Home
Quotes New

Audio

Forum

Read

Contest


Write

Write blog

Log In
CATEGORIES
ସ୍ବାଧୀନତା.... କେତେ ଅମୃତ?
 13 August 2022  
Art

ପାହୁଣ୍ତ ପରେ ପାହୁଣ୍ତ ପକାଇ ଆଗକୁ ବଢିଛି ଭାରତର ସ୍ବାଧୀନତାର ଅମୃତ ଇତିହାସ। ସପ୍ତଦଶକରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବ ଅତୀତ ଗୌରବୋଜ୍ୱଳ ଇତିହାସକୁ ନେଇ ଦେଶ ଏବେ ବିକାଶର ନବ ଦିଗନ୍ତର ଅନୁସନ୍ଧାନରେ ଧାବିତ। ଜ୍ଞାନ,ବିଜ୍ଞାନ ଓ ଔଦ୍ୟୋଗିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ ଉପଲବ୍ଧି ଏବେ ତାକୁ ବିଶ୍ବ ଦରବାରରେ ବିକଶିତ ରାଷ୍ଟ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ସମକକ୍ଷ କରିପାରିଛି। ଦଶନ୍ଧି ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଏକ ମ୍ଳାନ ପରିଚୟକୁ ନେଇ ସଂକୁଚିତ ମନେ କରୁଥିବା ରାଷ୍ଟ୍ର ଏବେ ନିଜର ପାରଦର୍ଶିତାକୁ ନେଇ ସମସାମୟିକ ବିକଶିତ ରାଷ୍ଟ୍ରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଈର୍ଷା, ଅସୂୟା, ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଓ ଭୟଭୀତ ଭ୍ରୁକୁଞ୍ଚନର କାରଣ ବନିଛି। ପରିବର୍ତ୍ତନର ବାତାବରଣ ବେଶ୍ ସକରାତ୍ମକ ଅଗ୍ରଗତି ଆଣିଦେଇଛି ଦେବଭୂମି ଭାରତ ପାଇଁ, ହେଲେ ଅନ୍ତଃକରଣର ଅବସୋସଟିଏ ଆପଣାଛାଏଁ ବାରିହୋଇପଡେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଭାରତୀୟତାର ମୂଳମନ୍ତ୍ରରେ ଆମର ଅଧୁନା ଉପଲବ୍ଧତାକୁ ତୁଳନା କରିବସୁ।ଆଜ ଆଜ ଆଜ ଆଦାନ ବୈଦିକ ଉଚ୍ଚାରଣ ଆଜି ମୁଖ୍ଯତଃ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ହୋଇ ଯାଇଥିବାବେଳେ ଆଚରଣରେ ବିଜ୍ଞତା କେବଳ ବାହୁଲ୍ଯ ମାତ୍ର। ଜାତି ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣ ଭାଷା ଆଦିର ବିଷମତା ସତ୍ବେ ଜାତୀୟତାର ଗୋଟିଏ ଆହ୍ବାନରେ ସମଗ୍ର ରାଷ୍ଟ୍ର ଦିନେ ଐକତ୍ବର ମହାମନ୍ତ୍ର ଗାନ କରୁଥିଲା, ହେଲେ ଏବେ ସଂକୁଚିତ ଚେତନାର ଦିଗବଳୟ, ସୀମିତ ସ୍ବାଧୀନତାର ଉପଲବ୍ଧି। Г ଆଜାର ଆଜୋପିଜ ଶୋକ -୍ ан ан ан ан ୍ ଗଜନ୍ତୁ ହଏ େ ଏ ତାହା Еଷଓ ଆଜ ଆଟା ଆକ୍ଟଙ୍କିକ୍ ଆଜାର ଆଜ ଆୟାର ଏଭେନ୍ arkiary ଆଜାରକୁ ଖୋଜ | ଳୀଳୀ, ତୁ ସଜାକ ଆଜ ଆଞ୍ଜିନ ଆଜ ଆଜ ଆଜ ଆଜ ଆଜ ଗଜକୁ ଘୋଡାନ୍ତୁ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରସୂ ଭାରତରେ ସ୍ବାଧୀନତାର ଅମୃତ ମହୋତ୍ସବର ଅବ୍ୟାବହତି ପୂର୍ବରୁ ଥରେ ଯଦି ଆମେ ସେହି ମହାମନୀଷି ସ୍ବାଧୀନଚେତା ସଂଗ୍ରାମୀ ମାନଙ୍କର ଅମୃତ ଆଶ୍ଳେଷରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୋଇପାରନ୍ତେ ତାହାହିଁ ବୋଧହୁଏ ସେହି ପୁନ୍ଯାତ୍ମାଙ୍କପ୍ରତି ସଫଳ ପୂର୍ଣ୍ଣାହୂତି ହୁଅନ୍ତା। ଏଜକ୍କକ ଏଜ ଅଜ .......

