Home
Quotes New

Audio

Forum

Read

Contest


Write

Write blog

Log In
CATEGORIES
"ଆଗାମୀ କାଲିର ଭୟ"

ମଣିଷର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଭୟ ହେଉଛି "ଆଗାମୀକାଲି"। ଏହି କାଲିଟି କିପରି ହେବ, ଭଲ କି ଖରାପ। ଭଲ ହେଲେ ତ ଠିକ କିନ୍ତୁ ଯଦି ଖରାପ ହେଲା....ସରିଗଲା। ବାସ ଏହି ଭୟର ଭାବନାଟି ହିଁ ମଣିଷକୁ ଯୁଗ ଯୁଗକୁ କୋରି ଖାଇ ଆସିଛି। କିନ୍ତୁ କାଲିଟିକୁ ବା ଆଜିଠୁ ଜାଣିହେବ କିପରି। ତାହା ଯେ ଭବିଷ୍ୟତର ଗର୍ଭରେ ଲୁକ୍କାୟିତ। କାଲିଟିକୁ ଜାଣିନପାରିବାର ମଣିଷର ଅସହାୟତାକୁ ବେଶ ଅନୁମାନ କରି କେତେଜଣ ଧୁର୍ତ୍ତ ମଣିଷ ଏହାର ଫାଇଦା ନେବା ଉଦେଶ୍ୟରେ ଵିଛେଇ ଦିଅନ୍ତି ନିଜର ବ୍ୟବସାୟର ଜାଲ। ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ହସ୍ତରେଖା, ନ୍ୟୁମେରୋଲୋଜି, ସାମୁଦ୍ରିକ ବିଦ୍ୟା, ଜ୍ୟୋତିଷ ବିଦ୍ୟା, ଆଧୁନିକ ବାସ୍ତୁଶାସ୍ତ୍ର ଇତ୍ୟାଦି ଭଳି ଭଳି ବିଦ୍ୟା । ଆଗାମୀ କାଲିଟି ଭଲ କି ଖରାପ ଜାଣିବାର ଚେଷ୍ଟାରେ ମଣିଷ ହସ୍ତରେଖା, ନ୍ୟୁମେରୋଲୋଜିଷ୍ଟ, ଜ୍ୟୋତିଷ ଆଦି ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ମାୟା ଜାଲରେ ପଡି ଭ୍ରମର ଶିକାର ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଭରି ଦିଆ ଯାଇ ଏକ  ଦୁଖଃମୟ ଅସୁରକ୍ଷିତ କାଲିର କଳ୍ପନା ତା ସହ ସେହି କାଲିର ଚୁଟିକିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ସୁଖମୟ କରିପାରିବାର ଅଭୟ। ଚିନ୍ତିତ ମଣିଷର ହାତ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଶୋଭାପାଏ ଅନେକ ରଙ୍ଗ ବିରଙ୍ଗୀ ପଥର ବା ଘୋଡା ନାଲର ମୁଦି। ବେକରେ ଝୁଲେ ଭଳି ଭଳି ରଙ୍ଗ ବିରଙ୍ଗୀ ହାର, ବାହୁରେ ତାବିଜ, ଡେଉଁରିଆ ଇତ୍ୟାଦି। ହନୁମାନ ତାବିଜ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯନ୍ତ୍ର ଆଦିର ବିକ୍ରି ବଢିଯାଏ। କିଏ ଗାଈକୁ ଘାସ ଦେବା ଆରମ୍ଭ କରିଦିଏ ତ କିଏ କଳା କୁକୁରକୁ ରୁଟି, ପୁଣି କିଏ ସକାଳୁ ଉଠି ଜ୍ୟୋତିଷ ନିର୍ଦେଶିତ ଦେବୀ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା ପାଠରେ ମାତି ଯାଏ। ଗ୍ରହ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଂକର ଦିଗ ବଦଳେଇ ଦେବା ପାଇଁ କିଏ ପୁଣି ଜାତି ଜାତିକା ଶନିମେଳା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କାନ କେବେ ନ ଶୁଣି ଥିବା ଅନେକ ମେଳା ବ୍ରତରେ ମନଦିଏ। ଯିଏ ଯାହାବି କରୁ ଉଦେଶ୍ୟ କେବଳ ଗୋଟିଏ, ଏକ ସୁଖମୟ ସୁରକ୍ଷିତ ଆଗାମୀକାଲି। କ୍ଲାସ ରୁମରେ ଶନିକୁ ଗ୍ରହ ଭାବରେ ପଢ଼ାଉଥିବା ଶିକ୍ଷକ,ଘରେ ଆସି ଶନିକୁ ଦେବତା କରି ପୂଜା କରନ୍ତି, ପୁଣି ଗ୍ରହଙ୍କ ତାଲିକାରେ ରାହୁ କେତୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରିବାରେ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ।କିଛି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜର ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ବାସଗୃହ ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଆଖିରେ ରଖି ତିଆରି କରନ୍ତି। ଶୋଇବା ଘର କେଉଁଠି ରହିବ, ରୋଷେଇ ଘର କେଉଁ ଦିଗକୁ ହେବ, କେଉଁ ଘର ପାଖରେ କିଏ ରହିବ, ଏହି ପରି ଅନେକ ପୁଙ୍ଖାନୁପୁଙ୍ଖ ଆଲୋଚନା ପରେ ଘରଟିଏ ତିଆରି ହୁଏ। ଯଦି ଏହାଠାରୁ କିଞ୍ଚିତ ବି ବ୍ୟତିକ୍ରମ ହୁର ତେବେ କଥା ସରିଲା, ବିପଦ ମାଡ଼ିଆସିବ। ତେଣୁ ପୁଣି ଥରେ ଘର ଭାଙ୍ଗି ନକ୍ସା ବଦଳେଇବାକୁ ପଡେ। କେତେକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜର ପୁରୁଣା ଘରର ନକ୍ସା ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବଦଳେଇ ଦିଅନ୍ତି। ଭୟଭୀତ ମନଟିକୁ ଆର୍କିଟେକଠାରୁ ବାସ୍ତୁ ଶାସ୍ତ୍ରୀର ଆଵଶ୍ୟକତା ଅଧିକ ବୋଲି ମନେ ହୁଏ। ସ୍ପଷ୍ଟ ଦିବାଲୋକରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନର ହତ୍ୟା କରା ଯାଏ। ଶିକ୍ଷା, ଡିଗ୍ରୀ ପାଲଟନ୍ତି ଆଲମାରୀରେ ରଖିବାର ବସ୍ତୁ କେବଳ।ଟେବୁଲ ଉପରେ ପିତଳ ବେଙ୍ଗ ରଖିଲେ, କାଚର କଇଁଛକୁ ପାଣିରେ ବୁଡ଼େଇ ରଖିଲେ କୁଆଡେ ଅନେକ ଶୁଭ ହେବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଶଙ୍କା ଗ୍ରସ୍ତ ମଣିଷ ମନ ଏ ଭଳି  କଥାକୁ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ତର ପାଏ ନାହିଁ । ଆଖି ଆଉ ମସ୍ତିଷ୍କ ବନ୍ଦ କରି ମାନିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ କେବଳ । ଭଣ୍ଡ ବାବା ମାତା, ତାନ୍ତ୍ରିକମାନଙ୍କ କବଳରେ ପଡି ଭୟଭୀତ ମଣିଷ ସର୍ଵଶ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ। କେବଳ ଅର୍ଥନୈତିକ କ୍ଷତି ନୁହେଁ, ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ। ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ଉପରେ ଭରସା ତୁଟେଇ ଏକ ଆତ୍ମ ବିଶ୍ୱାସ ରହିତ ବ୍ୟକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୁଏ ସେ।ଆଗାମୀ କାଲିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାର ମଣିଷର ଇଛା ଏତେ ବଢିଯାଏ ଯେ ଆଗାମୀ କାଲିର ପରିସର ଭିତରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ସାମିଲ ହୋଇଯାଏ। ଫଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରର ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତିର ମୋହ ବିବଶ କରେ ମଣିଷକୁ ପୃଥିବୀର ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଉପଶମ କରିବା ବଦଳରେ ପଳାତକ ସାଜିବା ପାଇଁ। ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମର ଭଣ୍ଡମାନେ ଏହାର ସୁଯୋଗ ନେଇ ସେମାନଙ୍କର ଶୋଷଣ କରିବାରେ ଲାଗନ୍ତି। ପୂର୍ଵ ଜନ୍ମର କର୍ମ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରିନେଇ କର୍ମଫଳ ନାଁରେ  ମଣିଷ ଜୀବନ ଯାକ ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିବାକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ବୋଲି ମନେ କରେ। ମୁକ୍ତିର ଲୋଭରେ ମୃତ ଶରୀର ବା ଅବଶେଷ ଗଙ୍ଗାନଦୀରେ  ନିକ୍ଷେପ କରି ତାକୁ ପୁତି ଗନ୍ଧମୟ କରି ପକାଏ। କେବେ ପୁତ ନାମକ ନର୍କରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ ତ କେବେ ଜନ୍ନତର ହୁର ପରୀ ଲୋଭରେ ନିଜ ପରି ମଣିଷମାନକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରେ ନାହିଁ। ଦେବୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ କେତେ କେତେ ପୂଜା ପାଠ କରେ,  କେତେ ନିରୀହ ପ୍ରାଣୀର ବଳି ପକାଏ। ପୁଣି କେବେ ପରିବେଶ ପ୍ରଦୂଷିତ ଓ  ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପଛାଏ ନାହିଁ।  ମଣିଷର ଏହି ସବୁ ବ୍ୟବହାର ପଛର ମାନସିକତା ହେଲା ଅସୁରକ୍ଷିତ ଆଗାମୀ କାଲିର ଭୟ ଓ  ତାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ କରିବାର ଇଛା ।  ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବାର ମାନସିକତା ମଣିଷର ଏକ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବନା। କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଅହେତୁକ କଥା, ପ୍ରଥା ବା ପରମ୍ପରା, ଗୁଣି, ଗାରୁଡ଼ି, ବାବା, ମାତା ଏହାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି କଥାଟିକୁ  ବୁଝିବାକୁ ହେବ। ଭବିଷ୍ୟତକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବାର ପ୍ରଥମ ଉପାୟ ହେଲା ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ବର୍ତ୍ତମାନ । ତା ପାଇଁ ଆମକୁ ଦେଶରେ ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଆବଶ୍ୟକ। ଅର୍ଥନୈତିକ ସୁରକ୍ଷା ସହ, ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ସାମାଜିକ ଜୀବନ,ଏକ ସୁସ୍ଥ ଶରୀର ଓ ଭୟମୁକ୍ତ ମନ ଆବଶ୍ୟକ। ତା ସହ ଏକ ପ୍ରଦୂଷଣ ମୁକ୍ତ ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ କାମ୍ୟ, ଯାହା ହେଉଛି ପ୍ରକୃତ ରୂପେ ଆମର ଭବିଷ୍ୟତ। ତେଣୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରର ଏକ ଅଦେଖା ସ୍ୱର୍ଗ ରାଜ୍ୟର ସୁଖ ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ ନ ହୋଇ ଆମ ଆଗରେ ଥିବା, ଆମର ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀରେ ସ୍ୱର୍ଗର ସ୍ଥାପନା ହିଁ ଆମ ଆଗାମୀ କାଲିକୁ  ସୁନ୍ଦର, ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ କରି ଗଢି ତୋଳିବ। ଏହାକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବା ନିତ୍ୟାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ନଚେତ ଭବିଷ୍ୟତର ଚିନ୍ତାରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇ ବିନା ମସ୍ତିଷ୍କ ବ୍ୟବହାର କରି ନେଉଥିବା ଆମର ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପ ନିଜର ,  ଆମର ଏକ ମାତ୍ର ବାସସ୍ଥାନ ଆମ ପୃଥିବୀର ତଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନବିକତାର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ବିପନ୍ନ କରି ତୋଳିବ।ରାଜବାଳା

*ସାପ ଓ ଗୁଣିଆ*

✍️ରାଜବାଳା👉ସାମାଜିକ ଅବଧାରଣା: ସାପ କାମୁଡାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ରୋଗୀ ଦେହରୁ ଗୁଣିଆର ଝାଡ ଫୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଷ ଉତ୍ତରି ଯାଏ ଏବଂ ରୋଗୀ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାଏ। 👇👉ବୈଜ୍ଞାନିକ କାରଣ: ହଁ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ଏପରି ହେବାର ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଥାଏ। ତାର କାରଣ ଆସନ୍ତୁ ବିଶଦ ଭାବରେ ଆଲୋଚନା କରିବା। 👇👩‍🏫ଭାରତରେ ପ୍ରାୟତଃ 300 ପ୍ରଜାତିର ସାପ ଦେଖା ଯାଇଥାନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ 60ଟି ପ୍ରଜାତିର ସାପ ବିଷଧର ହୋଇଥାନ୍ତି। ପୁଣି ସେହି ବିଷଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଖ୍ୟତଃ ଚାରିଟି ପ୍ରଜାତିର ସାପ ଲୋକମାନଙ୍କୁ କାମୁଡି ଥାଆନ୍ତି । ସେମାନେ ହେଲେ,🐍1.ନାଗ ବା ଗୋଖର (ଇଣ୍ଡିଆନ କୋବ୍ରା) ବା ତମ୍ପ (ମନୋସିଲେଟ କୋବ୍ରା) ବା ଅହିରାଜ (କିଙ୍ଗ କୋବ୍ରା)🐍2. ରଣା(କମନ କ୍ରେଟ/ ବ୍ୟାଣ୍ଡେଡ଼ କ୍ରେଟ)🐍3. ବୋଡା ସାପ(ଭାଇପର)🐍4. ଧୁଳିଆ ବୋଡା( ଶ ସ୍କେଲଡ଼ ଭାଇପର)👩‍🏫ଏହି ଚାରିଟି ମଧ୍ୟରୁ ରଣା ସବୁଠୁ ବେଶି ଲୋକମାନଙ୍କୁ କାମୁଡି ଥାଏ, ତା ପରେ  ବୋଡା ଏବଂ ଧୁଳିଆ ନାଗ। ନାଗ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ସବୁଠୁ କମ।👩‍🏫ଏହି ଚାରିଜଣଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ ଆମ ଆଖ ପାଖରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅନ୍ୟ ସବୁ ସାପମାନେ ବିଷହୀନ । ତେଣୁ ଆମକୁ ବିଷହୀନ ସାପ କାମୁଡିବାର ସମ୍ଭାବନା ଖୁବ ଅଧିକ ଥାଏ ଏବଂ  ବିଷଧର ସାପ କାମୁଡ଼ିବାର ସମ୍ଭାବନା କମ। ଯେତେବେଳେ ଆମକୁ ସାପ କାମୁଡ଼ିଥାଏ, ଆମେ ସାପ ନାମରେ ହିଁ ଏତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଉ କି ସେ ବିଷଧର କି ବିଷହୀନ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନା। ଭୟଭୀତ ବ୍ୟକ୍ତିର ଶରୀର ବିଭିନ୍ନ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଏ, ଯେପରିକି ଦେହ ଥରିବା , ମୂର୍ଚ୍ଛା ଯିବା ଇତ୍ୟାଦି।👩‍🏫ତାକୁ ଯଦି କୌଣସି ଗୁଣିଆ ପାଖକୁ ନିଆ ଯାଏ ତାର ମନରେ ଗୁଣିଆର ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତି ଥିବା ବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ସମୟ ଗଡିଯିବା ସହ ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ମାନସିକ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ଗୁଣିଆର ମନ୍ତ୍ରରେ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଗଲା ବୋଲି ଭାବି ଗୁଣିଆ ଉପରେ ଅଧିକ ଭରସା କରି ବସନ୍ତି ଓ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ନାହିଁ।ଯାହା ପ୍ରାୟତଃ ଦେଖାଯାଏ।👩‍🏫କିନ୍ତୁ ଯଦି ଲୋକଟିକୁ ଉପରୋକ୍ତ ଚାରି ପ୍ରକାରର ବିଷଧର ସାପ ଭିତରୁ କେହି ବି କାମୁଡି ଥାଆନ୍ତି। ତେବେ ଗୁଣିଆର ମନ୍ତ୍ରରେ ବ୍ୟକ୍ତିଟି ସୁସ୍ଥ ହେବା ବଦଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖରେ ପଡିଥାଏ।  ଏହି ପରି ଅନେକ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଗୁଣିଆ ଜଣକ ବିଭିନ୍ନ ବାହାନା ଦେଖାଇ ସତ୍ୟକୁ ଲୁଚେଇ ଥାଏ। ଆମେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟର ଦୋଷ ଭଗବାନଙ୍କ ଇଛା ବୋଲି କହି ଚୁପ ରହିଯାଉ। ଆମର ମୁର୍ଖତା ପାଇଁ ଅକାରଣରେ ଜୀବନଟିଏ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଯାହା।👩‍🏫ସର୍ତକତା::👇1. ଯେକୋୖଣସି ସାପ କାମୁଡି ଥିଲେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ଡାକ୍ତର ପରାମର୍ଶ କରନ୍ତୁ।2. ସାପ କାମୁଡ଼ିଲେ ନିଜେ ବିଷଧର କି ବିଷହୀନ ସାପ ଚିନ୍ହି ଘରେ ରହି ଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୁଲ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ।3. ସାପ କାମୁଡ଼ିଲେ ସୁସ୍ଥ ହେବା ପାଇଁ ଭୁଲରେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣିଆ, ବାବା, ମାତା ବା ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ।4.ସାପ ସହ କୋୖଣସି ବିପଦଜନକ ଖେଳ ଖେଳନ୍ତୁ ନାହିଁ ଯେପରିକି ବେକରେ ସାପ ଗୁଡେଇ ଶିବ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।5.  ଭୂମିଠାରୁ ଉଚ୍ଚତାରେ ଖଟ ବା ପଲଙ୍କରେ ଶୁଅନ୍ତୁ, ଘରକୁ ସାପ ନ ପଶି ପାରିବାର ସବୁତକ ସର୍ତକତା ଅବଲମ୍ବନ କରନ୍ତୁ ଯେପରିକି ଝରକାରେ ଜାଲି ଲଗେଇବା, ଘର ଚାରିପାଖର ଅନାବଶ୍ୟକ ବଣ ବୁଦା ସଫା ରଖିବା,  ଘର ଚାରିପଟେ କାର୍ବୋଲୋକ ଏସିଡ ଛିଞ୍ଚନ ଇତ୍ୟାଦି।6. ସାପ ଦେଖିଲେ ମାରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ତାକୁ ଯିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନଚେତ ସ୍ନେକ ହେଲ୍ପଲାଇନକୁ ଫୋନ କରନ୍ତୁ। ମନେ ରଖନ୍ତୁ ସାପ ନିଜକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ ମନେ କଲେ ହିଁ ଆପଣଂକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥାଏ କାରଣ ସାପ ପାଇଁ ତାର ବିଷ ମଧ୍ୟ ଅମୂଲ୍ୟ।👩‍🏫#ସଚେତନ ହୁଅନ୍ତୁ ସଚେତନତାର ପ୍ରସାର କରନ୍ତୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହନ୍ତୁ🙏

