଳ ନଗ୍ନତାର ଚିତ୍ର ଦ୍ୱାରା କବଳିତ ହୋଇ ଆଜିର କିଶୋର କିଶୋରୀଙ୍କୁ ଯେ ବିପଥଗାମୀ କରିଛି ଏହା ଦୃଢ ନିଶ୍ଚିତ ...ସମ୍ପର୍କର ପବିତ୍ରତା ଆଜି ଅବିଶ୍ୱାସର ......ସମାଜର କିଛି ଦଲାଲ ତଥା ନାରୀ ଜାତିର କଳଙ୍କିନୀ ସାଜିଥିବା ମାତୃତୁଲ୍ୟା କୋଠି ମାଲିକାଣୀଙ୍କ ପ୍ରରୋଚନାରେ ବୃତ୍ତି ତଥା ଅର୍ଥ ଲୋଭରେ କେତେ ଯେ କଳିକା ଦୁନିଆକୁ ଦେଖିବା ଆଗରୁ ତାଙ୍କ କୈଶୋରକୁ ପାଦେ ଦଳି ବେଶ୍ୟା  ବନେଇ ଦେଇଛନ୍ତି ତଥାକଥିତ ଭଦ୍ରମୁଖା ପିନ୍ଧା ସଂଭ୍ରାନ୍ତଶ୍ରେଣୀର ବାବୁ,ନେତା,ମନ୍ତ୍ରୀ ଆଉ ଅଫିସରମାନେ । ସଭା ସମିତିର ମାନବିକତାର ଦ୍ୱାହି ଦେଇ ଘର କୋଣରେ ଘରପୋଇଲି ସହ ମଧୁଚନ୍ଦ୍ରିକା ରଚୁଥିବା ଏହି ବାବୁ ମାନେ ହେଲେ...ରକ୍ଷକର ମୁଖାପିନ୍ଧା ନରଭକ୍ଷୀ ରାକ୍ଷସ ।ଆଜି ବାପା ପାଖେ ଝିଅ ,ଭାଇ ପାଖେ ଭଉଣୀ ଅସୁରକ୍ଷିତ......ଆଜି  ସାଧାରଣ ଜନତାର ନ୍ୟାୟ ବନ୍ଧା ପଡ଼ିଛି ନେତା,ମନ୍ତ୍ରୀ,ରାଜନେତାଙ୍କ ହାତମୁଠାରେ ....ଏଠି ଜଣେ ଶୋଷଣର ଶିକାର ହେଉଥିବା ଲୋକକୁ ଦେଖିବାକୁ ଭିଡ ଜମେ ....ଆଉ ଭିଡ ଜମେ ଏହାକୁ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଭାଇରାଲ କରିବାକୁ.....ନିତୀ ଓ ନିୟମ ପ୍ରଣୟନ ହେଉଛି ସତ କିନ୍ତୁ ତାହା ଫାଈଲିରେ ବନ୍ଧା ପଡ଼ିଛି.....ତେଣୁ ହେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଇ ଭଉଣୀ ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ଏକ ମନ ଏକ ପ୍ରାଣରେ ଆମ ଅନ୍ତଃକରଣକୁ ନିର୍ମଳ କରିବା ସଂଗେ ସଂଗେ ବାହ୍ୟ ସମାଜର ଅଳିଆକୁ ମଧ୍ୟ ଦୂରେଇ ଦେବା ।*କଳ୍ପନା ଜେନା**ସହକାରୀ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ,*ବେଣୁଦା ନୋଡାଲ ଉ.ପ୍ରା.ବିଦ୍ୟାଳୟ**ଭୋଗରାଇ,ବାଲେଶ୍ୱର*

ସାକ୍ଷରତା ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଓଡିଆ ଭାଗବତର ଅବଦାନ
 3 December 2018  
Art