ନିବେଦନ ହେ! ମହାମହିମା ଦ୍ରୌପଦୀ, ଶପଥ ସମୟେ ତୁମ l

*ନିବେଦନ ହେ! ମହାମହିମା ଦ୍ରୌପଦୀ*.                                  ଶପଥ ସମୟେ ତୁମ                                                                   ବନ, ପାହାଡ଼,ନଦ, ନଦୀ ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା  ଜିଲ୍ଲା ମୟୁରଭଞ୍ଜ, ଯେଉଁ ମାଟିରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଛି ତୁମର, ଯେଉଁ ମାଟିରେ ତୁମ ପିଲାଦିନର ସଢ଼େଇ ଖେଳ ଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବାଲ୍ୟ ଶିକ୍ଷା କଟିଛି l  ଯେଉଁ ମାଟିରେ ପ୍ରଥମେ ମା ଗର୍ଭରୁ ଭୂମିଷ୍ଠ ହୋଇ ତୁମ କୁନି କୁନି ପାଦ ଥାପି ଚାଲିଥିଲ l ଆଉ ବୋଧୁଏ  ସେଇ ମାଟିରୁ ଚାଲି ଚାଲି ଅନେକ ଜିଲ୍ଲା,ରାଜ୍ୟ, ଦେଇ ଆଜି ଦିଲ୍ଲୀ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଭବନରେରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଛ l ବୋଧୁଏ ଦୁଃଖ, ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଗରିବୀ କ'ଣ ତୁମଠୁ ଅଧିକ କେହି ଜାଣି ନଥିବେ l ଜୀବନରେ ଅନେକ ଖାଲ, ଢିପ, ଖରା, ବର୍ଷା, ଶୀତ ଖାଇ ତୁମେ ଆଗକୁ ବଢିଛ l କିନ୍ତୁ ନିବେଦନ ହେ! ମହାମହିମା ଦ୍ରୌପଦୀ ତୁମ ଶପଥ ଦିନରେ ଆଜି l କେବେ ଭୁଲି ଯିବନି ତୁମ ଜିଲ୍ଲା କୁ ଆଜିବି ଅନେକ ସଭ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ ମାନେ ମୟୁରଭଞ୍ଜର ସରଳ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖି ଥଟ୍ଟା ପରିହାସ କରିଥାନ୍ତି l  ଆଉ କୁହନ୍ତି ଦେଖରେ ମୟୂରଭଂଜିଆ ଭାଲୁ ଙ୍କୁ l ଯାହା ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ ଜଣେ ମୟୂରଭଂଜିଆ ଙ୍କୁ l ଆଜିବି ତାର ସରଳ ପଣକୁ ଦେଖି ଅନେକ ତାକୁ ମୁଣ୍ଢା କହି ନିଜର ବଡ଼ିମା ଦେଖାଇ ଥାନ୍ତି l ଆଜିବି ପ୍ରତିଦିନ ଅନେକ ମୟୂରଭଂଜିଆ ଶୋଷଣର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି l ଆଜିବି ଅନେକ ପିଲା ଶିକ୍ଷାଠାରୁ ଦୁରେଇ ଯାଇ ପାଠ ପଢିବା ବୟସରେ ଦାଦନ ଖଟୁଛନ୍ତି, ତ ଅନେକ ପରିବାର ର ଆର୍ଥିକ ଅଭାବ କାରଣରୁ ଶିକ୍ଷାଠାରୁ ଦୁରେଇ ଯାଉଛନ୍ତି l ଆଜିବି ଓଳିଏ ଖାଇଲେ ଓଳିଏ ଉପବାସରେ ରହୁଛନ୍ତି ସେହି ମାଟିର ଲୋକ l ଅନେକ ଏବେବି ସରକାରୀ ସୁବିଧା ପାଇ ପାରୁ ନାହାନ୍ତି l ହେ! ମୟୁରଭଞ୍ଜର ଝିଅ ଦ୍ରୌପଦୀ ମୁର୍ମୁ ଆଜି ତୁମେ ଶପଥ ନେଉଛ ଦେଶର ସର୍ବତ୍ତମ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ପଦରେ ବିରାଜମାନ କରିବ l ତୁମେ ଆଜି ଦେଶର ପ୍ରଥମ ନାଗରିକ ହେବାକୁ ଯାଉଛ l ଆଜିଠୁ ତୁମ ହାତରେ ରହିବ ଅନେକ କ୍ଷମତା l  ଜଳ, ସ୍ଥଳ, ଆକାଶ ଆଜିଠୁ ତୁମେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବ l ମାତ୍ର ଶତ ଶହସ୍ର ନିବେଦନ ତୁମେ ଏମିତି ଜଣେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ହୁଅ ଯେମିତି ଆଉ ଆମକୁ  କେହି ମୟୂରଭଂଜିଆ ଭାଲୁ,ମୁଣ୍ଢା କହିବେନି l କେହି ଥଟ୍ଟା ପରିହାସ କରିବେନି l ତୁମେ ଏମିତି ସରକାରଙ୍କ ଯୋଜନା କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କର ଯେପରି ମୋ ମାଟିର ପିଲାମାନେ ଶିକ୍ଷା ଠାରୁ ଦୁରେଇ ନ ଯାଇ ଶିକ୍ଷା ର ନିକଟତର ହୁଅନ୍ତୁ l କାରଣ ଆଜିବି ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀର ପିଲା ଇଂରାଜୀ ଠିକ ଭାବରେ ପଢିପାରୁନାହାନ୍ତି କି ଓଡ଼ିଆ ଲେଖିପାରୁନାହାନ୍ତି l ଆଜିଠୁ ସିନା ତୁମେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଭବନରେ ରାଜକୀୟ ଚଳଣିରେ ଜୀବନ କାଟିବ l