ମେହେର ସାହିତ୍ୟରେ ସାମାଜିକ ଓ ଜାତୀୟବାଦୀ ଚିନ୍ତା ଧାରା

ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷାର୍ଦ୍ଧ ବେଳକୁ ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷା, ସଂସ୍କୃତି, ରାଜନୈତିକ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଜୀବନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ବିରାଟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଥିଲା । ବହୁ ବରେଣ୍ଯ ସ୍ରଷ୍ଟା ଆବିର୍ଭୂତ ହୋଇ ଭାରତର ସାମାଜିକ ଓ ଜାତୀୟ ଜୀବନକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରାଯାଇଛନ୍ତି । ଏହି ନବ ଜାଗରଣ ପର୍ବରେ ଗଙ୍ଗାଧର କଲମର କାଉଁରୀ ପରଶରେ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଅମୋଘ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କରି ସାମାଜିକ ବେଡିବନ୍ଧନ ଭିତରେ ପୁରି ରହିଥିବା କୁ-ସଂସ୍କାର, ଅନ୍ଧବିଶ୍ବାସ ଆଦି ଦୂରୀଭୂତ କରି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଶିକ୍ଷା-ସଂସ୍କୃତି, ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଚଳିତ ବିଧି-ବ୍ଯବସ୍ଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସ୍ବର ଉତ୍ତୋଳନ କରିଥିଲେ ।ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତି ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ପରିବାର ସମ୍ପର୍କିତ ବିଚାର ଧାରା ଓ ତଦ୍-ସଂଯତ ପରମ୍ପରା ସୃଷ୍ଟି କରି ଆସିଛି । ଯେଉଁଥିରେକି ସମାଜର ସକଳ ରୀତି-ନୀତି, ଆଚାର-ବିଚାର, ଆଦର୍ଶ ଓ ତ୍ଯାଗପରି  ବହୁ ଗୁଣାବଳୀ ବର୍ଣ୍ଣିତ । ଏହି ଗତାନୁଗତିକ ପାରମ୍ପରିକ ଆଦର୍ଶ କେଉଁ ଅବହମାନ କାଳରୁ ଭାରତୀୟ ଜନମାନସକୁ ଉଦ୍ ବୁଦ୍ଧ କରି ଆସିଛି ଏବଂ ଏହି ମହାନ ଆଦର୍ଶର ବାର୍ତ୍ତା ବାହକ ଭାବେ ଗଙ୍ଗାଧର ଉତ୍କଳ ସାହିତ୍ୟାକାଶରେ ଏକ ବିସ୍ମୟ ପ୍ରତିଭା । ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ସମ୍ଭାର ଗୁଡିକ ଉତ୍କଳର ଗିରି-ବନ, ନଦ-ନଦୀ କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସାମାଜିକ ଓ ଜାତୀୟ ବଳୟକୁ ଆଲୋକିତ କରିଛି ।ଗଙ୍ଗାଧର ଥିଲେ ସମାଜ ସଚେତନ ଶିଳ୍ପୀ । ଏକ ସୁସ୍ଥ- ସବଳ ସମାଜ ଗଠନ କରିବା ଥିଲା ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଆଭିମୁଖ୍ଯ । ଏହି ଦୃଷ୍ଟି କୋଣରୁ ସମାଜବାଦୀ କଳାତ୍ମକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ କାବ୍ଯ-କବିତାର ପ୍ରତିଟି ଛତ୍ରେ ଛତ୍ରେ  ପ୍ରତିଫଳିତ । ଆଲୋଚନାଗତ ଦୃଷ୍ଟି କୋଣରୁ ବିଚାର କଲେ କବିଙ୍କ ସମସ୍ତ କାବ୍ଯ-କବିତା ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ସାମାଜିକ ପରମ୍ପରାର ଏକ ନିଛକ ପ୍ରତିଛବି । ' ଧର୍ମର ଜୟ ପାପରୁ କ୍ଷୟ' ପରି ବହୁ ଉପାଖ୍ଯାନକୁ କବି   ଜୀବନ୍ତ ରୂପ ଦେବାସହ ହିନ୍ଦୁ ନାରୀର ପବିତ୍ରତାକୁ ସେ ଜୟଗାନ କରିଛନ୍ତି । 'କ୍ଷୁଦ୍ର ଧ୍ରୁବତାରା କେବଳ ସତତ ଉତ୍ତର ଆଶା ' ପରି ସୈରେନ୍ଦ୍ରୀ ଙ୍କ ମନ ଓ ଧ୍ଯାନ କେବଳ ସ୍ବ-ପତିଙ୍କ ନିକଟରେ (କୀଚକ ବଧ) ପୁଣି 'ପତିର ଚରଣ ତାର ସୁଖରେ ସଦନ' ବୋଲି ପଦ୍ମିନୀ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି (ପଦ୍ମିନୀ)। ଏହି ପବିତ୍ରତା ଯୋଗୁଁହିଁ କୀଚକ ଓ ଆଲ୍ଲାଉଦ୍ଦିନର ସକଳ କାମାନ୍ଧ ଉଦ୍ଯମ ବିଫଳ ହୋଇଛି । ଏତଦ୍ ଭିନ୍ନ ଯେଉଁମାନେ ପରର ସ୍ତ୍ରୀ-ଝିଅ-ବୋହୂଙ୍କ ପ୍ରତି ବଳତ୍କାର ଓ ଯୌନକ୍ଷୁଧା ମେଣ୍ଟାଇବାର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖନ୍ତି,  ସେମାନେ ଆଲ୍ଲାଉଦ୍ଦିନ ପରି ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ଓ ହିଂସ୍ର ଏବଂ କୀଚକ ପରି ସେମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଯେ ସୁ-ନିଶ୍ଚିତ ,ଏକଥା କବି ପୁରୁଷ ସମାଜକୁ ସତର୍କ କରିଦେଇଛନ୍ତି । ଆମ ସମାଜରେ ଏହିପରି ପୈଶାଚିକ ଚରିତ୍ରର ଆଜି ଊଣା ନାହିଁ । ଦୈନନ୍ଦିନ କେତେ ଯେ ପୈଶାଚିକ ପ୍ରବୃତ୍ତିର ମଣିଷ 'ପଦ୍ମିନୀ ' ଓ 'ସୈରେନ୍ଦ୍ରୀ ' ପରି ଚରିତ୍ରକୁ କଳଙ୍କିତ କରିବାକୁ ଯାଇ ଆଇନ୍ ଯନ୍ତାରେ କବଳିତ -ତାର କଳନା ନାହିଁ ।'ପିତରି ପ୍ରୀତମାପନ୍ନେ ପ୍ରିୟନ୍ତେ ସର୍ବ ଦେବତାଃ' ପରି ପିତା ପ୍ରତି ପୁତ୍ରର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଭାଇ ପ୍ରତି ଭାଇର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ସର୍ବୋପରି ଶାଶୁ- ବୋହୂଙ୍କ ଏକ ଉତ୍ତମ ସମ୍ପର୍କର ପ୍ରତିବିମ୍ବ- 'ଅଯୋଧ୍ୟା ଦୃଶ୍ଯ '। ପ୍ରକୃତରେ ପ୍ରେମ ଚିରନ୍ତନ । ଗଙ୍ଗାଜଳ ପରି ଏହା ସ୍ବଛ ଏବଂ ପବିତ୍ର । ଏହାହିଁ ଆମ ସାମାଜିକ ବନ୍ଧନର ରୂପରେଖ । ତେଣୁ କବି ସମକାଳୀନ ସମାଜରେ ସମ୍ଭୋଗକୁ ଶ୍ରେୟ ମଣୁଥିବା ବ୍ଯକ୍ତି ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିବାଦ କରି ଆଦର୍ଶ ଓ ତ୍ଯାଗପୂତ ଆର୍ଯ୍ୟ ସମାଜର ମହତ୍ତ୍ବକୁ ଜନ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିବାକୁ ଯାଇ 'ପ୍ରଣୟବଲ୍ଲରୀ' ଓ 'ତପସ୍ବିନୀ ' ପରି କାବ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି । ଉଭୟ କାବ୍ୟରେ ନୈସର୍ଗିକ ପ୍ରେମର ଫଲଗୁଧାରା ପ୍ରବାହିତ । 'ପ୍ରଣୟବଲ୍ଲରୀ ' କାବ୍ୟରେ ଆମେ ଦେଖୁ ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅବିଚାର କରିଥିବା ଦୁଷ୍ମନ୍ତଙ୍କ ଅନୁତାପ ଓ ' ତପସ୍ବିନୀ ' କାବ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ୍ଯକରୁ  ପ୍ରଜାନୁରଞ୍ଜନ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସତୀ ସୀତାଙ୍କ ତ୍ଯାଗ ଓ ଆଦର୍ଶର ଚୂଡାନ୍ତ ନିଦର୍ଶନ ।'' ତେତିକି ତିମିରେ      ମଜ୍ଜଇ ଅବନୀ            ଯେତିକି ହୁଏ ଉଜ୍ଜଳ ,  ଯେମନ୍ତ ମଧୁର            ତିକ୍ତହିଁ ତେମନ୍ତ            ପ୍ରକୃତି ପ୍ରଣୟ ଫଳ ।।" (ପ୍ରଣୟବଲ୍ଲରୀ)                     × × × × ×" ମିଥ୍ୟା କଥା ଯେବେ         ପ୍ରଜାଏ କହିବେ               ମେଳ ହୋଇ ଶତ ଶତ    ମିଥ୍ୟା ଜାଣି ଜାଣି          ତାଙ୍କୁ ମାନି ମାନି               ବୋଲାଯାଏ ସତ ସତ ।।" (ତପସ୍ବିନୀ)                        × × × × ×" ପିତୃବାକ୍ଯ ପାଳନରେ ତୁମ୍ଭେ ଅବିମୁଖପିତୃବାକ୍ଯ ପାଳନରେ ନ ହେଲେ ମୋ ଦୁଃଖ"                                                           (ତପସ୍ବିନୀ)ଗଙ୍ଗାଧର ଥିଲେ ବୈପ୍ଳବିକ ଚେତନାର ବାର୍ତ୍ତାବାହକ ।' 'କଳା ପାଇଁ କଳା' ପରିବର୍ତ୍ତେ 'ଜୀବନ ପାଇଁ କଳା' କୁ ସେ ଶ୍ରେୟ ମଣିଥିଲେ । ତେଣୁ ଜାତୀୟ ସଙ୍କଟ କାଳରେ ରାଧାନାଥ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କାବ୍ଯ ଧାରାରେ ବହୁ ଜାତୀୟବାଦୀ କାବ୍ଯ -କବିତା ରଚନା କରି ଆମ ଜାତୀୟ ଭାବଧାରାକୁ ବିକଶିତ କରିଛନ୍ତି ।(ଉତ୍କଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ,ଅଯୋଧ୍ୟା ଦୃଶ୍ଯ, କୀଚକ ବଧ, ତପସ୍ବିନୀ, ପ୍ରଣୟବଲ୍ଲରୀ, ଭାରତୀ ଭାବନା, ଅର୍ଘ୍ଯଥାଳୀ ଇତ୍ଯାଦି)।କବିଙ୍କ 'ଉତ୍କଳଲକ୍ଷ୍ମୀ ' ଏକ ଜାତୀୟତାର ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ ବିଗ୍ରହ । ଏହାର ପରିଚୟ କେବଳ 'ଉତ୍କଳଲକ୍ଷ୍ମୀ' ବା 'ଉତ୍କଳ ଜନନୀ ' ଠାରେ ସୀମିତ ନ ରହି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟମୟୀ ଉତ୍କଳର ଚାରୁଚିତ୍ରପଟ୍ଟ ପୁଣି ଉତ୍କଳର ଭୌଗୋଳିକ ସୀମାରେଖାର ସଙ୍କେତ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିଛି । "ଗୋଦାବରୀ ଠାରୁ ଗଙ୍ଗାଯାଏ ବ୍ଯାପିକୀର୍ତ୍ତିମାଳା ଯାର ବିରାଜେ ଅଦ୍ଯାପି ।।"(ଉତ୍କଳ ଲକ୍ଷ୍ମୀ)'ତପସ୍ବିନୀ ' ଓ 'ପ୍ରଣୟବଲ୍ଲରୀ ' କାବ୍ୟ ପୁରାଣ କୈନ୍ଦ୍ରିକ ହେଲେହେଁ ଏହାର ନାୟକ-ନାୟିକା ଏଇ ଉତ୍କଳ ଭୂମିର ବନ-ଉପବନ,ନଈ-ନାଳରେ ଅତି ନିରାଡମ୍ବର ଭାବରେ ବିଚରଣ କରିଛନ୍ତି । ଜନ୍ମ ଭୂମିର ପ୍ରାକୃତିକ ଶୋଭା ବର୍ଦ୍ଧନ କରିବା ବ୍ଯତୀତ ଶାନ୍ତି-ଦୟା-କ୍ଷମା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସ୍ଥଳ ଉତ୍କଳ ଭୂମି ବୋଲି କବି ସୂଚନା ଦେଇଛନ୍ତି । ଏତଦ୍ ଭିନ୍ନ ଆଦର୍ଶ ରାଜତ୍ବର ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ର ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବ୍ଯକ୍ତ କରିଛନ୍ତି । ଯେପରି :-" ସୁଖେ ନଇରାଶ୍ଯ         ନ ଥିବ ଅବଶ୍ୟ             ନୃପତି ହୃଦୟେ ସୁଦ୍ଧା   ସେହେତୁ ମହତୀ        ଦେବତା ନୃପତି          ସେବଇ କିରତି ସୁଦ୍ଧା ।।" (ତପସ୍ବିନୀ)    ସେହିପରି ବ୍ରିଟିଶ୍ ରାଜତ୍ବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ 'ଭାରତୀ ଭାବନା ' ଏକ ମୌନ ପ୍ରତିବାଦ। ଏଥିରେ ଇଂରେଜ ମାନଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାର, ନିଷ୍ଠୁରତା, ମନ୍ଦ ଶାସନ, ବର୍ଣ୍ଣବୈଷମ୍ଯ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବହୁ କଟୁ ମନ୍ତବ୍ଯ ଗୁଡିକ  ରହିଛି ।" କୃଷ୍ଣା କୃଷ୍ଣ ଘେନି         ଭାରତ ବିପ୍ଳବ             ଉପୁଜିଲା କଷ୍ଟ ପାଶେ  ଯହିଁ କୃଷ୍ଣ ତହିଁ।          ବିଜୟ ନିଶ୍ଚୟ           ରହିଗଲା ଲୋକ ବିଶ୍ବାସେ     ବୋଇଲେ,ଦୁଃଶାସନ ମୂଳକାରଣ, ବିଧାତା ବିଧାନ         ଲଙ୍ଘନୀୟ ନୁହେଁ            କେମନ୍ତ ହୁଅନ୍ତା ବାରଣ ।। " 'କବିତା କଲ୍ଲୋଳ' ଓ 'ଅର୍ଘ୍ଯଥାଳୀ' କବିଙ୍କ ଦୁଇଟି ଅନବଦ୍ଯ କୃତି । 'କବିତା କଲ୍ଲୋଳ ' ପାଞ୍ଚଟି କ୍ଷୁଦ୍ର କବିତାର ସମାହାର ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ଉତ୍କଳ ପ୍ରୀତିର ପରିଚୟ ଆମକୁ ମିଳେ ।" ଦିଗ୍‌ଗଜ ପରାଜୟ କେତେ ପ୍ରକାଣ୍ଡ ଉତ୍ପଳ ମହାନଦୀ ଜଳେ ହୋଇଛନ୍ତି ନିମଜ୍ଜିତ କେତେ ଅବା ମସ୍ତକ କେବଳପୁଳିନରେ  ହୋଇଛନ୍ତି କେତେ ଦଣ୍ଡାୟିତ ।।"                                       (ସୋମନାଥ ବିଜୟ)'ଅର୍ଘ୍ଯଥାଳୀ'( 39 ଟି କବିତାର ସମାହାର) ରେ ଉତ୍କଳ ଭାରତୀଙ୍କ ଉକ୍ତି,ମଳୟର ଆବାହନ, ପଞ୍ଚାୟତ,ଉଦ୍ ବୋଧନ, ମାତୃଭୂମି, ଖଦ୍ଯୋତର ଖେଦ,ଅନ୍ଧକାର,ଆତ୍ମ ପ୍ରସାଦ, ବିଦୂର ପ୍ରଜାଗର,ଜ୍ଯୋଷ୍ଠା ହାତିର ଅପକର୍ମର ପରିଣାମ,ଗର୍ବ, ତାଙ୍କୁମଧ୍ଯ ବୋଲିଥାନ୍ତି ଧର୍ମ ଅବତାର ପ୍ରଭୃତି କବିତା ଗୁଡିକ ତତ୍କାଳୀନ ଉତ୍କଳର ରାଜନୀତି-ରାଜଧର୍ମ, ଶାସକ-ଶାସିତର ଏକ ଏକ ଫଟୋଗ୍ରାଫିକ ଚିତ୍ର । 'ଉତ୍କଳ ଭାରତୀଙ୍କ ଉକ୍ତି ' ରେ କବି ନିଜ ଜନ୍ମଭୂମିକୁ ବିଦେଶୀ ନାରୀର ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଭାରତୀୟ ନାରୀର  ପ୍ରତୀକ ଶଙ୍ଖା ଓ ସିନ୍ଦୁର ଦେଇ ସଜାଇଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୋଭର ବିଷୟ,  ସାମ୍ପ୍ରତିକ ସମାଜରେ  ଅନେକ ଭାରତୀୟ ନାରୀ ଏହାର ବିପରୀତ ଧର୍ମୀ ।" ମସ୍ତକେ ମୋ ଟୋପି ନ ଦେବ ବାବାରେ   ନ କାଢିବ ମୋର କରୁ କଙ୍କଣ  ସିନ୍ଦୁର ବିନ୍ଦୁ ମୋ ଭାଲେ ରଖିବାରେ   ନିରନ୍ତର ମନେ ଥିବ ସ୍ମରଣ ।।"ବ୍ଯକ୍ତି କୈନ୍ଦ୍ରିକ ଜୀବନ ଅପେକ୍ଷା ଦେଶ ଓ ଜାତି ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ଜୀବନହିଁ ପ୍ରକୃତ ଜୀବନ । ଏହା କବି 'ମଳୟର ଆବାହନ' କବିତାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି । ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ପଞ୍ଚାୟତ ଶାସନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଯାଇ କହିଛନ୍ତି:-" ବାଛି ବାଛି ସୁଧାମନ ପାପ- ଭୀରୁଜନହେବଯଦି ପଞ୍ଚାୟତ ଗଠନ ସୃଜନ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଉଥିବ ବିଚାର ବିଧାନକରାଯାଉଥିବ ବାର ବାର ସାବଧାନ ପଞ୍ଚ ହସ୍ତେ ନ୍ଯସ୍ତ ଥିଲେ ଲଘୁ ଅଧିକାର ଅବଶ୍ୟ ଦେଶରେ ହେବ ବହୁ ଉପକାର ।।"  ଆଦର୍ଶ ରାଜନୀତି ଓ ରାଜଧର୍ମର ଭାବଧାରା 'ବିଦୂର ପ୍ରଜାଗର' କବିତାରେ ସୁ-ସ୍ପଷ୍ଟ । ଏହା ପ୍ରତ୍ଯେକ ମଣିଷର ଚିନ୍ତା-ଚେତନା ଭିତରେ ମାତୃଭୂମି ଓ ମାତୃଭାଷା ପ୍ରତି ଅନୁରାଗ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ବିଧେୟ । ଏହାହିଁ ହେଉଛି 'ଉଦ୍ ବୋଧନ' ଓ 'ମାତୃଭୂମି ' କବିତାର ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ । ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ବ୍ଯକ୍ତିତ୍ବ ଓ କବିତ୍ବ ଯୋଗୁହିଁ ଉତ୍କଳର ଭାଷା ଆଜି ଉର୍ବର ଓ ପବିତ୍ର । ଏହା ପ୍ରତ୍ଯେକ ଉତ୍କଳୀୟ ପକ୍ଷରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବ ଓ ଗୌରବ ବିଷୟ ।( ସୌଭାଗ୍ଯର କଥା - ବର୍ତ୍ତମାନ ଓଡିଶା ସରକାର ଏ ଦିଗରେ ଅଧିକ ପ୍ରଯତ୍ନଶୀଳ ଥିବା ଜଣାଯାଏ ) ।  " ଉଚ୍ଚ ହେବା ପାଇଁ କର ଯେବେ ଆଶାଉଚ୍ଚ କର ଆଗେ ନିଜ ମାତୃଭାଷା  ।।"             ×××××" ମାତୃଭୂମି ମାତୃଭାଷାରେ ମମତା                    ଯା ହୃଦେ ଜନମାନସରେ ନାହିଁ ତାକୁ ଯେବେ ଜ୍ଞାନୀ ଗଣରେ ଗଣିବା                           ଅଜ୍ଞାନ ରହିବେ କାହିଁ ?ଓଡିଆ ଜାତିର ଜାଗ୍ରତ ପ୍ରହରୀ କବି ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଅତୁଳନୀୟ । ଜଡତାଶୂନ୍ଯ ଏକ ନୂତନ ଓଡିଶା ଗଠନ କରିବା ପ୍ରୟାସରେ ଆଧୁନିକ ଶିକ୍ଷାଭିମାନୀ ମାନଙ୍କ ମୁଖା ସେ ଖୋଲି ଦେଇଛନ୍ତି । ଶିକ୍ଷିତ,ଅଶିକ୍ଷିତ ଓ ଶିକ୍ଷାଭିମାନୀ ଏବଂ ସକଳ ମାନବ ହୃଦୟରେ ଦେଶାତ୍ମବୋଧର ବୀଜମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ ନିମନ୍ତେ 'ଉତ୍କଳର ଗୌରବ ' ଓ ଗୋ ସମ୍ପଦର ସୁରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ 'ଗୋ ବିଳାପ ' ରଚନା କରି ଆଧୁନିକ ସମାଜକୁ ବ୍ଯଙ୍ଗ ଛଳରେ କବି କହିଛନ୍ତି:-" କୁକୁରକୁ ଧରି କୋଳେ ଦିଅନ୍ତି ଚୁମ୍ବନକଂସାଇକୁ ଦିଅନ୍ତି ମୋ ବାଛୁରି ଜୀବନ ।।"ଏତଦ୍ ଭିନ୍ନ 'କୃଷକ ସଂଗୀତ' ରେ କବି କୃଷିକୁ 'ସଭ୍ଯତାର ଚୂଳ' ବୋଲି ଆଖ୍ୟା ଦେବା ସଂଗେ ସଂଗେ ଓଡିଶା ପରି ଏକ କୃଷିଭିତ୍ତିକ ଗ୍ରାମ୍ଯ ସମାଜକୁ 'କୃଷି ହେଲେ ଉନ୍ନତି ସକଳ ଉନ୍ନତି 'ସୂଚାଇ କୃଷି ଓ କୃଷକଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ଘୃଣା କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ତୀବ୍ର ନିନ୍ଦା ମଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ।ଦୁଃଖ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ଜୀବନର ଶ୍ରେୟ ହେଇଥିଲେ ହେଁ 'ଧର୍ମ ପଥେ ଥାଇ କର ଧନ ଅରଜନ', 'ଯତ୍ନକଲେ ରତ୍ନମିଳେ ' ପରି ବହୁ ନୀତି ବାଣୀ ତାଙ୍କ କବିତାରେ ସୁ-ସ୍ପଷ୍ଟ ।ସାମ୍ପ୍ରତିକ ସମାଜରେ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଦେଶପ୍ରେମ, ପାରିବାରିକ ଅଶାନ୍ତି,  ଭୌତିକ ପଦାର୍ଥର ପ୍ରେମ ଯେପରି ତାର ଲେଲିହାନ ଶିଖା ନେଇ ଗ୍ରାସ କରୁଛି । ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ ରଚନା ଗୁଡିକ ଭାରତୀୟ ଆଦର୍ଶ ଓ ମାର୍ଜିତ ରୀତି-ନୀତି ପ୍ରତି ସଜାଗ ରହି ମୁକ୍ତିର ପଥ ଦେଖାଉଛି। ଏହିପରି ଏକ ସମାଜବାଦୀ- ଜାତୀୟତାବାଦୀ କାଳଜୟୀ ପ୍ରତିଭାଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ଉତ୍କଳ  ଆଜି ଶତକୋଟି ପ୍ରଣତି ଜଣାଉଛି ।      ×××××     ×××××     ××××× ଡଃ ଶିବ ପ୍ରସାଦ ତ୍ରିପାଠୀ ସ୍ମୃତି ନିଳୟ, ଉଦୟ ନଗର ଷ୍ଟେସନ ରୋଡ, ବଲାଙ୍ଗୀର (ଓଡିଶା)shibatripathy262@gmail.com 

ଚମତ୍କାର

ହଁ ମୁଁ ବି ମାନୁଛି ଚମତ୍କାର ହୁଏ। ହେଲେ ସେଥିପାଇଁ କେଉଁ ଦେବୀ ଦେବତା ବା ବାବା ମାତାଙ୍କର ଆଡ଼କୁ ଦେଖିବା କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। କେବଳ ନିଜର ଚାରିପାଖରେ ଆଖି ବୁଲେଇ ଦେଖନ୍ତୁ। ଆପଣ ଚମତ୍କାର ହିଁ ଚମତ୍କାର ଦେଖିପାରିବେ। 👇👉କିପରି ଜଳରୁ ବିଜୁଳି ମିଳିପାରିଲା👉କିପରି ବାଷ୍ପରୁ ଯାନ ବାହାନ ଚାଲି ପାରିଲା👉କିପରି ଖଣିଜ ତୈଳକୁ ଖୋଜି ଖୋଳି ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରିଲା👉କିପରି ମଣିଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଣୁଜଗତକୁ ଦେଖିପାରିଲା👉କିପରି ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ରୋଗକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଲା👉କିପରି ମଣିଷ ଚନ୍ଦ୍ର ପୃଷ୍ଠରେ ପାଦ ଦେଲା👉କିପରି ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟାର ଉନ୍ନତି ସହ ଦେଶ ଦେଶମାନଙ୍କରେ ଦୂରତ୍ୱ କମିଗଲାଏ ଲିଷ୍ଟ ତ ଖୁବ ଲମ୍ବା...କିନ୍ତ ଏହା ସବୁ ସେହି ଚମତ୍କାର ଯାହା ବିଜ୍ଞାନ କରିଛି ଆମ ସଭ୍ୟତାକୁ ଉନ୍ନତରୁ ଉନ୍ନତିର ଶୀର୍ଷକୁ ନେଇଯିବା ପାଇଁ, ବାବା ମାତାଙ୍କ ପାଖଣ୍ତ ନୁହେଁ। ଫରକ ବୁଝନ୍ତୁ ସତର୍କ ରୁହନ୍ତୁ।✍️ରାଜବାଳା

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଵଶ୍ୟକତା

**✍️ରାଜବାଳା👉ମଣିଷଟିଏ ସକାଳୁ ଉଠେ ନିତ୍ୟକର୍ମ କରେ ଗାଧୋଇ ପାଧୋଇ ଖିଆ ପିଆ କରି କାମକୁ ବାହାରି ଯାଏ। ଦିନ ଯାକ କାମ କରିଲା ପରେ ଦିନ ଶେଷରେ ଘରକୁ ଫେରେ, ପରିବାର ସହ ସମୟ ବିତାଏ ପୁଣି ଖିଆ ପିଆ କରି ଶୋଇଯାଏ। ପୁଣି ଆର ଦିନ ସକାଳୁ ସେଇ ସମାନ ଜୀବନର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଚର୍ଚ୍ଚାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ କେଉଁଠି ବି ଆପଣଂକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଵଶ୍ୟକତା ଅନୁଭବ ହେଉଛି କି??👉ସଡକ ଦୁର୍ଘଟଣା ସମୟରେ ପୋଲିସ, ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ଓ ଡାକ୍ତର, ଘର ପୋଡି ସମୟରେ ଦମକଳ, ବନ୍ୟା ବାତ୍ୟା ସମୟରେ ସରକାରୀ ଓ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀମାନଂକର ସାହାଯ୍ୟ,  ରୋଗ ବୈରାଗ ସମୟରେ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଲୋଡୁଥିବା ମଣିଷଟିକୁ ଏହି ସବୁ ସମୟରେ କେବେ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଵଶ୍ୟକତା ଅନୁଭବ ହୋଇଛି କି??👉ନିଜର ସମସ୍ତ ଛୋଟ ବଡ଼ ଅସୁବିଧା ବିଭିନ୍ନ ପର୍ଵ ପର୍ବାଣୀ, ସାମାଜିକ ଫାଂକ୍ସନ,  ପିଲା ଜନ୍ମ ହେଉ ବା ମୃତାହ କର୍ମ ସବୁ  ସମୟରେ ପରିବାର ଓ ନିଜର ଆଖପାଖର ମଣିଷମାନେ ହିଁ ସାହାଯ୍ୟ ସହଯୋଗର ହାତ ବଢ଼େଇ ଥାନ୍ତି। 👉କେବେ ଶୁଣିଛନ୍ତି କି କାହାର ରକ୍ତ ଆଵଶ୍ୟକ ଥିଲା ବେଳେ ଜଗନ୍ନାଥ ଆସି ରକ୍ତ ଦେଲେ, କାହାର କିଡନୀ ବା ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଆଵଶ୍ୟକତା ଥିଲେ ମାଆ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଆସି ଯୋଗାଇ ଦେଲେ, କାହାର ପଇସା ଅଭାବରେ ଶିବଙ୍କ ଠାରୁ ଦାନ ବା ଋଣ ମିଳିଲା। ନାହିଁ କେବେ ନୁହେଁ।👉ଛୁଞ୍ଚିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କମାଣ ଯାଏଁ, ଚକରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବୁଲେଟ ଟ୍ରେନ ଯାଏଁ ନିଜର ସୁବିଧା ପାଇଁ ଯେତେ ସବୁ ଆବିଷ୍କାର/ଉଦ୍ଭାବନ ମଣିଷ ନିଜେ କରିଛି। କୌଣସି ଭଗବାନ କିଛି ଆବିଷ୍କାର କରିଥିବାର ଶୁଣିଛନ୍ତି କି??👉ମଣିଷ ନିଜର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଆଵଶ୍ୟକତା ଓ ସହଯୋଗ ପାଇଁ କେବଳ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଉପରେ ହିଁ ନିର୍ଭର କରିଥାଏ। ତେବେ ଜାତି ଜାତିର ଧର୍ମ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଵଶ୍ୟକତା କେଉଁଠି ପଡିଲା। କାହିଁକି ତାକୁ ନେଇ ଯେତେ ସବୁ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା, ଗଣ୍ଡଗୋଳ, ହିଂସା କାଣ୍ଡ। କାହିଁକି ଆମେ ସେହି ସବୁର ମୁଲ୍ୟ ମଣିଷଠୁ ଅଧିକ ବୋଲି ଭାବି ଆସିଛୁ???? 👉କେତେ ଜଣ କୁହନ୍ତି ଭଗବତ ବିଶ୍ଵାସରେ ମାନସିକ ଶକ୍ତି ମିଳେ। ମୁଁ କହିବି ଏହା ଆପଣଙ୍କର ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣା। ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କର ଦେହ ଅସୁସ୍ଥ ଆପଣ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ କଣ ଭଲ ହେଇଯାଉଛନ୍ତି କି?? କଣ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେବା ଦର୍କାର ପଡୁନି କି?? ଉତ୍ତର ଆପଣ ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣନ୍ତି। ଆମେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଡାକିବାରୁ ନୁହେଁ ଆମର ଡାକ୍ତରଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ଆମକୁ ମାନସିକ ଶକ୍ତି ଦିଏ। ଥରେ ପରୀକ୍ଷା କରି ଦେଖନ୍ତୁ ଆପଣ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନ ଡାକିଲେ ବି ଡାକ୍ତରଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା ବଳରେ, ଚିକିତ୍ସା ବିଜ୍ଞାନର ଉନ୍ନତି ବଳରେ ହିଁ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟଜନ ସୁସ୍ଥ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି।👉 ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଦେଖନ୍ତୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳତା ଆପଣଂକର ସ୍ୱତ୍ୱ ପ୍ରବୃତ୍ତ ନୁହେଁ। ତାହା ପିଲାବେଳୁ ଆପଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଜୀବନରେ ଜାଣି ଶୁଣି ଭର୍ତ୍ତି  କରାଯାଇଛି। ଏବଂ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ନିର୍ଭରଶୀଳତାକୁ ଆଗକୁ ଆଗକୁ ନିଆଯାଉଛି। ଆପଣଂକୁ ପିଲାଦିନୁ ହିଁ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ କରି ଧର୍ମର ନିଶା ଦେଇ ଦେଇ ନିଶାଖୋର ବନାଯାଉଛି। ଆପଣ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସହୀନ ବ୍ୟକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୋଇ ଜୀବନର ସବୁ ଘଟଣା ପାଇଁ ଉପରକୁ ହାତ ଟେକି ଦେବାକୁ ବିବଶ ହେଉଛନ୍ତି। ଏକ ମିଛ ମାୟାର କଲ୍ପନାରେ ଘାଣ୍ଟି ହୋଇ ମନୁଷ୍ୟ ଠାରୁ ଏକ କାଳ୍ପନିକ ସତ୍ତାକୁ ଅଧିକ ପ୍ରଶୟ ଦେଇଆସୁଛନ୍ତି।👉ତେଣୁ ଆପଣଂକର ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅହେତୁକ ଓ ଅନାବଶ୍ୟକ। ଆମର ଜୀବନର କୌଣସି ଅଂଶରେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କର ଆଵଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଆମର ଭଗବାନ ଭଳି ଏକ କାଳ୍ପନିକ ସତ୍ତା ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳତା ଠିକ ନିଶା ସେବନ ପରି ଏକ ଖରାପ ଅଭ୍ୟାସ। ଠିକ ନିଶା ପରି ଏହା ଆମକୁ କାବୁ କରି ନିଏ ଏବଂ ଠିକ ସେହିପରି ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ସହ ସମାଜ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତିକାରକ ଓ ଏହାର ଉନ୍ନତିରେ ବାଧକ।#ଏହି ବିଷୟକୁ ମୁକ୍ତ ମନରେ ଅନୁଶୀଳନ କରନ୍ତୁ... ଧର୍ମ ଓ ଭଗବାନର ନିଶାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ହେତୁବାଦ ଓ ମାନଵବାଦର ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତୁ...👍