ଶିକ୍ଷା ସଂସ୍କୃତିର ବାହକ ଓ ସ୍ରଷ୍ଟା । ସ୍ବାଧୀନ ଭାରତ ବର୍ଷରେ ଶିକ୍ଷାର ମାନବୃଦ୍ଧି ବୈତୃଷ୍ଣା ନହେଲେମଧ୍ୟ ଏହାର ଉଦାର ମନୋଭାବଟି ଆମ୍ଭ ମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୃଷ୍ଟିଶୀଳ ହୁଏ ।ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ପଦ୍ଧତିରେ ମଣିଷର ଗୁଣାତ୍ମକ, ଚାରିତ୍ରିକ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉନ୍ନତି ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଉନାହିଁ । ଯଦ୍ୱାରା ଏ ସମାଜର ଶାନ୍ତି ଓ ଶୃଙ୍ଖଳା ପ୍ରତିହତ ହେଉଛି । ତେଣୁ ଆମ ଶିକ୍ଷା ରେ ଆମ ସଂସ୍କୃତି ଓ ଜୀବନ ଦର୍ଶନ କିପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରତିଫଳିତ ହେବ ଏବଂ ଜନ ସାଧାରଣ କିପରି ଉପକୃତ ହେବେ, ସେହି ପ୍ରସାରଣ ପୂର୍ବକ ଜାତୀୟ ଚରିତ୍ର ଗଠନ କରିବା ଶିକ୍ଷା ର ପ୍ରଧାନ ଆଭିମୁଖ୍ଯ ହେବା ଏକାନ୍ତ ବାଞ୍ଛନୀୟ ।ଆଜିବି ଶିକ୍ଷାର ସମସ୍ତ ବିକାଶ ସତ୍ତ୍ୱେ ଅର୍ଦ୍ଧେକ ଭାରତୀୟ ନିରକ୍ଷର ଅଛନ୍ତି ।ଏସବୁ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆମକୁ ଆହୁରି ବେଶୀ ସଚେତନ ହେବାକୁ ପଡିବ । ବର୍ତ୍ତମାନବି ଶିକ୍ଷାର ସଫଳତା ଦିଗରେ ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ଆଶା ଜନକ ଉଦ୍ଦୀପନା ନାହିଁ ।ତେଣୁ ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଓଡିଶା ସର୍ବ ଭାରତୀୟ ସ୍ତରରେ ବହୁ ପଛରେ ରହିଛି । କିନ୍ତୁ ବହୁ ଶତାବ୍ଦୀର ଅନ୍ଧକାରରେ ରହି ଆମେ ଆଜି ସାମାନ୍ୟ ଆଲୋକର ସନ୍ଧାନ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭାରତର ଅନ୍ଯ ଭାଷା-ଭାଷୀ ସହ ସମାସ୍କନ୍ଦ ହୋଇ ପାରିନାହୁଁ ।ଓଡିଶାକୁ ଅନ୍ଯ ଭାଷା-ଭାଷୀ ମାନଙ୍କ ସହ ସମାସ୍କନ୍ଦ ହେବାକୁ ହେଲେ ତଥା ବିଶ୍ବ ଦରବାରରେ ଏହାକୁ ପହଞ୍ଚାଇବାକୁ ହେଲେ ଆମକୁ ଅନ୍ଯ ପ୍ରଦେଶ ମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଆହୁରି ଗୋଟିଏ ପାଦ ଅଧିକ ଆଗେଇବାକୁ ହେବ । ଆହୁରି ବେଶୀ ସଚେତନ ହେବାକୁ ପଡିବ । ଇତିହାସର କ୍ରୁର ଚକ୍ରାନ୍ତ ଯୋଗୁ ଓଡିଶାର ଯେଉଁ  ଅଧୋଗତି ଘଟିଥିଲା ତା 'କୁ ସୁଧାରିବାକୁ ହେଲେ ଆମକୁ ସର୍ବ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦ୍ବିଗୁଣ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି ।ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶାସକ ମାନଙ୍କ ଦ୍ବାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ଏକ ନୂତନ ବୈଦେଶିକ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଣାଳୀ ଆମ ମାନଙ୍କ ଉପରେ ଜବରଦସ୍ତ ଲଦିଦେବା ଦ୍ବାରା ଓଡିଆ ଜାତିର ସହଜାତ ଐକ୍ଯ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ।କିନ୍ତୁ ସରଳ ଗ୍ରାମ ବାସୀଙ୍କ ନିକଟରେ ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ଲୌହ ଲେଖନୀ ଓ ତାଳପତ୍ର ପୋଥି ର ମହିମା ଏବେବି ଓଡିଆ ଜାତିର ଅସ୍ମିତା ବଜାୟ ରଖିଛି । ଯଦି ଆଜି ଓଡିଆ ଜାତି ତଥା ଓଡିଆ  ମନ ପ୍ରାଣରେ ମାନବୀୟ ଗୁଣବତ୍ତା ଅର୍ଥାତ୍  ନୈତିକତାର ମୂଲ୍ୟବୋଧ ବଜାୟ ରହିଛି, ତାହା କେବଳ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ପାଇଁ । ଓଡିଆ ଜାତିକୁ ଶିକ୍ଷିତ ତଥା ସଂସ୍କୃତି ସମ୍ପନ୍ନ କରିବାରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଦାନ ଅତୁଳନୀୟ । ଓଡିଶାର ପାଠକ ସମାଜରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ପରି ଆଉ ଅନ୍ଯ କୌଣସି ଗ୍ରନ୍ଥ ସମଭାବରେ ପ୍ରଭାବ ଅଥବା ଆଲୋଡନ ସୃଷ୍ଟି  କରିଥିବାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମିଳେନାହିଁ । ଓଡିଶାର ଜାତୀୟ ଜୀବନକୁ ଗଢିତୋଳିବା ଲାଗି ଓଡିଆ ଭାଗବତ ଅନନ୍ଯ । ଜୀବନର କର୍ମ ଚଞ୍ଚଳତା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସାଦ ବିହାର ଠାରୁ କୁଟୀରବାସୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ଭାଗବତର ପ୍ରତିଟି ପଦରେ ସମ୍ମୋହିତ। ଭାରତୀୟ ସାହିତ୍ୟ ସଂସାରରେ ଏପରିକି ବିଶ୍ବସାହିତ୍ୟ ରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ତୁଳନା ନାହିଁ । ଯାହାକି ଭାଗବତରେ ବିଦ୍ୟା ସାଧନାର ସର୍ବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିଚୟ ମିଳିଥାଏ । ଯହିଁରେକି ଛାତ୍ର-ଛାତ୍ରୀ ମାନେ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରତି ଅଧିକ ଆକୃଷ୍ଟ ହେବେ ।ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ମାନଙ୍କ ବାଇବେଲ ପରି ଓଡିଶାର ଜନ -ସାଧାରଣଙ୍କ  ନିକଟରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ମଧ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ରତମ ହିନ୍ଦୁ ଗ୍ରନ୍ଥ । ଓଡିଶାର କେତେକ ପୁରପଲ୍ଲୀର ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗି ମାନଙ୍କରେ ଏହି ପୋଥି ପୂଜା ପାଇବାର ଆଜିବି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ମିଳେ । ଯେଉଁଠି ଗ୍ରାମ୍ଯ ଜନତା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଏହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅର୍ଥ ଶୁଣି ଦିବସର କ୍ଳାନ୍ତ ଅପନୋଦନ କରନ୍ତି । ଯେଉଁ ଗ୍ରନ୍ଥର ଭାଷା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସହଜ - ସରଳ ସର୍ବୋପରି ଶୃତି ମଧୁର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ହୃଦୟ ସ୍ପର୍ଶୀ। ଲୋକେ ଯେତେ ବେଳେ ଜାଣିଲେ ଓଡିଆ ଭାଷାରେ ଭାଗବତ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲାଣି, ଲୋକେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହ ସହ ଲାଗି ପଡିଲେ ଅକ୍ଷରର ଶିଖିବାକୁ । ଅକ୍ଷର ଶିଖିଲେ ଭାଗବତ ପଢିବାରେ ସମର୍ଥ ହେବେ ଓ ଅନ୍ତିମ ଶଯ୍ଯାରେ ପିତା- ମାତାଙ୍କୁ ଭାଗବତ ଦି'ପଦ  ଶୁଣାଇବେ ବୋଲି ସେ ସମୟରେ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷାର ଦ୍ରୁତ ପ୍ରସାର ଘଟିଥିଲା ବୋଲି ଅନୁମେୟ ହୁଏ ।ଭାଗବତ ପାଠ ପ୍ରଥମେ ଓଡିଶାର ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷାର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଅଙ୍ଗରୂପେ ଗୃହୀତ ହୋଇଥିଲା ।ମାଟିବଂଶ ଅବଧାନ ମାନେ ଦୀର୍ଘ ଚାରି-ଶହ ବର୍ଷ ଧରି ଅକ୍ଷର ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପରେ ପରେ ଭାଗବତ ପଠନକୁ ଶିକ୍ଷାସ୍ତର ଭେଦର ମାନ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ଏବେବି  କେତେକ ପୁରପଲ୍ଲୀରେ ବାପା-ମା' ନିଜ ସନ୍ତାନ- ସନ୍ତତିଙ୍କୁ ସାକ୍ଷର ହେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସ୍କୁଲକୁ ପଠାଇବାକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଇ ଥାଆନ୍ତି ଏବଂ  କାମନା କରନ୍ତି- ''ମଲା ବେଳକୁ ହେଲେ ବି ତୁଣ୍ଡରେ ଭାଗବତ ଦି'ପଦ ଶୁଣାଇବ " ।   ଏଥିପାଇଁ ବୋଧହୁଏ ଉନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଜନସୁମାରୀ ରିପୋର୍ଟରେ ଦେଖା ଯାଇଥିଲା ଯେ ' ଓଡିଶା ର ସାକ୍ଷରତା ହାର ଭାରତର ଅନ୍ଯାନ୍ୟ କେତେକ ପ୍ରଦେଶର ସାକ୍ଷରତା ହାର ଠାରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଅଧିକ ଥିଲା ।ଓଡିଆ ଜାତିର ଦୁର୍ଦ୍ଦିନତମ ସମୟରେ ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥହିଁ ଓଡିଆ ଜାତିର ଐକ୍ଯ ବଞ୍ଚାଇ ରଖି ପାରିଥିଲା ।ଯାହାକି ବହୁ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ଚାଲିଥିବା ଅତ୍ୟାଚର ଓ ନିର୍ଯ୍ଯାତନା ପରେ ଓଡିଆ ମାନେ ପୁଣି ଏକ ଭାଷା-ଭାଷୀ ରୂପେ ଏକ ଶାସନାଧୀନ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଠିଆ ହେବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇ ପାରିଥିଲେ । ଆଜିମଧ୍ୟ ରାଜନୈତିକ ଓଡିଶାର ବାହାରେ ବଙ୍ଗ,ବିହାର,ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦେଶର ଶହ ଶହ ଘରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଗ୍ରନ୍ଥ ରକ୍ଷିତ ଓ ପଠିତ ହେବାର ବହୁ ନିଦର୍ଶନ ମିଳେ । ଓଡିଶାରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଯେପରି ଗାଁ- ଗହଳ ମାନଙ୍କରେ ଭାଗବତ ଘର ମାନ ଗଢି ଉଠିଥିଲା, ସେହି ଅନୁରୂପ ଆସାମରେ ମଧ୍ୟ ଶଙ୍କର ଦେବଙ୍କ 'ନାମଘର' ପ୍ରତିଷ୍ଟା ହୋଇଥିଲା। ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତ ଓଡିଆ ଜାତୀୟତାର ସ୍ପଷ୍ଟତମ ଓ ସାଧାରଣତମ ପ୍ରତୀକ । ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଓଡିଆ ଜାତିର ନୈତିକ ଜୀବନକୁ ଗଢି ତୋଳିଛି ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଗଢି ଚାଲିଛି । ବୋଧହୁଏ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ଜାଣି ଜାଣି ନିରକ୍ଷର ଓଡିଆ ମାନଙ୍କୁ ସାକ୍ଷର କରିବା ଲକ୍ଷ୍ଯରେ ମୂଳ ଭାଗବତ ସଂସ୍କୃତରୁ ଓଡିଆ ରୂପାନ୍ତରିତ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ମୋ ଲେଖକୀୟ ମନ୍ତବ୍ଯ । ନିଜ ମାତୃଭାଷାକୁ ସବୁ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକେ କିପରି ସହଜ ଓ ସରଳ ଭାବରେ ବୁଝି ପାରିବେ, ସେହି ଭାଷାହିଁ ସେ ପ୍ରୟୋଗ କରିଛନ୍ତି ।ଓଡିଆ ଭାଷାର ପ୍ରାରବ୍ଧ କାଳରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଭାଷା ସୃଷ୍ଟି ଏକ ଅଭିନବ ପଦକ୍ଷେପ ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ । ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ପଣ୍ଡିତ କୁଳମଣି ଦାସ ଯଥାର୍ଥରେ କହିଛନ୍ତି "ପୁଣ୍ଯାତ୍ମା ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତହିଁ ଓଡିଆ ଜାତିର ଆଦର୍ଶ " ଆଜିବି  ଓଡିଶାର ପୁରପଲ୍ଲୀରେ ଅଶିକ୍ଷିତ ନାରୀ ଜଞ୍ଜାଳ ମଧ୍ୟରେ ଥାଇ ଢଗ ଆକାରରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ କହେ:- ଧନ ଅର୍ଜନେ ଧର୍ମକରି । ଧନେ ପ୍ରାପତ ନରହରି ।। ସକଳ ତୀର୍ଥ ତୋ ଚରଣ। ବଦ୍ରିକା ଯିବି କି କାରଣେ ।। ସକଳ ଦେହେ ନାରାୟଣ । ବସଇ ଅନାଦି କାରଣ ।।ଓଡିଆ ବାଇବେଲ୍ ର ଏହି ବରେଣ୍ଯ ସ୍ରଷ୍ଟା ଉଚ୍ଚକୋଟିର ଜାତୀୟ କବି ଓ ଜନତାର କବି । ବାଇବେଲର ଇଂରାଜୀ ଅନୁବାଦ Authorised Verson ପରି ଓଡିଆ ଭାଗବତରେ ଯଦିଚ ଆମେ' ବାଇବେଲିକ ବାକ୍ ସୃଷ୍ଟି ' ଦେଖିବାକୁ ପାଉ, ତଥାପି ନିଃସନ୍ଦେହ ରେ କୁହାଯାଇପାରେ ଯେ ଏହା ଉଭୟ ଶ୍ରୋତା ଓ ପାଠକ ମାନଙ୍କୁ ସଦା ସର୍ବଦା ଆକୃଷ୍ଟ କରି ପାରିଛି, କେବଳ ଏଥିରେ ବ୍ଯବହୃତ ହେଇଥିବା ଭାଷାର ଶୁଦ୍ଧତା,ଶାଳୀନତା,ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟତା ସର୍ବୋପରି ଗୁରୁ ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟତା ପାଇଁ ।ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ସାହିତ୍ୟ ହେଉଛି ନୀତି ଗର୍ଭିତ ଏବଂ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଜ ସମ୍ମତ ।ଏଥିରେ ଯୁଗ ଯୁଗ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣାର ଉତ୍ସ  ଓ ନିବେଦନ ଭରି ରହିଛି । ଦୀର୍ଘ ପାଞ୍ଚ ଶତ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ  ଭାଗବତର ସେ ଅମର ବାଣୀ  ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ର  ବିଜ୍ଞାନ ସମ୍ମତ ମନକୁ  ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ ମଧ୍ୟ  କରି ପାରିଛି । କେତେ ଯୁଗ ବିତି ଗଲାଣି,  ତଥାପି ଏହାର ମନୋରମ ବର୍ଣ୍ଣନା  ସରଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ଉପମା ଜରିଆରେ ଜୀବନର ଗୁମ୍ଫିତ ସ୍ବର ଉଦ୍ଘାଟନ ହେତୁ, ଆଜି ଜନସମାଜରେ ଅଧିକ  ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇ ପାରିଛି । ଭାରତୀୟ ଦର୍ଶନର ଜଟିଳ ତତ୍ତ୍ୱରାଜି ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ଅତି ଚମତ୍କାର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । ଯାହାକି ଅନ୍ଯ ଭାଷାରେ ଏହା ବିରଳ । ସେହି କାରଣରୁ ଓଡିଆର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପରମ୍ପରାରେ ଭାଗବତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ । ମୋଟ ଉପରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜୀବନ ଓ ଆଦର୍ଶର ପ୍ରାଣ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହେଉଛି  ଭାଗବତର ମୂଳ ଲକ୍ଷ୍ଯ । ହୃଦୟରୁ ଦ୍ବେଷଭାବ ଦୂରକରିବା ,ବୃଥା ଆଳାପ ନ'କରିବା ପୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦିଏ ଓଡିଆ ଭାଗବତ । ଭାଗବତ ବୈରାଗ୍ୟ ପ୍ରଚାରର ପରିଚାୟକ ନୁହେଁ ବରଂ ସାମାଜିକ କର୍ମଯୋଗୀ ହେବାର ପ୍ରେରଣା ହୋଇଛି। ଯେହେତୁ କର୍ମହିଁ ହେଉଛି ଜୀବନର ମାପକାଠି ଓ ଏହା ଭାଗବତର ପ୍ରତିଟି ଛତ୍ରେ ପ୍ରତିଫଳିତ : ସମସ୍ତେ କର୍ମ ସେବା କର ।କହନ୍ତି ପ୍ରଭୁ ଦାମୋଦର ।।ଓଡିଆ ଭାଗବତ ଓଡିଆ ଜାତିର ଜାତୀୟ ଶିକ୍ଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିର ମୂଳ ଉତ୍ସ ରୂପେ ଯେ ସମ୍ମାନୀତ ତାହାନୁହେଁ, ଏ ଓଡିଆ ଜାତିର ଅସ୍ତିତ୍ବ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କଳୀୟ ଚିନ୍ତା ଓ ଚେତନାର ଜୀବନ୍ତ  ଇତିହାସ ଭାବେ ସମଗ୍ର ଦେଶର ଉଭୟ ବକ୍ତା ଓ ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ପ୍ରବୃଦ୍ଧ ଓ ଜାଗରିତ କରୁଥିବ- ଏହା ନିଃସନ୍ଦେହ । ସ୍ନେହ- ପ୍ରେମ- ନିର୍ମଳତା ଏବଂ ବନ୍ଧୁତାର ବନ୍ଧନ ସୁଦୃଢ଼ କରି ପାରିଲେ ଜୀବନରେ ସୁଖ ଓ ଶାନ୍ତି ଅବଶ୍ଯମ୍ଭାବୀ । କ୍ଷମତା,  ପଦ ମର୍ଯ୍ଯାଦା,ଧନ,ସମ୍ପତି ପ୍ରଭୃତି କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ । ଏ ସବୁର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵର ରହି ଆଦର୍ଶ ପାରିବାରିକ ଜୀବନ ଗଠିତ ହେଲେ ଜୀବନରେ ଶାନ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ । ତେଣୁ, ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସ ଏକ ସୁଖୀ ଜୀବନ ଚର୍ଯ୍ୟା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ଭାଗବତରେ । ଯଦ୍ୱାରା ସବୁ ଯୁଗରେ ଏହି ଆଦର୍ଶର ଚରିତାର୍ଥ ପାଇଁ ବିପୁଳ ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ  ରହିଛି । ଜଗନ୍ନାଥ ଦାସଙ୍କ ଭାଗବତର ସାମାଜିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧର କଳନା କରିବା ଅସମ୍ଭବ । ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖର କଥା, ଅଧୁନା କାଳର ପ୍ରବହମାନ ସ୍ରୋତରେ ଲୀନ ହୋଇ ଯାଉଥିବା ଆମ ଭାଗବତ ସଂସ୍କୃତି ଓ ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗିର ପୁନରୁଦ୍ଧାର ପାଇଁ ସରକାର ଅଧିକ ପ୍ରଯତ୍ନଶୀଳ । ଆଶା ଓ ବିଶ୍ବାସ,  ଆମ ସାକ୍ଷରତା ହାର ଅଧିକ ଫଳପ୍ରଦ ହେବ ।ଡଃ ଶିବ ପ୍ରସାଦ ତ୍ରିପାଠୀ  ସ୍ମୃତି ନିଳୟ, ଉଦୟ ନଗର ଷ୍ଟେସନ ରୋଡ, ବଲାଙ୍ଗୀର (ଓଡିଶା) shibatripathy262@gmail.com 