କିନ୍ତୁ ଭୁଲିଯିବନି ତୁମ ମାଟି ମୟୁରଭଞ୍ଜ କଥା l ଆଜିବି ଅନେକ ପରିବାର ଓଳିଏ ଖାଇଲେ ଓଳିଏ ଉପବାସରେ ରହୁନ୍ତି l କିଏ ପଖାଳଭାତ ଲୁଣ ଲଙ୍କା ଲଗେଇ ଖାଉଛି ତ କିଏ ରସୁଣ ପିଆଜ ଲଗେଇ ଖାଉଛି l ଆଜିଠୁ ତୁମେ ସିନା ଏନ ଏଚ ରାସ୍ତାରେ, ବିମାନରେ ବୁଲିବ କିନ୍ତୁ ଆଜିବି ରାସ୍ତା ନାହିଁ ଆମ ଅନେକ ଗାଁ କୁ l ନିବେଦନ ମୋର  ତୁମକୁ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି କାର୍ଯ୍ୟକାଳ ଭିତରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମୟୁରଭଞ୍ଜର  ସବୁ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଟିକେ ବୁଲିଯିବ l ଟିକେ ତୁମ ରାଜକିୟ କାର ରୁ ଅଲ୍ଳେଇ ସେଇ ପାଣି କାଦୁଅ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବ l ଟିକେ ସେଇ ଭଙ୍ଗା କୁଡ଼ିଆରେ ଥିବା ମାଟିର ମଣିଷକୁ ନିକଟରେ ଟିକେ ଦେଖିଆସିବ କିପରି ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି l ତୁମେ ସିନା ମାସିକ ପାଞ୍ଚଲକ୍ଷ ବେତନ ପାଇବ l କିନ୍ତୁ ଥରେ ପରଖି ଦେଖିବ ଅନେକ ଲୋକ ଅନେକ ଶିକ୍ଷିତ ଯୁବକ ଆଜିବି ମାସକୁ ପାଞ୍ଚହଜାର ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରି ପାରୁନାହାନ୍ତି l ପାଞ୍ଚହଜାର ଟଙ୍କା ପାଇଁ ଏ ଜିଲ୍ଲା ରୁ ସେ ଜିଲ୍ଲା କୁ ଏ ରାଜ୍ୟରୁ ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ଦାଦନ ଖଟିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି l ଆଉ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟଠୁ ଅଧିକ ସମୟ ସେତିକି ମୂଲ୍ୟରେ ଖଟୁଛନ୍ତି l ତୁମେ ସିନା ଆଜିଠୁ ଆଜୀବନ ମାଗଣା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସେବା ପାଇବ କିନ୍ତୁ ଥରେ ନିଶ୍ଚତ ଦେଖି ଆସିବ କିପରି ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସେବା  ପାଉଛନ୍ତି ସେଠିକାର ଲୋକମାନେ l ନା ସେଠି ଅଛି ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ମେସିନ ନା ସେମିତି ଡାକ୍ତର l କିଛି ଜରୁରୀ ଅସୁବିଧା ହେଲେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ପଠାଇ ଦେଉଛନ୍ତି ଏ ସି ବି ମେଡିକାଲ କୁ ଆଉ ଏଠାକୁ ଆସି ଅନେକ ଶୋଷଣର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି l ଆଜିବି ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଆଉ କୁ ପ୍ରଥା ପାଇଁ ଅନେକଙ୍କ ଜୀବନ ଯାଉଛି!  ଟିକେ ଚିନ୍ତାକରିବ ତା ବିଷୟରେ l ତୁମେ ସିନା  ଆଜିଠୁ  ସୁରକ୍ଷାର ବଳୟ ଭିତରେ ରହିବ କିନ୍ତୁ କାଇଁ ଆଜିବି ମନେହୁଏନାହିଁ ମୟୁରଭଞ୍ଜର ଲୋକ ସେତିକି ସୁରକ୍ଷିତ l ଆଜିଠୁ ତୁମେ ଅନେକ ସାଂସ୍କୃତିକ, ପାରମ୍ପରିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଯୋଗ ଦେବ ମାତ୍ର ଥରେ ନିଶ୍ଚୟ ପରଖି ଦେଖିବ ଆମ ସଂସ୍କୃତି, ପରମ୍ପରା ଆଜି କେତେ ପଛରେ ରହିଯାଇଛି l ଆଉ କେତେ ହଜିଛି ଆଉ ହଜିବାକୁ ବସିଛି l ଆଜିବି ମଧ୍ୟ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ପରିବାରର ଲୋକମାନେ ନାହିଁ ନଥିବା ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛନ୍ତି ନା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଛି ସରକାରୀ ସୁବିଧା ନା ଅଛି ନିଜସ୍ୱ ଅର୍ଥ l ଆଶା ବିଶ୍ୱାସ ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସଠିକ ଭାବରେ ପ୍ରଦାନ କରିବେ ଆଉ ଏ ମୟୂରଭଂଜିଆ ର ନିବେଦନ କୁରଖିବ l             ପ୍ରଭାସ କୁମାର ମହାପାତ୍ର. ମୟୁରଭଞ୍ଜ, ଓଡିଶା            ଦୂର ଭାଷ -9861608307

ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିର
 6 July 2022  

ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରରେ ମହାପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ଦେବୀ ସୁଭଦ୍ରା ଓ ଚକ୍ରରାଜ ସୁଦର୍ଶନଙ୍କ ଦିଅଁ ଗଢ଼ା ହୋଇଥିବାରୁ ଏହାକୁ ଜୀଉମାନଙ୍କ ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ବୋଲି କହାଯାଇଥାଏ ।        ପ୍ରତିବର୍ଷ ନଅଦିନର ରଥଯାତ୍ରାରେ ଠାକୁରମାନେ ଶ୍ରୀଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଆନ୍ତି । ଯିବା ଦିନ ଓ ଆସିବା ଦିନକୁ ବାଦ୍ ଦେଲେ, ମଝିରେ ସେମାନେ ସାତଦିନ ସେଠାରେ ରହନ୍ତି । ଶ୍ରୀଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରର ଯେଉଁ ସିଂହାସନରେ ତିନି ଠାକୁର ବିଜେ କରନ୍ତି ତାକୁ ଆଡ଼ପମଣ୍ଡପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହାର ଅର୍ଥ ଆଡ଼ମ୍ବରପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡପ, ଏହାକୁ ମହାବେଦୀ ବା ଯଜ୍ଞବେଦୀ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କହାଯାଏ। ତିନି ରଥ ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିର ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଆଡ଼ପ ମଣ୍ଡପକୁ ଠାକୁରମାନଙ୍କର ପହଣ୍ଡି ବିଜେ ହୁଏ । ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିର ପ୍ରବେଶଠାରୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ୍ଦିରରେ ଯେଉଁ ପ୍ରସାଦ ହୁଏ, ତାକୁ ଆଡ଼ପ ଅବଢ଼ା କୁହାଯାଏ ।      କିଂବଦନ୍ତି ଅନୁସାରେ, ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନାଆଁ ଥିଲା ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା’ । ତାଙ୍କ ଅନୁସାରେ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିର’ର ନାମକରଣ ହୋଇଛି । କିନ୍ତୁ ଐତିହାସିକ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ରାଜଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ଏହି ନାମକରଣ ରାଜା ଚୋଡ଼ଗଙ୍ଗ ଦେବଙ୍କ ରାଣୀ ‘ଗୁଣ୍ଡି-ଚୋଡ଼ି’ଙ୍କ ନାମ ଅନୁସାରେ ହୋଇଛି । ପୁରାଣ ମତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସତ୍ୟଯୁଗର ରାଜା । ଇତିହାସର ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଚୋଡ଼ଗଙ୍ଗ ଦେବ ଏକାଦଶ-ଦ୍ୱାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଗଙ୍ଗବଂଶୀ ରାଜା । ଏଣୁ କେଉଁ ରାଣୀଙ୍କ ନାମ ଅନୁସାରେ ଏହି ମନ୍ଦିରର ନାମକରଣ ହୋଇଛି ସେ ନେଇ ସନ୍ଦେହ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।           ‘ଦେଉଳତୋଳା’ କିଂବଦନ୍ତିକୁ ନେଇ ଯେଉଁସବୁ ପୋଥି ମିଳେ, ସେଥିରେ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା ରାଣୀ’ଙ୍କ କଥା ଅଛି । ସେ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ରାଣୀ । ‘ସ୍କନ୍ଦପୁରାଣ’ ଅନୁସାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଅବନ୍ତୀରୁ ଆସି ଓଡ଼୍ରଦେଶରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଗୁଣ୍ଡିଚାମନ୍ଦିରଠାରେ ସହସ୍ର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ । ସେହି ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଦେଇ କହିଥିଲେ, ସମୁଦ୍ରରେ ଏକ ଦିବ୍ୟଦାରୁ ଆବିର୍ଭୂତ ହେବେ । ସେଥିରେ ଦାରୁବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ମିତ ହେବେ । କିନ୍ତୁ କିଂବଦନ୍ତି ଅନୁସାରେ, ସେଥିରେ ଗୋପନରେ ଦାରୁମୂର୍ତ୍ତି ଗଢ଼ା ହେବା ବେଳେ, ଭିତରୁ କୌଣସି ଶବ୍ଦ ନ ଶୁଭିବାରୁ ରାଣୀ ଗୁଣ୍ଡିଚାଙ୍କ କଥାରେ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଦ୍ୱାର ଫିଟାଇଦେଲେ ।ଫଳରେ ବିଗ୍ରହମାନେ ଅଧାଗଢ଼ା ହୋଇ ରହିଗଲେ । ଏହି କିଂବଦନ୍ତି ଅନୁସାରେ, ରାଣୀ ଗୁଣ୍ଡିଚା ହିଁ ରଥଯାତ୍ରାର ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ତେଣୁ ଏହାର ନାମ ‘ଶ୍ରୀଗୁଣ୍ଡିଚା ଯାତ୍ରା’ ହେଲା । ମନ୍ଦିରର ନାମ ମଧ୍ୟ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିର’ ରଖାଗଲା । ‘ସ୍କନ୍ଦପୁରାଣ’ରେ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଅଛି । ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା’ ଯାତ୍ରା କଥା ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି । ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିରକୁ ସେଥିରେ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚାଳୟ’ ଓ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା ମଣ୍ଡପ’ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇଛି । ଲୋକମୁଖରେ ତାହା ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା ଘର’ । କିନ୍ତୁ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନାଆଁ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା’ ଥିଲା ବୋଲି ସେଥିରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାହିଁ ।               ବିଶିଷ୍ଟ ଐତିହାସିକ ସତ୍ୟନାରାୟଣ ରାଜଗୁରୁ ଏକଦା ଗୋଟିଏ ଲେଖାରେ କହିଥିଲେ, ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ଥିଲା ‘ଚୋଡ଼’ ରାଜବଂଶ । ସେହି ରାଜବଂଶର ଜଣେ ରାଜକୁମାରୀ ଥିଲେ ‘ଗୁଣ୍ଡି-ଚୋଡ଼ି’ । ମହାରାଜା ଚୋଡ଼ଗଙ୍ଗଦେବ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ନାମ ଅନୁସାରେ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା’ ହୋଇଛି । କିନ୍ତୁ ପରେ ସେ ଏ ନେଇ ସଂଶୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ । କହିଲେ, ଏ ସଂପର୍କରେ ଅଧିକ ଗବେଷଣା ଦରକାର । ସାରଳା ଦାସ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଆଦିକବି । ତାଙ୍କ ‘ମହାଭାରତ’ରେ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନାମ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା’ ବୋଲି ଲେଖା ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନାଆଁ ଥିଲା ‘ଗୁଣ୍ଡକେରୀ’ । କେତେକ ‘ମହାଭାରତ’ ପୋଥିରେ ତାଙ୍କ ନାଆ ‘ଗୁଣ୍ଡମତୀ’ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଲେଖାଅଛି । କିନ୍ତୁ ‘ଦାଣ୍ଡି ରାମାୟଣ’ର ରଚୟିତା ବଳରାମ ଦାସ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନାଆଁ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା’ ବୋଲି ଲେଖିଛନ୍ତି ।      ଏସବୁରୁ ଜଣାଯାଏ, ସାରଳା ଦାସ ‘ମହାଭାରତ’ ରଚନା କଲାବେଳକୁ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚାରାଣୀ’ କିଂବଦନ୍ତିର ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ନଥିଲା । ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ରଥଯାତ୍ରାର ନାଆଁ ବି ‘ଗୁଣ୍ଡିଚାଯାତ୍ରା’ ନଥିଲା । ଏହି କିଂବଦନ୍ତି ବଳରାମ ଦାସଙ୍କ ସମୟକୁ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା । ‘ଦେଉଳତୋଳା’ ପୋଥିମାନ ଏହି ଧାରଣାକୁ ସୁଦୃଢ଼ କଲା ।           ତେବେ ‘ମାଦଳା ପାଞ୍ଜି’ରୁ ଏ ସଂପର୍କରେ ଗୋଟିଏ ମୂଲ୍ୟବାନ ସୂଚନା ମିଳେ । ସେଥିରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ ଗଙ୍ଗବଂଶୀ ରାଜା ନରସିଂହ ଦେବଙ୍କ ବେଳକୁ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚାଘର’ଠାରେ ଗୋଟିଏ ‘କାଠମଣ୍ଡପ’ ଥିଲା । ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥାଦି ଦେବତା ଯାଇ ସେହି କାଠମଣ୍ଡପରେ ବିଜେ ହେଉଥିଲେ । ଏହି ରାଜା ସେହି କାଠମଣ୍ଡପକୁ ‘ପଥର ମଣ୍ଡପ’ କଲେ ।              ବିଶିଷ୍ଟ ଐତିହାସିକ କେଦାରନାଥ ମହାପାତ୍ର ତାଙ୍କ ‘ଖୁରୁଧା ଇତିହାସ’ରେ ଏ ସଂପର୍କରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ସୂଚନା ଦେଇଛନ୍ତି । ସେ କହିଛନ୍ତି- ଗଙ୍ଗବଂଶୀ ରାଜା ଚୋଡ଼ଗଙ୍ଗ ଦେବ ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରାଇଥିଲେ । ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ରଥଯାତ୍ରାର ନାମ ତାହା ପରେ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା ଯାତ୍ରା’ ହେଲା । ଏ ସଂପର୍କରେ ଆହୁରି ବହୁ ଦିଗରୁ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଚନା ହୋଇଛି । ସେସବୁରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ଯେ ଏହି ଯାତ୍ରା ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଯାତ୍ରା । ଏହାର ନାମ ମଧ୍ୟ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା’ ଯାତ୍ରା । କିନ୍ତୁ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା’, ‘ଗୁଣ୍ଡି-ଚୋଡ଼ି’, ‘ଗୁଣ୍ଡକେରୀ’ ବା ‘ଗୁଣ୍ଡମତୀ’- କେଉଁ ରାଣୀଙ୍କ ନାଆଁ ଅନୁସାରେ ଏହି ଯାତ୍ରାର ନାମ ହୋଇଛି, ତାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିହୁଏ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ‘ଦେଉଳ ତୋଳା’ କିଂବଦନ୍ତି ଏତେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଛି ଯେ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନାଆଁ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା’ ଥିଲା ଏବଂ ସେ ହିଁ ‘ଗୁଣ୍ଡିଚା ମନ୍ଦିର’ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ ବୋଲି ଲୋକେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଆସିଛନ୍ତି ।

ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅଣସର
 25 June 2022  
Art

ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅଣସର(ଅନବସର ନୀତି):-ଅଣସର ପିଣ୍ଡର ଚାରିପଟେ ବାଉଁଶ ତାଟି କୋଠ ସୁଆଁସିଆମାନେ ଭିଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି।ତାଟି ବାହାରେ ଏକ ଖଟ ପକାଇ ପଟି ଦିଅଁ (ବାସୁଦେବ, ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ଓ ନାରାୟଣ) ଚିତ୍ରକାର ମାନଙ୍କ ଘରଠାରୁ ବିଧି ଅନୁସାରେ ଅଣାଯାଇ ରଖାଯାଏ। ଦକ୍ଷିଣୀ ଘରୁ ମହାଜନମାନେ ସାତ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେବଦେବୀ (ଦୋଳଗୋବିନ୍ଦ, ରାମ, ନୃସିଂହଙ୍କୁ ବଡ଼ଠାକୁରଙ୍କ ବାଡ଼ରେ, ଶ୍ରୀଦେବୀ ଓ ଭୂଦେବୀଙ୍କୁ ମଝିବାଡ଼ ଦେବୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ବାଡ଼ରେ, ମଦନମୋହନ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ବାଡ଼ରେ) ଖଟ ଉପରେ ବିଜେ କରାନ୍ତି। ଏହି ମୋଟ ଦଶ ଦେବଦେବୀ "ଦଶ ଅବତାର ଠାକୁର" ନାମରେ ପରିଚିତ ।ତିନି ପଟି ଦିଅଁଙ୍କୁ ତାଟି ଦେହରେ ରୁନ୍ଧା ଯାଏ। ସ୍ନାନପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିଠାରୁ ଅମାବାସ୍ୟା ଯାଏଁ ଠାକୁରମାନେ ଅଣସରରେ ରହିବା ନିୟମ ରହିଛି ।ଦଶାବତାର ଦିଅଁ ଆଗରେ ଏ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦୈନିକ ନୀତି ଓ ଭୋଗରାଗ ହୁଏ।ଦଶାବତାର ଦିଅଁଙ୍କର ଦ୍ୱିପ୍ରହର ଧୂପ ପରେ ଜୟ ବିଜୟ ଦ୍ଵାର ବନ୍ଦ ହୁଏ ଓ ପତି ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ଦକ୍ଷିଣଦ୍ୱାର ଖୋଲାଯାଏ। ତାଟି ଭିତରେ ଦିଅଁମାନଙ୍କର ମଇଲମ ହୁଏ। ତା' ପୂର୍ବରୁ ଦଇତାମାନେ ବଇଠା ବସାନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଅନବସର ଗୃହ ଅନ୍ଧକାର ଥାଏ।ଅଣସର ଘର ଭିତରକୁ ଦଇତା ଓ ପତିଙ୍କ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ ।ଅଣସର ସମୟରେ ତିନି ଦିଅଁ ଶୁକ୍ଳ ସୁବାସ ଫୁଲ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଫୁଲ ଲାଗି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଠାକୁରମାନଙ୍କର ପଣା ଭୋଗ ପତିମହାପାତ୍ର କରନ୍ତି। ଦଶାବତାର ଦିଅଁଙ୍କର ବଡ଼ସିଂହାର ଭୋଗ ପରେ ଓ ପହୁଡ଼ ପୂର୍ବରୁ ଅଣସର ଦିଅଁଙ୍କର ଚକଟା ଭୋଗ ହୁଏ। ଏହି ଭୋଗରେ ଧୁଆ ମୁଗ, ପାଚିଲା ପଣସ ଇତ୍ୟାଦି ଥାଏ।ଅଣସର ସମୟରେ ଠାକୁରମାନେ ଏକବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରୁଥିବାରୁ ଦଇତାପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ସେବା କରନ୍ତି। ଅଣସର ଦ୍ୱିତୀୟା ଦିନ ଦିଅଁମାନଙ୍କର ସ୍ନାନଯାତ୍ରା ପହଣ୍ଡିର ବସ୍ତ୍ର ବାହାର କରାଯାଏ। ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ ଫିଟା ନୀତି ହୁଏ। ଅର୍ଥାତ୍ ଶ୍ରୀମୁଖ ଓ ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗ ଖୋଲାଯାଏ। ପାଟବସ୍ତ୍ର ଓ ଲାଗିହୋଇଥିବା ଚନ୍ଦନ ବାହାର କରାଯାଏ। ପଞ୍ଚମୀ ଦିନ "ଫୁଲୁରି ତେଲ" ଲାଗି ହୁଏ। ଦଇତାପତି ମାନେ ରାଶିତେଲ, ଚୁଆ, କର୍ପୂର, ପିଙ୍ଗଣ ଓ ପରଖରେ ରଖି ଫୁଲୁରି ତେଲ ଲାଗି କରନ୍ତି।