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିଚୟ

**✍️ରାଜଵାଳା👉ତୁମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ, ତାଙ୍କୁ ମାନୁନାହଁ ସେ ରାଗିବେ ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ। ବିପଦ ମାଡ଼ିଆସିବ, ବଡ଼ ରୋଗହେବ। ତୁମକୁ ନର୍କପ୍ରାପ୍ତି ହେବ। ତୁମ ପରିଜନମାନଂକର ଅଶୁଭ ହେବ। ଏମିତି କେତେ କଣ ଡର। ହେଲେ ଏହି ଈଶ୍ୱରଟି କିଏ ଯାହାକୁ କେବଳ ଆତ୍ମପ୍ରସଂସା ଶୁଣିବା ହିଁ ପସନ୍ଦ। ଯିଏ ନିଜ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିଲେ ରାଗିଯାଇ କିସମ କିସମର ଦଣ୍ଡ ଅଜାଡି ଦିଏ। ଠିକ୍ ଆମ ଦେଶର ଶାସକଦଳ ପରି ତାକୁ କେବଳ ଏକ ଚାଟୁକର ଗୋଷ୍ଠୀ ହିଁ ଦରକାର। ତା ଆଡ଼କୁ ଆସୁଥିବା କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ବା ସମାଲୋଚନା ତାକୁ ଉତକ୍ଷିପ୍ତ କରେ।👉କିଏ ଏହି ଈଶ୍ୱର ,ବିନା ମଣିଷରେ ଯାହାର କୌଣସି ସ୍ଥିତି ନାହିଁ। ମାନବ ଭାବନା ଶକ୍ତିର ବୃଦ୍ଧି ପରେ ପରେ ହିଁ ତାହାର ଆବିର୍ଭାବ ଘଟିଛି ଓ ଏକ ମାନସିକ ପରଜୀବୀ ଭଳି ମଣିଷ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭର କରି ସେ ତାହାର କାୟା ବିସ୍ତାର କରି ଚାଲିଛି। କିଏ ସିଏ ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନତା ଅନ୍ଧକାର ରେ ବେଶ ଭଲ ଭାବରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଅନ୍ତି କିନ୍ତୁ ତର୍କିକ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।👉ଏହି ଈଶ୍ୱର ଜଣକ କୁଆଡେ କାହା ଅହଂ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ହେଲେ ସେ ନିଜେ ମୁଁ ହିଁ ସବୁକିଛି, ମୁଁ ଶକ୍ତିମାନ,ମୁଁ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କହି ଗର୍ବ କରିପାରନ୍ତି। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଗୀତା ପଢିପାରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ନିଜ ମୁଖନିଶୃତ ଵାକ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।👉ଏଇ ଈଶ୍ୱରଟି ଦେଖିବାକୁ କେମିତି, ମୁଖ୍ୟତଃ ଜଣେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପୁରୁଷ ଯାହାର ଅନେକ ହାତ ବା ମୁହଁ ବି ଥାଇପାରେ। ଯେ ଅସୁର ସଂହାର ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର କେବଳ ଉଚ୍ଚଜାତିରେ ପୁରୁଷ ହୋଇ ଜନ୍ମନିଏ। ଦଳିତ ବା ଆଦିବାସୀ ଘରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ଜାତି ଯିବାର ଭୟ ଅଛି। ଆଉ ଅବଳା ଦୁର୍ବଳା ହୋଇ ଜନ୍ମ ହେବାର ଚାନ୍ସ ହି ନାହିଁ ।  ଏଇଠି ଗୋଟିଏ କଥା ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ ସେ କେବଳ ଅସୁର ମାରିବାକୁ ଜନ୍ମହୁଅନ୍ତି କିନ୍ତୁ କଦାପି ଅନ୍ୟ କେଉଁ କାରଣ ପାଇଁ ନୁହେଁ।👉ଯଦି ସମ୍ଭବ ହୁଅନ୍ତା ଚଢେଇ ଟି ନିଜ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ଭାବେ ଅନେକ ଡେଣା ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ଚଢେଇ ଟିଏ ଭାବନ୍ତା। ସେଇ ପରି ପିମ୍ପୁଡି ଟି ଅନେକ ଗୋଡ଼ ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ପିମ୍ପୁଡି, ଠିକ୍ ଯେପରି ଆମେ ଅନେକ ହାତ ଥିବା ପୁରୁଷଟିଏ ବାଛିଚୁ, ଯିଏ ଆମ ପରି ରାଗିପାରେ, ଦଣ୍ଡ ବି ଦିଏ, ପ୍ରେମ ବି କରେ ଏବଂ ଲାନ୍ଚ ବି ନିଏ। ଠିକ୍ ଆମରି ପ୍ରତିଛବି। ଭାବନାଶକ୍ତିର ଅଭାବ ହେତୁ ଚଢ଼େଇ ଓ ପିମ୍ପୁଡିମାନେ ନିଜ ଭାବନାର ଦୂରୋପଯୋଗରୁ ବଂଚିଯାଇଛନ୍ତି।👉ଅତଏବ,ଏବେ ଯାଏଁ ଈଶ୍ୱର ଙ୍କର ସଠିକ ପରିଚୟ ପାଇସାରିଥିବେ ଭାବୁଛି।ଯଦି ଏବେ ଯାଏଁ ପରିଚୟ ପାଇ ପାରିନାହାନ୍ତି ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆପଣ ଜଣେ ଅତି ପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ୟକ୍ତି । ତେଣୁ ପରିଚୟ ପାଇବାକୁ ଟିକେ ଡେରି ଲାଗିପାରେ😁ରାଜବାଳା

ବେଳ ଥାଇ ବନ୍ଧ ବାନ୍ଧରେ ଓଡିଆ

ଏକୁଟିଆ ବସିରହି ବୋର ହେବା ଅପେକ୍ଷା ପାଖ ସିଟ୍ ରେ ବସିଥିବା ପିଲାଟି ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲେ ହୁଏତ ଯାତ୍ରାର ପଥ କିଛି ଲାଘବ ହେବ । ଏହି ଭାବନା ରଖି କଥା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ପିଲାଟାକୁ ପଚାରିଲି- ତୁମର ଯାତ୍ରା  କେତେଦୂର ଯାଏଁ ? ଚୁମ୍ବକରେ ପିଲାଟି ଉତ୍ତର ଫେରାଇ କହିଲା 'କ୍ଯାପିଟାଲ' । ଜାଣି ଅଜଣା ରହି ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭଂଗୀରେ ପୁଣି ଥରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି - କ୍ଯାପିଟାଲ ! ଏହାର ଅର୍ଥ କ'ଣକି? ନିଜଠାରୁ ଏପରି ଅବାନ୍ତର ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣିବା ପରେ ପିଲାଟି ଇଂରାଜୀ ଠାଣିରେ ଉତ୍ତର ଫେରାଇ କହିଲା- ' Oh i don't  know what type of foolish peoples are in Odisha . ଏତିକି କହିଲା ବେଳକୁ କଥାର ଖିଅ ଧରି ପଚାରିଲି - ' ହଇହୋ ବାବୁ ! ତୁମ ଘରଟା କ'ଣ ଓଡିଶା ବାହାରେ କି?' ପିଲାଟି ସେଦିନ ଯେତିକି ସହଜରେ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଗୁଡିକ ଦେଇଥିଲା, ମୁଁ କିନ୍ତୁ ସେତିକି ସହଜରେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରି ପାରିନଥିଲି । ରାତିସାରା ବସ୍ ରେ ସେଇ ଗୋଟିଏ କଥାକୁ ନେଇ ଘାଣ୍ଟି ଚକଟି ହେଉଥାଏ । ସତରେ କଣ କ୍ଷଣିକ ଭିତରେ ଓଡିଶାର ଭୌଗଳିକ ମାନଚିତ୍ର ଠାରୁ  ଭୂବନେଶ୍ବର ଅଲଗା ହୋଇଗଲା ?    ତା' ପରଦିନ ଭୂବନେଶ୍ବର ରୁ ପୁରୀ ଅଭିମୁଖେ ମୋର ଯାତ୍ରା । ବସ୍ ଟି ପିପିଲି ଡେଇଁ ସାକ୍ଷୀଗୋପାଳ ହେଲା । ଜଣେ ଅଧେ ସେଠାରେ ଓହ୍ଲାଇଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ସନ୍ଦେହ। ଦଳେ ଲୋକ ଧସେଇ ଆସିଲେ । ସେଇ ଠେଲା-ପେଲା ଭିତରେ ପାଞ୍ଚ/ଛଅ ବର୍ଷର ଛୁଆଟିଏ ଅଣନିଶ୍ବାସୀ ହେଇ ଯାଉଥାଏ । ଏମିତି ତ ଆଗରୁ ବସ୍ ଟି ଭିଡ ଥିଲା । ନୈତିକତା ଦୃଷ୍ଟି କୋଣରୁ ଛୁଆଟିକୁ ପାଖରେ ବସାଇଲି । ଏମିତି ପଚାରୁ ପଚାରୁ କଥା ଛଳରେ ତା'କୁ ପଚାରିଲି -'ତୁମ ଘରେ ତୁମ ଛଡା ଆଉ କିଏ କିଏ ସବୁ ଅଛନ୍ତି  ? ରହି ରହି ଛୁଆଟି କହିଲା-' ଆମ ଘରେ ମୋ ଡାଡି, ମମି, ଗ୍ରାଣ୍ଡ ଫାଦର ଏବଂ ଗ୍ରାଣ୍ଡ ମଦର ଅଛନ୍ତି ' ।  ଶିଶୁଟିର କୋମଳ ଉତ୍ତରଟିକୁ ଦୋହରାଇ କହିଲି- ' 'ଓହୋ ! ତୁମ ଘରେ ତାହା ହେଲେ ତୁମ ବାପା, ମାଁ, ଜେଜେ ଏବଂ ଜେଜେମା ଅଛନ୍ତି '। କଥାଟିକୁ ବାଆଁରେଇ ଦେଇ ଛୁଆଟି ପୁଣି ଥରେ କହିଲା -'ନାଇଁ ନାଇଁ ଆମ ଘରେ ମୋ ଡାଡି, ମମି.....ଅଛନ୍ତି '। ତା' କଥା ସହ ସହମତି ପ୍ରକାଶ କରି ଆଉଥରେ ପଚାରି ବୁଝିଲି - 'ହଁ, ହେଲା ଯେ ତୁମେ କ'ଣ ଏବେ ବାପା, ମାଁ ଙ୍କ ସହ ଯାଉଛ' ? ଏତିକି କହି ସାରିବା ପରେ ଭାବୁଥିଲି କାଳେ ଛୁଆଟି ମୋ କଥା ସହ ଏକମତ ହେଇଯିବ । କିନ୍ତୁ ତାହା ହେଲା ନାହିଁ । ବରଂ ସେ ମୋ ଠାରୁ କଥାଟିକୁ ଛଡାଇ ନେଇ କହିଲା-' ( ବିଶି ଅଙ୍ଗୁଳି ଦେଖାଇ) ସେମାନେ ମୋ ଡାଡି ଏବଂ ମମି' । କୁହନ୍ତୁ ତ ପାଠକେ ! ଏଠାରେ ତା'ର ବା' ଦୋଷ କଣ ? ସେ ତ ସାମାନ୍ୟ ବକଟେ ପିଲା। ଯାହାର ସୂକ୍ଷ୍ମଚିତ୍ତ ଭିତରେ ପାଞ୍ଚ/ଛଅ ବର୍ଷ ହେଲା ଡାଡି,ମମି ପରି ଶବ୍ଦ ଗୁଡିକ ଘୋଷି ହୋଇ ରହିଯାଇଛି , ସିଏ ବା କାହୁଁ ମୋ କଥା ଗୁଡିକ ଏତେ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିନେବ ! ଏଇ ଭିତରେ ବସ୍ ଟି ମୋ ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥଳରେ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲା ।ପୁରୀ ସହର ମୋ ପାଇଁ ନୁଆ ଥିଲା । ଭାବିଲି, ଟ୍ରାଫିକ ପୁଲିସ ଭାଇଙ୍କ ଠାରୁ ସାହାଯ୍ଯ ଲୋଡିନେବା ଠିକ୍ ହେବ । ତାଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରର ରାସ୍ତା ବୁଝିବା ବେଳେ ମହାଶୟ ଜଣକ ଦିଗ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ- 'ୱାହାଁ ଦେଖୋ ! ମନ୍ଦିରକା ଧ୍ବଜା ଉଡ୍ ରହାହେ,ଇସ୍ ରାସ୍ତେ ସେ ସିଧେ ଚଲେ ଯାନା'। ସେଠାରୁ ବାଟ ଭାଙ୍ଗି ଯିବାବେଳେ କାନରେ ଶୁଭିଲା -' ମୋ ନଡିଆ ରସ ପିଇବ ଆସ'। ଶୋଷ ଲାଗୁଥିଲା, ଲୋକଟିକୁ  ଭଲ ଗୋଟେ ଦେବାକୁ କହିଲି। ଲୋକଟି ପଇଡ କାଟି ମୋ ହାତକୁ ଧରାଇ କହିଲା-'ଡାବନିନ୍'। ଏହା ପରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ନିଜେ ପଚାରି ବୁଝିଲି-'ମୁଁ ଓଡିଶାରେ ଅଛିତ ? ଏଇ ଟିକକ ଆଗରୁ ଯେଉଁ ଲୋକଟି ଓଡିଆରେ ନଡିଆ ରସ.......କହି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା ହଠାତ୍ କେମିତି ତା' ଭାଷାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଲା। ସତରେ କ'ଣ ଏମାନେ ଓଡିଆ ନା ଏଣ୍ଡୁଅ ରୂପି ଓଡିଆ ! ଦଣ୍ଡେବି ଆଉ ସେଠାରେ ନରହି ସିଧାସଳଖ ବଡଦାଣ୍ଡ  ରାସ୍ତା ଧରିଲି । କାଳିଆର ଦର୍ଶନ ସାରି ରାଜଧାନୀ ଫେରିଲି ।ଚଟାପଟ ରାଜଧାନୀ କାମସାରି ପାଖ କାଉଣ୍ଟର ରୁ ଘରବାହୁଡା ଟିକଟ ଖଣ୍ଡିକ ଧରିଲି । ଜାଣିଲି, ବସ୍ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଢେର ସମୟ ବାକି ଅଛି । ତେଣୁ ନିକଟରେ ଥିବା ଇନ୍ଦିରା ପାର୍କ ଯିବାପାଇଁ ମନସ୍ଥ କରିନେଲି। ସେତେ ବେଳକୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରାୟ । ପାର୍କ ଭିତରଟା ବି ଗହଳ-ଚହଳ ହେଇ ଆସୁଥାଏ । ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି । ଦେଖିଲି ଦୁଇ ଜଣ ବିଦେଶୀ ନିଆରା ଭାବରେ ବସି ଜଗନ୍ନାଥ ତତ୍ତ୍ବ ଉପରେ କିଛି ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି । ବିଦେଶୀ ମୁଖରୁ ଜଗନ୍ନାଥ ଶବ୍ଦଟି ଶୁଣିବା ପରେ ପାଦ ଦୁଇଟି ଛାଆଁକୁ ରହିଗଲା । ସେମାନଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତା ସବୁକୁ କାନଦେଇ ଶୁଣିଲି । ପାଠକେ କି କହିବି ସେକଥା। ଆପଣଙ୍କୁ ମିଛ - ମୋତେ ସତ, ସେଦିନ ସେମାନଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତା ମୋତେ ଏତେଦୂର ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲା ଯେ ସଂଗେ ସଂଗେ ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅନୁମତି ନେଇ ଅନୁଗ୍ରହ ପୂର୍ବକ ପଚାରିଲି  Sir, Do you believe  in jagannath culture ? ସେ ଦୁହେଁ ଏକ ସ୍ବରରେ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ - 'ହଁ'। ବିଦେଶୀ ମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଓଡିଆ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ପରେ ସେଦିନ  ନିଜକୁ ଯେତିକି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଥିଲା, ତା'ଠାରୁ ଢେର ବେଶୀ ନିଜକୁ ନିଜେ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି- ହଁ ,ମୁଁ ନିଜେ ଓଡିଆ ବୋଲି ! ବିଦେଶୀ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ  ବିଷୟରେ ଅଧିକ ଜାଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରବଳ ଇଛାହେଲା । ଯଦିଓ ସେ ଦୁହେଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଓଡିଆ କହି ପାରୁନଥିଲେ , ଅଥଚ ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଉତ୍ତର ପାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଯାଇଥିଲି ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଓଡିଆ ଭାଷା-ସାହିତ୍ୟ-ସଂସ୍କୃତି ପ୍ରତି ଯଥେଷ୍ଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସମ୍ମାନ ଥିଲା । ନହେଲେ ସେମାନେ କାହିଁକି ବା' ମୋ ସହ ଇଂରାଜୀ ପ୍ରତି ବଦଳରେ ଓଡିଆରେ କଥା-ବାର୍ତ୍ତା କରି ଥାଆନ୍ତେ !  ସେଦିନ  ଫେରିଥିଲି କିଛି ସ୍ମୃତି -କିଛି ଅନୁଭୂତି କୁ ନେଇ । ରାସ୍ତା ସାରା କବି ଗଙ୍ଗାଧରଙ୍କ  - 'ମାତୃଭୂମି ମାତୃଭାଷାର ମମତା ଯା' ହୃଦୟେ ଜନମି ନାହିଁ ...... ମନେ ପକାଇ ନିଜକୁ ନିଜେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରୁଥିଲି। ଯେଉଁଠି ବିଦେଶୀ ମାନେ ଆମ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଅତି ଆଗ୍ରହ ସହକାରେ ଗ୍ରହଣ କରି ନେଉଛନ୍ତି, ଅଥଚ ଆମେ ଓଡିଶାରେ ରହି କରୁଛୁ ବା କ'ଣ ? ଏହା କଣ ଆମ ଚେତନାଶୀଳ - ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଓଡିଆ ସମାଜର ବିଚାରବୋଧ ?  ବୋଧହୁଏ ଏଥିପାଇଁ ସେଦିନ ବଙ୍ଗାଳୀ ଭାଇ କଥା ଛଳରେ କହିଥିଲେ - ' ଓଡିଆ ଏକ୍ ଟା ଭାଷା ନଏ।'ଡଃ ଶିବ ପ୍ରସାଦ ତ୍ରିପାଠୀ ସ୍ମୃତି ନିଳୟ, ଉଦୟ ନଗର ଷ୍ଟେସନ ରୋଡ,  ବଲାଙ୍ଗୀର (ଓଡିଶା)shibatripathy262@gmail.com  

ଦହିଭାତ
 7 May 2019  
Art

ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ଲୋକଙ୍କ ଏକ ପସନ୍ଦ ଖାଦ୍ୟ ହେଉଛି ଦହିଭାତ। ତାହାର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ ଉପରେ ଜାଣିବା।ସାମଗ୍ରୀ:-୧.ଅରୁଆ ଚାଉଳ୨.ଦହି୩.ଘୁଆ ଘିଅ୪.ଶୁଖିଲା ଲଙ୍କା୫.ଜିରା୬.ସୋରିଷ୭.ରସୁଣ ଖୋଲା୮.ଧନିଆ ପତ୍ର୯.ଲୁଣ୧୦.ଧଳା ବିରି୧୧.କାଜୁ୧୨.ହେଙ୍ଗୁ୧୩.ଭୃସଙ୍ଗ ପତ୍ର୧୪.କଞ୍ଚା ଲଙ୍କାପ୍ରସ୍ତୁତି ପ୍ରଣାଳୀ:-ଚାଉଳକୁ ଅଧଘଣ୍ଟା ପାଣିରେ ବତୁରେଇ ରଖିବେ।ତାପରେ ପ୍ରେସର କୁକୁର୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ଭାତ କରିବେ, ମନେ ରଖିବେ ଆମେ ଖାଉଥିବା ସାଧାରଣ ଭାତ ଠାରୁ ଟିକେ ଅଧିକା ଶିଝେଇବେ।ଭାତ ହୋଇଗଲା ପରେ ଦହି ଦେଇ ଭଲ ଭାବରେ ଗୋଳେଇ ଦେବେ।ପୂର୍ବରୁ ଘୁଆ ଘିଅ ସହିତ ସମସ୍ତ ଫୁଟଣ ସାମଗ୍ରୀରେ ତଡକା ବନେଇ ରଖିଥିବେ।ସେଇ ତଡକାକୁ ଦହି ଭାତ ଉପରେ ପକାଇ ଗୋଳାଇବେ ଯେମିତିକି ସବୁ ଭଲରେ ମିଶିବ।ଶେଷରେ ଧନିଆ ପତ୍ର ତା ଉପରେ ପକାଇ କିଛି ସମୟ ରଖିଦେବ।ତାପରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦହି ଭାତ ପରଶିବେ।ତ୍ରିଲୋଚନ କାର୍ଯୀବାଙ୍ଗାଲୋର 