ରଙ୍ଗିନ୍ ଦୁନିଆ
 28 November 2018  
Art

ବିଶ୍ଵାସ, ଭରସା ଆଉ ଭଲ ପାଇବା କୁ ନେଇ ସମ୍ପର୍କ ଆଗକୁ ବଢେ, ଆଉ ଯୋଉଠି ଏଗୁଡିକ ନଥାଏ ସେ ସମ୍ପର୍କ ର ବୟସ ବୋହୁତ୍ କମ୍ |ବନାନୀ ଦିଦି , ମୋ ନିଜର କେହି ନହେଲେ ମଧ୍ୟ , ସେ ମୋ ଭଉଣୀ ପରି ଥିଲେ | ଏଇ ମାସ କେଇଟାରେ ସାଥିରେ ଯିବା ଆସିବା କରି ଆମେ ସାଙ୍ଗ ହେଇଯାଇଥିଲୁ | କେବେ କେବେ ଆଫିସ୍ ରୁ ଫେରିବା ସମୟରେ ସେଇ ଏକା ବସ୍ ରେ ଭେଟ ହେଇଯାଏ ତାଙ୍କ ସହ | ବ୍ୟାଗ୍ ଭିତରୁ କେତେ କ'ଣ ଯାଚି ଦିଅନ୍ତି ଖାଇବାକୁ | ଲୋକ କୁହନ୍ତି ପୂର୍ବ ଆଉ ଦକ୍ଷୀଣ ଭାରତ ପିଲାଙ୍କ ଭିତରେ ବନ୍ଧୁତା ହବା ବୋହୁତ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନକ | ଠିକ୍ ଆମ ବନ୍ଧୁତା ବି ସେମିତି ଥିଲା | ତାଙ୍କ ଗପ ଶୁଣି ଶୁଣି ବେଳେ ବେଳେ ଜଣା ପଡ଼େନି ମୋ ଷ୍ଟପ୍ କେତେ ବେଳେ ଆସିଯାଏ ,ବିଦାୟ ନବାକୁ ଇଛା ନଥିଲେ ବି ନବାକୁ ହୁଏ ପୁଣି ଥରେ ଭେଟିବା ପାଇଁ | ଦିନେ ପଚାରି ଦେଇଥିଲି , ଦିଦି ବାହା କେବେ ହଉଛ ବୋଲି , ତା ପରଠୁ ନୀତି ସେ ମତେ କୁହନ୍ତି ତେଲୁଗୁ ବାହାଘର ର ରୀତି ନୀତି ଆଉ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକ କଥା | କେମିତି ସେ ତାଙ୍କୁ କ୍ୟାରିଅର ଗଢ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲା , କେମିତି ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଏ , ଇତ୍ୟାଦି | ଶୁଣି ଶୁଣି ବିରକ୍ତ ହୋଇଯାଏ ତଥାବି ନା କହି ପାରେନି , କହୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ଆଖିର ଚମକ ଆଉ ଖୁସି ଦେଖି |ବର୍ଷା ଦିନ ର ଘଟଣା , ଦିନେ ହଠାତ୍ ଦିଦିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲି ମୁଁ ଯାଉଥିବା ମନ୍ଦିର ରେ | କେବେ କେବେ ଇଛା ହେଲେ ଛୁଟି ଦିନରେ ଚାଲିଯାଏ ମନ୍ଦିର , କେବେ ଭୋଗ ଖାଇବା ଆଶାରେ ତ କେବେ ପୁଣି ସାଇ ବାବାଙ୍କ ଆଳତି ଶୁଣିବା ଆଶାରେ | ବର୍ଷା ଯୋଗୁ ମନ୍ଦିର ରେ ଲୋକ ବୋହୁତ୍ କମ୍ ଥିଲେ | ପୂଜାରୀ ବାଦ ହାତ ଗଣତି ରେ 4/5 ଟି ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ | ମୁଁ ସାଇଙ୍କ ଆଳତି ସାରି ଫେରୁଥାଏ ସିଡି ରେ , ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ମନ୍ଦିର ବାରଣ୍ଡାକୁ ଆଉଜେଇ ଦିଦି ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ବସିଥିଲେ | ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇଗଲି | ରୁମ୍ ରୁ ବାହାରିଲା ବେଳେ ଗୁପଚୁପ ଖାଇବାକୁ ଭାରି ମନଥିଲା କିନ୍ତୁ ସାଙ୍ଗରେ କେହି ନଥିଲେ ବୋଲି ଇଛା ମରି ଯାଇଥିଲା ,ଦିଦିଙ୍କୁ ଦେଖି ପୁଣି ସେଇ ଇଛା ଜାଗ୍ରତ ହେଇଗଲା | ହଠାତ୍ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଚମକେଇ ଦେଲି | ମତେ ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇଗଲେ ପ୍ରଥମେ ତାପରେ ମତେ କୁଣ୍ଢେଇ ଧରି ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ | ବର୍ଷା ର ଗର୍ଜନ ସହ ତାଙ୍କ କାନ୍ଦ ର ସ୍ଵର କାହା କୁ ବି  ଶୁଣା ଯାଉନଥିଲା ମୋ ଛଡା | ଯେତେ ପଚାରିଲି କ'ଣ ହେଇଚି, କିଛି କହିଲେନି | ବୋହୁତ୍ କଷ୍ଟରେ ସେଠୁ ତାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ଆଣି ତାଙ୍କ ହଷ୍ଟେଲ ରେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ମୋ ହଷ୍ଟେଲ କୁ  ଫେରିଥିଲି | ଗୁପଚୁପ ଖାଇବା କଥା ଟା ପୁରା ମନ ରୁ ବାହାରି ଯାଇଥିଲା | ତା ପର ଦିନ ସୋମବାର, ଇଛା ହଉନଥିଲେ ବି ନିଜକୁ ଜୋର୍ କରି ଅଫିସ ନବା ଦିନ ସେଟା ମୋ ପାଇଁ | ଆସିଲା ବେଳେ ଭାବୁଥିଲି କାଳେ କୋଉଠି ଭେଟ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତା କି, ପଚାରି ଦିଅନ୍ତି କ'ଣ ହେଇଥିଲା କାଲି ବୋଲି | ଗଲା ବେଳେ କି ଆସିଲା ବେଳେ ଭେଟହେଲାନି ଦିଦିଙ୍କ ସହ , ଅଫିସ ରୁ ଫେରୁ ଫେରୁ ବୋହୁତ୍ ଡେରି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କ ହଷ୍ଟେଲ୍ ବି ଯିବାକୁ ସାହସ ହେଲାନି | ବାସ୍ ଗୋଟେ ମେସେଜ ଟିଏ ଆସିଥିଲା ତାଙ୍କର, ଇଂଲିଶ ରେ କି- ମୁଁ ଠିକ୍ ଅଛି , କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଗାଁ କୁ ଯାଉଛି ବୋଲି | ମୁଁ ଫୋନ୍ ଲଗେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି କିନ୍ତୁ ଫୋନ୍ ବନ୍ଦ ଦେଖେଇଲା | କିଛି ଉପାୟ ନଥିଲା ବାସ୍ ଦିଦିଙ୍କ ଫେରିବା ବାଟକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଥିଲି | ନୀତି ମନେ ପଡ଼େ ତାଙ୍କ ଥଟ୍ଟା ତାମସା ଆଉ ଜମା ବନ୍ଦ ନ ହଉଥିବା ଗପ | ଦିଦି ଫେରି ଆସିଥିଲେ ଠିକ୍ ଗୋଟେ ସପ୍ତାହ ପରେ | ବୋହୁତ୍ ଆଲଗା ଲାଗୁଥିଲେ ସେ | ଲମ୍ବା କଳା ମସ୍ ମସ୍ ବେଣୀ ଆଉ ନଥିଲା ତାଙ୍କର ,ମୁଣ୍ଡ ରୁ ଚୁଟି ସବୁ କାଟି ଦେଇଥିଲେ | ଆଉ ଆଗ ପରି  ଖୁସ୍ ମିଜାଜ୍ ର କି ଗପୁଡି ନଥିଲେ | ବୋହୁତ୍ କମ୍ କଥା କହୁଥିଲେ | ମୋ ପାଇଁ କେତେ କ'ଣ ଖାଇବା ଜିନିଷ ଆଣିଥିଲେ ଘରୁ | ଦୁଇ ଦିନ ଯାଏ କିଛି କହିନଥିଲେ, ସେ ବିଷୟରେ | ଗୋଟେ ମେସିନ୍ ପରି ସେ ଅନୁଭୂତ ହଉଥିଲେ | ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି ନ ପଚାରିବାକୁ ,  କିନ୍ତୁ   ତାଙ୍କ ର ଏ ପ୍ରକାର ପରିବର୍ତିତ ସ୍ଵଭାବ ଦେଖି ଆଉ ରହି ପାରିଲିନି | ପଚାରି ଦେଇଥିଲି ,ସେ କହିଥିଲେ ପଛରେ କହିବେ ବୋଲି |ରବିବାର ସକାଳୁ ହଠାତ୍ ଫୋନ କରି ଡାକିଥିଲେ ମତେ ତାଙ୍କ ହଷ୍ଟେଲ୍ | ସେଠି ଯାଇ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲି ଦିଦି ହଷ୍ଟେଲ୍ ଛାଡ଼ିବାକୁ ସବୁ ଜିନିଷ ସଜେଇ ମତେ ଅପେକ୍ଷା କରି ବସିଥିଲେ | ମତେ ଦେଖି କହିଲେ - ଏଠି ରହିବାର ଆଉ କିଛି ବାହାନା ନାହିଁ ମୋ ପାଖରେ, ମୁଁ ଯାଉଛି ମୋ ନିଜ ଟାଉନ ରେ ଚାକିରି ଖୋଜିବାକୁ | ତାପରେ ମତେ ସାଙ୍ଗରେ ଗୁପଚୁପ ଖୁଆଇବାକୁ ନେଇଥିଲେ | ଦିଦି କହିଥିଲେ ସେଦିନ କେମିତି ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକ ତାଙ୍କ ଅଜାଣତରେ, ତା ଘର ଲୋକଙ୍କ ପସନ୍ଦ ରେ ଆଉ ଗୋଟେ ଜାଗାରେ ବାହା ହେଇଯାଇଥିଲା ଟଙ୍କା ଲୋଭ ରେ ଆଉ ଦିଦିଙ୍କୁ ଏତେ ଦିନ ଧରି ଧୋକା ରେ ରଖିଥିଲା | ଦିଦିଙ୍କ ଏତେ ଦିନର ଭରସା ଆଖି ପିଛୁଳାକେ ଭାଙ୍ଗୀ ଯାଇଥିଲା | କେବେ ବି ତା'ଙ୍କ ମନରେ ସେ ପିଲା କୁ ନେଇ କିଛି ବି ଅବିଶ୍ୱାସ ଜାତ ହୋଇନଥିଲା | ହଠାତ୍  ଦିଦିଙ୍କ ଗୋଟେ ସାଙ୍ଗ ସେଇ ରବିବାର ଦିନ ଆସି ସବୁ କହିଥିଲା, ତଥାବି ବିଶ୍ବାସ କରିନଥିଲେ ଦିଦି | ସେ ପିଲା ର ବାହାଘର ଫଟୋ ଆଉ ଫେସବୁକ୍ ରେ ଛାଡିଥିବା ଭିଡିଓ ଦେଖିବା ପରେ ସେ ଭରସା କରିଥିଲେ | ସେଦିନ ଭାଙ୍ଗି ପଡିଥିଲେ ଦିଦି, ସେ ପିଲାକୁ ନେଇ ଦେଖିଥିବା ସବୁ ସ୍ଵପ୍ନ ତାଙ୍କର ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିଲା | ଗଲା ବେଳେ କହି ଯାଇଥିଲେ ଏତେ ଦିନ ଧରି ମିଛ ମରୀଚିକା ପଛରେ ଦୌଡୁଥିଲି , ଆଜି ଚେତା ପଶିଲା ସେଥିପାଇଁ ଫେରି ଯାଉଚି ମୋ ନିଜ ବାଟରେ | ମତେ କହିଗଲେ ଜୀବନ ରେ ଯୋଉଠି ବି ରହିବୁ ବାପା ମାଆଙ୍କ କଥା କୁ ଅନୁସରଣ କରିବୁ, ଅନ୍ଧ ପରି କାହାକୁ ଭରସା କରିବୁନି, ଇତ୍ୟାଦି |କିଛି ଦିନ ପରେ ତା'ଙ୍କ ବାହାଘର ନିମନ୍ତେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଥିଲି କିନ୍ତୁ ଯିବାକୁ ଛୁଟି ମିଳିନଥିଲା | ଆଜି ସେ ବୋହୁତ୍ ଖୁସି ରେ ଅଛନ୍ତି ଆଉ ମତେ ପୁଣି ଥରେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ପୁଅ ର ଜନ୍ମ ଦିନରେ ଯୋଗ ଦବାକୁ | ଘର ସଂସାର ଆଉ ଚାକିରି ଜୀବନ ଭିତରେ ସେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସମୟ ଆଉ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲେ ଏବେ ବି ସେ ସଚେତନ କରାନ୍ତି , ଯେମିତି କେବେ କାହା ସହ ସେ ଭଳି ନହୁଏ, ଯାହା ତା'ଙ୍କ ସହ ଘଟିଥିଲା | ଆଜି ଖୁସି ଲାଗୁଛି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକାଠି କରି ପୁଣି ଥରେ ପୂର୍ବ ଅବସ୍ତା କୁ ଫେରି ପାରିଛନ୍ତି ଆଉ ସେଇ ଭିତରେ ସଜେଇ ପାରିଛନ୍ତି ନିଜର ରଙ୍ଗିନ୍ ଦୁନିଆ |