ଷଷ୍ଠୀଠାରୁ ନବମୀ ଯାଏଁ ଦିଅଁମାନଙ୍କୁ 'ଓଷୁଅ' ଲାଗି କରାଯାଏ। ଅଣସର ସୁଧସୁଆର ଝୁଣା ବାଟି ଓଷୁଅ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଯୋଗାନ୍ତି। ଦଶମୀ ଦିନ ଚକାବିଜେ ନୀତି ହୁଏ। ଏକାଦଶୀ ଦିନ ଚନ୍ଦନ ସହିତ କର୍ପୂର କେଶର ବଟା ହୁଏ ଓ ତାହା ଦଇତା ପତିମାନେ ଦିଅଁମାନଙ୍କୁ ଲାଗି କରନ୍ତି। ଏହି ଦିନ ଘଣ୍ଟ, କାହାଳୀ ଓ ବାଜା ବାଜେ। ଅଣସର ତାଟି ଆଗରେ ବିରାଜିତ ଦଶାବତାର ଦିଅଁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଲାଗି କରାଯାଏ।ଅଣସରର ପ୍ରଥମ ଦିନଠାରୁ ଦଶମୀ ଦିନ ଯାଏଁ କୌଣସି ଦିଅଁଙ୍କ ନୀତିରେ ଘଣ୍ଟ କାହାଳୀ ବାଜେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ କୌଣସିଠାରେ ନାମ ସଂକୀର୍ତ୍ତନ ହୁଏ ନାହିଁ।ଅଣସର ପିଣ୍ଡିରେ ଦିଅଁମାନଙ୍କୁ ପତି ମହାପାତ୍ର ସର୍ପାମଣୋହି କରି ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏହି ପୂଜାରେ ଘଣ୍ଟି, ଶଙ୍ଖ, ପିଢ଼ା କିମ୍ବା ଥାଳି ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ନାହିଁ।ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ 'ରାଜପ୍ରସାଦ 'ନୀତି ହୁଏ। ଭୋଗମଣ୍ଡପ ଧୂପ ପରେ ରୂପା ଥାଳିମାନଙ୍କରେ ରାଜପ୍ରସାଦ (ଶ୍ରୀଅଙ୍ଗର ଚନ୍ଦନ ଓ କରାଳ ଚନ୍ଦନ) ଓ ପାଟଡୋର ରଖି ଦଇତାପତିମାନେ ଶ୍ରୀନହରକୁ ଯାଆନ୍ତି।ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ତଳିଚ୍ଛ ଓ ପ୍ରଧାନୀ ହାତ ପଇଠ କରି ଘଣ୍ଟ, ଛତା, ଓ କାହାଳୀ ସହିତ ଯାଆନ୍ତି। ନହରରେ ରାଜାଙ୍କ ହାତଛୁଆଁ ଶାଢ଼ିମାନ ଦଇତା, ପତିମହାପାତ୍ର, ତଡ଼ଉ, ଦେଉଳକରଣ ଓ ତଳିଚ୍ଛଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ। ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନ 'ଘଣାଲାଗି ' ଓ 'ଶ୍ରୀପୟର ପୂଜା' (ପାଟ ଡୋର, ଖଳି ପ୍ରସାଦ ଓ ଖଡ଼ି ପ୍ରସାଦ) ଲାଗି ହୁଏ।ଘଣାଲାଗି ପରେ ଖଳିଲାଗି ହୁଏ ଓ ତାପରେ ଖଡ଼ିଲାଗି ହୁଏ। ଲାଗି ପରେ ଖଡ଼ି ପ୍ରସାଦ ଧରି ଦଇତାପତିମାନେ ନହରକୁ ଯାଆନ୍ତି।। ସେମାନଙ୍କ ସାମନାରେ ଦତ୍ତ ମହାପାତ୍ର ଓ ପ୍ରଧାନୀ ହାତ ପଇଠ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି। ନହରରେ ରାଜପ୍ରସାଦ ନୀତି ଭଳି ଶାଢି ପ୍ରଦାନ ହୁଏ।ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନ ଶ୍ରୀମୁଖ ଓତା ନୀତି ହୁଏ।ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ବନକଲାଗି କାର୍ଯ୍ୟ ଦତ୍ତ ମହାପାତ୍ରମାନେ କରନ୍ତି। ତାପରେ ଚକା ଅପସର ଲାଗି ହୁଏ। ନୂଆ କନା ପଡ଼ି ଏଗୁଡ଼ିକ ତିଆରି ହୋଇଥାଏ। ଏହା ଲାଗି ପରେ ମହାଜନମାନେ "ଦଶାବତାରରୁ ପାଞ୍ଚମୂର୍ତ୍ତି ଦକ୍ଷିଣ ଘରକୁ ନିଅନ୍ତି। ଶ୍ରୀଦେବୀ ଓ ଭୂଦେବୀଙ୍କୁ ଖଟଶେଯ ଘରେ ବିଜେ କରାନ୍ତି। ପଟି ଦିଅଁ ମାନଙ୍କୁ ବିମଳା ମନ୍ଦିର ନିକଟସ୍ଥ ମଣ୍ଡଣି ଘରକୁ ବିଜେ କରାନ୍ତି। ଏହା ପରେ କୋଠ ସୁଆଁସିଆ ମାନେ ଅଣସର ଘରୁ ତାଟି ଓ ଖଟ ବାହାର କରନ୍ତି। ଭିତରେ ପାଣି ପଡ଼ିବା ପରେ ସେବକମାନେ ଓ ସର୍ବସାଧାରଣ ଚତୁର୍ଦ୍ଧାମୂର୍ତିଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦିଅଁ ଦର୍ଶନକୁ ନବଯୌବନ ଦର୍ଶନ କୁହାଯାଏ