ଜୀବନ - ସୁଖ ଦୁଃଖ ର ଲୁଚକାଳି ଖେଳ
 23 April 2019  
Art

ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ l ମୁଦ୍ରା ର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ଭଳି ଉଭୟେ ଉଭୟଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଅଙ୍ଗାଙ୍ଗୀ ଭାବେ ଜଡିତ l ଯେପରି ମୁଦ୍ରାର ଗୋଟିଏ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆମେ ଦେଖିପାରୁଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା ତା ଅପରପାର୍ଶ୍ୱଟି ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ତରାଳରେ ଥାଉ ପଛକେ ତା ସହିତ ସଂଲଗ୍ନ ହୋଇ ରହିଥାଏ, ଠିକ ସେହିପରି ସୁଖ ପଛରେ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଃଖ କୁ ବାଦ ଦେଇ ସୁଖର କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ବ ହିଁ କାମନା କରାଯାଇ ନ ପାରେ l କିନ୍ତୁ ବେଳେବେଳେ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଉନ୍ନତି ପଥରେ ସହାୟକ ହୁଏ l ମାତ୍ର ଖୁବ ଅଳ୍ପ ଲୋକ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିପାରନ୍ତି ଏହି ନିରାଟ ସତ୍ୟଟିକୁ l ବେଳେବେଳେ ଜୀବନରେ ଖୁସି ଆଣୁଥିବା ଜିନିଷ ଗୁଡିକ ଅପସରି ଯାଏ, ଦୁଃଖ ରୂପକ କଳାମେଘ ଜୀବନରେ ଘୋଟିଆସେ l ଏହି ସବୁ ଦୁଃଖକୁ ସହ୍ୟ କରିବାର ପ୍ରୟାସ ପରିବର୍ତ୍ତେ କେତେଜଣ ଘରର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ବସି ବସି ନିଜ ଜୀବନକୁ ଦୁର୍ବିସହ କରିବା ସହ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ବହୁତ ମହତ୍ତ୍ୱ ରଖୁଥିବା ନିଜ ପରିବାରବର୍ଗ, ଆତ୍ମୀୟ ସ୍ଵଜନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଚକରେ ପେଷି ଦିଅନ୍ତି l କିନ୍ତୁ ଏମିତି ମଧ୍ୟ କେତେଜଣ ଥାଆନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦୁଃଖୀ ହୁଅନ୍ତି, ଗୋଟିଏ ନୂଆ ରାସ୍ତା ଖୋଜି ବାହାର କରନ୍ତି l ଯାହା ତାଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ତଥା ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଯାଏ l ଥରେ ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ ଏକ ପାହାଡ଼ର ପାଦଦେଶରେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ଦୁଇଟି ସନ୍ତାନଙ୍କ ସହିତ ବେଶ ଖୁସିରେ ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରିଆସୁଥିଲେ l ଏକ ଦାୟିତ୍ୱସଂପନ୍ନ, ଉଚ୍ଚାଭିଳାଷୀ ଶିକ୍ଷକ ହେବା ସହିତ ଏକ ଆଦର୍ଶ ପିତା, ସ୍ୱାମୀ ଓ ସର୍ବୋପରି ଜଣେ ସମ୍ମାନାସ୍ପଦ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରେ ସେଇ ଅଂଚଳରେ ଜଣାଶୁଣା ଥିଲେ l ଗୋଟିଏ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେବାପରେ ବ୍ୟକ୍ତିଜଣଙ୍କର ଦୁଇଟିଯାକ ସନ୍ତାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଲା l ପିଲା ଦୁଇଟାଙ୍କୁ ଝୁରି ଝୁରି ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଆଖି ବୁଜିଲେ ଏବଂ ଶିକ୍ଷକ ଜଣକ  ଏକୁଟିଆ ହୋଇଗଲେ l ସେ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡିଲେ କାରଣ ତାଙ୍କର ସମଗ୍ର ଜୀବନ ସେହି ତିନି ଜଣଙ୍କ ଚାରିପଟେ ହିଁ କେନ୍ଦ୍ରୀଭୂତ ହୋଇ ଚାଲୁଥିଲା l ସେ ପାଗଳପ୍ରାୟ ହୋଇ ଏଣେତେଣେ ବୁଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ l ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣଭାବେ କିଂକର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିମୂଢ ହୋଇ ସେ ଘରଦ୍ୱାର, ବିଦ୍ୟାଳୟ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ପାହାଡ଼ ଉପରକୁ ଚାଲିଆସି ସେଠି ରହିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ l ନିଜ ପିଲାଦିନରୁ ସେ ପାହାଡଟିକୁ ଦେଖିଆସୁଥିଲେ l ସେତେବେଳେ ପାହାଡଟି ସବୁଜ ବନାନୀରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା l ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରଗତି ଏବଂ ଉନ୍ନତି ର ଦ୍ୱାହି ଦେଇ ଲୋକେ ତାକୁ ଏକ ଟାଙ୍ଗରା, ବୃକ୍ଷହୀନ ଓ ନିର୍ଜୀବ ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ପରିଣତ କରିସାରିଥିଲେ l ଦୁଇ ତିନୋଟି ଗଛ ବ୍ୟତୀତ ସେଠି ଆଉ କୌଣସି ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ନ ଥିଲା l ବୋଧହୁଏ ଗଛକଟାଳିମାନେ ଦୟାପୂର୍ବକ ଫଳନ୍ତି ଗଛଗୁଡିକୁ ନ କାଟି ଫେରିଯାଇଥିଲେ l କିଛିଦିନ ପରେ ସେ ଲକ୍ଷ୍ୟକଲେ କେବଳ ମାତ୍ର ପାହାଡ଼ର ନୀରସତା ଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନଟି ବି ନିରସ ହେବାରେ ଲାଗିଛି l ବିଧିର ବିଡ଼ମ୍ବନାକୁ ତ ଆଉ ଆଡେଇ ଦେଇ ହବନି, ଯିଏ ଚାଲିଗଲା ତାକୁ ତ ଆଉ ଫେରେଇ ନେଇଆସି ହବନି l ମାତ୍ର ମୋ ଜୀବନଟା ଯଦି କୋଉ କାମରେ ଲାଗିପାରିଲା, ତାହେଲେ କେହି ନା କେହି ତ ଉପକୃତ ହେବେ !ତା ପରେ ସେ ସେଠି କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ l ନିଜେ ଜଣେ ଯୋଗୀ ଭାବରେ ଜୀବନଯାପନ କରି ଏକୁଟିଆ ସେଠାରେ ଥିବା ବୃକ୍ଷଗୁଡିକରୁ ଯେତେ ମଞ୍ଜି ପଡୁଥିଲା ତାକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ଟାଙ୍ଗରା ଭୂଇଁ ରେ ରୋପଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ l କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଲୋକର ସହାୟତା ବିନା ଏକ ଲକ୍ଷ ବୀଜ ରୋପଣ କଲେ ଏବଂ ସେଗୁଡିକୁ ନିଜର ସନ୍ତାନଙ୍କ ଭଳି ପାଳନ ପୋଷଣ କଲେ l ଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ସେ ପାହାଡଟି ସବୁଜ, ଉଚ୍ଚ ପାଦପରାଜିରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଗଲା l ନିଜର ସତକର୍ମ ଯୋଗୁଁ ସେ ଜଣେ ଯୋଗୀରେ ପରିଣତ ହୋଇ ସାରିଥିଲେ l ଯଦିଓ କେହି କେବେ ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷା ଦେବାର ନଜିର ନ ଥିଲା lଜଣେ ଇଚ୍ଛାକଲେ ନିଜର ଯେ କୌଣସି ମାନସିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଏକ କ୍ରିୟାତ୍ମକ ରୂପ ଦେଇପାରିବ l ପ୍ରତ୍ୟେକ ବସ୍ତୁକୁ ଦୁଇଟି ରୂପରେ ଦେଖାଯାଇପାରେ ;ସକାରାତ୍ମକ କିମ୍ବା ନକାରାତ୍ମକ l କିନ୍ତୁ ଏହି ସତ୍ୟଟିକୁ ମଧ୍ୟ ମାନିବାକୁ ହବ ଯେ ଗୋଟିଏ ଯୁକ୍ତାତ୍ମକ ଓ ଆଉ ଏକ ବିଯୁକ୍ତାତ୍ମକ ଶକ୍ତିର ସଂଯୋଗରେ ହିଁ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ l ତେଣୁ ନକାରାତ୍ମକ ଶକ୍ତି ଭଳି ସକାରତ୍ମକ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ସମାନ ରୂପେ ଦରକାରୀ l ଅବସାଦଗ୍ରସ୍ତ ଥିଲାବେଳେ ତୁମ ମନ ଯଦି କ୍ରୋଧ ଓ ବିରକ୍ତିରେ ପୁରିଉଠୁଛି ଏବଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ତୁମକୁ ଭୁଲ ବୋଲି ମନେହଉଛି ତା ହେଲେ ତମ ଠାରୁ ବଡ଼ ଅଧମ ଏ ଦୁନିଆରେ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି l ମନର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଭାବରେ ରହିଛି ଶିକ୍ଷଣୀୟ ତତ୍ତ୍ୱ l କେବଳ ଖୁସି ରହିବା ଯେ ଜୀବନରେ ଦରକାରୀ, ତା ନୁହେଁ ବରଂ ଦୁଃଖ ଆଣିଦିଏ ମଣିଷ ଜୀବନରେ ପରିପକ୍ୱତା, ଧେର୍ଯ୍ୟ, ସଂଯମ ଓ ନମ୍ରତା l ଜୀବନରେ ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ହିଁ ଜଣାପଡେ ସୁଖର ପ୍ରକୃତ ମହତ୍ତ୍ୱ l ଅପରପକ୍ଷେ ଦୁଃଖ ରୂପକ ଅଙ୍କୁଶ ମଣିଷକୁ ଠିକ ବାଟକୁ ଆଣିବାରେ ସହାୟକ ହୁଏ l ପରିଣାମ ସ୍ୱରୂପ ମଣିଷ ମନରେ ପରମାତ୍ମା ଙ୍କ ପ୍ରତି ଥିବା ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଆହୁରି ବଳବତ୍ତର ହୁଏ lଶୃତକୀର୍ତ୍ତି ତ୍ରିପାଠୀ ନାଗେଶ୍ୱର ଟାଙ୍ଗୀ 

ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଯୁଗରେ ଗାନ୍ଧି ଦର୍ଶନ
 22 April 2019  
Art

ମାନବର ବୌଦ୍ଧିକ ଏବଂ ନୈତିକ ବିକାଶ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କ ଦର୍ଶନତତ୍ତ୍ୱ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ।ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଯୁଗରେ ବୌଦ୍ଧିକତାର ଏବଂ ରାଜନୈତିକ ମଧ୍ୟରେ ଏତେଟା ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ଯେତିକି ଆମ୍ଭେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରୁ । ସତ୍ୟ ଉପାସନା ଯଦି ନିଜ ଆଦର୍ଶ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ହୁଏ ତେବେ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଅର୍ଥାତ୍ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଫଳ ରୂପ ଦେବାପାଇଁ ନିଜ ଜ୍ଞାନକୁ ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ବୃଦ୍ଧି କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ଯଦି ଏପରି କରା ନ ଯାଏ, ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟାର ସୂକ୍ଷ୍ମରୂପ ଅପରିଚିତ ରହିଯିବ। ସତ୍ୟ ଓ ଅହିଂସାର ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋଧା ମହାନ ଆତ୍ମା ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ ଏହି ଦୁଇ ଗୁଣକୁ ସର୍ବଦା ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ । ତାଙ୍କ ମତରେ 'ସତ୍ୟ ଓ ଅହିଂସା ପର୍ବତ ପରି ଶିଖର ଅଟେ ' । ଏହି ବିଚାର ଧାରା ବିଶ୍ବର ସମସ୍ତ ଦେବଦୂତ (ଜୈନ, ବୁଦ୍ଧ, ଯୀଶୁ, ମହମ୍ମଦ, ନାନକ) ଏବଂ ସମାଜ ସୁଧାରକ ମାନେ ଏହାର ଉଚିତ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ କରି ପ୍ରଚାର କରିଥିଲେ । ତେଣୁ ଗାନ୍ଧି ଦର୍ଶନ ଏବଂ ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଚଳିତ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଏ ନାହିଁ । ତଥ୍ଯ ଏହାଯେ ବହୁ ପୂର୍ବରୁ ମନୁଷ୍ୟ ସତ୍ୟ ଓ ଅହିଂସାକୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ ଆସିଛି ।ଏବେବି ଆମେ ଯେତେବେଳେ ମିଥ୍ୟା କିମ୍ବା ହିଂସା ଆଚରଣ କରୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ତାହାର ପଶ୍ଚାତାପ କରୁ ' ଯାହା ଆମେ କରୁଛେ ତାହା ଅନୁଚିତ ଅଟେ' । ସର୍ବଦା ମନୁଷ୍ୟ ମିଥ୍ୟା ଓ ହିଂସାର ନିନ୍ଦା କରି ଆସିଛି । ପରନ୍ତୁ ରାଷ୍ଟ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ରାଜନୀତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହାର ଗୁଣ ଠିକ୍ ଓଲଟା ଅଟେ । ରାଜନୀତିରେ ଜଡିତ ଥିବା ବ୍ଯକ୍ତି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନ ଓ ବଚନରେ ବେଳେ ବେଳେ  ମିଥ୍ୟା ଓ ହିଂସା ଆଚରଣର ପରିଚୟ ଦିଅନ୍ତି । ଯେପରିକି ବିଧାନ ମଣ୍ଡଳର କୌଣସି ଆସନ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥୀ ନିଜର ଗୁଣକୁ ନିଜେ ପ୍ରଶଂସା କରି ବାହାସ୍ପଟ ମାରେ ।  କେବେ ପୁଣି  ପ୍ରାର୍ଥୀ ନିଜ ପ୍ରତିଦ୍ବନ୍ଦୀର ଚରିତ୍ର ସଂହାର ମଧ୍ୟ କରିଥାଏ । ଯଦିଓ ଲୋକତନ୍ତ୍ର ନୈତିକ ନିୟମ ପାଳନ ଉପରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ । ତଥାପି ସଂଗଠିତ ଦଳର ଆଚରଣରେ ଏହି ନିୟମକୁ ଉଲଙ୍ଘନ କରାଯାଏ। ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷ ବା' ପରୋକ୍ଷରେ ହେଉ , ଏହା ଆମ ସାମାଜିକ ଜୀବନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନୈତିକ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ।ସମାଜରେ ଆମେ ସେହି ବ୍ଯକ୍ତିର ଆଦର କରୁ, ଯିଏ ବଚନ ଓ କର୍ମ ଉଭୟରେ ପାରଦର୍ଶିତା ଲାଭ କରିଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ଗୁଣ ଦୋଷାବହ । କୌଣସି ରାଷ୍ଟ୍ରର ରାଜନୀତିଜ୍ଞ ଯଦି ନିଜ ରାଷ୍ଟ୍ରର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମିଥ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଅନ୍ଯକୁ ଠକନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରାଯାଏ ନାହିଁ । ବରଂ ତାଙ୍କ ଗୁଣ ଓ ଗାରିମାର ଜୟ ଜୟ ଗାନ କରି ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ । ଯେଉଁ ବ୍ଯକ୍ତି ନିଜ ଅଜ୍ଞାତରେ ସାମାନ୍ୟ ଗୋଡ ବାଜିଗଲେ ବିଷ୍ଣୁ .... ବିଷ୍ଣୁ .... କହି ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରେ , ସେହି ବ୍ଯକ୍ତି ପୁଣି  ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ତୁହାକୁ ତୁହା ଗୁଳି ବର୍ଷଣ କରି ଶତ୍ରୁ ପକ୍ଷକୁ ଧ୍ବଂସ କରେ । ଯିଏ  ଯେଉଁ ପରିମାଣରେ ଶତ୍ରୁ ପକ୍ଷକୁ ବିନାଶ କରେ ସେହି ରାଷ୍ଟ୍ର ତାହାକୁ ସେହି ଭଳି ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ । ଯଥା:- ଭାରତର ପରମବୀର ଚକ୍ର, ବୀରଚକ୍ର ଇତ୍ଯାଦି ...। ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇପାରେ ନିକଟ ଅତୀତରେ  ଘଟିଯାଇଥିବା ପୁଲ୍ ୱାମା  ଆକ୍ରମଣ ପରେ ପରେ  ଭାରତ ଦ୍ବାରା Air Surgical Strikeର ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଉଇଂ କମାଣ୍ଡର ଅଭିନନ୍ଦନଙ୍କୁ ବୀରଚକ୍ର ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କୁ ସୁପାରିଶ କରିଥିବା ଜଣାଯାଏ । ପିୟ ପାଠକେ !  ଏଠାରେ ଦୋଷ ଗୁଣରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ ।  ପ୍ରତ୍ଯେକ ଯୁଦ୍ଧଖୋର ଦେଶ ଭାବନ୍ତି ସେମାନେ ନ୍ଯାୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି । ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଠିକ୍ ଥିଲେ ତା'ର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୋଷାବହ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ  ଠିକ୍ ବୋଲି ଧରାଯାଏ । ଅବଶ୍ୟ ସମାଜ ସୁଧାରକ ମାନେ ଏହି ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କୌଣସି  ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ମତ ଦେଇ ନାହାନ୍ତି । ଗାନ୍ଧିଜୀ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସେହିପରି  ସାମାଜିକ, ରାଜନୈତିକ, ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ, ଅନ୍ତର୍ରାଷ୍ଟୀୟ ଜୀବନରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ଦର୍ଶାଇ ନାହାନ୍ତି । ଉତ୍ତମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ବ୍ଯବହୃତ ସମସ୍ତ ମାର୍ଗ ଯେ ଠିକ୍ ଏହି ସିଦ୍ଧାନ୍ତର ମଧ୍ୟ ସେ ପରିପନ୍ଥୀ ନୁହନ୍ତି ।  ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ- 'ଯଦି କେହି ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ମିଥ୍ୟା  ବା ଅନ୍ଯାୟର  ସାହାଯ୍ୟ ନ ନେଇ ପାରେ ତାହାହେଲେ ରାଷ୍ଟ୍ର (ଯାହାକି ପରିବାର ସମୁହରୁ ସୃଷ୍ଟି ) ପାଇଁ ନିମିତ୍ତ ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ କରିବା ଅନାବଶ୍ୟକ' ।   ଯୁଦ୍ଧ ଓ ହିଂସାର ଦ୍ବାର ଦେଶରେ ଉପନୀତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଣିଷ  ନିଜର ବୁଦ୍ଧି, ବିବେକ ହରାଇ ଥାଏ । ଆତ୍ମା ଓ ପରିବାର ପାଇଁ ଯାହା ଠିକ୍ ବୋଲି ବିବେଚିତ ହୁଏ, ତାହା ଦେଶପାଇଁ ସମିଚୀନ ହୁଏ ନାହିଁ । ତାହାର ପ୍ରକୃତ କାରଣ ହେଉଛି ପରମ୍ପରାଗତ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଆମର ନୈତିକ ଭାବନା ସହ ବୌଦ୍ଧିକ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ମଧ୍ୟ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଛି । ଆମେ ଏହାମଧ୍ଯ ଭୁଲି ଯାଇଛେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମର ଫଳ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ । ଗାନ୍ଧିଜୀ ଏହି ଦ୍ବେତ ଆଚରଣକୁ ଯେ କେବଳ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି ତାହା ନୁହେଁ,  ସେ ଆମ ଆତ୍ମାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ କରିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଆବିଷ୍କୃତ 'ସତ୍ୟାଗ୍ରହ' ଦ୍ବାରା ଅସତ୍ୟ ଓ ଅହିଂସାର ବିନା ସହାୟତାରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଯାୟର ପ୍ରତିରୋଧ କରିହେବ । ଗାନ୍ଧି ଦର୍ଶନର ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଏହା 'ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମର ନୈତିକ ଓ ବୌଦ୍ଧିକ ସ୍ତରରେ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ , ସାମାଜିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ବିଭେଦର ପରିସମାପ୍ତି ନ ଘଟିଛି  ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥରେ ବିଶ୍ବଶାନ୍ତି ଅସମ୍ଭବ' ।ଡ.ଶିବ ପ୍ରସାଦ ତ୍ରିପାଠୀ ସ୍ମୃତି ନିଳୟ, ଉଦୟ ନଗର ଷ୍ଟେସନ ରୋଡ,  ବଲାଙ୍ଗୀର (ଓଡିଶା)shibatripathy262@gmail.com 

ନିମ୍ବ ଆଦି ଗଛରୁ କ୍ଷୀର ଭଳି ତରଳ କ୍ଷରଣ ହେବା ଚମତ୍କାର କି??

ବେଳେବେଳେ କେତେକ ନିମ୍ବ ବା ସେହି ଜାତୀୟ ଗଛରୁ କ୍ଷୀର ଭଳି ଧଳା ରସ କ୍ଷରଣ ହେବାର ଆପଣ ମାନେ ଦେଖିଥିବେ। ଧାର୍ମିକ ମାନେ ଏହା ଏକ ଦୈବୀୟ ଚମତ୍କାର କହି ଗଛ ମୂଳ ରେ ପୂଜା ଅର୍ଚ୍ଚନା ଆରମ୍ଭ କରିଦିଅନ୍ତି। ଦୀପ ଧୂପ ବାଜା ଘଣ୍ଟ ଘଣ୍ଟା ରେ ଏହି ଗଛର ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳରେ ଲୋକ ଭିଡ଼ କରନ୍ତି। କେତେକ ସେହି ରସ ପିଇ ତାଙ୍କର ସବୁ ରୋଗ ଭଲ ହୋଇଗଲା ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଧର୍ମାନ୍ଧ ମଣିଷ ଏହାର କାରଣ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ନାହିଁ। ଆସନ୍ତୁ ଏହା ପଛରେ ଥିବା ବୈଜ୍ଞାନିକ କାରଣ ଟି ଜାଣିବା।👇ଉଦ୍ଭିଦବିତ ମାନଙ୍କ ଅନୁସାରେ ଏହି ଘଟଣା ଟି ରେ କୌଣସି ଦୈବୀୟ ଚମତ୍କାର ନୁହେଁ ବରଂ ଅତି ସାଧାରଣ ପ୍ରାକୃତିକ ଘଟଣା। ଯାହା ନିମ୍ବ ଭଳି ଗଛରେ ବ୍ୟାକ୍ଟେରିଆ ସଂକ୍ରମଣ ଯୋଗୁ ହୋଇଥାଏ।କେବେ କେବେ କୀଟପତଂଗ ବା ଫଙ୍ଗାଲ ଆକ୍ରାନ୍ତ ରୁ ମଧ୍ୟ ହୁଏ। ନିମ୍ବ ଗଛରେ ଅଠା ନଳିକା (gum duct) ଓ  ତାହାର ଭିତର କାଠ (sap wood) ରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଗର୍ତ ସବୁ ରହି ଥାଏ। ଗୋଟିଏ ନିମ୍ବ ଗଛ ଯେବେ ବହୁତ ପୁରୁଣା ହୋଇଯାଏ ତେବେ ସେ ତାର କୋଷ ରେ ଅଧିକ ଜଳ ଜମା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦିଏ। Agrobacterium tumefacins ନାମକ ଏକ ବ୍ୟାକ୍ଟେରିଆ ର ସଂକ୍ରମଣ ହେତୁ ଗଛର ଡାଳ ରେ ଆବୁ ମାନ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।ଯେତେବେଳେ ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ରେ ଆଦ୍ରତା ଅଧିକ ଥାଏ। ସେହି ଆବୁ ଟି ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ ଓ ଏଥିରେ  ଫାଟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। ଯାହା ଫଳରେ ତା ଭିତରେ ଗଛିତ ଥିବା ରସ ବାହାରକୁ ନିର୍ଗତ ହୁଏ।ଏହି ରସ ପ୍ରାୟତଃ  4 ରୁ 6 ଦିନ ଧରି କ୍ଷରଣ ହୁଏ।ଅନ୍ୟ ଏକ କାରଣ ଅନୁସାରେ ଏହି ରସ କୀଟ ଓ ଫଙ୍ଗାଲ ଆକ୍ରମଣ ରୁ ଗଛକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କ୍ଷରଣ ହୋଇଥାଏ। ନିମ୍ବ ଗଛର ଅଠା ନଳିକା ଗୁଡିକ ଫଙ୍ଗାଲ ଆକ୍ରମଣ ପରେ ପରେ ଯଥା ଶୀଘ୍ର ସକ୍ରିୟ ହୋଇ ଏହିପରି ରସ କ୍ଷରଣ କରୁଥିବାର ଦେଖା ଯାଏ।ଏହା ଏକ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ତେଣୁ ଏହା କୁ ଏକ ଚମତ୍କାର ବୋଲି ଭାବିବା ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଷୟରେ ବୁଝାନ୍ତୁ। ସଚେତନତା ପ୍ରସାର କରନ୍ତୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହନ୍ତୁ🙏ରାଜବାଳା...

ମନୁଷ୍ୟର ବିବର୍ତ୍ତନରେ ଖାଦ୍ୟର ଭୂମିକା

*ମନୁଷ୍ୟର ବିବର୍ତ୍ତନରେ ଖାଦ୍ୟର ଭୂମିକା*ଵିଵର୍ତନବାଦର ଲମ୍ବା ଯାତ୍ରାର ଯାତ୍ରୀ ଆମ ପୂର୍ଵ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡିଥିଲା ଏକ ଘଡ଼ିସନ୍ଧିର ମୁହୁର୍ତ୍ତ। ଵିଵର୍ତନର ଦୋଛକିରେ ଛିଡା ହୋଇଥିବା  ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷକୁ ନେବାକୁ ପଡିଥିଲା ଖାଦ୍ୟଅଭ୍ୟାସ ସଂପର୍କୀୟ ଏକ ଚରମ ନିଷ୍ପତ୍ତି। ସେ କଣ ହେବାକୁ ବାଛିନେବ, ଆମିଷାଶୀ ନା ନିରାମିଷାସି...ଏହି ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ଗୋଷ୍ଠୀ ହେଲା ଦୁଇଭାଗ। କେତେ ଜଣ ଫଳମୂଳ ଖାଇବା ପାଇଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି  ନେଲେ। ଅନ୍ୟ କେତେଜଣ ଆମିଷାଶୀ ହେବାକୁ ନିଷ୍ପତି ନେଲେ। କାଳର କରାଳ ଗତିରେ ଫଳାହାରୀମାନଙ୍କର ଆଉ ଵିଵର୍ତନ ହେଲା ନାହିଁ।ସେଇ ପଶୁ ଓ ଆଦିମାନବର ସନ୍ଧି ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଇ ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରୁ ଲୋପ ପାଇ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଗୋଷ୍ଠୀଟି ଆମିଷାଶାଶୀ ହେବାକୁ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଵିଵର୍ତତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସହଜ ଶିକାର ପାଇଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଦୁଇପଦରେ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଶିକାର ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପକରଣର ତିଆରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଧୀରେ ଧୀରେ ସେ ପଥରର ହାତ ହତିଆର ତିଆରି କରି craft man ଭାବେ ବିବର୍ତିତ ହେଲା। ଶିକାରକୁ ଆହୁରି ସହଜ ଓ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ପଥର ପରେ ଲୁହା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାତୁର ହାତ ହତିଆର ତିଆରି କଲା। ହାତର ବ୍ୟବହାର ତାକୁ ଅଧିକ କୁଶଳୀ କରି ଗଢି ତୋଳିଲା।  ଆମିଷ ଭକ୍ଷଣ ଗଢି ଉଠୁଥିବା ମଣିଷକୁ ଦୈହିକ ବଳ ପ୍ରଦାନ କଲା। ଆମିଷ ଭକ୍ଷଣର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବ ମସ୍ତିଷ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ମସ୍ତିଷ୍କ ତାର ବିକାଶ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଉପାଦାନ ଆମିଷରୁ ପାଇଲା। ତେଣୁ ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ଏହା ନିପୁଣ ଭାବେ ବିକଶିତ ହୋଇ ପାରିଲା। ତାପରେ ନିଆଁର ବ୍ୟବହାର, ଶିକାର ପାଇଁ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ପୋଷା ମନେଇବା ଏବଂ କେତେକ ପଶୁଙ୍କ ଠାରୁ ସହଜ ଲବ୍ଧ ମାଂସ ଓ କ୍ଷୀର ଆଦି ପାଇଁ ପୋଷା ମନେଇବା  କଳାରେ ମଧ୍ୟ ଉନ୍ନତି ଘଟିଲା। ଆମିଷ ଭକ୍ଷଣ ହେତୁ କୁକୁର, ବିରାଡ଼ି ପରି ହିଂସ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଣିଷର ବଶତା ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ମିଳିମିଶି ଶିକାର କରିବାକୁ ସହଜ ହେବା ଉଦେଶ୍ୟରେ  ଗୋଷ୍ଠୀ ଓ ସମାଜର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ଚକର ଉଦ୍ଭାବନ ସହ ଵିଵର୍ତନବାଦର ଚକା ଗଡି ଗଡି ଆସି ପହଂଚିଛି ଆମ ପାଖରେ...ସୃଷ୍ଟିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିବର୍ତିତ ପ୍ରାଣୀ ମନୁଷ୍ୟ। ନିରାମିଷ ଭୋଜନ ପ୍ରତି ଯଥେଷ୍ଟ ସମ୍ମାନ ସହ ଏହା କୁହା ଯାଇପାରେ କି  ଆମିଷ ଭୋଜନ ମଣିଷ ଆଗରେ ଉନ୍ନତିର ଅନେକ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇ ଥିଲା ଏବଂ ମଣିଷର ବିବର୍ତ୍ତନରେ ଏହାର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ରହିଛି। ଆସନ୍ତୁ ଆମେ କୃତଜ୍ଞତା ଜ୍ଞାପନ କରିବା ଆମର ସେଇ ପୂର୍ବପୁରୁଷଟିକୁ ଯିଏ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଶୈଳୀକୁ ବାଛିନେଇଥିଲା ଯାହା ପାଇଁ ଆଜି ପୃଥିବୀରେ ଆମର ସ୍ଥିତି ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି।😊ମାନବ ଵିଵର୍ତନର ଏକ କ୍ଷଣର ଉପସ୍ଥାପନା.....ରାଜବାଳା....

ଆପଣ କଣ ଅନ୍ଧବିଶ୍ବାସୀ କି?