ଶବ୍ଦ ଓ ଆକାଶ

       *ଶବ୍ଦ ଓ ଆକାଶ*  ପରସ୍ପର ଆ ଟିକେ ଗେଲ ହେବା।।ମୁହଁରେ ମୁହଁ ଘଷିବା।।ଆଜି ଚାଲ ଟିକେ ବୁଲି ଆସିବା ସେ ପୋଲ ତଳ।।ନଈ କୂଳ।।ସବୁ ସାଙ୍ଗଙ୍କୁ ଟିକେ ଦେଖା କରି ଆସିବା।।ସେଇ ଦଣ୍ଡାରେ ଯେଉଁ ସମାଧି ଟା ଅଛି,ତା ଉପରେ କିଛି କ୍ଷଣ ବସିବା। ଅକାଶୀ ଗଛରେ ଭରା  ଯେଉଁ ନୂଆ ଜଙ୍ଗଲଟି ହୋଇଛି ତା ଭିତରେ ଘେରାଏ ବୁଲି ଆସିବା।।କିଛି ଦୁଃଖସୁଖ ହେବା।।ମନେ ପକାଇ ବା ଛାଡି ଆସିଥିବା ପିଲାଦିନ;ରାଗରୁଷା,ବାଡ଼ିଆବାଡ଼ି।।           କେବଳ ଆଜିକ।।ସବୁ ପକ୍କା ହୋଇ ଯାଇଛି।।ଗୋଟିଏ ଦିନର ସବୁ ତକ ମୁହୁର୍ତ୍ତ ମହା ଆନନ୍ଦ ରେ ବିତେଇ ଦେବା।।       ହଁ ଚାଲ।।ଯଦି ପାରିବା ଗୁଡିଏ ମିଠା ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା।।ଜମା ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡ ଦୁଃଖରେ ଜୀଇଁବା ନି।।ଆଜି ଟା ଆମର।।ମନ ଭରି ଜୀଇଁବା ଆମେ।କାହା ଆକଟ,କାଇଦା କଟକଣା ମାନିବାନି।।     ହାତ ଧରାଧରି ହୋଇ ଦୁଇଜଣ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡେ ହସି ହସି ଦଉଡ଼ି ଗଲେ।।ପୋଲ ତଳେ ଘେରାଏ ନାଚିଲେ।। ପୋଲରେ!!ତୁ ଆଉ ଅପେକ୍ଷା ରଖିବୁନୀ କାଲିଠାରୁ ଆମର।।               ନଈ ପାଣି ପିଇଲେ।।ନିଜ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ।।ବାହାରୁ ଅତି ଖୁସି ଲାଗୁଥିବା ମୁହଁ ଭିତର କୋହରେ ଫାଟୁ ଥିଲା ଯେପରି ଦେଖା ଗଲା।       ଧେତ!ହେ ହେ ହୃଦୟ!!ଦେ... ଦେ ରେ ଆଜିକ ଖୁସି କରିବାକୁ!!!      ନା--- ନା ଏ.....ଆଖି ତୁ ଜମା ଭରି ଆନା।।ହସ....ହସ ,ଯେତେ ସାଇତିଛୁ ମନରେ ହସ।।        ନଈ ଲୋ କାଲିଠାରୁ ଆଉ ତୋ ଦେହରେ ଆମ ନିଶ କେଡେ କେଡେ ହେଲାଣି ଦେଖିବୁନି କି ତୋ ମଧୁର ଥଣ୍ଡା ପାଣି ପିଇ ଖୁସିରେ ହେକୁଟି ମାରିବୁନି।।   ନଈ ତୁ ଆମକୁ ଖୋଜିବୁ କି????   ସମାଧି ପୀଠରେ ଟିକେ ଶୋଇଲେ।।ଦେହ ଘଷିଲେ।।ଜାଣିଛୁ ସମାଧି!!କାଲିଠାରୁ ଏଜାଗା ଆମର ନୁହେଁ।।ତୁ ଆଉ କାହାକୁ ଡାକିବୁ,ସାଙ୍ଗ ହେବୁ,ଗପ କୁହା କୋହି ହେବ,ଜାଣିଲୁ ଆ....     ଇଛା ହେଲାନାହିଁ ଖାଇବାକୁ କିଛି ସୁନ୍ଦର ତାଜା ତାଜା ଖାଦ୍ୟ ରାସ୍ତା ଦାଢରେ ଦେଖିବି।।      ଦୁହେଁ ବୁଲା ବୁଲି କରି ଘରକୁ ଫେରିଲେ।।ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲା।।ତାଙ୍କ ଘର ଆଜି କାଇକି ସବୁ ଦିନଠୁ ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଛି।।ବଢିଆ ବାସୁଛି।।ମା ପେଟ ଉପରେ ମୁହଁ ନଦି ଶୋଇବାର ଉପକ୍ରମ କଲେ।।        ଘର... ଘର! ଆଉ ତୋତେ ଅଳିଆ କରିବୁନି ଲୋ।।ତୁ ରାଗ ଗରଗର ହେଉ ପା ତୋତେ ଅପରିଷ୍କାର କଲେ।।ଆଉ ଏଣିକି କରିବୁନି,ସତ----       ମା ଆଖି ବୁଝିଥିଲା,ଜାଣି ଜାଣି।। ଅନାଇଁ ପାରୁ ନଥିଲା ଆମ ମୁହଁ।।    ମା ମା ଲୋ!!!କିଛିତ କହ।ରାଗିଛୁ??କାନ ଧରିଛୁ,ଆଖି ଛୁଉଁଛୁ ଆଉ କୌଣସି ଦିନ ତୋର ଅବାଧ୍ୟ ହେବୁନି।।ତୁ ଯାହା କହିବୁ ମାନିବୁ।ଟିକେ ଗେଲ କର ଲୋ ମା,ଶେଷ ଗେଲ------     ମା ଭୋ କରି ରଡି ଛାଡିଲା।।କୋଳରେ ପୁରାଇ ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା ଆମକୁ।।ହେଲେ ତା କୋଳ ଆମକୁ ଧରି ରଖିବାକୁ ଛୋଟ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା।।ଆମେ ଯଥେଷ୍ଟ ବଡ଼ ହୋଇ ଯାଇଥିଲୁ ମା ଦେହ ତୁଳନାରେ।।        ସୁରୁଜ ଫିଟି ଫିଟି ଆସୁଥିଲେ କାଳି ଅନ୍ଧାରକୁ କାଟି।।ଆମକୁ ଟାଣି ଟାଣି ନିଅ ଯାଉଥିଲା ଛକ ବରଗଛ ତଳକୁ।।ମା ଛାଟି ପିଟି ହେଉଥିଲା ଖୁଣ୍ଟରେ।।ଲୋକେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଆମ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ।।  ଚିକ୍ ଚିକ୍ କରୁଥିଲା କଂସେଇ ହାତର ପଜା ଛୁରୀଟି।।ଆଜି ଛାଡ଼ ଖାଇ ନା......।ମଣିଷ ଲାଲ କରିବ ଆମ ରକ୍ତରେ ତା ମୁହଁ ହୃଦୟ।।         ଶୁଭିଲା କଚ୍ ଜୋରେ ଓ ଦୁଇଟି ବିକଳ ମେଏଁ ମେଏଁ ଶବ୍ଦ ଛୁଉଁଥିଲେ ଆକାଶ....।*ସତ୍ୟବତୀ ସ୍ଵାଇଁ,ମୀନୁ,ବାଲିକୁଦା,ଜଗତସିଂହପୁର*।