ଆପଣ କଣ ଅନ୍ଧବିଶ୍ବାସୀ କି? ନୁହେଁ ନା...କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜକୁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସୀ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। କେବଳ ଝାଡ଼ ଫୁଙ୍କ କି ଗୁଣି ଗାରୁଡ଼ି ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ହିଁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ନୁହେଁ। ସେହି ସବୁ ତକ ବିଶ୍ୱାସ ଯାହା ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ବିନା ପ୍ରଶ୍ନ ରେ ପାଳନ କରାଯାଏ, ଯାହାର କୌଣସି ବୈଜ୍ଞାନିକ ତର୍କପୂର୍ଣ ଆଧାର ନାହିଁ, ସେଇ ସବୁ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ପାଳନ ହେଉଥିବା ଏହି ସବୁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ କୁ ଚିହ୍ନିବା ସହ ଏହାକୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ପରିଜନ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନେଇବା।1. ବାମହାତରେ ଟଙ୍କା ଦେବା ବା ନବା ଅଶୁଭ।2. ଘରେ କେହି ବେମାର ପଡିଲେ ଲଙ୍କା ଧୂଆଁ ଦେବା।3. ଘରେ, ଦୋକାନ ଓ ଯାନବାହନ ରେ ଲେମ୍ବୁ ଲଙ୍କା ହାର ଟାଙ୍ଗିବା।4. ବାହୁ ବା ଗଳାରେ ଡେଉଁରୀଆ, ତାବୀଜ ବା କଳା ସୂତା ବାନ୍ଧିବା।5. ବିଲେଇ ରାସ୍ତା ପାର କରିବା ଅଶୁଭ।6. ଚପଲ ଓଲଟା ରଖିବା ଅଶୁଭ।7. ହାତରୁ ଲଙ୍କା ନେଲେ ବା ଦେଲେ ଝଗଡା ହୁଏ।8. ପରୀକ୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ଦହି ଚିନି ଖାଇଲେ ଶୁଭ।9. ଘରୁ ବାହାରକୁ ଯାଉଥିଲା ବେଳେ ପଛରୁ ଡାକିଲେ ବା ଛିଙ୍କିଲେ ଅଶୁଭ।10. କଳା ରଙ୍ଗ ବା କପଡା ଅଶୁଭ।11. ଗୁରୁବାର, ଶନିବାର ଓ ମଙ୍ଗଳବାର ବାଳ, ଦାଢ଼ି ବା ନଖ କାଟିବ, ସିଲେଇ କରିବା ଅଶୁଭ।12. ରାତିରେ ଝାଡ଼ୁ କରିବା ଅଶୁଭ।13. ରବିବାର, ଗୁରୁବାର ପିତା ଖାଇବା ଅନୁଚିତ।14. ଶନିବାର ତେଲ ଦାନ ଶୁଭ।15. ନଜର ଲାଗିବ।16. ବିଧବା ଓ ସନ୍ତାନ ହୀନ ମାନେ ଅଶୁଭ।17. ପିଲାଙ୍କୁ କଳା ଟୀକା ଲଗେଇବା ଅଶୁଭ।18. ନଇ ରେ ଟଙ୍କା ପକେଇବ।19. ଶନିବାର ରେ ଲୁହା କିଣିବା ଅଶୁଭ।20. ଗୁରୁବାର ରେ ଟଙ୍କା ନ ଦେବା।21. 13 ସଂଖ୍ୟାଟିକୁ ଅଶୁଭ ଭାବିବା।22. କୌଣସି ବିଶେଷ ବ୍ୟକ୍ତି ବସ୍ତୁ ପୋଷାକ କଲମ ରଙ୍ଗ ବା ମୁହୁର୍ତ୍ତ କୁ ଶୁଭ ବା ଅଶୁଭ ବୋଲି ମନେ କରିବା।23. ଶବ ଯାତ୍ରା ଦେଖିବା ଶୁଭ।24. ପେଚା, ଏକ ବଣି ଅଶୁଭ, ଯୋଡ଼ା ବଣି ଶୁଭ।25. ଝିଟିପିଟି ଉପରେ ପଡିବା ଅଶୁଭ।26. ସକାଳୁ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ବା ଜାତିର ବ୍ୟକ୍ତି ର ମୁହଁ ଦେଖିବା ଅଶୁଭ।27. ଧନ ତେରସ ଦିନ ସୁନା କିଣିବା ଶୁଭ।28. ଦୁଇଟି ଝାଡ଼ୁ ସାଙ୍ଗରେ ରହିଲେ ଝଗଡ଼ା।29. କିନ୍ନର ମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଭ।30. ସପ୍ତାହରେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବାରରେ ଆମିଷ ଖାଇବା।ଏଇମିତି ଅନେକ । ଏହି ସବୁ ଶୁଭ ବା ଅଶୁଭ ର ବିଚାର କେବଳ ମଣିଷ ମନର ଡର। ତେଣୁ କୌଣସି କଥା ବା ଘଟଣା କୁ  ବୈଜ୍ଞାନିକ ତର୍କ ଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ବିନା ଡ଼ରରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ। ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ରୁ ନିଜକୁ ଓ ନିଜ ପରିବେଶକୁ ମୁକ୍ତ ରଖନ୍ତୁ।ରାଜବାଳା

ମାତୃତ୍ୱ ହିଁ ନାରୀ ଜୀବନର ପୂର୍ଣ୍ଣତା: ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣା

ବଂଶବୃଦ୍ଧି ଜୀବ ମାନଙ୍କର ଏକ ସାଧାରଣ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା। ତଥାପି ମଧ୍ୟ, ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରିବା ଯେମିତି ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ସନ୍ତାନହୀନ ହେଵା ମଧ୍ୟ। ଆମ ସମାଜ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ସନ୍ତାନବତୀ ମାନଙ୍କୁ ଯେତିକି ମହିମାମଣ୍ଡିତ କରିନାହିଁ, ସନ୍ତାନହୀନ ମାନଙ୍କୁ ସେତିକି ନିମ୍ନ କରି ଦେଖେଇଛି।ପୁରାଣ ମାନଙ୍କରେ ସନ୍ତାନହୀନ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ କେତେ ନର୍କ କେତେ ପ୍ରାୟଚିତ କେତେ ଟୀକା ଟିପ୍ପଣୀ , ପୂର୍ବଜନ୍ମ ପର ଜନ୍ମ ସବୁ ଖଞ୍ଜା ଯାଇଛି। ସନ୍ତାନହୀନ ନାରୀଟି ସାରା ଜୀବନ ସାମାଜିକ ଗଞ୍ଜଣା ଶୁଣି ଶୁଣି କଟିଯାଏ। ବନ୍ଧ୍ୟା, ବାଞ୍ଝ, ଆଣ୍ଠୁକୋଡ଼ି ଏହି ପରି କେତେ କେତେ ଉପମାରେ ଉପାୟିତ ହୁଏ ସେ। କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରେ ତାକୁ ଅଶୁଭ, ଛୁଆଖାଇ ଡାହାଣୀ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ବନ୍ଧ୍ୟା ନାରୀ ନର୍କଗାମୀ, ମୁହଁଦର୍ଶନରେ ଯଶ ନାହିଁ ବୋଲି ମହାନ (?)ପୁରାଣକାରମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଯାଇଛନ୍ତି। ନିଃସନ୍ତାନ ଦମ୍ପତି ମାନେ ସମାଜରେ କିଭଳି ପ୍ରତାଡୀତ ହୁଅନ୍ତି ତାର ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଉଦାହରଣ ହେଲା ଫକୀରମୋହନଙ୍କ" ଛଅମାଣ ଆଠଗୁଣ୍ଠ"ର ସାରିଆ ଓ ଭଗିଆ। ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତିର ମୋହ, ଧର୍ମର ଭୟ ତଥା ସାମାଜିକ ଟାହି ଟାପରା ରୁ ବର୍ତ୍ତିବା ପାଇଁ ଦୁହେଁ ମହାଜନ ମଙ୍ଗରାଜ ର  ଚକ୍ରାନ୍ତ ଓ ଧାର୍ମିକ ଚଂଚକତା ରେ ପଡି ସାର୍ବଶ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏହି କାଳଜୟୀ ଉପନ୍ୟାସଟି ତତ୍କାଳୀନ ସମାଜର ଏକ ନିଛକ ପ୍ରତିଫଳନ ମାତ୍ର। ଆଜିବି ସମାଜରେ ଅନେକ ସାରିଆ - ଭଗିଆ ମାନେ ମଙ୍ଗରାଜ ପରି ଗୁଣିଆ ଓ ବାବା ଙ୍କ କବଳରେ ପଡି ସାର୍ବଶ୍ରାନ୍ତ ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ପଛାନ୍ତି ନାହିଁ। ......ସନ୍ତାନ ଏକ ଆବଶ୍ୟକତା ହୋଇପାରେ , କିନ୍ତୁ ଏକ ମୌଳିକ ଆବଶ୍ୟକତା ନୁହେଁ। ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଜନସଂଖ୍ୟା ବିସ୍ଫୋରଣ ପରିସ୍ଥିତି ରେ ଗୋଟିଏ ମଣିଷ ଯୋଡିବା ଏକ କୃତିତ୍ୱ ହୋଇନପାରେ। ନିଃସନ୍ତାନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଏକ ପୂର୍ଣ ସୁନ୍ଦର ସୁଖମୟ ଜୀବନ ବଂଚିହେବ। କେବଳ ସନ୍ତାନଜନ୍ମ ହିଁ ଜୀବନର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ନୁହେଁ। ନିଜକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା , ପରିସ୍ଥିତି କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଜୀବନକୁ ଭଲ ପାଇବା, ପରିବେଶ ଓ ସମାଜ ପ୍ରତି ସଚେତନ ରହିବା, ସନ୍ତାନବତୀ ହେବାଠାରୁ ଅନେକ ଗୁଣା ଶ୍ରେୟସ୍କର। ଅନ୍ୟର ଟାହି ଟାପରା କୁ ତିଲେମାତ୍ର ଭୂକ୍ଷେପ ନକରି ଖୁସି ରହିବା, ସମ୍ମାନଜନକ ଭାବରେ ବଂଚିବା ହିଁ ନିନ୍ଦୁକ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶକ୍ତ ଚାପୁଡ଼ା ହେଇପାରିବ। ହୁଏତ ଏହା ହେବ  ଶହ ଶହ ନିଃସନ୍ତାନ ସାରିଆ-ଭଗିଆ ଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ପ୍ରେରଣା ଓ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଏକ ମୁଳଦୁଆ🙏*ସାମାଜିକ ତାଡନାର ଶିକାର ନିଃସନ୍ତାନ ମାନେ  ଓ ସ୍ବେଛାରେ ସନ୍ତାନହୀନ ଜୀବନ ବାଛିନେଇଥିବା ସବୁ ସାହସୀ ମାନଙ୍କର ଉଦେଶ୍ୟ ରେ ସମର୍ପିତ...........ରାଜବାଳା

ଲଜ୍ୟା ନାରୀର ଭୂଷଣ: କେତେ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ

ପିଲାଦିନରୁ ଆଜି ଯାଏଁ ଆମେ ଶୁଣି ଆସିଛୁ, ଲଜ୍ୟା ନାରୀର ଭୂଷଣ। କିନ୍ତୁ ଲଜ୍ୟା କହିଲେ ଆମେ କଣ ବୁଝୁ।  ଲଜ୍ୟା ଶବ୍ଦ ଟି କୁ  ଶୁଣିଲେ ମୋ ମନ କୁ ସଙ୍କୁଚିତ ହୋଇଯିବା, ଆବୃତ୍ତ ହୋଇଯିବା, ଅପସାରିତ ହୋଇ ଯିବା, ମୌନ ରହିବା, ନିଜ ମନୋଭାବ ପ୍ରକାଶ ନକରିବା, ଘରଭିତରେ ବନ୍ଦ ହୋଇ ରହିବା,  ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ହୀନତା,  ଆଦି  ଚିତ୍ର ସବୁ ଆସେ। କେତେ ଜଣ ଶରୀରକୁ ଢ଼ାଙ୍କି ରହିବା କୁ ଲଜ୍ୟା ବୋଲି କୁହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଶରୀରକୁ ଆବୃତ୍ତ କରାଯିବା ର ପରିସୀମା କିଏ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଛି। କେତେ ଜଣଙ୍କୁ ନଖଠୁ ଶିଖ ଯାଏଁ ଆବୃତ ରହିବା ହିଁ ଯୁକ୍ତି ଯୁକ୍ତ ଲାଗେ। ଲଜ୍ୟା ର ସାମାଜିକ ପରିଭାଷା କଣ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ ଆମକୁ ବିପରୀତ ଶବ୍ଦଟି ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବାକୁ ହେବ।  ବାପା ମା ବା ସ୍ବାମୀ  ର ପ୍ରତି କଥାରେ ମୁଣ୍ଡପୋତି ହଁ ମାରୁ ନଥିବା,  ଘରର ଚାରିକାନ୍ଥ ରୁ ବାହାରି ବାହାର ଦୁନିଆରେ ନିଜର ଏକ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା, ସାମାଜିକ ବାଧା ବନ୍ଧନକୁ ଭୂକ୍ଷେପ ନକରି ନିଜ ହିସାବରେ ଜୀବନ ବଞ୍ଚୁଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ନପୋତି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସର ସହ ସିଧା ଚାଲୁଥିବା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ନିଜର ଉପସ୍ଥିତି ଜାହିର କରୁଥିବା, ଆଖି କୁ ଆଖି ମିଶେଇ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଉଥିବା, ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତା କରୁଥିବା, ବୈଠକ ଘରେ ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ସଭାରେ ନିଜ ମତ ରଖୁଥିବା, ଆକଣ୍ଠ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ଠୋ ଠୋ ହସୁଥିବା, ନିଜ ମନୋଭାବ, ପସନ୍ଦ, ପ୍ରେମ , ଯୌନଆବେଗକୁ କୁ ବିନାଦ୍ଵିଧା ସ୍ୱୀକାର ଓ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ମହିଳା ମାନେ "ନିର୍ଲଜ" ଆଖ୍ୟା ପାଇବାର ହକଦର ହୋଇଥାନ୍ତି।  ଯଦି ଲଜ୍ୟା ର ପରିସୀମା ଏତିକି ତାହେଲେ ସବୁ ମହିଳା ମାନେ ନିର୍ଲଜ ହୋଇଯିବା ଶ୍ରେୟସ୍କର। ସବୁତକ ଅମାନବୀୟ ପ୍ରଥା, ପରମ୍ପରା କୁ ମୁଣ୍ଡ ପୋତି ସହିବା, ନିଜ ପ୍ରତି ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅତ୍ୟାଚାର କୁ ସହିଯିବା, ନିଜ ଅଧିକାର ପାଇଁ ମୁହଁ ନଖୋଲିବା, ନିଜକୁ ସଙ୍କୁଚିତ କରିଦେବା, ନିଜ ମନୋଭାବ ପ୍ରକାଶ ନକରିବା , ଏକ ଆତ୍ମବିଶ୍ବାସହୀନ ଜୀବନ ବଂଚିବା ଇତ୍ୟାଦି ସବୁ ଯଦି ଲଜ୍ୟା, ତାହେଲେ ମୁଁ ଜଣେ ନିର୍ଲଜ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ମୁଁ ଚାହିଁବି ଦୁନିଆର ସବୁ ମହିଳା ନିର୍ଲଜ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତୁ। ମୃଦୁ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ କଥା କହିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା, ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ନରମ ହୃଦୟ ଯଦି ଲଜ୍ୟା ହୁଏ ତା ହେଲେ ଏହା ପ୍ରତି ମଣିଷ ର ଭୂଷଣ ହେବା ଉଚିତ। ଲଜ୍ୟା ନୁହେଁ ଶିଷ୍ଠ।ଚର, ମୃଦୁଭାଷୀ, ଅମାୟୀକ ବ୍ୟବହାର, ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଭଳି ଗୁଣ ସବୁ ଖାଲି ନାରୀ କାହିଁକି ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ହେବା ଉଚିତ। କାରଣ ଏହି ସବୁ ଗୁଣ   ଲିଙ୍ଗଭିତ୍ତିକ ନୁହେଁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନବୀୟ ଗୁଣ।ରାଜବାଳା

ନାରୀ ହିଁ ନାରୀର ଶତ୍ରୁ: ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣା

ନାରୀ ହିଁ ନାରୀ ର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ, ଏହା ସମାଜ ରେ ପ୍ରଚଳିତ ଏକ ଜନପ୍ରିୟ ଉକ୍ତି। ଯଦି ଏହି ଉକ୍ତି ଟିକୁ ମାନି ନିଆ ଯାଏ, ତାହେଲେ କଣ ପୁରୁଷ ପୁରୁଷର ଶତ୍ରୁ ନୁହେଁ, ମିତ୍ର। ଯଦି ପୁରୁଷ ପୁରୁଷ ର ଶତ୍ରୁ ହୋଇ ନଥାନ୍ତା, ସମାଜ ରେ ଯେତେସବୁ ହିଂସା ଦ୍ୱେଷ ଘଟୁନଥାନ୍ତା। ଆପଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ ପୁରାତନ କାଳରୁ ଆଜି ଯାଏଁ ଯେତେ ସବୁ ବିଭର୍ଶ କାଣ୍ଡ ମାନ ଘଟି ଆସିଛି ତାହା କଣ ନାରୀ ନାରୀ ଭିତରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁତା ପାଇଁ। ଉତ୍ତର ନିଶ୍ଚୟ ନା। କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷ ପୁରୁଷ ଭିତରେ ଶତ୍ରୁତା ପାଇଁ ବଳୀ ପଡେ ନାରୀ। ଦୁଇ ପୁରୁଷ ର ଝଗଡାରେ ନିଜ ନିଜରକୁ ମା ଭଉଣୀ କୁ ନେଇ ଅଶ୍ରାବ୍ୟ ଗାଳି ମାନ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ପରସ୍ପର ର ମା ଭଉଣୀ ଝିଅ ମାନଙ୍କୁ ଟାର୍ଗେଟ କରାଯାଏ। ପୂର୍ବଶତ୍ରୁତା ନେଇ ଅପହରଣ, ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ବଳାତ୍କାର ଆଦି ଅନେକ ଘଟଣା ଦେଖାଯାଏ।ତାମାନେ ନୁହେଁ କି ନାରୀ ନାରୀ ର ଶତ୍ରୁ ନୁହେଁ। ହଁ ନାରୀ ବି ନାରୀ ର ଶତ୍ରୁ ହୋଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ କେତେବେଳେ। ଯେତେବେଳେ ସତ୍ତା ତା ହାତକୁ ଆସେ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ନିର୍ଯାତିତ ବହୂ ଶାଶୁ ଭୂମିକାକୁ ଆସେ, ସେ ନିଜ ବହୂ କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବାକୁ ପଛାଏ ନାହିଁ।କାରଣ ସତ୍ତା ଏବେ ତା ହାତରେ। ନାରୀ କୁ ଆମେ ନାରୀ ର ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ସେତେବେଳେ କହୁ ଯେତେବେଳେ ସେ କନ୍ୟା ଭ୍ରୁଣ ହତ୍ୟାରେ ସାମିଲ ହୁଏ। ପୁରୁଷ କନ୍ୟାଭ୍ରୁଣ ହତ୍ୟା କରିବା ହୁଏତ ଏକ ସ୍ୱାଭାବିକ ମାନସିକତା ହୋଇପାରେ। କାରଣ ସେ ଚାହେଁ ନିଜ ଜାତିର ବୃଦ୍ଧି। ସେ ଚାହେଁ ମାଲିକାନା ଯେମିତି ପୁରୁଷ ହାତରୁ କେବେ ନଯାଉ। କିନ୍ତୁ ନାରୀ ର ଏହି ବ୍ୟବହାର ପଛର କାରଣ କଣ। ସେ କଣ ନିଜ ଜାତିର ବୃଦ୍ଧି  ଚାହେଁ ନାହିଁ।  ଏହାର ପଛର କାରଣ ହେଉଛି ପିତୃସତ୍ତା। ଯାହା ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ନାରୀ କୁ ନିଜ ଗୋଲମ ବନେଇ ରଖିଛି। ନାରୀ କେବଳ ପିତୃସତ୍ତା ଶିକାର ନୁହେଁ ସେ ଏହି ମାନସିକତା ର ପୃଷ୍ଠପୋଷକ ମଧ୍ୟ। ପୁରୁଷତନ୍ତ୍ର କୁ ଗୋଟିଏ ପିଢ଼ି ରୁ ଅନ୍ୟ ପିଢ଼ି କୁ ନେଇ ଯିବାର ଦାୟିତ୍ୱ କେବେଳ ତା ର ବୋଲି ନାରୀ ମାନି ନେଇଛି।ତେଣୁ ସେ ବହୁ ପରିଶ୍ରମ କରି ପିତୃସତ୍ତା କୁ ବଞ୍ଚେଇରଖିଛି। ତେଣୁ ଆଜି ଯାଏଁ ମଧ୍ୟ ପିତୃସତ୍ତା ଜୀବିତ। କେବଳ ଏହି କାରଣ ରୁ ସାମାଜିକ ରୀତି ନୀତି କୁ ପାଳନ କରୁନଥିବା ଝିଅ ଟି ର ଶତ୍ରୁ ଯେତେ ବାପା ନୁହେଁ ମା ହୋଇ ଥାଏ। ନାରୀ ଆଜି ଯାଏଁ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରିନାହିଁ, ମାନସିକ ଗୁଲାମୀ ରୁ ମୁକୁଳି ପାରିନାହିଁ।ହୁଏତ ନାରୀ ହିଁ ନାରୀ ର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ କହିବା, ଏହି କଥାଟିକୁ ନାରୀ ମୁଣ୍ଡରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିବା ପଛର କାରଣ ହେଉଛି,  ନାରୀ ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ବିଭେଦ କରି ପୁରୁଷତନ୍ତ୍ର କାଏମ ରଖିବା । କାରଣ ପିତୃସତ୍ତା ବେଶ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣେ ବିନା ନାରୀ ର ସାହାଯ୍ୟ ସହଯୋଗ ରେ ଏହା ର ସ୍ଥିତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।ଆଉ ଯେଉଁଦିନ ନାରୀ ମାନେ ଏହା ବୁଝିପାରିବେ, ନିଜ ନିଜର ଉନ୍ନତିରେ ସହଯୋଗ କରିବେ, ସେଇ ଦିନ ଠାରୁ ଖାଲି ପିତୃସତ୍ତା କାହିଁକି ସବୁତକ ଅସମତା ର ଅନ୍ତ ଘଟିବ ।ରାଜବାଳା

ବାଲ୍ୟ ବିବାହ: ଏକ ଅନୁଭୂତି

ଫକୀରମୋହନ କଲେଜରୁ bsc ସାରିଯାଇଥାଏ କିନ୍ତୁ msc ଆରଂଭ ହୋଇନଥାଏ। ସେଇ ଗ୍ୟାପ ସମୟସବୁ ମଜ଼ା ମଜା ରେ ଗାଁରେ ବିତୁଥାଏ । ସବୁଠୁ ମିଠାସମୟ ଥାଏ ସନ୍ଧ୍ୟା ର। ଶୀତୁଆ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଚା, ମୁଢି mixture କି ପକୁଡି ସହ ଗାଁ ର ଖୁଡ଼ି ଆଉ ଜେଜେମା ସ୍ଥାନୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କ ସହ ଗପକରିବା, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଅନୁଭୂତି ଶୁଣିବା ଆଉ ନୂଆ ନୂଆ ଗପ ଶୁଣେଇବା ମୋର ନିତିଦିନିଆ ରୁଟିନ୍ ପଲଟିଯାଇଥାଏ। ଏମିତି ଗପ କରୁ କରୁ ଥରେ ଜଣେ ଜେଜେମା ଙ୍କୁ ପଚାରିଦେଲି, ଜେଜେମା ତୁମେ ବାହାଘର ପରେ ଜେଜେବାପାଙ୍କୁ କେବେ ପ୍ରଥମ କରି ଭଲରେ ଦେଖିଲ। ସେ ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକିତ କରି ଟିକେ ଲାଜ ଲାଜ ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ମୋର ଗୋଟେ କି ଯୋଡ଼େ ପିଲା ହେଲା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଭଲରେ ଦେଖିଲି। ମୁଁ ଆହୁରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ନିର୍ଲଜ ଭଳି ପଚାରିଲି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିଲ ତ ପିଲା ମାନେ କେମିତି ଆସିଲେ। ସେ ଏଥର ଅତି ସହଜ ଭାବେ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ନାତୁଣୀ କେତେ ପଚାରୁଛୁ, ପିଲା ଯେମିତି ହେବା କଥା ହେଲା। ମୁଁ ନିର୍ବକ। ମୋ ମନରେ ଅଜଶ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ। ପିଲା ଜନ୍ମ କଣ ଏକ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା। ଘଟଣା ଟି ଅତି ଛୋଟ କିନ୍ତୁ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭଲକି ଭାବିଲେ ଜାଣିପାରିବେ।ଆଗକାଳରେ ଝିଅ ମାନେ ଅତି ଛୋଟ ବୟସରୁ ନିଜଠୁ ଯଥେଷ୍ଟ ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କୁ ବିବାହ କରୁଥିଲେ। କାରଣ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କନ୍ୟାଟିର ପ୍ରଥମ ରଜ ବାପଘରେ ହେଲେ ତାର ଚଉଦପୁରୁଷ ନର୍କପ୍ରାପ୍ତି ଘଟିବେ।12- 13 ବର୍ଷରେ ମାସିକ ଧର୍ମ ଆରମ୍ଭ ହେଲେ ସେମାଙ୍କୁ ଶାଶୂଘର କୁ ପଠେଇଦିଆ ଯାଉଥିଲା। ଏକ କୋଠର ଅନୁସାସନରେ ପାଳିତା କନ୍ୟାଟିର ଯୌନଜୀବନ ବା ବିବାହତୋର ସମ୍ପର୍କ ବିଷୟରେ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନଥାଏ। ଅତି ବେଶୀରେ ଖୁଡି ବା ଭାଉଜ ମାନେ ସ୍ୱାମୀ ଯାହା କହିବେ ମାନିବୁ କହି ଦାୟିତ୍ୟ ତୁଲେଇ ଦେଇଥାନ୍ତି। ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଆସିବାର ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା,ଏକ ନୂଆ ଜାଗାକୁ ଆସିବା  ନୂଆ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ସହ ଚାଲିବା  ହେତୁ ଭୟ ରେ ଗ୍ରାସିତ ନାବାଳିକା ଟିକୁ  ସ୍ୱାମୀ ବୋଲି କିଏ ଦିନର ଆଲୁଅରେ ରେ ଦେଖିନଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଟି ସହ ରାତିର ଅନ୍ଧାରରେ ରାତି କାଟିବାକୁ ପଡେ। ଭୟ, ଅବସାଦ, ଦୁଃଖ ଓ ଲଜ୍ୟା ରେ ଜଡ଼ସଡ଼ ଝିଅ ଟି ତାର ପତି ପରମେଶ୍ୱର  ବୋଲଉଥିବା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଜଣାବ୍ୟକ୍ତି ସହ କେଉଁପରି ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା ତାହା ଅନୁମେୟ। ଆମ ଭାରତୀୟ ପତି ପରମେଶ୍ବର ମାନେ ପତ୍ନୀ ର ଶରୀର ଓ ମନକୁ ନିଜ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସମ୍ପତ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଥାଆନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନେ ବା ଝିଅଟିର ମନର ଅଵସ୍ଥା ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କାହିଁକି କରିବେ। ତେଣୁ ସେଇ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ସମ୍ପର୍କ କୁ ବୈବାହିକ ପ୍ରେମ କି ବୈବାହିକ ବଳାତ୍କାର କୁହାଯିବ, ଅନୁମାନ କରନ୍ତୁ। ସେଇ ସବୁ ସମ୍ପର୍କରୁ ଝିଅଟି ଅଳ୍ପ ବୟସରେ ବାରମ୍ବାର ଗର୍ଭବତୀ ହୁଏ। ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁଲେ ଦେଖିହେବ, ଅନେକ ଏହି ବୈବାହିକ ବଳାତ୍କାର ର ପରିଣାମ। କିନ୍ତୁ ଏଇଠି ପୀଡିତା ଅଭିଯୋଗ କଣ କରିବ, ନିଜ ଦୁଃଖ ବି ପ୍ରକାଶ କରିପାରେ ନାହିଁ। କାରଣ ଏହା ହିଁ ଆମ ସଂସ୍କୃତି।ସେ ଏହାକୁ ନିଜ ଜୀବନର ଏକ ଅଂଶ ଭାବେ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିନେଇଛି। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ, ଆଜିବି ଏହି ଭଳି ବିଭର୍ଶ କାଣ୍ଡ ମାନ ଘଟିଚାଲିଛି।  ଆମେ ନାବାଳିକା ମାନଙ୍କୁ ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ୱେ ବିବାହ କରିଦେଇ ବୋଝ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଉଛୁ।  ଝିଅଟିର ନିଜ ପସନ୍ଦକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି ତାକୁ ଜୋର ଜବରଦସ୍ତି ଅନ୍ୟକୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଚୁ। ଆମେ ବିବାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଝିଅଟିକୁ ସେକ୍ସ ଶବ୍ଦଟିରୁ ଦୁରେଇରଖୁ, ପାପ ବୋଲି କହୁ। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ରାତିପରେ ସେ ଯୌନନିପୁଣା ହୋଇଉଠୁ ବୋଲି ଆଶା କରୁ।କାରଣ ଆମକୁ ପ୍ରେମ ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ ଯୌନତାର ପରିପ୍ରକାଶ ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ବିବାହତୋର  ବଳାତ୍କାର ପସନ୍ଦ , ଏହା ଆମ ପାଇଁ ପବିତ୍ର। #ଆମ ବଳାତ୍କାର ସଂସ୍କୃତିରାଜବାଳା

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିଚୟ

*ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିଚୟ*ତୁମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ, ତାଙ୍କୁ ମାନୁନାହଁ ସେ ରାଗିବେ ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ। ବିପଦ ମାଡ଼ିଆସିବ, ବଡ଼ ରୋଗହେବ। ତୁମକୁ ନର୍କପ୍ରାପ୍ତି ହେବ। ତୁମ ପରିଜନମାନଂକ ର ଅଶୁଭ ହେବ। ଏମିତି କେତେ କଣ ଡର। ହେଲେ ଏହି ଈଶ୍ୱରଟି କିଏ ଯାହାକୁ କେବଳ ଆତ୍ମପ୍ରସଂସା ଶୁଣିବା ହିଁ ପସନ୍ଦ। ନିଜ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିଲେ ରାଗିଯାଇ କିସମ କିସମ ର ଦଣ୍ଡ ଅଜାଡି ଦିଏ। ଠିକ୍ ଆମ ଦେଶର ଶାସକଦଳ ପରି ତାକୁ କେବଳ ଏକ ଚାଟୁକର ଗୋଷ୍ଠୀ ହିଁ ଦରକାର। ତା ଆଡ଼କୁ ଆସୁଥିବା କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ବା ସମାଲୋଚନା ତାକୁ ଉତକ୍ଷିପ୍ତ କରେ।କିଏ ଏହି ଈଶ୍ୱର ,ବିନା ମଣିଷ ରେ ଯାହାର କୌଣସି ସ୍ଥିତି ନାହିଁ। ମାନବ ଭାବନା ଶକ୍ତି ର ବୃଦ୍ଧି ପରେ ପରେ ହିଁ ତାହାର ଆବିର୍ଭାବ ଘଟିଛି ଓ ଏକ ମାନସିକ ପରଜୀବୀ ଭଳି ମଣିଷ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭର କରି ସେ ତାହାର କାୟା ବିସ୍ତାର କରି ଚାଲିଛି। କିଏ ସିଏ ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନତା ଅନ୍ଧକାର ରେ ବେଶ ଭଲ ଭାବରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଅନ୍ତି କିନ୍ତୁ ତର୍କିକ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।ଏହି ଈଶ୍ୱର ଜଣକ କୁଆଡେ କାହା ଅହଂ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ହେଲେ ସେ ନିଜେ ମୁଁ ହିଁ ସବୁକିଛି, ମୁଁ ଶକ୍ତିମାନ,ମୁଁ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କହି ଗର୍ବ କରିପାରନ୍ତି। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଗୀତା ପଢିପାରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ନିଜ ମୁଖନିଶୃତ ଵାକ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।ଏଇ ଈଶ୍ୱରଟି ଦେଖିବାକୁ କେମିତି, ମୁଖ୍ୟତଃ  ଜଣେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପୁରୁଷ ଯାହାର ଅନେକ ହାତ ବା ମୁହଁ ବି ଥାଇପାରେ। ଯେ ଅସୁର ସଂହାର ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର କେବଳ ଉଚ୍ଚଜାତିରେ ପୁରୁଷ ହୋଇ ଜନ୍ମନିଏ। ଦଳିତ ବା ଆଦିବାସୀ ଘରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ଜାତି ଯିବାର ଭୟ ଅଛି। ଆଉ ଅବଳା ଦୁର୍ବଳା ହୋଇ ଜନ୍ମ ହେବାର ଚାନ୍ସ ହି ନାହିଁ ।  ଏଇଠି ଗୋଟିଏ କଥା ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ ସେ କେବଳ ଅସୁର ମାରିବାକୁ ଜନ୍ମହୁଅନ୍ତି କିନ୍ତୁ କଦାପି ଅନ୍ୟ କେଉଁ କାରଣ ପାଇଁ ନୁହେଁ।ଯଦି ସମ୍ଭବ ହୁଅନ୍ତା ଚଢେଇ ଟି ନିଜ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ଭାବେ ଅନେକ ଡେଣା ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ଚଢେଇ ଟିଏ ଭାବନ୍ତା। ସେଇ ପରି ପିମ୍ପୁଡି ଟି ଅନେକ ଗୋଡ଼ ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ପିମ୍ପୁଡି, ଠିକ୍ ଯେପରି ଆମେ ଅନେକ ହାତ ଥିବା ପୁରୁଷଟିଏ ବାଛିଚୁ, ଯିଏ ଆମ ପରି ରାଗିପାରେ, ଦଣ୍ଡ ବି ଦିଏ, ପ୍ରେମ ବି କରେ ଏବଂ ଲାନ୍ଚ ବି ନିଏ। ଠିକ୍ ଆମରି ପ୍ରତିଛବି। ଭାବନାଶକ୍ତି ର ଅଭାବ ହେତୁ ଚଢ଼େଇ ଓ ପିମ୍ପୁଡି ମାନେ ନିଜ ଭାବନାର ଦୂରୋପଯୋଗ ରୁ ବଂଚିଯାଇଛନ୍ତି।ଅତଏବ,ଏବେ ଯାଏଁ ଈଶ୍ୱର ଙ୍କର ସଠିକ ପରିଚୟ ପାଇସାରିଥିବେ ଭାବୁଛି।ଯଦି ଏବେ ଯାଏଁ ପରିଚୟ ପାଇ ପାରିନାହାନ୍ତି ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆପଣ ଜଣେ ଅତି ପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ୟକ୍ତି । ତେଣୁ ପରିଚୟ ପାଇବାକୁ ଟିକେ ଡେରି ଲାଗିପାରେ😁ରାଜବାଳା

ଆପଣଙ୍କ ଋତୁଶ୍ରାବ ଅଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ

🙋ଆପଣଙ୍କ ର ରତୁଶ୍ରାବ ଅଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ👇🙋ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି କି ପୃଥିବୀର ଅନେକ ମହିଳାଙ୍କୁ ମାସିକ ଧର୍ମ ସମୟରେ ନିଜ ପରିବାର ଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଗୁହାଳ ରେ ରହିବାକୁ ପଡିଥାଏ( ଉଦାହରଣ ନେପାଳର ଛାଉପାଡି ପ୍ରଥା) କାରଣ ମାସିକ ଧର୍ମ କୁ ଅଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅପବିତ୍ର ବୋଲି ସମାଜରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥାଏ। ଉର୍ଧୁ ଶବ୍ଦ "ନା-ପାକ" କୁ  ମୁଖ୍ୟତଃ  ପାକିସ୍ତାନ ରେ ମହିଳା ମାନଂକର ମସିକଧର୍ମ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାଏ। ଝିଅ ମାନଙ୍କ ମନରେ ଏହି ଧାରଣା ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥାଏ କି ରତୁଶ୍ରାବ ହେଉଛି ଅଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା।🙋 ତେଣୁ ଆଜି ଆମେ ରତୁଶ୍ରାବ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବା। ସତରେ କଣ ଏହା "ଅପବିତ୍ର"?ରତୁଶ୍ରାବ ରେ ନିର୍ଗତ ହେଉଥିବା ତରଳ ରେ ନିମ୍ନ ଲିଖିତ ଉପାଦାନ ମାନ ଥାଏ,  1) ରକ୍ତ2) ଗର୍ଭାଶୟ ର ଉପର ସ୍ତର ରୁ ନିର୍ଗତ ତରଳ ଓ tissue(Endometrial fluid + tissues)3) ଗର୍ଭାଶୟ ମୁଖ ଓ ଯୋନୀ ରୁ ନିର୍ଗତ ଲାଳ(Cervical and vaginal mucus)4) ଯୋନୀ ର ଜୀବାଣୁ(Vaginal microbes)ରତୁଶ୍ରାବ ରେ ନିର୍ଗତ ତରଳ ର 35% ଭାଗ ହେଉଛି ରକ୍ତ,ଯାହା ଧମନୀ ରେ ପ୍ରବାହିତ ରକ୍ତ ସହ ପୁରା ପୁରି ସମାନ। ଗର୍ଭାଶୟ ର ଉପର ସ୍ତର ରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ତରଳ ଓ ଟିସୁ ଗର୍ଭାଶୟ ରୁ ଆସେ ଯାହା ଡିମ୍ବାଣୁ ଟି fertilize ନହେବା ଯୋଗୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।  ଯୋନୀ ରୁ ନିର୍ଗତ ତରଳ ରେ ଜଳ ସହ ସୋଡିୟମ ଓ ପଟାସିୟମ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ।.🙋ଏହି ତରଳ ହାନିକାରକ ବା ବିଷାକ୍ତ କି?ଯେତେବେଳେ ଯାଏଁ ମହିଳା ଟି କୌଣସି ରକ୍ତ ଜନିତ ରୋଗ ରେ ପୀଡିତ ନୁହେଁ, ରତୁଶ୍ରାବ ର ତରଳ ହାନିକାରକ ନୁହେଁ।ଏହି ତରଳ ରେ କୋୖଣସି ବିଷାକ୍ତ ପଦାର୍ଥ ନିର୍ଗତ ହୁଏ ନାହିଁ।କାରଣ ଏହା ଗର୍ଭାଶୟ ର ସେହି ସ୍ତର ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପରିଷ୍କାର ହେବା ଆବଶ୍ୟକ କାରଣ ଏହା ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ଭ୍ରୁଣ ବିକଶିତ ହୋଇଥାଏ। ଆପଣଙ୍କ ର ଶରୀର ର ଅନେକ ଅଙ୍ଗରୁ ତରଳ ତିଆରି ହୁଏ, ଶରୀର ସାରା ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ଯଦି ଏହା ବିଷାକ୍ତ ବା ହାନିକାରକ ହୋଇ ଥାନ୍ତା ତାହେଲେ ଆପଣ ଙ୍କର ବଂଚିବା ସମ୍ଭବ ହୋଇ ନଥାନ୍ତା।🙋ରତୁଶ୍ରାବ ର ରକ୍ତ ଦରକାରୀ କି?Menstrual blood-derived stem cells (MenSCs) ଏକ ପ୍ରକାରର ଷ୍ଟେମ କୋଷ ଯାହା ସହଜରେ ରତୁଶ୍ରାବ ରକ୍ତ ରୁ ମିଳିଥାଏ। ଏହି କୋଷ ଗୁଡିକର ବିଭାଜନ ଶକ୍ତି ଅତି ପ୍ରବଳ। ତେଣୁ ଏହାକୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଚର୍ମଜନିତ ରୋଗ ର ଉପଚାର ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିହୁଏ।🙋ଏହି ସବୁ ରୁ ଜଣା ଯାଉଛି କି ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଆପଣ ମାନଙ୍କୁ ଏକ ମିଥ୍ୟା ଧାରଣା ରେ ରଖାଯାଇଛି କି ଆପଣଙ୍କ ଋତୁଶ୍ରାବ ଅପବିତ୍ର। ତେଣୁ ଏହି ମିଥ୍ୟା ଧାରଣାକୁ ପ୍ରଚାର କରିବା ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କୁ (ପୁଅ ଓ ଝିଅ) ଶିଖନ୍ତୁ କି ମାସିକଧର୍ମ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାରୀରିକ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଯାହା ମହିଳା ମାଂନକୁ ଅପବିତ୍ର କରାଏ ନାହିଁ।ନିଜ ଝିଅକୁ ଶିଖନ୍ତୁ ଏହାକୁ ସହଜତାର ସହ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ନିଜ ଶରୀର କୁ ଭଲପାଇବାକୁ।Rajabala Tripathy

ମହିଳା ଚାଷୀ: କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଲିଙ୍ଗଭେଦ

ଭାରତରେ ଚାଷୀ କହିଲେ ଆମେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଚାଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ କୁ ବୁଝାଉ। ଏହି କାରଣରୁ ଚାଷୀଭାଇ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ ଟି ରହିଛି। ଚାଷ ଏକ ପୁରୁଷ ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ ପୁରୁଷ ଚାଷୀ ଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ମହିଳା ଚାଷୀ ଙ୍କ ଠାରୁ କମ। ଭାରତରେ ପ୍ରାୟ 10 ଜଣ ଚାଷୀ ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 6 ଜଣ ମହିଳା ବୋଲି ଏକ survey ରୁ ଜଣା ଯାଇଛି। ଚାଷ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବଳ 13 ଶତାଂଶ ମହିଳା ଚାଷୀ ଚାଷ ଜମିର ଅଧିକାରୀ ହୋଇପାରନ୍ତି। ଏହା ଆମର ଭୟଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଭିତ୍ତିକ ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ର ଏକ ନିଦର୍ଶନ। ଯାହା ଫଳରେ ଜମି ମାଲିକାନା ସତ୍ୱ ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ହାତକୁ ଚାଲିଯାଏ।  ଆଇନ ନାରୀ ମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପତିରେ ସମାନ ଅଧିକାର ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବାସ୍ତବରେ ଏହା ହୋଇପାରିନାହିଁ।ଚାଷ ଜମିରେ ମାଲିକନା ସତ୍ୱ ନ ଥିବା ହେତୁ ମହିଳା ଚାଷୀଟି ଅନେକ ସରକାରୀ ଯୋଜନା ପାଇବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ।ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ସମାନ କାମ ପାଇଁ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ମଜୁରୀ ରେ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିଛି। 2014 ରେ ଦେଶରେ 8007 ଚାଷୀ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ମଧ୍ୟରୁ 441 ମହିଳା ଚାଷୀ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଥିଲେ ଯାହା ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରାଗଲା ନାହିଁ।   ସମାନ ପରିସ୍ଥିତି କୁ ସାମ୍ନା କରୁଥିଲେ ମହିଳା ଚାଷୀ ମାନଂକ ର ଆତ୍ମହତ୍ୟା ହାର କାହିଁକି କମ ଏହା ମଧ୍ୟ ଅନୁଶୀଳନ ସାପେକ୍ଷ। ଘରର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଚାଷ ବାହାରୁ ଥିବା ମହିଳା ଟିକୁ ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ପରି recognition ମିଳେ ନାହିଁ।ଘରେ ହେଉ ବା ଚାଷ ଜମିରେ ସମାଜ କେବେ ମହିଳା ଶ୍ରମ କୁ ସାମାଜିକ ମାନ୍ୟତା ଦେବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣ ପାଇଁ ଘର ଚଳାଉଥିବା ଓ ଦେଶର ଅର୍ଥନୈତିକ ଉନ୍ନତିରେ ନିଜ ଅବଦାନ ଦେଉଥିବା ମହିଳା ଚାଷୀ ମାନେ ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପରିଚୟ ପାଇବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି। ଖାଲି ଚାଷ ଭାଇ ନୁହେଁ ଚାଷୀ ନାନୀ ମାନଂକ ର ଶ୍ରମ କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଚାଷ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗଗତ ଭେଦଭାବ ଦୂର କରିଲେ ଚାଷ ଆଉ ଚାଷୀ ର ଉନ୍ନତି ହୋଇ ପାରିବ।ରାଜବାଳା

ଦୀପାବଳୀ : ଏକ ଅନୁଚିନ୍ତା
 1 April 2019  
Art

କାଲି ବାଣ ଫୁଟେଇ ଖୁସି ମନେଇ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କୁ ପଦେ..👇ଆପଣ ମାନେ ବାଣ ଗୁଡିକ ନିଜ ଘର ଭିତରେ ବା ଶୋଇବା ଘରେ ଫୁଟେଇ ଥିଲେ ନା ଘର ବାହାରେ। ଉତ୍ତର ନିଶ୍ଚୟ ଘର ବାହାରେ ହିଁ। ତାହେଲେ ଆପଣ ଘର ବାହାରେ କାହିଁକି ବାଣ ଫୁଟେଇଲେ ଘର ଭିତରେ କାହିଁକି ନୁହେଁ। ସମ୍ଭାବିତ କାରଣ ଗୁଡିକ ହେଲା-1. ଘର ଅପରିଷ୍କାର ହେବ2.ବାରୁଦ ଓ ବିଷାକ୍ତ ଧୁଆଁ ରେ ଭରିଯିବ3. ନିଆଁ ଲାଗିବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି4. କାନ ଅତଡା ଶବ୍ଦ ର ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭାବନା ଅଛିତାହେଲେ ଏହି ସବୁ କାରଣ ଗୁଡିକ ର କଣ ଘର ବାହାରେ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁକି। ରାସ୍ତା ଘାଟ ଅପରିଷ୍କାର, ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ରେ ବିଷାକ୍ତ ଧୁଆଁ, ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ଘରେ ନିଆଁ ଲାଗିବାର ସମ୍ଭାବନା, କୁକୁର ଓ ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅକଥନୀୟ ଆଲୁଅ ଓ ଶାବ୍ଦିକ ଅତ୍ୟାଚାର।ତା ସହ ହୃଦ ରୋଗୀ , ଶିଶୁ ଓ ଗର୍ଭବତୀ ମାନଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା। ଏ ସବୁ କୁ ଆଖି ବୁଜି ଦେବା କିପରି ସ୍ପୃହଣୀୟ। ଭାବି ଦେଖନ୍ତୁ,ଆମ ଘର କଣ ସୀମାବଦ୍ଧ କେବଳ ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ ? ମୁଣ୍ଡ ଉପର ଆକାଶ, ପାଦ ତଳର ମାଟି, ଚାରିପାଖର ଗଛ ଲତା, ପଶୁ ପକ୍ଷୀ, ହ୍ରଦ ସମୁଦ୍ର ଓ ବାୟୁମଣ୍ଡଳ କଣ ଆମ ଘର ନୁହେଁ। ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ ସାରା ବିଶ୍ୱ ଗୋଟିଏ ରଜ୍ଜୁ ରେ ବନ୍ଧା । ଜଣକର ବା ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନ ର କ୍ରିୟା ର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଅନ୍ୟକୁ ଅନ୍ୟ  ସ୍ଥାନକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ କରେ।  ପିଲାବେଳେ ବିଲେଇ ଲାଞ୍ଜ ଟାଣି , ଏଣ୍ଡୁଅ କୁ ଟେକା ମାରି,ପ୍ରଜାପତି ର ଡେଣା ଛିଡେଇ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଖୁସି ହେଉଥିଲୁ। ତେବେ ଏବେ କଣ ସେହି ସବୁ ଆମ ଖୁସିର ପରିଧି ଭିତରେ ଆସେକି? ନାହିଁ। ତାହେଲେ, ନିଜ ଘର , ପରିବେଶ ନଷ୍ଟ କରି ପଶୁପକ୍ଷୀ ଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇ କରାଯାଉଥିବା କାମ କିପରି ଖୁସିର ପଦବାଚ୍ୟ। ଏହା ଥରେ ଭାବି ଦେଖନ୍ତୁ ତ...🤔(ଆଜି କ୍ଳାସ ରେ ପିଲାଙ୍କୁ ବୁଝେଇଲା ବେଳର କେତୋଟି ବାକ୍ୟ ଯାହା କେବଳ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ ଦୀପାବଳୀ କୁ ବାଣାବଳୀ ରେ ପରିଣତ କରି ଦେଇଥିବା ସବୁ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କୁ)ରାଜବାଳା

ଅନୁଭୂତିରୁ ପଦେ

ଗତକାଲି ର ତାରିଣୀ, ସିନ୍ଦୁର ଅଳତା ଗୁଜବ କୁ ଭିତ୍ତି କରି ମୋର ନିଜର ଅନୁଭୂତି ରୁ କିଛି...ମୋ ବିବାହ ପରେ ପରେ ମୁଁ ଚାକିରୀ ପାଇ ଥିଲି। କଲେଜ join କରିବାର କିଛି ମାସ ପରେ ଦିନେ ମୁଁ କୌଣସି କାମ ପାଇଁ ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାପକ ଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲି। କିଛି ସମୟର ର କଥାବାର୍ତା ପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, "କିଛି ଖରାପ ଭାବିବେନି ଆପଣ ବିବାହିତ କି ଅବିବାହିତ ମୁଁ ଜାଣିବି କିପରି।" ମୁଁ ବେଶ ଭଲରେ ବୁଝିଗଲି ସେ କାହାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଏହି କଥା କହୁଥିଲେ। ଯେହେତୁ ମୁଁ କୋୖଣସି ବୈବାହିକ ସଂକେତ ବ୍ୟବହାର କରେ ନାହିଁ, କଲେଜ ରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ନିର୍ବିଶେଷରେ ଅନେକ ଭୃକୁଂଚ ର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲି। ତାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ସେଇ ସବୁ ମାନସିକତାର କେବଳ ଏକ ପ୍ରତିଫଳନ। ଯଥେଷ୍ଟ ନମ୍ରତା ରକ୍ଷା କରି ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି, ସାର ପ୍ରଥମ କଥା ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର marital status ଜାଣିବାରେ ଆଗ୍ରହ କାହିଁକି। ତାହା ଜାଣିଲେ ଆପଣଙ୍କର କିଛି ଦରକାର ରେ ଆସିବକି। ତଥାପି ଯଦି ନିହାତି ଭାବେ ଆପଣ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ମୋର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନ ବିଷୟରେ ମୋର ସମ୍ପର୍କୀୟ ମାନଙ୍କୁ ବା ସାଙ୍ଗ ସାଥି ବା ମୋ dpt ର କର୍ମଚାରୀ ଙ୍କୁ ପଚାରି ପାରିବେ। ନହେଲେ official ରେକର୍ଡ ବି ଯାଂଚ କରିପାରିବେ। ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ମୋତେ ସିଧା ପଚାରି ପାରିବେ। ଏଥିରେ ଅସୁବିଧା କଣ ଅଛି। ଦ୍ଵିତୀୟ କଥା ଏହା କି ଆପଣ ପୁରୁଷ କର୍ମଚାରୀ ଙ୍କର marital status ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ରେ କୌଣସି ସଂକେତ ଖୋଜନ୍ତି କି। କେବେ ସେମାନଙ୍କର marital status ଜାଣିବାକୁ ଇଛା କରିଛନ୍ତି କି। ଶେଷ କଥା ଟି ଏୟା କି ମୁଁ କିପରି ଜାଣିବି ଆପଣ ବିବାହିତ କି ନୁହେଁ।ମୋ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ଇତସ୍ତତଃ ହୋଇ କହିଲେ , "ନାହିଁ ଯେ ଆମ ପାଇଁ କିଛି ସେମିତି ନାହିଁ ତ। ହେଲେ ଆଉ ଗୋଟେ କଥା ଯେ ସିନ୍ଦୁର ଶଙ୍ଖା ପିନ୍ଧିଲେ ଆପଣ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବେ। ଆଜିକାଲି ର କଥା ତ ଜାଣନ୍ତି। " ମୁଁ କହିଲି, " ସିନ୍ଦୁର ଶଙ୍ଖା ପିନ୍ଧି ଯଦି ସୁରକ୍ଷା ମିଳେ ମୁ ସେ ସୁରକ୍ଷା ଚାହେଁନା। ତାହେଲେ ଆପଣ କହୁଛନ୍ତି ଯିଏ ସିନ୍ଦୁର ପିନ୍ଦେନି ସେ avaliable ବୋଲି ଜଣାଯିବ ଏବଂ କେହି ବି ତା ସହ ବିନା ଦ୍ଵିଧା ରେ କିଛି ବି କରିପାରେ, ଯେମିତି ଏହା ଏକ ସାମାଜିକ ଅନୁମତି। ତେହେଲେ ତ ସ୍ୱାମୀହିନ ମାନେ ଓ ଅବିବାହିତା ମାନେ ଅସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା କୁ ଆପଣ ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ କରୁଛନ୍ତି। ତା ସହ ସୁରକ୍ଷା ଆଳରେ ବାଲ୍ୟବିବାହ କୁ ମଧ୍ୟ ପରୋକ୍ଷ ରେ ପ୍ରଶୟ ଦେଉଛନ୍ତି। ଜଣେ ମହିଳା ନିଜକୁ ଜଣେ ପୁରୁଷ ର ପତ୍ନୀ ବୋଲି  ସମାଜରେ ପ୍ରମାଣ ଦେଇ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ସୁରକ୍ଷା ଭିକ୍ଷା କରିବ, କି ଅସମ୍ଭବ ବ୍ୟବସ୍ଥା । ଏହି  ବ୍ୟବସ୍ଥାଟି କୁ ମୋ ପାଇଁ ମୋ ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢି ପାଇଁ ମୁଁ ଅସ୍ବୀକାର କରୁଛି। ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମ୍ପର୍କରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଥିବା ନାରୀ ହିସାବରେ ନୁହେଁ ଜଣେ ମଣିଷ ହିସାବରେ ମୋତେ ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ମୋର ମୌଳିକ ଅଧିକାର। ତା ସହ ବୈବାହିକ ସଂକେତ ପିନ୍ଧିବକି ନାହିଁ ଏହା ଜଣେ ନାରୀ ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନିଷ୍ପତ୍ତି, କୌଣସି  ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କଥା ନୁହେଁ।"ମୋର କଥା ଶୁଣି ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ହତବକ ହୋଇଗଲେ। ହୁଏତ ବିବାହ ଓ ବୈବାହିକ ସଂକେତ ଭଳି ଏକ ଅତି ନାରୀ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ବିଷୟରେ ଏକ ମହିଳା ଠୁ ଏଭଳି ଉତ୍ତର କେବେ ଆଶା କରିନଥିଲେ। ଜାଣେନା ସେ କେତେ ବୁଝିପାରିଲେ କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ ଠାରୁ କେବେ ବି ମୋତେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରଶ୍ନ କରିନାହାନ୍ତି।ରାଜବାଳା

ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ବିଷୟରେ ଜାଣନ୍ତୁ

ସରକାର ଓ ଅନ୍ୟ ବେସରକାରୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପ୍ରୟାସ କରାଯାଉଥିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଆଜିବି ଭାରତରେ କେବଳ ଶତକଡ଼ା 11.4 ମହିଳା ରତୁଶ୍ରାବ ସମୟରେ ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହୁଅନ୍ତି। ଏହାର ପ୍ରଥମ କାରଣ ଗରିବୀ, ଦୁତୀୟ କାରଣ ଟି ଅଶିକ୍ଷା ଏବଂ ତୃତୀୟ ଟି ରତୁଶ୍ରାବକୁ ନେଇ ସମାଜରେ ଥିବା ଏକ ଅସହଜ ଭାବନା। ଆଉ ଏକ ପ୍ରଧାନ କାରଣ ହେଉଛି ଗାଁ ରେ ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ଏତେ ସହଜରେ ଉପଲବ୍ଧ ନୁହେଁ।ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ମହଙ୍ଗା ସହ ପରିବଶ ପାଇଁ କ୍ଷତିକାରକ ମଧ୍ୟ। କାରଣ ଏହା ଏତେ ସହଜରେ ମାଟିରେ ମିଶେନାହିଁ। ତା ସହ ଏହା କୁ କେବଳ ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରି ହୁଏ। ତେଣୁ ଆଜି ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ମାସିକ ଧର୍ମ ପାଇଁ ଏକ ପରିବେଶ ଉପଯୋଗୀ, ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଶସ୍ତା, ବାରମ୍ବାର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରୁଥିବା ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ର ବିକଳ୍ପ ଉପରେ ଚର୍ଚା କରିବା। ହଁ ତାହା ହେଉଛି menstrual cup। ଏହା ସମସ୍ତ ମହିଳା ବିଶେଷ କରି କର୍ମଜୀବୀ ମହିଳା ମାନଙ୍କ ର ଋତୁଶ୍ରାବ ରେ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ଏକ ବହୁତ ସହଜ ଓ ଆରାମଦାୟକ ବିକଳ୍ପ। ଯେହେତୁ ଏହା ବାରମ୍ବାର ବ୍ୟବହାର କରିହୁଏ, କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଏକ ରୁ ଅଧିକ menstrual କପ ନେବା ଦରକାର ପଡେ ନାହିଁ। ଏହା କୁ ଯୋନି ଦ୍ୱାର ରେ ଭର୍ତି କରାଯାଏ ଏବଂ ଏହି କପ ମଧ୍ୟରେ ଋତୁଶ୍ରାବ ର ରକ୍ତ ସଂଗ୍ରହ ହୋଇ ରହେ। ଯାହାକୁ ବାହାର କରି ସଂଗୃହିତ ରକ୍ତ କୁ ବାହାରେ ଫୋପାଡି କପ ଟିକୁ ଧୋଇ ପୁଣି ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରି ହୁଏ। ଏହା ଯୋନି ଦ୍ୱାର ରେ ଭଲଭାବରେ ରେ ଫିଟ ହୋଇ ଯାଉଥିବାରୁ ରକ୍ତ ନିର୍ଗତ ହୋଇ ପୋଷାକ ରେ ଦାଗ କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ରହେ ନାହିଁ। ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ଭଳି ଏଥିରେ କୌଣସି କେମିକାଲ ବା ତୁଳା ବ୍ୟବହାର ହୁଏ ନାହିଁ।ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ଇକୋ ଫ୍ରେଣ୍ଡଲି କପକୁ dispose କରିବା ସୁବିଧା ଜନକ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ କୌଣସି ଯୋନି ଜନୀତ ସଂକ୍ରମଣ ରୁ ରକ୍ଷା ମିଳିଥାଏ।ଗୋଟିଏ menstrual କପ କୁ ପାଖାପାଖି 1 ବର୍ଷ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରେ।ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ଏହା କିପରି କାମ କରେ। menstrual କପ ଦେଖିବାକୁ ଏକ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ପରି ଯାହା ସିଲିକନ ବା ଲାଟେକ୍ସ ରେ ତିଆରି ହୋଇଥାଏ। ଏବଂ ଏହା ରତୁଶ୍ରାବ ର ତରଳ କୁ ପ୍ୟାଡ଼ ଭଳି ଶୋଷିବା ବଦଳରେ ତାହାକୁ ଜମା କରି ରଖେ। କପ ରେ ଜମା ସେହି ତରଳକୁ ଯେବେ ଇଛା କପ ଟି ବାହାର କରି ବଶିଙ୍ଗ ବସିନ ରେ ଫୋପାଡି ହୁଏ।ଏହି କପ ଥରକେ 12-15 ଘଣ୍ଟା ଯାଏଁ ବ୍ୟବହାର କରି ହୁଏ।ରତୁଶ୍ରାବ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସଂଗେ ସଂଗେ ଚିତ୍ର no 2 ରେ ଦିଆ ଯାଇଥିବା ଭଳି ଏହି କପ ଟିକୁ ମୋଡି ନିଜ ଯୋନୀ ଦ୍ଵାର ରେ ଭର୍ତି କରି ବାକୁ ପଡିଥାଏ। ଭର୍ତି ହେଲା ପରେ ଏହା ଖୋଲି ଯାଇ ନିଜ ପୂର୍ବ ରୂପକୁ ଆସିଯାଏ ଓ ଯୋନୀ କାନ୍ଥ ରେ ଭଲରେ ଲାଖିଯାଏ। ରତୁଶ୍ରାବ ର ତରଳ ସହଜରେ ବହି ଆସି ଏହି କପ ରେ ଜମା ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଭଳି ଯେବେ ବି ବାହାର କରିବା ଦରକାର ପଡେ ଏହାର ତଳ ଅଂଶ ଟିକୁ ଧରି ଟାଣିଆଣି ଆଣିଲେ ଏହା ସହଜରେ ବାହାରି ଯାଏ। ଏହାକୁ ଧୋଇ ପୁଣି ଥରେ ଉପର ବର୍ଣ୍ଣିତ ଉପାୟରେ ପିନ୍ଧିବାକୁ ହୋଇଥାଏ। ମାସିକ ଋତୁଶ୍ରାବ ସରିଲା ପରେ ଏହି କପ ଟିକୁ 5 ମିନିଟ ଗରମପାଣି ରେ ଫୁଟେଇ sterilize କରି ପୁଣି ଆଗାମୀ ମାସ ରେ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ରଖାଯାଇପାରେ। ବଜାର ରେ ଆଜି କାଲି ଦୁଇପ୍ରକାର ର menstrual କପ ମିଳୁଛି। ଗୋଟିଏ ଯାହା ବାରମ୍ବାର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରେ ଅନ୍ୟଟି କେବଳ ଗୋଟିଏ ମାସ ପାଇଁ ।ଏହି informtion ଟିକୁ ପଢନ୍ତୁ, share କରନ୍ତୁ, ବୁଝନ୍ତୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟକୁ ବୁଝାନ୍ତୁ।Have a happy healthy and eco friendly periods#happy to bleedOdia translation of a  post written by Malti Haldarରାଜବାଳା

ଧର୍ମର ସୃଷ୍ଟି

ସମାଜର ଅନ୍ୟ ସବୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରି ଧର୍ମ ଏକ ଅନୁଷ୍ଠାନ। ଏହା ଆପେ ଆପେ ତିଆରି ହୋଇନାହିଁ । ମଣିଷ ଧର୍ମ କୁ ତିଆରି କରିଛି। ଧର୍ମ ମଣିଷ କୁ ତିଆରି କରି ନାହିଁ।  ଅତି ଚତୁରତାର ର ସହ ଗରିବ ମଣିଷ ମନକୁ  ଅର୍ଥନୈତିକ ଶୋଷଣ ବୁଝିବାକୁ ଦିଗ ଭଷ୍ଟ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଧର୍ମ ର ଧାରଣା ତିଆରି କରାଯାଇଛି। ଧର୍ମ କୁ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ ପ୍ରଥମେ ଏହା କେଉଁ ସାମାଜିକ ଲକ୍ଷ୍ୟ  ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଛି ଏହା ବୁଝିବାକୁ ହେବ। ଧର୍ମ ହେଉଛି ନିଷ୍ପେସିତ ର ଦୀର୍ଘଶ୍ବାସ ର ପ୍ରତୀକ। ଧର୍ମବାଣୀ ର ଉଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଗରିବ ମଣିଷ ମନରେ ଏକ ମାୟାଜାଲ ସୃଷ୍ଟି କରି ମଣିଷ କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବା। ଯାହା ଫଳରେ ଅର୍ଥନୈତିକ ଶୋଷଣ ରେ ଜର୍ଜରିତ ହେଉଥିବା ମଣିଷ ଟି ଶୋଷଣ ର କାରଣ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ନକରି ଏହାକୁ ନିଜ କର୍ମଫଳ ବୋଲି ବିଚାର କରିବ। ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ରେ କୁହାଯାଇଛି ଏ ଜୀବନ ରେ ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶୋଷଣ ସହିଯାଅ ଆର ଜନ୍ମ ରେ ସୁଖରେ ରହିବ। ଧର୍ମବାଣୀ ମଣିଷ ମନରେ ମିଥ୍ୟା ଆଶାର ସଞ୍ଚାର କରିଥାଏ। ସବୁଦିନ ପାଇଁ ମଣିଷ ବାସ୍ତବ ପରିସ୍ଥିତି କୁ ଭୁଲି ମାୟା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପଛ ରେ ଗୋଡ଼ାଏ ।ମଣିଷ ର ଦୁଃଖ ରେ ଧର୍ମ ବାଣୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଯୋଗାଏ ତେଣୁ ଏହା ଏକ ଅଫିମ ପରି ଯାହା ରୋଗର ନିରାକରଣ କରେ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ କଷ୍ଟ କୁ ସାମୟିକ ଲାଘବ କରିଥାଏ।   ଏହା ଏପରି ଏକ ମତାଦେଶ ଯାହା ସାମାଜିକ ଅର୍ଥନୈତିକ ବାସ୍ଥବତା କୁ ସ୍ବୀକାର ନକରିବା ପାଇଁ ପ୍ରବର୍ତଏଇବା ସହ ନିଚ୍ଛକ ସତ୍ୟ ସମାଜ ଉପରେ ପର୍ଦା ଘୋଡେ଼ଇ ଦିଏ। ମଣିଷ ଯେତେ ଯେତେ ଧର୍ମ ଉପରେ ଭରସା କରେ ସେତେ ସେତେ ନିଜ ଉପରୁ ଭରସା ହରାଏ। ସେ ନିଜର ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସମ୍ପର୍କରେ କାଳ୍ପନିକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରତିବାଦ ବା ଗୁହାରି ଜଣାଏ, ଯାହା ଏକ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରତିବାଦ କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ୱାସ ଉପରେ ଆଧାରିତ। ମଣିଷ ଯେତେ ଦିନ ଯାଏଁ ନିଜର ସାମର୍ଥ୍ୟ କୁ ଚିନ୍ହି ନିଜ ଉପରେ ପୂର୍ଣ ଆସ୍ଥା ସ୍ଥାପନ କରି ନାହିଁ,ସେତେ ଦିନ ଯାଏଁ ସେ ଧର୍ମ କୁ ଆତ୍ମଚେତନା ଭାବେ ବିଚାର କରିଚାଲିଥିବ। ଅର୍ଥନୈତିକ ଓ ସାମାଜିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ  ସହ ଧର୍ମ ରେ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିବ। ମନୁଷ ଧର୍ମ କୁ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କଲା ଅଥଚ ନିଜର ସୃଷ୍ଟି ପାଖରେ ସ୍ରଷ୍ଟା ମଥାନତ କଲା। ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ଧର୍ମ ର ବୈଚତ୍ରତା ।*ମାର୍କ୍ସ ଙ୍କ ବିଚାରରେ ଧର୍ମ*ଜନାର୍ଦନ ପତି ଙ୍କ ଲିଖିତ "କାର୍ଲମାର୍କ୍ସ" ପୁସ୍ତକ ର ଅନୁକରଣ ରୁ........Rajabala

ମାନବର ବିବର୍ତ୍ତନ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଶ୍ରମର ଭୂମିକା

*ମାନଵ ର ବିବର୍ତନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ରେ ଶ୍ରମ ର ଭୂମିକା*ମାନଵ ର ବିବର୍ତନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ରେ ଶ୍ରମ ର ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ଭୂମିକା ରହିଛି। ଏଂଗେଲ ଙ୍କ ମତରେ ଶ୍ରମ ହିଁ ସକଳ ସମ୍ପଦ ଉତ୍ସ। ଡାରଉଇନ ଙ୍କ ମତରେ କିଛି ଗଛ ଚଢା ମାଙ୍କଡ଼ ରୁ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ମଣିଷ ସମାଜ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା । ପଲେ ମାଙ୍କଡ ଓ ମଣିଷ ସମାଜ ଭିତରେ ଥିବା ମୁଖ୍ୟ ଚାରିତ୍ରିକ ପ୍ରଭେଦ ହେଲା ଶ୍ରମ। ମାଙ୍କଡ ଟି ର ଶ୍ରମ ପ୍ରକୃତି ରୁ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ ରେ ସୀମିତ ଥିଲା ବେଳେ ମଣିଷ ପ୍ରକୃତି କୁ ମଣ କରି ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ କରି ଚାଲିଛି। ଗଛ ଚଢିବାରେ ହାତ  ଓ ଗୋଡ଼  ର କାମ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ଥାଏ l  ଗୋଡ଼ କେବଳ ଚଳତ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ  କରୁ  ଥିବା ବେଳେ,  ହାତ  ସାହାଯ୍ୟ ରେ ଅନେକ  କାମ  କରିହୁଏ l  ତେଣୁ  ହାତ ର କାର୍ଯ୍ୟ  କରିବା  ର ଦକ୍ଷତା  ବୃଦ୍ଧି ସହ ଶ୍ରମ ର ବୃଦ୍ଧି  ଘଟିଥିଲା  ଯାହା ମଣିଷର ବିବର୍ତ୍ତନ ରେ ଏକ ପ୍ରଧାନ  ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା l  ପ୍ରଥମେ ହାତର କାର୍ଯ୍ୟ ଗଛ ଚଢ଼ିବା ଓ ଫଳମୂଳ ସଂଗ୍ରହ କରିବାରେ ସୀମିତ ଥିଲା, ତାପରେ ଧିରେ ଧୀରେ ବିକଶିତ ହୋଇ ହାତ ହତିଆର ତିଆରି, ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା, ଚିତ୍ରକଳା ଇତ୍ୟାଦି ରେ ମଧ୍ୟ ପାରଙ୍ଗମ ଲାଭ କଲା।  ହାତ ର କାର୍ଯ୍ୟ ଦକ୍ଷତା ବୃଦ୍ଧି ଆଦି ମାନଵ କୁ ଚାରି ପାଦରୁ ଦୁଇ ପାଦରେ ସିଧା ଛିଡା ହେବାକୁ ଚାପ ପକେଇଲା। ହାତ ହତିଆର ନିର୍ମାଣ ଶିକାରୀ ପ୍ରବୃତ୍ତି ର ବିକାଶ କରାଇଲା । ନିରାମିଷ ରୁ ଆମିଷ ଖାଦ୍ୟଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ମସ୍ତିଷ୍କ ର ବିକାଶ ପାଇଁ ଉପାଦାନ ମିଳିଲା । ତେଣୁ ମସ୍ତିଷ୍କ ର ବିକାଶ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ହେବାର ଲାଗିଲା। ଆମିଷ ଭକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ନିଆଁ କୁ ଆୟତ୍ତ କରି କାମରେ ଲଗେଇବା ଓ ପ୍ରାଣୀ ଙ୍କୁ ପୋଷା ମନେଇବା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ହାତ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଶ୍ରମ ର ବିକାଶ ସଂଗେ ସଂଗେ ମାନଵ ସଭ୍ୟତାର ମଧ୍ୟ ବିକାଶ ଘଟିଲା ଓ ସେ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ନିଜର ପ୍ରଭୃତ୍ୱ ଜାରି କଲା। ପ୍ରକୃତି ର ନୂଆ ନୂଆ ଗୁଣ ଗୁଡିକୁ ସେ ନିରବଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ଆବିଷ୍କାର କରିବାରେ ଲାଗିଲା। ଶ୍ରମ ର ବିକାଶ ଯୋଗୁ ପରସ୍ପର ର ସହଯୋଗ ର ଫାଇଦା ଗୁଡିକ ଆବଶ୍ୟକ କରିଥିବା ଘଟଣା ଗୁଡିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବାରେ ଲାଗିଲା, ଫଳସ୍ୱରୂପ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ଗୋଷ୍ଠୀ, ସମାଜ ଓ ପରିବାର। ଗୋଷ୍ଠୀ ଭିତରେ ପରସ୍ପର ସହ ଭାବ ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ ର ଆବଶ୍ୟକତା କୁ ପୁରା କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱର ର ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିକାଶ ଘଟିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ବାକଯନ୍ତ୍ର ବିକଶିତ ହୋଇ  ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ଭାଷା। ହାତ,ବାକଯନ୍ତ୍ର ଓ ମସ୍ତିଷ୍କ ର ମିଳିତ ବିକାଶ ମଣିଷ ସଭ୍ୟତାକୁ ଉଚ୍ଚ ରୁ ଉଚ୍ଚତର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂର୍ତ୍ତି ଦିଗରେ ସହାୟକ ହେଲା। ଆଜି ମାନଵ ସଭ୍ୟତା ଯେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଛି ତାହା  ଅବିରତ ଶ୍ରମ ର ଅବଦାନ କେବଳ।#ଜନାର୍ଦନ ପତି ଙ୍କ *କାର୍ଲମ୍ୟାକ୍ସ ପୁସ୍ତକ*ର ଅନୁକରଣ ରେ..ରାଜବାଳା

ମୃତ୍ୟୁ କଣ???