ଉତ୍କଳ ମାତାର ଯୋଗ୍ୟତମ ସୁତ
 14 November 2018  
Art

ଉତ୍କଳ ମାତାର ଯୋଗ୍ୟତମ ସୁତ----------------------------------(ଆସନ୍ତା ମାସରେ ପାଳିତ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କ ଜନ୍ମତିଥି ଉପଲକ୍ଷେ)-------------------------------------------------------------ବିଶ୍ଵପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଦ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ମହାମହୋପାଧ୍ୟାୟ ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସିଂହ ହରିଚନ୍ଦନ ମହାପାତ୍ର ଓଡିଶାର ଗର୍ବ ଓ ଗୌରବ ଅଟନ୍ତି।ସର୍ବସାଧାରଣରେ ସେ ପଠାଣି ସାମନ୍ତ ନାମରେ ପରିଚିତ।1835 ମସିହା ଡିସେମ୍ବର ମାସ 13 ତାରିଖରେ ସେ ତତ୍କାଳୀନ ଗଡଜାତ ଖଣ୍ଡପଡାରେ ରାଜବଂଶରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।ଖଣ୍ଡପଡାରେ ବଘେଲ ବଂଶୀୟ ରାଜାମାନେ 1599 ମସିହାରୁ ଶାସନକରିଆସୁଥିଲେ।ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଏହି ବଘେଲ ବଂଶର ସପ୍ତମ ରାଜା ନୃସିଂହ ଭ୍ରମରବରଙ୍କର ଷଷ୍ଠପୁତ୍ର ଶ୍ୟାମବନ୍ଧୁ ସିଂହଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର ଥିଲେ।ମାତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଷ୍ଣୁମାଳୀ ଦେବୀ।ପୂର୍ବରୁ ଦୁଇଟି କନ୍ୟା ଓ ଗୋଟିଏ ପୁତ୍ର ହରାଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁମାଳୀ ଦେବୀ ସର୍ବଦା ନବଜାତକର ଦୀର୍ଘାୟୁ ଚିନ୍ତାରେ ରହୁଥିଲେ।ଅପର୍ତ୍ତ୍ୟାଣି(ଅପତ୍ୟହାନୀ) ନାମ ଦେଲେ ଯମ ବାଳକପ୍ରତି ଲୋଭାନ୍ୱିତ ହେବନାହିଁ ଭାବି ବିଷ୍ଣୁମାଳୀ ଦେବୀ ପୁତ୍ରକୁ ପଠାଣ କେଳାକୁ ଯତ୍ସାମାନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ବିକ୍ରି କରିଦେଇ "ପଠାଣି"ନାମରେ ନାମିତ କରିଥିଲେ।ବାଲ୍ୟକାଳରୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କର ବିଲକ୍ଷଣ ପ୍ରତିଭାର ପରିଚୟ ମିଳିଥିଲା।ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ସେ ଆକାଶକୁ ଅନାଇଁ ରହୁଥିଲେ।ଥରେ ଦିନବେଳେ ଆକାଶରେ ଖାଲି ଆଖିରେ ତାରାଟିଏ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେବାରୁ ,ଗ୍ରହଦୋଷ ଲାଗିବା ଆଶଂକାକରି ପିତା ଶ୍ୟମବଂଧୁ ନୈଷ୍ଠିକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଦ୍ୱାରା ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରରେ ହୋମ କରାଇ ସ୍ତୋତ୍ରପାଠ ଇତ୍ୟାଦି କରାଇ ଥିଲେ।ସେତେବେଳେ ଖଣ୍ଡପଡାରେ କୌଣସି ଇଁରାଜୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ନଥିଲା।କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟର ଶିକ୍ଷାର ମାନଦଣ୍ଡ ଅନୁଯାୟୀ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସଂସ୍କୃତ ଓ ସାହିତ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ।ସଂସ୍କାରର ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ ଅବତାର ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସମସ୍ତ ଦେବୋପମ ଚରିତ୍ରର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ।ଗାଦିସୀନରାଜାଙ୍କର ଷଷ୍ଠ ପୁତ୍ରର ପୁତ୍ର ହୋଇଥିବାରୁ ସେ ରାଜା ହୋଇ ପାରିନଥିଲେ।ତାଙ୍କ ପୁତୁରା ତଥା ରାଜା କୁଞ୍ଜବିହାରୀ ସିଂହଙ୍କ କନିଷ୍ଠ ଭ୍ରାତା ନଟବର ସିଂହଙ୍କୁ ବ୍ରିଟିଶ୍ ସରକାର ଗାଦିସୀନ କରିଥିଲେ।ରାଜମୁକୁଟରୁ ବଂଚିତ ଏହି ମୁକୁଟହୀନରାଜପୁତ୍ର ,ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଜ୍ଞାନର ଜାଜ୍ବଲ୍ଯମାନ ସମ୍ମାନମୁକୁଟରେ ବିମଣ୍ଡିତହୋଇ ଦିନେ ବିଶ୍ୱଦରବାରରେ ଓଡିଆର ବିଦ୍ମତା,ଅସ୍ମିତା ଓ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରତୀକ ହୋଇଥିଲେ।କବିବର ରାଧାନାଥଙ୍କ ଉକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଉତ୍କଳର ଏହି ଯୋଗ୍ୟତମ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ଆମ୍ଭେମାନେ ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର ହେଲୁ।ବିଶ୍ୱଦରବାରରେ ଉତ୍କଳର ଖ୍ୟାତି ବଢିଲା।ଓଡିଆ ଭାଷାର ସ୍ଥିତି ଓ ଜାତିର ଅସ୍ମିତା ଉପରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନଚିହ୍ନ ଲାଗିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ପଡୋଶୀ ରାଜ୍ୟ "ଓଡିଆ ଏକଟୁ ଭାଷା ନଏ" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଓଡିଆଜାତି ତାର ଏକ ସମ୍ମାନଜନକ ପରିଚୟ ଖୋଜିବାରେ ଲାଗିଥିଲା।ସାମନ୍ତଙ୍କର "ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଦର୍ପଣ" ଗ୍ରନ୍ଥ ଓଡିଆ ଜାତିକୁ ସେହି ସମ୍ମାନଜନକ ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲା।ସେଥିପାଇଁ ପଠାଣି ସାମନ୍ତଙ୍କ କଥା ପଡିଲେ ,କବିବର ରାଧାନାଥଙ୍କ କାଳଜୟୀ ବାଣୀ "ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଦର୍ପଣ ହେବନାହିଁ ଲୟ,ନର ଦେହେ ଥିବ ଯାବତ ହୃଦୟ"ସ୍ୱତଃ ମନେପଡେ।ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନଙ୍କର "ସୌରକୈନ୍ଦ୍ରିକ" ଗ୍ରହମଣ୍ଡଳ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ତଥ୍ୟକୁ ସମର୍ଥନ ନକରି ସାମନ୍ତ 'ପୃଥିବୀକୈନ୍ଦ୍ରିକ' ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ତଥ୍ୟ ସପକ୍ଷରେ ବଳିଷ୍ଠ ଯୁକ୍ତି ବାଢିଥିଲେ।ଏଭଳି ଯୁକ୍ତି ତାଙ୍କର "ଦୃକସିଦ୍ଧ"ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଉପରେ ପର୍ଯ୍ଯବସିତ ଥିଲା।ରାତି ରାତି ଅନିଦ୍ରା ରହି ,ଦୁଇଖଣ୍ଡ କାଠି(ମାନଯନ୍ତ୍ର) ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ ଆକାଶ ମଣ୍ଡଳରେ ଯାହା ନିଜ ଆଖିରେ  ଦେଖୁଥିଲେ ,ସେ ଅନୁସାରେ ଗ୍ରହ ନକ୍ଷତ୍ର ମାନଙ୍କର ସ୍ଥିତି ଓ ଗତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।ଏହି ମହାକାଶୀୟ ଗବେଷଣାପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ଆଧୁନିକ ଯନ୍ତ୍ରପାତି ନଥିଲା।14 ବର୍ଷ ବୟସରୁ ସେ ଏହି ଗବେଷଣା ଆରମ୍ଭକରି 34ବର୍ଷ ବୟସ ପର୍ଯ୍ଯନ୍ତ ତାଙ୍କର ଗବେଷଣାର ବିବରଣୀ  ଲିପିବଦ୍ଧକରି ଚାଲିଥିଲେ।ଦୀର୍ଘ କୋଡିଏ ବର୍ଷପରେ ତାହା 2500 ଶ୍ଳୋକବିଶିଷ୍ଟ "ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଦର୍ପଣ"ଗ୍ରନ୍ଥରେ ପରିଣତ ହେଲା।ବାସ୍ତବରେ ପଠାଣି ସାମନ୍ତ ତାଙ୍କ ଗବେଷଣା, ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ପୃଥିବୀ କୈନ୍ଦ୍ରିକ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ତଥ୍ୟକୁ ପ୍ରତିପାଦିତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କରୁନଥିଲେ।ତାଙ୍କ ଗବେଷଣାର ଲକ୍ଷଥିଲା , ଦୃକସିଦ୍ଧ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଅନୁସାରେ,ସୂକ୍ଷ୍ମଗଣନାକରି ପୂର୍ବସୂରୀମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଜୀକାରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ(ସ୍ଥୁଳ ଗଣନା ଅନୁସାରେ) ଭୁଲକୁ ସୁଧାରିବା।ପିତା ଶ୍ୟାମବନ୍ଧୁଙ୍କଠାରୁ ପିଲାଦିନୁ ସେ ଫଳିତ ଜ୍ୟୋତିଷରେ ସମ୍ୟକ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିଥିଲେ।ସେଥିରୁ ସେ ଜାଣିପାରିଥଲେ ଯେ ସ୍ୱଚକ୍ଷୁରେ ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ଗତି ଓ ସ୍ଥିତି ଦେଖି ଯେଉଁ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ମିଳୁଛି ତାହା ପୂର୍ବରୁ ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଦ ମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଗଣନାଠାରୁ ପୃଥକ।ଫଳରେ ପୁରାତନ ପଞ୍ଜୀକାରେ ଥିବା ଦିନ, ଦଣ୍ଡ, ଲିତା ଆଦିରେ ପ୍ରଭେଦ ତଥା ଭୁଲ୍ ଦେଖାଯାଉଛି।ଫଳତଃ ପାଞ୍ଜି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ହିନ୍ଦୁ ସମାଜ ପର୍ବପର୍ବାଣୀ ଏବଂ ବିବାହ ବ୍ରତ ଇତ୍ୟାଦି ସଠିକ ତିଥିରେ କରିପାରୁନାହାଁନ୍ତି ଏବଂ ଘୋର ବିଭ୍ରାଟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛନ୍ତି।ଦୀର୍ଘ କୋଡିଏ ବର୍ଷର ଅଧ୍ୟବସାୟକରି ସାମନ୍ତ ଯେଉଁ ନିର୍ଭୁଲ ଗଣନା କରିଗଲେ ତାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ଆଗାମୀ ଦଶହଜାର ବର୍ଷପାଇଁ ବିଶୁଦ୍ଧ ପଞ୍ଜିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇପାରିବ।ପ୍ରତି ଓଡିଆର ପ୍ରାଣକେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ସମସ୍ତ ନୀତିନିୟମ ସାମନ୍ତଙ୍କ ଗଣନାପ୍ରସୂତ ପଞ୍ଜୀକା ଅନୁଯାୟୀ କରାଯାଉଛି।ଏହା ମୁକ୍ତିମଣ୍ଡପଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ।ଜଗତ୍ପତି ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ପରମଭକ୍ତ ପଠାଣି ସାମନ୍ତଙ୍କପାଇଁ ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ କୁହାଯାଇପାରେ।ଏହି ମହାନ ପ୍ରତିଭା ଯେବେ ମଞ୍ଜୁଷା ଗଡର ରାଜାସାହେବ ରାଜମଣିଦେବଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆସିନଥାନ୍ତେ,ତାହେଲେ ହୁଏତ ବଣମଲ୍ଲୀସଦୃଶ ବଣରେ ଝଡିଯାଇଥାଆନ୍ତେ।ଖଣ୍ଡପଡାର ତତ୍କାଳୀନ ରାଜା ନଟବର ସିଂହଙ୍କ ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ ଯୋଗ ଦେବାପାଇଁ ,ବରଯାତ୍ରୀଙ୍କମେଳରେ ସେ ପାରିକୁଦ ଯାଇଥାଆନ୍ତି।ସେତେବେଳକୁ ସାମନ୍ତଙ୍କର ଗଣିତଜ୍ୟୋତିଷ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଅଳ୍ପେବହୁତେ ଓଡିଶାର ଗଣ୍ୟମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଜାଣି ସାରିଲେଣି।ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଦର୍ପଣର ପ୍ରଣୟନ ହୋଇ ସାରିଲାଣି।ସାମନ୍ତଙ୍କର ସୂକ୍ଷ୍ମସିଦ୍ଧାନ୍ତ  ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହେଲାଣି।ମାନଦଣ୍ଡ ସାହାଯ୍ୟରେ ସାମନ୍ତ କିପରି ପାହାଡ ପର୍ବତ ଓ ବୃକ୍ଷ ଇତ୍ୟାଦି ଦୂରରୁ ମାପି ପାରୁଥିଲେ, ସେକଥା ମଧ୍ୟ ଅଜଣା ନଥିଲା।ସାମନ୍ତଙ୍କ ପାଣ୍ଡିତ୍ଯର ପରିଚୟ ପାଇ,ମଞ୍ଜୁଷା ଗଡର ରାଜା ଜଗନ୍ନାଥ ରାଜମଣିଦେବ, ସାମନ୍ତଙ୍କୁ ମଞ୍ଜୁଷାକୁ ପାଛୋଟିନେଲେ।ସେଠାରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଉଚ୍ଚତା ସାମନ୍ତ ନିର୍ଭୁଲ ଭାବରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବାପରେ ଗୁଣମୁଗ୍ଧ ରାଜମଣିଦେବ ସାମନ୍ତଙ୍କ ପାଣ୍ଡିତ୍ଯ ମାଡ୍ରାସ୍ ପ୍ରେସିଡେନ୍ସିକୁ ଜଣାଇଦେଲେ।ସାରା ଦକ୍ଷିଣଭାରତରେ ସାମନ୍ତ ପ୍ରଖ୍ଯାତ ହୋଇଗଲେ।ସେହିବର୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟପରାଗ ବିଲାତରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେବବୋଲି ସାମନ୍ତ ଗଣନାକରି ରାଜମଣିଦେବଙ୍କୁ ଜଣାଇବାରୁ ସେ ମାଡ୍ରାସ ପ୍ରେସିଡେନ୍ସିକୁ ଜଣାଇଦେଲେ।କିନ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ଜଣେ ବିଖ୍ୟାତ ପଣ୍ଡିତ ରଘୁନାଥ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ ଯେ ତାହା ବିଲାତରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେବନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସାମନ୍ତଙ୍କ ଗଣନା ଠିକ୍ ହେଲା ଏବଂ ସାମନ୍ତଙ୍କଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ବିଲାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟପରାଗ ସଂଘଟିତ ହେଲା।ଏହି ଘଟଣା ସାମନ୍ତଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଦେଲା।ଆଉଥରେ, ସାମନ୍ତ ଗଣନାକରି ରଘୁନାଥ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲେ ଯେ ଅପରାହ୍ନରେ ଶୁକ୍ରଗ୍ରସ୍ଥ ସୂର୍ଯ୍ୟପରାଗ ଘଟିବ ଏବଂ ତାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଘଟିଲା।ଆମେରିକାରେ ଘଟିବାକୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ସାମନ୍ତ ଆଗୁଆ ସୂଚନା ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ତାହା ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଘଟିଲା।ଏ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସାମନ୍ତଙ୍କୁ ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଦେଲା।ମଞ୍ଜୁଷା ରାଜାଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟକେହି ଯେବେ ସାମନ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତିଭାକୁ ଲୋକଲୋଚନକୁ ଆଣିଥାଏ ତାହେଲେ ସେ ହେଉଛନ୍ତି କବିବର ରାଧାନାଥ ରାୟ।ସାମନ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତିଭାପ୍ରତି ସେ ପ୍ରଥମେ ରେଭେନ୍ସା ମହାବିଦ୍ଯାଳୟର ବିଜ୍ଞାନ ପ୍ରଫେସର ଯୋଗେଶଚନ୍ଦ୍ର ରାୟ  ଏବଂ କଲିକତା ସଂସ୍କୃତମହାବିଦ୍ଯାଳୟର    ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ମହେଶଚନ୍ଦ୍ର ନ୍ୟାୟରତ୍ନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିଥିଲେ।ତତ୍ପରେ ମଧୁବାବୁ,ଗୌରିଶଙ୍କର ରାୟ,ଏବଂ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ତର୍କ ପଞ୍ଚାନନ ଇତ୍ୟାଦି ଗଣ୍ୟମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସାମନ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତିଭା ଦେଖି ବିସ୍ମିତ ହୋଇଥିଲେ।ଯୋଗେଶଚନ୍ଦ୍ର ରାୟ ଏବଂ ମହେଶଚନ୍ଦ୍ର ନ୍ୟାୟରତ୍ନଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ସାମନ୍ତଙ୍କ  ପ୍ରତିଭା ସରକାରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆସିଲା ଏବଂ ଗୋରା ସରକାର 1893 ମସିହାରେ ସାମନ୍ତଙ୍କୁ ମହାମହୋପାଧ୍ୟାୟ ଉପାଧିରେ ଭୂଷିତ କଲେ।ସାମନ୍ତଙ୍କ ଅଲୌକିକ ପ୍ରତିଭା ଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭାସ୍କରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯାଏ ଏବଂ 'ଉତ୍କଳ ଭାସ୍କର' ନାମରେ ସେ ସର୍ବତ୍ର ପରିଚିତ।ଗବେଷଣାରେ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗତ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ସାମନ୍ତଙ୍କୁ ଷୋଡଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ୟୁରୋପୀୟ ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଜ୍ଞାନୀ 'ଟିକୋ ବ୍ରାହେ'ଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟତୁଳନାକରାଯାଏ।କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହେଙ୍କଭଳି ସାମନ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଗବେଷଣାଗାର ବା ଆଧୁନିକ ଯନ୍ତ୍ରପାତି ନଥିଲା।ବ୍ରାହେ ଡେନମାର୍କର ସମ୍ରାଟ ଦ୍ୱିତୀୟ ଫ୍ରେଡେରିକଙ୍କର ପୃଷ୍ଠପୋଷକତା  ପାଇଥିଲେ।ଗବେଷଣାଗାର ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଯନ୍ତ୍ରପାତି ପାଇଥିଲେ।ମାସିକ ଚାରିଶହ ପାଉଣ୍ଡ ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟ ପାଉଥିଲେ।କିନ୍ତୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କ ପାଇଁ ଏସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା। ।ପୃଷ୍ଠପୋଷକତା ତ ଦୂରର କଥା,ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ବିଦ୍ରୁପ ହିଁ ମିଳୁଥିଲା।ବାଉଁଶ କାଠି ଦି'ଖଣ୍ଡ ଥିଲା ଗବେଷଣାପାଇଁ ଭରସା।ଜୀବନର ଶେଷ ବେଳକୁ ଥରେ ଯୋଗେଶଚନ୍ଦ୍ର ରାୟଙ୍କ ପାଖରେ ଦୂରବୀକ୍ଷଣ ଯନ୍ତ୍ରଟିଏ ଦେଖି ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର କହିଥିଲେ "ଆହା ! ଆଗରୁ ହେଲେ ଏମିତି ଯନ୍ତ୍ରଟିଏ ପାଇଥାଆନ୍ତି!"ବିଲକ୍ଷଣ ପ୍ରତିଭାର ଅଧିକାରୀ ଏହି ମହାମାନବ 1904 ମସିହା ଜୁନ୍ ମାସ ଏଗାର ତାରିଖରେ ଇହଧାମ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।ଗଣନାକରି ନିଜର ମୃତ୍ୟୁଦିନ ସେ ଜାଣିପାରିଥିଲେ।ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ପରମଭକ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ନୀଳାଚଳ ଧାମକୁ ଯାଇ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ନୀଳଚକ୍ରକୁ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।ମୃତ୍ୟୁବେଳକୁ ତାଙ୍କୁ ମାତ୍ର 69 ବର୍ଷ ହୋଇଥିଲା।ଜୀବନ ବଡ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ,ଲମ୍ବା ନୁହେଁ।ମର ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ସେ ଆଜି ସିନା ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି,କିନ୍ତୁ ପ୍ରତି ଉତ୍କଳୀୟର ହୃଦରେ ସେ ଘରକରି ରହିଛନ୍ତି।ସେଥିପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସୁମନ ଅର୍ପଣକରି ପଣ୍ଡିତ ଗୋଦାବରୀଶ ମିଶ୍ର କହିଥିଲେ--" ଉତ୍କଳ ଗୌରବ ରବି ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର !ନଗଣ୍ୟ ମୁଁ ବନ୍ଦୁଛି ପୟରେ,ଏ ଭବ ମୃର୍ତ୍ତିକା ଘଟୁ ଅପସରି ଆଜି,ରାଜ କୋଟି ଜନଙ୍କ ଅନ୍ତରେ।"କୁଳମଣି ଷଡଙ୍ଗୀ

"ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ"
 21 October 2018  
Art

(ସପ୍ରେମ ଜୟ ଜୀବ )1. ଯେ ଅନ୍ୟ ନୁହେଁ ସେ ଅନନ୍ୟ ଅଟେ। ନିଜ କୁ ଛାଡି ଦେଲେ ବାକି ସବୁ ଅନ୍ୟ। ନିଜର ଜୀବ ନିଜର ଆତ୍ମା ଅନନ୍ୟ ଅଟେ।2. ଯେ ଆତ୍ମା ର ଉପାସନା କରେ ନିତ୍ୟ ଯୁକ୍ତ, ଏହି ଉପାସକର ଏହି ଅହମ୍ ହିଁ ଯୋଗ କ୍ଷମ କରେ।3. ଆମେ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ସହିତ ମିଳିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ଅଲଗା ହେଇଯାଉ। କିନ୍ତୁ ନିଜେ ନିଜ ସହ ନିତ୍ୟ ଯୁକ୍ତ ଅଟୁ।4. ଯେ ଆତ୍ମା ର ଉପାସନା କରିବା ପରେ ଯୋଗ କ୍ଷମ ର ଅଧିକାରି ହୋଇଥାଏ, ସେ ଅହମ୍ ଅଟେ।5. ସବୁ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଯେ ଜୀବ ରୂପରେ ଜୀବନ ଅଛି, ତାହା ମୁଁ ଅଟେ।ଏଥିରୁ ପ୍ରମାଣ ଯେ ଆତ୍ମା ର ଅନ୍ୟ ନାମ ମଧ୍ୟ ଅହମ୍ ଅଟେ।6.ନିଜେ ଯାହା କିଛି ପାଇଛ ସବୁ ନିଜର ପରିଶ୍ରମ, ବୁଦ୍ଧି ବଳ, ଶୁଭଭାବନା, ଜ୍ଞାନ,  କର୍ମ, ଆତ୍ମ  ବଳ , ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଇଛାଶକ୍ତି,  ବିଶ୍ଵାସ ର ଫଳ।7.ସ୍ବାବଲମ୍ବି ହୁଅ ନିଜ କର୍ମ ଉପରେ ବିଶ୍ବାସ ରଖ। ଈଶ୍ଵର ଭରସା ରେ ରହିବା ଲୋକ କିଛି କରିପାରେନାହିଁ।8. କାଳ୍ପନିକ ଈଶ୍ଵର ର ଅସ୍ତିତ୍ବ କେବଳ କଳ୍ପନାରେ ପୋଥି, ପୁରାଣ ଛଡା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠାରେ ନାହିଁ।9. ଆତ୍ମା ଦ୍ବାରା ଏ ଜୀବ ସ୍ବୟଂ ନିଜର ଉଦ୍ଧାର କରେ ଏହା ସତ କଥା ଯେ ନିଜ ଆତ୍ମା ର ସହାୟକ ନିଜେ ଅଟେ। ଯଦି ସେ ଅନ୍ୟ ର ଭରସା ଓ ଆଶା ଛାଡି ନିଜ ଉଦ୍ଧାର ର ଯତ୍ନ କରେ।10.ଯେ ସ୍ବାବଲମ୍ବି ନହୋଇ ଅନ୍ୟର ଭରସା ରେ ରହି ନିଜର ଉଦ୍ଧାର ସ୍ବୟଂ କରେନାହିଁ ସେ ସ୍ବୟଂ ନିଜର ଶତ୍ରୁ ଅଟେ।11. ଆତ୍ମା ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ର ସାକ୍ଷାତକାର ନିଜର ଆତ୍ମ ଶକ୍ତି ର ଆତ୍ମ ବଳ ଓ ମନବଳ ର ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଓ ତାହାର ପ୍ରୟୋଗ ର ବିଧି ଜାଣି ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଶାରୀରିକ ଓ ମାନସିକ ଉନ୍ନତି କରି ଜୀବନ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।12. ଯାହାକୁ ପାଇବାର ଇଛା ତାହା ପାଇବାକୁ ଯୋଗ କୁହାଯାଏ।13.ଗୀତାରେ ବହୁତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଏ ଜୀବ ଆତ୍ମା କୁ ଈଶ୍ଵର, ପରମାତ୍ମା, କୃଷ୍ଣ, ବାସୁଦେବ ଓ ଭଗବାନ କୁହାଯାଇଛି । ଗୀତା ଅନୁସାରେ ଏପରି ଯେତେ ଶବ୍ଦ ଅଛି, ସବୁ ଜୀବ ବା ଆତ୍ମା ର ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଭୁକ୍ତ ଅଟେ।14.ଈଶ୍ଵର କଳ୍ପନା, ମନୁଷ୍ୟ କରେ, ଭୋଗେ, ଏଣୁ ଜୀବ ର ଅନ୍ୟ ନାମ ଭୋକ୍ତା ଅଟେ।15. ମୋର ଅତି ନିକଟରେ ମୋର ଜୀବ ହିଁ ବିଦ୍ୟମାନ ।ଏଣୁ ଜୀବକୁ ହିଁ ଉପଦ୍ରଷ୍ଟା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯଥାର୍ଥ ଅଟେ।16. ଗୀତା ର ଶ୍ଳୋକ ରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହେଇଛି ଯେ ଗୀତାର ରଚୟିତା ଉପଦ୍ରଷ୍ଟା, ଅନୁମନ୍ତା, ଭୋକ୍ତା, ମହେଶ୍ୱର, ପରମ ପୁରୁଷ ପରମାତ୍ମା ଇତ୍ୟାଦି ଏ ଜୀବ କୁ ମାନୁଥିଲେ। ଯେ କି ଆମ ଦେହରେ ରହିଛନ୍ତି।17. ଗୀତାର ରଚୟିତା ଜୀବ ବା ଆତ୍ମା ଛଡା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାଳ୍ପନିକ ଈଶ୍ଵର ର ଅସ୍ତିତ୍ବ ମାନି ନାହାଁନ୍ତି।

ସ୍ମୁତି
 23 September 2018  
Art

ସ୍ମୁତିଆସ ଫେରି ଯିବା ବନ୍ଧୁ ପିଲା ବେଳକୁ,ମେନେ ପକାଇବା ସାଙ୍ଗ ସାଥି ମେଳଙ୍କୁ ||୧ଖେଳିବା ଲୁଡୁ,କବାଡି, ଚୋର ପୁଲିସି,ଗଢିବା ବାଲି ଘର ଏକାଠି ମିଶି ||୨ଚଢିବା ନାନା ଜାତି ଫଳର ଗଛ,ତୋଳିବା କୋଳି,କେନ୍ଦୁ,ଆମ୍ବ,ପଣସ ||୩ପ୍ରଜାପତି ଧରିବା ଛପିଛପି କି,ଗୁଞୁର ଉଡାଇବା ସୂତାରେ ବାନ୍ଧି କି ||୪ଆମ୍ବତୋଟାକୁ ଯାଇ ଦୋଳି ବାନ୍ଧିବା,ରଜ ଗୀତ ବୋଲି ମଉଜ କରିବା ||୫ଆଗକୁ ଆସୁଛି ଦଶହରା ପରବ,ମିଶି କି ଶତ ଯୋଜନା କରିବା ସର୍ବ ||୬ମା' ଙ୍କ ଧରାବତରଣ କୁ ଆବାହନ କରିବା,କେତେ ଯାତି ଫୁଲ ତୋଳି ମାଳ ଗୁନ୍ଥିବା ||୭ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ ମଝିରେ ଆମ ବଉଳ ଗଛ,ଧୂପ ଝୁଣା ଠୁ ନିଆରା ତାର ସୁବାସ ||୮ତା ମୂଳରେ ମା'ଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବା,ଗ୍ରାମବାସୀ ସର୍ବେ ତାଙ୍କ ଆଶିଷ ନେବା ||୯|ସୁଶ୍ରୀ|ଶିଲଂଗ,ମେଘାଳୟ

ପଶ୍ଚିମ ଓଡିଶା ର ଲୋକକଳା ସଂଚାର
 25 August 2018  
Art

"ଲୋକକଳା ସଂଚାର"ଉପସ୍ଥାପନା :- ସରୋଜ କୁମାର ସାହୁଆମ ରାଜ୍ୟ ଓଡିଶା ର ପଶ୍ଚିମ ଭାଗ ରେ ଥିବା ସମ୍ବଲପୁର ଜିଲ୍ଲା ପ୍ରାଚୀନ ଲୋକ ସଂସ୍କୃତି ତଥା ଲୋକକଳା ରେ ପରିପୂର୍ଣ। ବିଜ୍ଞାନ ଯେତେ ଆଗକୁ ଅଗ୍ରଗତି କଲେ ବି, ନୂତନ ସଂସ୍କୃତି ଯେତେ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶକ ହେଲେ ବି ଲୋକ ସଂସ୍କୃତି ପରମ୍ପରା ତଥା ଲୋକକଳା କୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାରେ ଅପୂର୍ବ ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କରେ ସମ୍ବଲପୁର ସହରର ଝାଡୁଆ ପଡା । ଅନେକ ମାନ୍ୟଗଣ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ସହାବସ୍ଥାନ ଏହି ପଡ଼ାରେ । କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରା ସଦାସର୍ବଦା ସଂସ୍କୃତିକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାରେ ପ୍ରଯତ୍ନଶୀଳ । ବର୍ଷର ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଲୋକକଳା କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଏଠାରେ ଅନୁଷ୍ଟିତ ହୁଏ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ । ସେ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରାବଣ ମାସ ରେ ଏଠାରେ ଥିବା ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମପୁରା ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ ଝୁଲଣ ଯାତ୍ରା । ରାଧାକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଝୁଲଣ ସହିତ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ ଲୋକକଳା ର ପରିଚାୟକ "ସଂଚାର ସମାରୋହ" । ଏହି ସମାରୋହ ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ହେବ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଷ ପଶ୍ଚିମ ଓଡିଶା ଓ ଛତିଶଗଡ଼ ର ବିଭିନ୍ନ ଗ୍ରାମ ରୁ ସଂଚାର ନୃତ୍ୟ ଦଳ ଆସି କଳା ପରିବେଷଣ କରିଥାନ୍ତି ।ସଂଚାର କଳା ହେଉଛି ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅଭିନୟ ର ସମାହାରରେ ଅନୁଷ୍ଟିତ ହେଉଥିବା ପୁରାତନ ଲୋକକଳା । ଏହି କଳାରେ ଜଣେ ମୃଦଙ୍ଗ ବାଦକ ଓ ଦୁଇ ଜଣ ସହଯୋଗୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷଣ କରା ଯାଇଥାଏ । ମୃଦଙ୍ଗ ବାଦକ ଙ୍କୁ "ବାହାକ" ଓ ସହଯୋଗୀଙ୍କୁ "ପାଲିଆ" କୁହାଯାଏ । ଏହି କଳାରେ ଓଡ଼ିଆ, ସମ୍ବଲପୁରୀ ଓ ଲରିହା ଭାଷାରେ ଗୀତ ବୋଲି ପୁରାଣ ଶାସ୍ତ୍ର ରୁ ଭଗବାନଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଚାରଣ କରାଯାଇଥାଏ । ଲୁପ୍ତପ୍ରାୟ ପୁରାତନ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ର ଗୀତ, ଛନ୍ଦ, ଚମ୍ପୁ, ଭଜନ ଇତ୍ୟାଦି କୁ ସୁରଲୟ ସହ ବୋଲି ଶ୍ରୋତା ମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାଯାଇଥାଏ । ପ୍ରାଚୀନ ରଚନା ଗୁଡିକୁ ଆଲୋଚନା ମାଧ୍ୟମରେ ସରଳ ଭାଷାରେ ବୁଝାଇ ଦିଅନ୍ତି ବାହାକ ଶିଳ୍ପୀ । ସ୍ଵଭାଵ କବି ଗଙ୍ଗାଧର, କବି ସମ୍ରାଟ ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜ ପ୍ରଭୁତି ଙ୍କ ରଚନା ସହ ଆଞ୍ଚଳିକ ରଚୟିତା ଙ୍କ କୃତି ସବୁ ବିଷୟ ଏହି କଳା ପରିବେଶଣ ରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଥାଏ ।ମୃଦଙ୍ଗ ରେ ଶବ୍ଦ ସଂଚାର ସହିତ ପାଦ ରେ ଗାହକ ତଥା ପାଲିଆ ଙ୍କ ଘୁଙ୍ଗୁରୁ ଶବ୍ଦ ତଥା ଝାଞ୍ଜ ଆଉ ମୃଦୁଙ୍ଗ ର ତାଳେ ତାଳେ ଝୁମି ଉଠେ ସମଗ୍ର ପରିବେଶ । ବେଶ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏହି ସଂଚାର କଳା । ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ତଥା ସଂସ୍କୃତି ର ଗବେଷକ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବେଶ ଖୋରାକ ଯୋଗାଏ ଏହି ଲୋକକଳା ।