*ମୃତ୍ୟୁ କଣ? ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆମର କଣ ହୁଏ? ଆମେ ମୃତ୍ୟୁ କୁ ଏତେ କାହିଁକି ଡ଼ରୁ? *ଯେଉଁ ସମୟରୁ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠ ରେ ଏକ କୋଷୀ ପ୍ରାଣୀ ରୂପରେ ଜୀବନ ର ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଛି, ସେହି ସମୟ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଜୀବ ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନିଜକୁ ବିପଦ ରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ସହ ଜୀବନ କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ଏକ ଅବିଭାଜ୍ୟ ଅଂଶ ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ସେହି ଜୀବ ଯାହା ଭିତରେ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ନ ଥିଲା ସେ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠ ରୁ ଲୋପ ପାଇ ଯାଇଛି। ବିକାଶ ର କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ପ୍ରବୃତ୍ତି ମଣିଷ ଯାଏଁ ପହିଁଚିଲା ପରେ ମଣିଷ ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏହା ଏକ ଭୟ ରୂପରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଯାଇଛି। ମୃତ୍ୟୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ ବା ବଡ଼ ଅସୁବିଧା ନୁହେଁ, ଏହା ଜୀବନ କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଦିଏ।  ଜୀବନ କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ର ଏକ ସିଂହ ଭାଗ ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରତି ଭୟ ରୂପରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥାଏ।  ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠ ରୁ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶେଷ ହୋଇଯିବାର ବିଚାର ଆମ ମନରେ ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ତାଳ ସୃଷ୍ଟି କରେ।  ଜୀବନ କୁ ବଞ୍ଚେଇବାର ଭୋକ ଓ ଜୀବନ କୁ ପାଇବାର ଲାଳସା ଆମ ର ପରିଣାମ ସଦୃଶ ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ ମଣିଷ ଆତ୍ମା ର ପରିକଳ୍ପନା କରିଥିଲା, ଯାହାର ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଅମର। ଆତ୍ମା ର ପରିକଳ୍ପନା କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ପାଇଁ ମଣିଷ ର ଆଉ ଏକ ଗୁଣ ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା, ଏହି ସେହି ଗୁଣ ଯାହା ମଣିଷ ବିବର୍ତନ ର କ୍ରମବିକାଶ ରେ ପାଇଥିଲା, ତାହା  ହେଲା ଚେତନା ଶକ୍ତି। ଆମେ ଆମ ହାତ, ଗୋଡ଼, ପେଟ, ନାକ, ଆଖି ଆଦି ନୁହଁନ୍ତି , କିନ୍ତୁ  ଏହି ସବୁ ଅଙ୍ଗ ଭିତରେ କିଛି ରହିଅଛି, ଏହି ଭଳି ବିଚାର ଆମକୁ ଚେତନା ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆସିଥାଏ।ଏହି କାରଣ ରୁ ପ୍ରାଚୀନ କାଳର  ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମାର ପରିକଳ୍ପନା ଆସିଥିଲା। ଆତ୍ମା ର ପରିକଳ୍ପନା ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭୂତ ପ୍ରେତ ର ପରିକଳ୍ପନା କୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲା ।   ଯେତେବେଳେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧର୍ମ ର ଆରମ୍ଭ ହେଲା , ଆତ୍ମା ର ପରିକଳ୍ପନା ଧର୍ମ ସାହାଯ୍ୟ ରେ ଆହୁରି ବଳିଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ଭାରତ ରେ ଆତ୍ମା ବିଷୟ ରେ ଯେଉଁ ବିଚାର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା ତାହା ଏହିକି ଯେ, ଆତ୍ମା ହେଉଛି ପରମାତ୍ମା ର ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ ଯାହା ଅଲଗା ଅଲଗା ଯୋନୀ ରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନିଏ ଏବଂ ଯେବେ ପୂଣ୍ୟ ର ଭାର ପାପ ଠାରୁ ଅଧିକ ହୋଇଯାଏ ସେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ପୁଣି ପରମାତ୍ମା ରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଏ।    ଆଧୁନିକ ଵିଜ୍ଞାନ ଆତ୍ମା ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଭୂତ ପ୍ରେତ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ, ସ୍ୱର୍ଗ, ନର୍କ ର ପରିକଳ୍ପନା କୁ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ। ଜୀବ ଵିଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ ଜୀବନ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ବା ଶକ୍ତି ନୁହେଁ, ଏହା କିଛି ଗୁଣ ସମୂହ ର ସାଧାରଣ ନାମ ଅଟେ, ଯେପରିକି  ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ଓ ପଚନ କ୍ଷମତା, ପ୍ରଜନନ, ବୃଦ୍ଧି, ବା  ପ୍ରତିକ୍ରିୟାଶୀଳତା ଇତ୍ୟାଦି। ଆଜି ଯାଏଁ ଆମେ ଯେତିକି ଜାଣିଚୁ, ଏହି ସବୁ ଗୁଣ ଜଟିଳ କାର୍ବନ ଅଣୁ ଗୁଡିକ ର ମିଶ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୁଏ, ଯାହାକୁ ଆମେ କୋଷ ବୋଲି କହୁ। ସବୁଠୁ ସରଳ କୋଷ ଭାବରେ ଆମେ ଯାହାକୁ ଜାଣୁ ସିଏ ହେଉଛି ଭାଇରସ। ନିଜର ସହଜାତ ପ୍ରବୃତ୍ତି  ଯୋଗୁ ଏହି ଭଳି କୋଷ ମାନେ ଯେତେବେଳେ ପରସ୍ପର ର ସମ୍ପର୍କରେ ଆସନ୍ତି ତେବେ ଏକ ବହୁକୋଷ ର ସଂଗଠନ ତିଆରି ହୁଏ, ଯାହାକୁ ଆମେ ଜୀବ କହୁ । ଯଦି କୌଣସି ଜୀବ ର କୋଷ ମାନେ ନିଜନିଜ ସହ ସମ୍ପର୍କରେ ରହିବାରେ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ଯିବ ଟି ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ, ଯେପରିକି କର୍କଟ। ଜୀବ ଶରୀର ର  କୋଷ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସଂଘତି ର ବିକାଶ ସହ ଜୀବନର ବିକାଶ ଘଟିଛି, ଯେପରିକି କୀଟ ପତଙ୍ଗ, ମାଛ, ସରୀସୃପ, ପକ୍ଷୀ, ସ୍ତନପାୟୀ ଓ ମଣିଷ। ବିକାଶ ର କ୍ରମରେ ସବୁ ସ୍ତର ରେ କିଛି ନୂଆ ଗୁଣ ବିକଶିତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ବିକାଶ ର ଧାରା ମନୁଷ୍ୟ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁ ଗୁଣ ବିକଶିତ ହେଲା ତାହା ହେଉଛି ବୋଧ ଶକ୍ତି(consciousness)। ଅତୀତ ରେ ପୃଥିବୀ ସାରା ସବୁ ମଣିଷ ଜାତି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ କି ଆତ୍ମା ହୃଦୟ ଭିତରେ ରହେ। 1964 ରେ ଡ଼ଃ ଜେମ୍ସ ହାର୍ଡ଼ି ନିଜର ଏକ ରୋଗୀ ର ଶରୀର ରେ ଏକ ସିଂପାଞ୍ଜି ର ହୃଦୟ ପ୍ରତିରୋପଣ କରିଥିଲେ।  1967 ରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ବର୍ଣ୍ଣଡ଼ ଏକ ରୋଗୀ ର ଶରୀର ରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ର ହୃଦୟ ପ୍ରତିରୋପଣ କରିଥିଲେ।  ଏହି ଘଟଣା ଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ମଣିଷ ର ହୃଦୟ ରେ ଥାଏ, ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ଟିକୁ ବଡ଼ ଧକ୍କା ଲାଗିଥିଲା। ଆମ ଶରୀର ରେ ପାଖାପାଖି 37 ଲକ୍ଷ କୋଟି କୋଷ ଅଛି। ସବୁ କୋଷ ଗୁଡିକ ରେ ଜୀବନ ରହିଛି ଏବଂ ମଣିଷ ଏହି ସବୁ କୋଷ ର ଏକ ସମାହାର। ମୃତ୍ୟୁ ର 24 ଘଣ୍ଟା ପରେ ତ୍ୱଚା ର କୋଷ ମରିଯାନ୍ତି , 48 ଘଂଟା ପରେ ହାଡ଼ ର କୋଷ ଏବଂ 3 ଦିନ ପରେ ଧମନୀ ର କୋଷ ମରିଥାନ୍ତି। ଏହି କାରଣ ରୁ ହିଁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅଙ୍ଗଦାନ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି। ବ୍ରେନ ଷ୍ଟୋକ ହେବାର 2-3 ମିନିଟ ଭିତରେ ମସ୍ତିଷ୍କ ର କୋଷ ମରିଯାନ୍ତି। ଅଲଜିମର ରୋଗ ରେ ମସ୍ତିଷ୍କ ର କୋଷ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କରି ମରିବାରେ ଲାଗନ୍ତି ଓ ପୁରା ମସ୍ତିଷ୍କ ଧିରେ ଧିରେ ମରିଯାଏ କେବଳ brain ଷ୍ଟେମ ହିଁ ବଂଚିଯାଏ। ଫଳରେ ଆମେ ବଞ୍ଚିଥାଉ କିନ୍ତୁ ଗଛ ଟିଏ ପରି। ତା ହେଲେ ମୃତ୍ୟୁ କଣ? ମଣିଷ ର ମୃତ୍ୟୁ ତାର brain ଷ୍ଟେମ ର ମୃତ୍ୟୁ ଅଟେ।  ମସ୍ତିଷ୍କ ର ଅନ୍ୟ ସବୁ ଅଂଶ ଶରୀର ର ଅନେକ କଥା କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ଯେପରିକି ବାକ ଶକ୍ତି, ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି, ଶୁଣିବା ଓ ଶୁଙ୍ଘିବା ଶକ୍ତି, ଚାଲିବା ଓ ଭାବିବା ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମତା ଓ ମନୋଭାବ ଇତ୍ୟାଦି। ବ୍ରେନ ର ସବୁଠାରୁ ତଳ ଅଂଶକୁ ବ୍ରେନ ଷ୍ଟେମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା ଶରୀର ର କେତେକକ ବିଶିଷ୍ଟ କାମ କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ ଯେପରି କି ହୃଦୟ ର ଗତି, ଶ୍ୱାସ ପ୍ରକ୍ରିୟା, ରକ୍ତ ଚାପ ଇତ୍ୟାଦି। ଯେତେବେଳେ ନିଶ୍ୱାସ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ ହୃତପିଣ୍ଡ ଧକ ଧକ କରିବା ବନ୍ଦ ହୋଇ ଯାଏ। ଫଳରେ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ ଓ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ କାମ କରିବା ବନ୍ଦ କରିଦିଏ । ଶ୍ୱାସ କ୍ରିୟା ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବା ବା ହୃଦୟ ର ଗତି ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବା ମୃତ୍ୟୁ ର କାରଣ ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ନୁହେଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ରୁ ମଣିଷ ପୁଣି ଥରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ବ୍ରେନ ଷ୍ଟେମ କାମ କରିବା ବନ୍ଦ କରିଦିଏ ତାହେଲେ ତାକୁ ପୁଣି ଥରେ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ। ଯଦି ବ୍ରେନ ଷ୍ଟେମ ମରିଯାଏ ତେବେ ଯଦି ଅନ୍ୟ ସବୁ ଅଙ୍ଗ ଜୀବିତ ଥାଏ ତେବେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ମୃତ ପଦ ବାଚ୍ୟ ।ଅତି ବେଶୀରେ ଆମେ ଅନ୍ୟ ଜୀବିତ ଅଙ୍ଗ  ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବିତ ବ୍ୟକ୍ତି କୁ ଦାନ କରିପାରିବୁ। alzhimers ରୋଗ ରେ ବ୍ରେନ ଷ୍ଟେମ କୁ ଛାଡି ମସ୍ତିଷ୍କ ର ଅନ୍ୟ ସବୁ କୋଷ ମରିଯାଏ।  ଯଦି ଆମେ କୌଣସି ରୋଗ କି ଦୁର୍ଘଟଣା ରେ ନ ମରୁ ତେବେ ବୃଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା ରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ?1962 ରେ ଲେଓନାର୍ଦ୍ ହେଫ୍ଲିକ ଗବେଷଣା କରି ମତ ଦେଇଥିଲେ କି ମଣିଷ ଶରୀର ର ଅଧିକାଂଶ  କୋଷ ଅତିବେସିରେ 40 ଥର ବିଭାଜିତ ହୋଇପାରେ। ଯାହାକୁ କି ହେଫ୍ଲିକ ଲିମିଟ ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ଯେତେବଳେ ଆମେ ଶିଶୁ ହୋଇଥାଉ, କୋଷ ଗୁଡିକ ର ବିଭାଜନ ହାର ବହୁତ ବେସି ଥାଏ କିନ୍ତୁ ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହ ତାହା କମି କମି ଯାଏ। କୋଷ ର ବିଭାଜନ ପାଇଁ ଦାୟୀ କୋଷ ନ୍ୟଷ୍ଟି ରେ ଥିବା  DNA ରେ ଥିବା telomere, ଯାହା 40 ରୁ ଅଧିକ ବିଭାଜିତ ହୋଇ ପାରେ ନାହିଁ। ଆମର ବୃଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ telomere ନିଜ ବିଭାଜନ ସୀମା ପାରି କରି ସାରି ଥାଏ। ତେଣୁ କୋଷ ବିଭାଜନ ହେବା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ, ଫଳତଃ ମରିଯାଉଥିବା କୋଷ ର ଭରପାୟୀ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ଧୀରେ ଧୀରେ ଶରୀର କ୍ଷୟ ହେବାରେ ଲାଗେ ତା ସହ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମଧ୍ୟ।ଫଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅବସମ୍ଭାବି ହୋଇପଡେ, ଠିକ ଏକ ପୁରୁଣା ମେସିନ ପରି।ମୃତ୍ୟୁ ର ପ୍ରକ୍ରିୟା ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ପରମାତ୍ମା ସ୍ଵର୍ଗ ନର୍କ ର ମିଥ୍ୟା କଳ୍ପନା ରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିପାରିବ। ସ୍ୱର୍ଗ ର ଲୋଭ  ଓ ନର୍କ ର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ମଣିଷ ନିଜେ ସୁଖ ଶାନ୍ତି ରେ ବଂଚିବା ସହ ସମାଜ ର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିଜର ଯୋଗଦାନ ଦେଇପାରିବ ।ରାଜବାଳା

ଅଦାମଙ୍କର ସେଓ

ପିଲାଙ୍କୁ ଯେବେ respiratory system ପଢାଏ। ଶବ୍ଦଟେ ଆସେ, adam's apple। ଏହି ଶବ୍ଦ ଟି larynx ବା ବାକ ପେଟିକାର ଗଳାର ସାମ୍ନାରେ ବାହାରୁ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅଂଶଟି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ଯାହା ପୁରୁଷମାନଙ୍କରେ ବେଶ ଭଲରେ ଦେଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ମହିଳାମାନଙ୍କରେ ଏହା ଏତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ । ହେଲେ ଏହାକୁ ଆଦମଙ୍କ ଅପଲ ବୋଲି କୁହାଯାଏ କାହିଁକି। ପିଲାମାନଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯାଇ ବାଇବେଲରେ ବର୍ଣିତ ଆଦମ ଓ ଇଭଙ୍କ ଗପ କହିବାକୁ ପଡେ। ଇଡେନ ଗାର୍ଡେନର ସେ ନିଷିଦ୍ଧ ସେଓ ଗଛ ଯାହାର ଫଳ ଖାଇବାକୁ ଗଡ଼ ବାରମ୍ବାର କରି ବାରଣ କରିଥିଲେ । ସେଓ ଗଛ ବିଷୟରେ ଇଭଙ୍କ କୌତୁହଳି ମନର କୌତୁହଳକୁ ଆହୁରି ବେଶି ବଢ଼େଇଦେଇଥିଲା ସୈତାନ ସାପ । ଆଦମଙ୍କ ମନକୁ ବୁଝେଇ ସୁଝେଇ ସେଓଟି ତୋଳା ଯାଇଥିଲା। ଫାଳେ ଇଭ ଖାଇଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଭାଗର ସେଓ ଫାଳକ ଆଦମ ଗିଳିବା ପୂର୍ଵରୁ ତଂଟିରେ ଅଟକେଇ ଦେଇଥିଲେ ଗଡ଼। ମଝି ତଂଟିରେ ଅଟକି ଯାଇଥିଲା ସେଓ ଯାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷ ତଂଟିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏଇଥି ପାଇଁ ତାକୁ ଆଦମଙ୍କ ସେଓ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଆହୁରି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ଯେହେତୁ ନିଷିଦ୍ଧ ସେଓଟିକୁ  ଇଭ ପୁରା ଖାଇଦେଇଥିଲେ, ସେଓର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ହୋଇଗଲେ ପାପିନି,  ମିଥ୍ୟାବାଦୀନି ଏହି ପରି ଅନେକ ବଦଗୁଣର ଅଧିକାରୀ। ସେଓଟି ଗିଳି ନଥିବା ହେତୁ ଆଦାମ ନିଷ୍ପାପ ରହିଲେ। ଇଭଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ନାରୀ ମାନେ ସେହିସବୁ ବଦଗୁଣର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ଆଉ ଆଦମଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ପୁରୁଷମାନେ ହୋଇଛନ୍ତି ନିଷ୍ପାପ। ଗପ ସରୁ ସରୁ ଶୁଖିଯାଇଥାଏ ଝିଅମାନଙ୍କ ମୁହଁ। ଏବେ ଆସେ ଗପରେ ହେତୁବାଦର ସ୍ପର୍ଶଦେବାର ଦାୟିତ୍ୱ। ହେତୁବାଦର ପ୍ରଥମ ସର୍ତ୍ତ ହେଲା କୌତୁହଳ, ଜିଜ୍ଞାସା ଓ ପ୍ରଶ୍ନ। ଯାହା ଆସିଥିଲା କେବଳ ଇଭଙ୍କ ମନରେ । ଯାହାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ପୃଥିବୀରେ ମାନଵ ସଭ୍ୟତାର ସ୍ଥିତି ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି। ତେଣୁ ଆମେମାନେ ଇଭଙ୍କ ଠାରେ କୃତଜ୍ଞ ରହିବା ଉଚିତ।  ଆମେ ହେତୁବାଦର ପ୍ରଥମ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ତାଙ୍କ ମନରୁ ହିଁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ବୋଲି କହିପାରିବା। ସୃଷ୍ଟି ର ଆରମ୍ଭ ପାଇଁ ଦାୟୀ ଇଭ ପୁଣି କେମିତି ପାପୀନୀ ହୋଇପାରିବେ ଆଉ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ଝିଅମାନେ ।😊ପ୍ରକୃତରେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ବୟୋପ୍ରାପ୍ତି ପରେ ସେମାନଙ୍କ ବାକଯନ୍ତ୍ର ର ଆକାର ନାରୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ଼ ହୋଇଯାଏ। ଯାହା ଗଳାର ବାହାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ହେଉଛି Adam's Apple। ସବୁଠୁ ଜରୁରୀ କଥା ହେଉଛି, ଆମର ସୃଷ୍ଟି କୌଣସି ଆଦମ ବା ଇଭ ବା ମନୁ କି ଶ୍ରଦ୍ଧାଙ୍କ ଠାରୁ ହେଇନି। ଆମେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ବିବର୍ତନବାଦର ଫଳ କେବଳ। ଗପ ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ଏଇଟା ଭୁଲିଯିବା ଠିକନୁହେଁ। 😊ରାଜବାଳା...

ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେତୋଟି ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ଆଇନଗତ ଅଧିକାର

👩‍✈️👉ଦେୟମୁକ୍ତ ଆଇନ ସହାୟତାର ଅଧିକାର(Right to free aid):ଓକିଲର ବିନା ସହାୟତାରେ ବି ମହିଳାଟି ନିଜ ପାଇଁ ଆଇନଗତ ସହାୟତା ଦାବି କରିପାରିବ। ଆଇନ ସଂସ୍ଥାନ ମହିଳାଟି ପାଇଁ ଓକିଲ ଯୋଗାଡ଼ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି।👩‍✈️👉ଗୋପନୀୟତାର ଅଧିକାର(rights to privacy): ଯଥେଷ୍ଟ ଗୋପନୀୟତା ରକ୍ଷା କରି କେବଳ ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିଜର ବୟାନ ଦେବା ସହ ଜଣେ ମହିଳା କନେଷ୍ଟବଳ ବା ପୋଲିସ ଅଫିସର ସାମ୍ନାରେ ନିଜ ବୟାନ ରେକର୍ଡ କରିବାର ଅଧିକାର ବଳାତ୍କାର ପିଡ଼ିତାର ରହିଛି। ସେକ୍ସନ 164 ଅନୁସାରେ ପିଡ଼ିତାକୁ ତାର ଗୋପନୀୟତାର ଅଧିକାର ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ପୋଲିସକୁ ନିର୍ଦେଶ ରହିଛି।👩‍✈️👉 ଅପରାଧର ଅନେକ ସମୟ ଗଡିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଭିଯୋଗର ଅଧିକାର(Right to untimely registration): ଅପରାଧଟି ଘଟିବାର ଅନେକ ଦିନ ପରେ ମଧ୍ୟ ମହିଳାଟି ପୋଲିସଷ୍ଟେସନରେ ଅଭିଯୋଗ ଦେଇପାରିବ। କାରଣ ଆମ ସମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅନୁସାରେ ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜ ପ୍ରତି ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ସଂଗେ ସଂଗେ ସ୍ୱରଉତ୍ତଳନ କରିବା ମହିଳାଟିଏ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିନଥାଏ। ତେଣୁ ଯେକୌଣସି ମୁହୂର୍ତରେ ମଧ୍ୟ ମହିଳାଟିର ଅଭିଯୋଗପତ୍ର ରଖିବା ପାଇଁ ପୋଲିସମାନେ ବାଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି।  👩‍✈️ 👉ଆଭାସୀ ଅଭିଯୋଗର ଅଧିକାର (Right to virtual complaints): ଏହି ଅନୁସାରେ ଯଦି କୌଣସି ବିଶେଷ କାରଣରୁ ମହିଳାଟି ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ ଯିବାକୁ ଅକ୍ଷମ ହୁଅନ୍ତି ତେବେ ସେ ଏକ ଲିଖିତ ଅଭିଯୋଗ ପୋଲିସ କମିଶନରଙ୍କ ଠିକଣା/ ମେଲ ଆଇଡିରେ ରେଜିଷ୍ଟ୍ରେଡ଼ ପୋଷ୍ଟ ବା ଇ- ମେଲ ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ। ତାପରେ କମିଶନର ସେହି ଅଂଚଳର ପୋଲିସ ଅଫିସରଙ୍କୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ ଘଟଣାଟିର ଯାଞ୍ଚ କରି FIR ଦର୍ଜ କରିପାରିବେ। ପୋଲିସ ପିଡ଼ିତାଙ୍କ ବାସ ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ତାଙ୍କ ବିବରଣ ସଂଗ୍ରହ କରିପାରିବେ।👩‍✈️ 👉ଜିରୋ FIRର ଅଧିକାର(Right to Zero FIR): ସୁପ୍ରିମ କୋର୍ଟର ଜିରୋ FIR ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ବଳାତ୍କାର ପିଡ଼ିତା ଯେକୌଣସି ପୋଲିସଷ୍ଟେସନରେ ନିଜ ଅଭିଯୋଗ ଦାଖଲ କରିପାରିବ। ଏବଂ କୌଣସି ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ ଅପରାଧଟି ଘଟିଥିବା ଅଂଚଳଟି ତାର ପରିସରଭୁକ୍ତ ନୁହେଁ ବୋଲି କହି ଅଭିଯୋଗ ରଖିବାକୁ ମନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହାପରେ ଉକ୍ତ ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନର ବରିଷ୍ଠ ଅଧିକାରୀ ଘଟଣାଟି ଘଟିଥିବା ଅଞ୍ଚଳର ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନକୁ FIR ରେଜିଷ୍ଟ୍ରସନ କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି।👩‍✈️👉ଗିରଫ ନହେବାର ଅଧିକାର(Right to no arrest):ସୁପ୍ରିମ କୋର୍ଟର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, କୌଣସି ମହିଳାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପୂର୍ବରୁ ବା ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ ଗିରଫ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଏହା ରାତିର ସୁଯୋଗ ନେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଶ୍ରେଣୀୟ ପୋଲିସ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ମହିଳାଙ୍କ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ ରୋକିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ। ଏପରିକି କୌଣସି ମହିଳା ପୋଲିସର ଉପସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ରାତିରେ ଗିରଫଦାରୀ ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ସାଂଘାତିକ ଅପରାଧରେ ଗିରଫଦାରୀ ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲେ, କେବଳ ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ମତେ କରାଯାଇପାରେ।👩‍✈️👉 ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନକୁ  ପଚରାଉଚରା ପାଇଁ ତଲବ ନକରିବାର ଅଧିକାର(Right to not being called to the police station): ସେକ୍ସନ 160 ଅନୁସାରେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ପଚରାଉଚରା ପାଇଁ ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନକୁ ଡ଼କାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ପଚରାଉଚରା ପାଇଁ ମହିଳାଟି ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନରେ ଶାରୀରିକ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ପୋଲିସ କର୍ମଚାରି ମହିଳାଟିର ଘରେ ମହିଳା ପୋଲିସ ବା ମହିଳାଟିର ପରିବାରଲୋକ, ସମ୍ପର୍କୀୟ ବା ସାଙ୍ଗ ସାଥୀଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ମହିଳାଟିକୁ ପଚରାଉଚରା କରିପାରିବେ।👩‍✈️👉ପରିଚୟ ଗୋପନୀୟତା ର ଅଧିକାର(Right to confidentiality): କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ବଳାତ୍କାର ପିଡ଼ିତାର ପରିଚୟ ପ୍ରଘଟ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ସର୍ବସାଧାରଣରେ ପୋଲିସ ବା ଗଣମାଧ୍ୟମ ବା ଅନ୍ୟ କାହା ଦ୍ୱାରା ପିଡ଼ିତାର ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କରିବା ସେକ୍ସନ 228-A ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଦଣ୍ଡନୀୟ ଅପରାଧ। ବିଚାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମୟରେ  କୋର୍ଟରେ ପିଡ଼ିତାର ନାମ ବଦଳରେପିଡ଼ିତା ବୋଲି ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ନିର୍ଦେଶ ରହିଛି।👩‍✈️👉ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଗତ ଅବସ୍ଥା ବଦଳରେ ଅପରାଧ ସାବ୍ୟସ୍ତର ଅଧିକାର(Right towards crime and not a medical condition): ବଳାତ୍କାର ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ଏହା କୋୖଣସି ଡାକ୍ତର ଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷଣ କରାଯାଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। କେବଳ ସେକ୍ସନ 164A ଅନୁସାରେ ପିଡ଼ିତାର  ଡାକ୍ତରୀ ପରୀକ୍ଷା ପରେ ମିଳୁଥିବା ରିପୋର୍ଟ ବଳତ୍କାରର ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର ହୋଇପାରେ। ବଳତ୍କାର ଏକ ଅପରାଧ ,ଏକ ରୋଗ ନୁହେଁ ଯେ କେବଳ ଡାକ୍ତରୀ ପରୀକ୍ଷା ଦ୍ଵାରା ପ୍ରମାଣିତ ବା ଅପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଯିବ। ଡାକ୍ତର କେବଳ ସମ୍ପ୍ରତି ହୋଇଥିବା ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ ପ୍ରମାଣ ଅଛି କି ନାହିଁ ଏତିକି କହିପାରିବେ। ବଳତ୍କାର ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ତାହା ଡାକ୍ତର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ।👩‍✈️👉ଯୌନ ନିର୍ଯାତନା ମୁକ୍ତ ଜୀବନର ଅଧିକାର(Right to no sexual harassment): ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ପ୍ରତି ସରକାରୀ ବା ବେସରକାରୀ ସଂଗଠନରେ ଯୌନ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ସମ୍ବଂଦୀୟ ଘଟଣା ଗୁଡିକର ତର୍ଜମା ପାଇଁ ଏକ ଯୌନ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଅଭିଯୋଗ କମିଟି ତିଆରି କରିବା ସଂଗଠନର କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ସଂଗଠନର 50 ଭାଗ ସଦସ୍ୟ ମହିଳା ହେବା ସଂଗେ ସଂଗେ ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ଜଣେ ମହିଳା ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ତା ସହ women welfare ଗ୍ରୁପର ଜଣେ ମହିଳା ସଦସ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି କମିଟିରେ ରହିବା ବିଧେୟ।👆ନିଜର ଆଇନଗତ ଅଧିକାର ବିଷୟରେ ନିଜେ ସଚେତନ ହେବା ସହ, ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରସାର କରି ପ୍ରତି ମହିଳା ଓ ପୁରୁଷକୁ ସଚେତନ କରନ୍ତୁ।ରାଜବାଳା, HRO

ପୁଅମାନେ କାନ୍ଦନ୍ତି ନାହିଁ

"ଝିଅ ପିଲା ପରି କଣ କାନ୍ଦୁଛୁ,ପୁଅମାନେ କାନ୍ଦନ୍ତି ନାହିଁ.'. "ମର୍ଦ କୋ ଦର୍ଦ ନେହିଁ ହୋତା ହୈ"। ନରମହେବା, ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ହେବା, ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଲଜ୍ୟାଜନକ। କାରଣ ଏହା ପୁରୁଷତ୍ୱ ନୁହେଁ ନାରୀତ୍ବର ପରିଭାଷା।ଏହି ସବୁ ସାମାଜିକ ଧାରଣା ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷତିକାରକ। ଖାଲି ପୁରୁଷ ପାଇଁ ନୁହେଁ ପରିବାର ପାଇଁ ଓ ସମାଜ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ପୁରୁଷଟି ନିଜର ଦୁଃଖ ଅବସାଦକୁ ଲୁହରେ ବାହାର କରି ବା ଅନ୍ୟ କାହାସହ ବାଣ୍ଟି ହାଲୁକା ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ପୁରୁଷତନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଧାରିତ ପୁରୁଷତ୍ୱ ବୋଝରେ ଚାପି ହୋଇପଡୁଥିବା ପୁରୁଷଟି ନିଜ ଭିତରେ ଅବସାଦରେ କୁହୁଳି କୁହୁଳି ନିଶାର କବଳରେ ପଡେ। କେବେ କେବେ ସେ ସେହି ଅବସାଦକୁ କ୍ରୋଧ ରୁପରେ ପ୍ରକାଶ କରେ ଯାହାର ସହଜ ଟାର୍ଗେଟ ହୁଏ ନାରୀ। ଫଳରେ ପରିବାରରେ ଅଶାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। କ୍ରୋଧ କେବେକେବେ ସୀମାଟପି ଅପରାଧର ରୂପ ନିଏ। ସମାଜରେ ବିଶୃଙ୍ଖଳା ପାଇଁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଏକ କାରଣ। ଅତ୍ୟଧିକ ଅବସାଦଗ୍ରସ୍ତ ପୁରୁଷ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପଛାଏ ନାହିଁ ।ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରିବା, ଦୁଃଖ ବାଣ୍ଟିବା, ନରମ ପ୍ରେମମୟ ହୃଦୟର ଅଧିକାରୀ ହେବ,ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ମଣିଷ ହେବା,ଏହି ସବୁଗୁଣ ଲିଙ୍ଗଭୀତିକ ନୁହେଁ। ଏହା କେବଳ ମାନବୀୟ ଗୁଣ ଗୁଡିକ। ନିଜର ପୁଅକୁ ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଶିଖାନ୍ତୁ, ଏକ ସ୍ନେହପ୍ରେମ ଭରା ହୃଦୟର ଅଧିକାରୀ କରାନ୍ତୁ। ତଥାକଥିତ ପୁରୁଷତ୍ୱର ପରିଭାଷାରୁ ତାକୁ ଦୁରେଇ ରଖନ୍ତୁ। ଏହାହିଁ ହେବ ତାର, ସମାଜର ଓ ମଣିଷ ସଭ୍ୟତାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟତ ଦିଗରେ ଆପଣଙ୍କର ଅବଦାନ ।ରାଜବାଳା