ଦାୟାଦ

ଉଷୁନା ହାଣ୍ଡିଟା ପରିମୁହଁ କରିବସିଛି ସେଅଶ୍ରଦ୍ଧା,ଅନାଗ୍ରହ୍ୟକୁହଜମ କରି ପାରୁନିକାଇଁ କାହାର ତ ତତ୍ପରତା ନାହିଁଗର୍ବ,ଗୌରବପରିଚୟ ଦେଇଥିବା ଦିନଟି ପାଇଁ??ଲାଜରେ ମୁହଁ ଟି ତ୍ରିରଙ୍ଗାର ରଙ୍ଗାସେ ନେଥେଇ ଫୁଲେଇ ପରି ଫରଫର ହେଉଛିକେଉଁ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ତକେଉଁ ଗାଡି ଆଗେକିଏ ବୁଝିଛି ତାକୁ ତା ତିନି ରଙ୍ଗକୁମଝି ଅଶୋକ ଚକ୍ରର ବାର୍ତ୍ତାକୁ!!!ମନରେ ନାହିଁ କି ମାଳାରେ ନାହିଁତୁଛାଟାରେ ଦେଖାଣିଆ ଢଙ୍ଗସକାଳୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ପାଞ୍ଚଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଡିବ।।ତାରିଖ ମାନେ ଭାରି ଇର୍ଷା କରୁଥିଲେଅଗଷ୍ଟ ପନ୍ଦରକୁତାକୁ ସମସ୍ତେ ଆଦର କରନ୍ତି ବୋଲିଏବେ ସେ ନେହୁରା ହେଉଛିମୋତେ ମନେ ପକାଅମୁଁ ଯାଉଛି ବାତିନି ପଠାଉଛିଅଲିହା ଭାବେ କହୁଛିମଞ୍ଚ କର,ସଭା କରମୋତେ ପାଳନ କରମନେ ପକାଅ ମୁଁ ଅଗଷ୍ଟ ପନ୍ଦର।।ଆଉ ସେମାନେ...ମହାପୁରୁଷ ଗଣକ୍ଷୋଭରେ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି ପରା!!ଦୁଃଖରେ ମୂହ୍ୟମାନ ବାପୁଖୋଜୁଛନ୍ତି ଶାନ୍ତି,ଅହିଂସା କୁସହିଦ ଭଗତ ସିଂ...ଏବେବି ବୁଲୁଛି ଜାନିଉଆଲାବାଗମାଟି ମଟାଳରେନିନ୍ଦୁଛି କପାଳସେମାନେ ଏବେ ସୀମିତକିଛି ଟାସ୍ଲୋଗାନ,ଜୟ ଧ୍ୱନି ଲମ୍ବା ଚଉଡା ଭାଷଣ ବାଜିରେ।।ସତରେ ତ!!ମନକୁ ଛୁଇଁଲାଯେଉଁ ମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଦାନରେଆମକୁ ମିଳିଛିସ୍ୱାଧୀନତାର ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱାଦଯିଏ ଓ ଯେଉଁ ଦିନ ଆମକୁ ବିଶ୍ୱ ଦରବାରରେସ୍ବାଧୀନତାର ମହୁ ଚଖାଇଲେମୁଣ୍ଡଟେକି ଚାଲିବାର ସୁଯୋଗ ଟିଏ ସୃଷ୍ଟି କଲେମୁକ୍ତିର ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜାଇଲେତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସନମ୍ମାନଆତ୍ମୀୟତା,ଆଦର କେତେ??କେତେ ବୁଝିଛୁ ଏହାର ମାହାତ୍ମ୍ୟ!!କେମିତି ପାଳୁଛୁ ଏଇ ଐତିହାସିକ ଦିନ!!ସତେ କଣ ଆମେ ପ୍ରକୃତ ଦାୟାଦଉତ୍ତରଶ୍ୱରୀ!!କଣ ହେଇଛୁ ଆମେ?କଣ କରୁଛୁ ଆମେ?ଏ ଦିନଟି ଆସୁଛି ଆମପାଇଁକେବଳ ଭାଷଣ ବାଜିରେମଞ୍ଚ ସଜ୍ଜାରେସ୍ଲୋଗାନରେପତାକା ଉଡାରେମାର୍ଚ୍ଚ ଫାଷ୍ଟରେବାଧ୍ୟ ବାଧକତାରେକାରଣ ଆମେ ପା ସ୍ୱାଧୀନ ଭାରତରଉତ୍ତର ଦାୟାଦ !!!*ସତ୍ୟବତୀ ସ୍ୱାଇଁ,ମୀନୁ,ବାଲିକୁଦା,ଜଗତସିଂହପୁର*

ଅପରେସନ କାକଟସ
 9 August 2018  
Art

ଅପରେସନକାକଟସ                    ୧୯୮୮ ମସିହା ର କଥା ସେତେବେଳ ସମଗ୍ର ମାଳଦ୍ଵୀପ ମିଲିଟାଣ୍ଟ ମାନଙ୍କ ଅକ୍ତିଆର ରେ ଥାଏ | ଭାରତ ନିଜର ସାହସିକ ଓ ବିଚକ୍ଷଣ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରି ସମଗ୍ର ମାଳଦ୍ଵୀପ କୁ ମିଲିଟାଣ୍ଟ ମାନଙ୍କ କବଳରୁ ମୁକ୍ତ କରିବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା | ସେ ଅପରେସନ ନାଁ ଥିଲା ଅପରେସନ କାକଟସ | ନିଜର ବୀରତ୍ୱ ଓ ଦୁଃସାହସିକ ପଦକ୍ଷେପ ସମଗ୍ର  ବିଶ୍ୱକୁ  ଚକିତ କରାଇ ପାରିଥିଲା | ସମଗ୍ର ରାଷ୍ଟ୍ର ସମୁଦାୟକୁ ଜଣେଇଦେଲା ଯେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ର ପରିଭାଷା କଣ ?  କେମିତି ଥିଲା ସେ ଅପରେସନ ଚାଲନ୍ତୁ ଟିକେ ନଜର ପକେଇବା |           ମାଳଦ୍ଵୀପଆମର ଏକ ପଡୋଶୀ ରାଷ୍ଟ୍ର | ଭାରତ ର ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମଦିଗରେ ଏହାର  ଅବସ୍ତିତ | ଭାରତ ମହାସାଗର କିଛି ଦ୍ଵୀପପୁଞ୍ଜ ସମୂହ ହେଉଛି ମାଳଦ୍ଵୀପ | ମାଲେ, ଏହାର ରାଜଧାନୀ | ୬୦୦ ବର୍ଗ ଫୁଟ ରୁ କମ ହେବ ଏ ମାଲେ ସହର | ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଏବଂ ଖୁବ ସାନ୍ଧ୍ରତାରେ ବସଵାସ କରୁଥିବା ସହର ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ମାଲେ ସହର ଅନ୍ୟତମ |  ଯେଉଁ ଦିପପୁଞ୍ଜରେ ପ୍ରବଳ ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରବାଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ | ଛୋଟ ମୋଟ ହୋଇ ୨୦୦ ରୁ ଅଧିକ ଦ୍ବୀପ ହେବ | ଏମିତ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ସେଠାରେ ୧୦୦୦ ରୁ ଅଧିକ ଦୀପ ଅଛି କିନ୍ତୁ ସବୁ ଦୀପରେ ମନୁଷ୍ୟ ବସଵାସ କରିନଥାନ୍ତି | ମାଳଦ୍ଵୀପ ସମୁଦ୍ର ପତନ ଠାରୁ ଖୁବ କମ, କେବଳ ଦେଢ଼ (୧.୫) ମିଟର ଉଚ୍ଚତାରେ ଅବସ୍ଥିତ | ଯଦି କେବେ ବିଶ୍ୱତାପନ (ଗ୍ଲୋବାଲ ୱାର୍ମିଙ୍ଗ) ଯୋଗୁଁ ସମୁଦ୍ର ର ଜଳପତନ ବଢେ, ପ୍ରଥମ ଦେଶ ଭାବେ ମାଳଦ୍ଵୀପ ମହାସାଗରରେ  ଲୀନ ହୋଇ ଯିବାର ଢେର ଆଶଙ୍କା | ଏହା ହିଁ ମାଳଦ୍ଵୀପ ମୁଖ୍ୟ ସମସ୍ୟା | ମାଳଦ୍ଵୀପ ଏସିଆ ମହାଦେଶର ସବୁଠାରୁ କ୍ଷୁଦ୍ରତମ ଦେଶ ଅଟେ | ଏହା ଏକ ଲମ୍ବାଳିଆ ଦ୍ଵୀପପୁଞ୍ଜ | ଏହାର ସମୁଦାୟ ଟେରିଟୋରିଅଲ  ଅଞ୍ଚଳ ୯୦,୦୦୦ ବର୍ଗଫୁଟ ହେବ |            ୧୯୬୫ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଳଦ୍ଵୀପ ଇଂରେଜ ମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଥିଲା | ୧୯୬୫ ମସିହା ରେ ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲା ପରେ ୧୯୬୮ ରେ ପ୍ରଥମ ନିର୍ବାଚନ ହୋଇଥିଲା | ୧୯୭୮ ରେ ଅବଦୁଲ ଗାୟୁମ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଭାବେ ନିର୍ବାଚିତ ହେଲେ ଏବଂ ୧୯୭୮ ରୁ ୨୦୦୮ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲଗାତାର ୩୦ ବର୍ଷ କାଳ ଅବଦୁଲ ଗାୟୁମ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ହୋଇ ପାରିଥିଲେ | ଏମିତ ନୁହେଁ କି  ଗାୟୁମଙ୍କୁ ଗାଦିଚ୍ୟୁତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ ହୋଇ ନଥିଲା | ବିନା ବାଧା ବିଘ୍ନରେ ତିନି ଦଶନ୍ଧି ଧରି ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ରହି ପାରିଥିଲେ | ୧୯୮୦, ୧୯୮୩ ଓ ୧୯୮୮ ରେ ବହୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଇଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା ପ୍ରଥମ ଦୁଇ ଥର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଫଳ ହୋଇ ଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ତୃତୀୟ ଥର ଯାହାକି  ୧୯୮୮ ରେ ହୋଇଥିଲା | ଏଥିରେ ସେ ଘୋର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲେ | ଏହି ଷଡଯନ୍ତ୍ର ରୁ ଭାରତ ଗାୟୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲା | ଏହା  ଅପରେସନ କାକଟସ  ର ବିଷୟ ବସ୍ତୁ |       ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଟିକେ ନଜର ପକାଇବା ମାଳଦ୍ଵୀପ ସହ ଅନ୍ୟ ଦେଶ ମାନଙ୍କ ସହ କିପରି ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା ଓ ଭାରତ ସହ କି ଭଳି ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା | ମାଳଦ୍ଵୀପ ଭାରତ ମହାସାଗର ର ଏକ ଦ୍ବୀପପୁଞ୍ଜ | ମାଳଦ୍ଵୀପ ର ଅବସ୍ଥିତି ଭାରତ ପାଇଁ ବହୁତ ଗୁରତ୍ବପୁର୍ଣ୍ଣ ବହନ କରିଥାଏ | ଭାରତର ଯେତେ ସବୁ ବେପାର ବାଣିଜ୍ୟ ମୁଖ୍ୟତଃ ପୂର୍ବ ଏସିଆ ରାଷ୍ଟ୍ର ମାନଙ୍କ ସହ ହୋଇଥାଏ | ତେଣୁ ଜଳପଥ ଦେଇ ଯିବା ଆସିବା ମୁଖ୍ୟପଥ ହୋଇଥାଏ | ସବୁ ଜାହାଜ ମାଳଦ୍ଵୀପ ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେଇ ଯାତାୟତ କରିଥାଏ | ଭାରତ ମାନଚିତ୍ରକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲେ ସହଜେ ବୁଝିହେବ | ଗୁଜରାଟ , ମୁମ୍ବାଇ ବନ୍ଦରରୁ ସବୁ ଜାହାଜ   ଭାରତ ,ମାଳଦ୍ଵୀପ ଓ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା  ଦେଇ ଯାତାୟାତ କରିଥାଏ | ତେଣୁ ଭାରତ ଏ ଦେଶ ମାନଙ୍କ ସହ ସବୁବେଳେ ଭଲ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ | ଭାରତ ର ସୁରକ୍ଷା ଓ ବାଣିଜ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ମଧ୍ୟ ଏ ସବୁ ଦେଶ ସହ ସୁସମ୍ପର୍କ ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ |                      ଇତିହାସ କୁ ଲକ୍ଷକଲେ  ଜଣାଯାଏ ଯେ ମାଳଦ୍ଵୀପ ସହ ଭାରତର ସେତେଟା ଭଲ ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲା | ମାଳଦ୍ଵୀପ ମୁଖ୍ୟତଃ ପାକିସ୍ତାନ ଆଡକୁ ଢଳି ରହୁଥାଏ | ହୁଏତ ମାଳଦ୍ଵୀପ ରେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ମୁସଲମାନ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ବହୁଳ ଭାବରେ ବସବାସ କରୁଥିବାରୁ ପାକିସ୍ତାନ ସହ ଭଲ ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା | କିନ୍ତୁ ଭାରତ ତା ଚେଷ୍ଟା ଜାରି ରଖିଥାଏ ମାଳଦ୍ଵୀପ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ଦୃଢ କରିବା ପାଇଁ | ଏମିତ ଏକ ସୁଯୋଗ ଆସିଲା ଭାରତ ତାର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ର ପରିଚୟ ଦେଇ ପାରିଲା |                        ହଁ, ୧୯୮୦ ଓ ୧୯୮୩ ରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଗାଦିଚ୍ୟୁତ କରିବାରେ ବିଫଳ ହେବାପରେ ୧୯୮୮ ବେଳକୁ ସେ ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ଭାବେ  ଗାୟୁମ ଏକ ଷଡଯନ୍ତ୍ର ର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ |  ଏ ଷଡଯନ୍ତ୍ର ରେ ଦୁଇଟି ସଂଗଠନ  ସାମିଲ ଥିଲେ | ଏ ଷଡଯନ୍ତ୍ର ପଛରେ ଯାହାର   ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନ ହାତ ଥିଲା ସେ  ହେଉଛି , ମାଳଦ୍ଵୀପର ସବୁଠାରୁ ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟବସାୟୀ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଅବଦୁଲ୍ଲା ଲୁତୁଫି | ସେତେବେଳକୁ ଶ୍ରୀଲଙ୍କାରେ ତାର ବହୁଳ  ବାଣିଜ୍ୟ କାରୋବାର ଯୋଗୁଁ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ରେ ରହୁଥାଏ | ଲୁତୁଫି ଶ୍ରୀଲଙ୍କାରେ ସକ୍ରିୟ ଥିବା PLOTE (The People's Liberation Organisation of Tamil Eelam ) ଓ LTTE(The Liberation Tigers of Tamil Eelam ) ସହ ମିଶି ଏହି ଷଡଯନ୍ତ୍ର ରଚିଥିଲା | ଯଦିଓ PLOTEସେତେବେଳକୁ LTTE  ର ପ୍ରବଳ ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦୀ |        PLOTE ମନେ ମନେ ଏହି ବିଚାର କଲା କି ଯଦି ଲୁତୁଫି ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ହୁଏ ତେବେ ଆମେ ସହଜରେ ଚୋରା କାରୋବାର କରିପାରିବା | ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ପ୍ରକାର ଆମର ଆଧିପତ୍ୟ ଆସିଯାଇଥିବ ଯାହା ଫଳରେ ଆମେ ଶ୍ରୀଲଙ୍କା , ଭାରତ ଯାହାକୁ ଚାହିଁବୁ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରିବୁ | ତାଙ୍କର ଗୋଟେ ଦ୍ବୀପ ଉପରେ ଅଖଣ୍ଡ ଆଧିପତ୍ୟ ଜାହିର କରି ପାରିବେ  | ଲୁତୁଫି ଏମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନ ଦେବ , ଯାହା ଚାହିଁବେ ତାହା ଅନାୟାସେ କରିପାରିବେ |                  ସେଦିନ ଥାଏ ୦୩/ନଭେମ୍ବର/୧୯୮୮ ଭୋର ସମୟ ଅନ୍ଧାର ହଟି ନଥାଏ | ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ପଟୁ ପାଖା ପାଖି ୮୦ ଜଣ PLOTEସଶସ୍ତ୍ର ମିଲିଟାଣ୍ଟ  ମାଲେ ସହରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ | ମାଲେ ସହର ର ସବୁ ସରକାରୀ ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ କୁ ଅକ୍ତିଆର କରିନେଲେ | ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ବାସଗୃହ କୁ ବି କବଜା କରିନେଇଥିଲେ ସୌଭାଗ୍ୟ ବଶତଃ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଗାୟୁମ ଗୁଳି ବନ୍ଧୁକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ପଛ ଦୁଆର ଦେଇ ଆଉ ଏକ ଅଟ୍ଟାଳିକା ରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଲୁଚିଗଲେ | କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପରିବାର ଲୋକଙ୍କୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ମାନେ ପଣବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିଲେ | ଧୀରେ ଧୀରେ ଏୟାରପୋର୍ଟ ,ପୋର୍ଟ ଅଫ ଅଥୋରିଟି ,ଟିଭି, ରେଡ଼ିଓ ଷ୍ଟେସନ ଏମିତି କି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଲେ ସହରକୁ PLOTEମାନେ କବଜା କରିନେଇଥିଲେ |                   ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଗାୟୁମଙ୍କ ବୈଦେଶିକ ସଚିବ ଫୋନ କରି  ସବୁ ଦେଶକୁ ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିଲେ | ପାକିସ୍ତାନ , ଶ୍ରୀଲଙ୍କା, ସିଙ୍ଗାପୁର, UK , USA , ସଭିଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ମଗାଗଲା ମିଲିଟାଣ୍ଟ ମାନଙ୍କ କବଳରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଉ | ସରକାରଙ୍କ ଗାଦିଚ୍ୟୁତ କରିବାର ଷଡଯନ୍ତ୍ର ରେ ଆମେ ଫସି ଯାଇଛୁ | ସବୁ ପଡୋଶୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ମାନଙ୍କୁ ସାର୍ବଜନୀନ ସାହାଯ୍ୟ (SOS) ପଠା ଗଲା | sosହେଉଛି universalhelp (Save our Souls) ବୋଲି କୁହାଯାଏ |                       ପାକିସ୍ତାନ ବହୁତ ଦୂର କହି ମୁହଁ ଫେରାଇ ନେଲା | ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବନି ବୋଲି ହାତ ଟେକିଦେଲା | ଯଦିଓ ସେମାନଙ୍କର ଡର ଥିଲା LTTE ମାନଙ୍କର ଆଉଗୋଟିଏ ବେସ ସେଠି ଗଢି ନ ଉଠୁ | USAକହିଲା ଆମେ ତ ବହୁତ ଦୂରରେ ଅଛୁ ଆମେ ପହଁଚିଲା ବେଳକୁ ବହୁତ କିଛି ଘଟି ସାରିଥିବ | USA , UKମତ ଦେଲେ ତମେ ଭାରତ ଉପରେ ଚାପ ପକାଉନ କାହିଁକି ? ସେ ତ ତୁମର ପଡୋଶୀ ଦେଶ |                                             ଭାରତ ର ସାହାଯ୍ୟ ଲୋଡ଼ିବା କ୍ଷଣି ଭାରତ କଥା ରଖିଲା | ଏବଂ ଅବିଳମ୍ବେ କିଛି ସୈନ୍ୟ ସେ ଦିଗକୁ ପ୍ରେରିତ କଲା | ସେତେବେଳକୁ ରାଜୀବ ଗାନ୍ଧୀ ଥାନ୍ତି ଭାରତର ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ | ତୁରନ୍ତ କ୍ୟାବିନେଟ ମିଟିଙ୍ଗ ଡକାଗଲା ଏବଂ ଏହା ନିଷ୍ପତି ନିଆଗଲା ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରାଯାଉ |  ତେଣୁ ଭାରତ ଅବିଳମ୍ବେ 1600 ସୈନ ମାଳଦ୍ଵୀପ ଅଭିମୁଖେ ପ୍ରେରଣ କଲା | ଆକାଶ ବାହିନୀ ଓ ଜଳବାହିନୀ ମିଶି ୧୬୦୦ ସୈନ ସେଥିରେ ସାମିଲ ହୋଇଥିଲେ | ମୁଖ୍ୟତଃ ୩୦୦ ରୁ ୪୦୦  ପରାଟ୍ରୁପ ଆଗ୍ରାବେସ ରୁ ଦିନ ଗୋଟାଏ ରୁ ଉଡ଼ାଣ ଭରିଲା | ବିମାନ  ସେଠି ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ୬  | କହିବାକୁ ଗଲେ ସନ୍ଧ୍ୟା ସୁଦ୍ଧା ଭାରତୀୟ ସୈନ୍ୟ ସେଠି ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲେ | ବିମାନ ଯାଇ କେବଳ ହୁଲ ହୁଲ ବିମାନ ବନ୍ଦରରେ ଅବତରଣ କରିବାର ସୁବିଧା ଥାଏ | ଭାରତୀୟ ସୈନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟେ ବଡ ଚାଲେଞ୍ଜ କହିଲେ ଚଳେ | ଆଗ୍ରା ଠାରୁ ହୁଲ ହୁଲ ୨୭୦୦ କି.ମି ଦୂରତା | ଏତେ କମ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ସାଜ ସରଞ୍ଜାମ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଗୁଳି ବନ୍ଧୁକ ଯୋଗାଡ଼ କରିବା ସହଜ କଥା ନଥିଲା | ବର୍ତମାନ ବିମାନ ମାଳଦ୍ଵୀପ ରେ ପହଞ୍ଚି ସାରିଥାଏ | ମାଲେ ର ଭୌଗଳିକ ଅବସ୍ଥିତି ଓ ବାୟୁ ର  ଗତି ବିପଦ ସଂକୁଳ ଘେରା |  ପବନ ଜୋ ବେଗରେ ବହୁଥାଏ ପାରାଚୁଟ ରେ ଅବତରଣ କଲେ, ପବନ ନେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ର ରେ ପକେଇବ | ଯେଉଁମାନେ ପାରାଚୁଟ ଓଲ୍ହାଇଥାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ପାରାକମାଣ୍ଡୋ କୁହାଯାଏ | ସେମାନେ ମେରୁନ ରଙ୍ଗର କ୍ୟାପ(ବେରେ ) ପିନ୍ଧିଥାନ୍ତି | ହଁ, ସେମାନେ ଯଦି ପାରାଚୁଟ ରେ ଓଲ୍ହେଇବେ ସିଧା ଯାଇ ସମୁଦ୍ର ରେ ପଡିବେ ମିଶନ ବିଫଳ ହୋଇଯିବ | ତେଣୁ ବିମାନ କୁ ଯେମିତ ହେଲେ ହୁଲହୁଲ ବିମାନ ବନ୍ଦର ରେ ଅବତରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ | ବିମାନ ବନ୍ଦର ଯେ ବିପଦ ସଂକୁଳ ନଥିବା ଏହା ଭାବିବା ବି ଭୁଲ | ଯଦି ମିଲିଟାଣ୍ଟ ମାନେ ସାମ୍ନା ପଟୁ ଗୁଳି ବର୍ଷଣ କରିବେ ସେଠି ଅପରେସନ ଶେଷ | ଭାଗ୍ୟ ବଶତଃ ମିଲିଟାଣ୍ଟ ମାନେ ବିମାନ ବନ୍ଦର କବଜା କରିନଥିଲେ | ସେମାଙ୍କ ଧାରଣା ଯେ ବିମାନ ବନ୍ଦରକୁ କିଏ କାହିଁକି ଆସିବ ଏତେ ଦୂରରୁ ? ସେମାନେ କେବେ ବି କଳ୍ପନା କରିନଥିଲେ କିଏ ବିମାନ ନେଇ ଆସିବ ବୋଲି | ସେମାନେ ସବୁ ଘାଟ, ବନ୍ଦର କୁ କବଜା କରି ରଖିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ବିମାନ ବନ୍ଦରକୁ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ |ତଥାପି ବିପଦ ଶଙ୍କୁଳ ଓ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସହ ଗତି କରିବାକୁ ପଡିଥିଲା | ହୁଲହୁଲ ବିମାନ ବନ୍ଦରରେ ଅବତରଣ କରିବା ବି ଏକ ପ୍ରକାରର ବିପଦ ଶଙ୍କୁଳ ଥିଲା ଲ୍ୟଣ୍ଡିଙ୍ଗ ଲେନ ପୁରା ଅନ୍ଧକାର ଦେଖା ଯାଉଥିବା ସତ୍ୱେ ଖୁବ ସତର୍କତାର ସହ ପାଇଲଟଙ୍କୁ ଅବତରଣ କରେଇବାକୁ ପଡିଲା | ଯେଉଁ ବିମାନ ରେ ପାରାଟ୍ରୁପ ଆସିଥିଲେ ସେ ବିମାନ ନାଁ ଥିଲାIlyushin Il-76 | ତା ପରେ ପାରାଟ୍ରୁପ ଡଙ୍ଗା ସାହାଯ୍ୟରେ ମାଲେ ସହରରେ ପହଞ୍ଚି ଅପରେସନ ଆରମ୍ଭ କଲେ |ଘରକୁ ଘର ବୁଲି ତନ ତନ କରି ତନଖି କରାଗଲା | ଖୋଜି ଖୋଜି ମାଲେ ସହରରୁ ସବୁ ମିଲିଟାଣ୍ଟ କୁ ସଫା କରାଗଲା | ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଉଦ୍ଧାର କରାଗଲା |   ଯଦିଓ କିଛି ସମୟ ଗୁଳି ଗୋଳା କିଛି ସମୟ ଚାଲିଥିଲା କିନ୍ତୁ ଭାରତୀୟ ସୈନ୍ୟ କିଏ ସହିଦ ହୋଇ ନଥିଲେ | କିନ୍ତୁ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଗାୟୁମଙ୍କର କିଛି ସୁରକ୍ଷା କର୍ମୀ ସହିଦ ହୋଇଥିଲେ | କିଛି ମିଲିଟାଣ୍ଟ ପାଖା ପାଖି ୨୭ କି ୨୮ ଜଣ ହେବେ ବୋଟ ଦ୍ୱାରା ଖସି ପଳେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା ବେଳେ କିଛି ଗୁଳି ବୋଟ ରେ ବାଜି ଭାଙ୍ଗି ରୁଜି ଯାଇଥାଏ | ତଥାପି ସେମାନେ ଖୋଲା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟକୁ ପଳେଇ ଯିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇଥିଲେ | ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କ ଲିଡର ଲୁତୁଫି ମଧ୍ୟ ସେ ବୋଟ ରେ ଥିଲା | ଭାରତୀୟ ସୈନ୍ୟଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଦାଇତ୍ୱ ଦିଆଗଲା ଯେ ସେ ବୋଟ କୁ ଯେମିତ ହେଲେ ଧରିବା ପାଇଁ | ସେମାନଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ର ମଝିରେ ଖୋଜିବାରେ INS GODABARIଓ INS BETWA ନିୟୋଜିତ କରାଗଲା | ସେ ବୋଟ କୁ ଧରାଗଲା ଓ ଲୁତୁଫି ସହ ଅନ୍ୟ ୨୭ ମରସିନାରୀ ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଧରାପଡ଼ିଲେ | ପ୍ରାୟ  ମିଲିଟାଣ୍ଟ କୁ ଜୀବିତ ଧାରାହୋଇଥିଲା |   ଏହି କାକଟସ ଅପେରସନ ର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ ବ୍ରିଗଡିଆର F C BULUSARA | ଦୁନିଆ ସାରା ଏ ସଫଳତା ପାଇଁ ଭାରତକୁ ବାଃ ବାଃ କରିଥିଲେ | ଏମିତି କି ସେତେବେଳେ ଆମେରିକା ସହ ଭାରତ ର ଭଲ ସମ୍ପର୍କ ନଥାଏ , ଆମେରିକା ମଧ୍ୟ ଖୁବ ପ୍ରଂଶସା କରିଥିଲା |   ଏହି ଅପେରସନ ର ନାମ  କାକଟସ ଦେବାର କାରଣ ଟା ହେଲା | ମାଳଦ୍ଵୀପ ରେ ବହୁଳ ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରବାଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ | ଯାହାକି ନାଗଫେଣୀ ଭଳି ଦେଖିବାକୁ ଓ ସେଥିରେ ବି ସେମିତି କଣ୍ଟା ଥାଏ | ସେ ପ୍ରବାଳ ସବୁ ନାଗଫେଣୀ ପରି ଦେଖା ଯାଉଥିବାରୁ ନାଗଫେଣୀ ଗଛକୁ ଇଂରାଜୀ ରେ କାକଟସ କହନ୍ତି ସେଥି ପାଇଁ ସେ ଅପରେସନ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲ| କାକଟସ |                 ଅଶୋକ କୁମାର ସେଠୀ               କଲ୍ୟାଣପୁର, ନୟାଗଡ