"ପ" ର ପ୍ରାବଲ୍ୟ!
 10 June 2022  
Art

ଆମ ଓଡ଼ିଆ ବର୍ଣ୍ଣମାଳାର ଏକବିଂଶ ତମ ବ୍ୟଞ୍ଜନ ବର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି "ପ"। କ୍ରମିକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଏକୋଇଶି ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ 'ପ' ଅକ୍ଷରର ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ପ୍ରତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରତିପାଦିତ ହୋଇଛି। ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ଏକାଧିକ ଶବ୍ଦ, ସେବା ଏବଂ ଦ୍ରବ୍ଯ ଏହି 'ପ' ଅକ୍ଷରରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।"ପ" ଅକ୍ଷରର ଆଧାରରେ ସୃଷ୍ଟ ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ଯଥା 'ପ୍ରଭାବଶାଳୀ' ଓ 'ପ୍ରବଳପ୍ରତାପୀ' ପ୍ରାଗୈତିହାସିକ ଯୁଗର ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ଯୁଗେଯୁଗେ ସମାଜ ଓ ଶାସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଆପଣାର ପ୍ରଭାବ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ କିମ୍ବା ପରୋକ୍ଷ ଭାବରେ ବିସ୍ତାର କରି ଆସିଛନ୍ତି। ଶାସନତନ୍ତ୍ରର ବିଧିବ୍ୟବସ୍ଥା ଯାହା ହୋଇଥାଉନା କାହିଁକି ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦର ବିଶେଷଣ ବିଶିଷ୍ଟ ଗୋଷ୍ଠୀ ହିଁ ସାମାଜିକ ତଥା ଶାସନ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ସର୍ବମୟ କର୍ତ୍ତା।ଏହି 'ପ' ଅକ୍ଷରରୁ ସୃଷ୍ଟ ପାଇକପୁଅ। ଉତ୍କଳର ଜାତି ଇତିହାସ ଏମାନଙ୍କର ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଓ ବୀରତ୍ବର କଥା କହେ, ଗାଥା ଗାଏ ଗର୍ବରେ। ଆଗଙ୍ଗା ଗୋଦାବରୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରିବ୍ୟାପ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଭୂଖଣ୍ଡରେ ଦିନେ ଏହି ପାଇକପୁଅଙ୍କ ଦିଗବିଜୟର ବୈଜୟନ୍ତୀ ଉଡୁଥିଲା। ପୁଣି ଏଥିରୁ ସୃଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ ଯଥା "ପଣ୍ଡିତ" ଓ "ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ" ସକଳ ଜ୍ଞାନ ଗାରିମାର ଭଣ୍ଡାର। ପ୍ରତିଭା ଓ ପ୍ରଜ୍ଞା ଏହି ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ।ବ୍ରିଟିଶ୍ ରାଜତ୍ବ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳଖଣ୍ଡରେ ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରେକ୍ଷାପଟରେ ନିରେଖି କରି ଦେଖିଲେ, ସ୍ବାଧୀନୋତ୍ତର ସମୟରେ ପ୍ରଜାତାନ୍ତ୍ରିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଅର୍ଦ୍ଧାଧିକ ଅବଧି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଡୋରି "ପ" ଅକ୍ଷର ବିଶିଷ୍ଟ ଅଥବା ଉପନାମ ସମ୍ବଳିତ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶେଷଙ୍କ ଦ୍ଵାରା କବଳିତ। ଅବଶ୍ୟ ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରଦେଶର କଣ ପ୍ରଗତି ସଂଘଟିତ ହୋଇଛି ତାହା ଅନ୍ୟ ଏକ ବିତର୍କର ବିଷୟ।ଏହା ଠାରୁ ଅଧିକ ବିସ୍ମୟର କଥା ହେଉଛି ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ କ୍ଷମତାସୀନ ଅମଲାତନ୍ତ୍ରର ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋଧାମାନଙ୍କ ନାମ ଏବଂ ଉପନାମ ମଧ୍ୟ 'ପ' ଅକ୍ଷର ବିଶିଷ୍ଟ। ଏତଦବ୍ୟତୀତ ବିରୋଧୀ ଦଳର ପ୍ରମୁଖ ନେତାଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟ ଏହି 'ପ' ଅକ୍ଷର ବିଶିଷ୍ଟ। ପଲ୍ଲୀରୁ ଦିଲ୍ଲୀ ଯାଏଁ ଓଡ଼ିଶା ଓ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ବ କରୁଥିବା ଅଧିକାଂଶ ସାଂସଦ, ଅତି ବିଶିଷ୍ଟ ଧନାଢ୍ୟ ଗୋଷ୍ଠୀ ଏବଂ ଶିଳ୍ପଦ୍ୟୋଗୀ ବର୍ଗ ମଧ୍ଯ ଏହି 'ପ' ଅକ୍ଷରରୁ ସୃଷ୍ଟ ଉପନାମ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ଓଡିଶାର ଖଣି ଖାଦାନ ବାଗାନ ଜମି ଜଳ ଜଙ୍ଗଲ ପ୍ରଭୁତି ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପଦ ଉପରେ ଏହିମାନଙ୍କ ଅପତ୍ଯବର୍ଗର ହିଁ ସିଂହଭାଗ ଅଧିକାର।ଅଧୁନାତନ ସମୟରେ ଓଡ଼ିଆ ଜନଜୀବନରେ ଓତଃପ୍ରୋତ ଭାବେ ଏହି 'ପ' ନାମ ଅଥବା ଉପନାମଧାରୀ ବ୍ଯକ୍ତି ବିଶେଷଙ୍କ ବହୁଳ ପ୍ରଭାବ ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉଛି। ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶେଷ ପ୍ରଦେଶର ମୂଳ ଅଧିବାସୀ ଅଥବା ବହିରାଗତ ହୋଇଥାନ୍ତୁ ନା କାହିଁକି, ଏହି 'ପ' ରୂପକ ପ୍ରବୀଣ, ପାରଙ୍ଗମ, ପାରଦର୍ଶୀ ବ୍ଯକ୍ତି ସତେ ଯେମିତି ଦୀର୍ଘ ଦଶନ୍ଧି ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଚାରି କୋଟି ଓଡିଆଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରକ ସାଜିଛନ୍ତି। ବହୁଳ ସମାଲୋଚନା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କର ବିନା ଅନୁମତିରେ କ୍ଷମତା ଅଳନ୍ଦିରେ ପତ୍ରଟିଏ ମଧ୍ୟ ହଲେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ସ୍ବତଃ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ, ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର କଣ ଏହି "ପ" କୈନ୍ଦ୍ରିକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଗୋଷ୍ଠୀର ପ୍ରଭାବିତ ପରିଧିରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ?ଏହି 'ପ'ରୁ ସୃଷ୍ଟ ପ୍ରଳୟ, ସତେ ଯେମିତି ଉତ୍କଳ ଭୂଖଣ୍ଡର ଚିର ସହଚର। ବନ୍ଯା, ବାତ୍ଯା, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ପରି ପ୍ରାକୃତିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଏଠାରେ ସଂଘଠିତ ହେବା ଟା ଏକରକମ ବିଧି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ। ପ୍ରଳୟ ସହିତ ପ୍ରୀତିର ବନ୍ଧନରେ ଆବଦ୍ଧ ପ୍ରତିଟି ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରାଣ।"ପ" ଅକ୍ଷରର ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବ ପୁ୍ଣି ଏଥିରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦ "ପୁରୀ" ଆଉ "ପଣ୍ଡା"ଙ୍କ ବିଷୟରେ କିଛି ଆଲୋଚନା ନକଲେ ଅନୁଶୀଳନ ଅଧୁରା ରହିଯିବ ନିଶ୍ଚିତ। ସ୍ବୟଂ ପରମବ୍ରହ୍ମ ପରମାତ୍ମା ମହାପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ତାଙ୍କର ଲୀଳାଖେଳା କରିବା ନିମନ୍ତେ ପୁରୀରେ ବିରାଜମାନ କରିଛନ୍ତି। ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତାଙ୍କର ନିଳାଦ୍ରୀକନ୍ଦରରେ ପତିତପାବନ ବାନା ଉଡ଼ାଉଛନ୍ତି ପତିତମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ।ଆଉ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବାୟତମାନେ 'ପଣ୍ଡା' ନାମରେ ଜଗତବିଦିତ। ଏହି ପ୍ରବଳପ୍ରତାପୀ ପଣ୍ଡାଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ସଭିଙ୍କୁ ଅଳ୍ପ ବହୁତ ଜ୍ଞାତ। 'ପ' ଅକ୍ଷର ବିଶିଷ୍ଟ ବିଧର୍ମୀ ଯବନମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ ସମୟରେ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ସମେତ ଚତୁର୍ଦ୍ଧାମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ସନାତନ ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା କରିବାରେ ଏହି ପଣ୍ଡାଙ୍କ ଭୂମିକା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଆଜି ବି ପଣ୍ଡାଙ୍କ ପ୍ରତାପ ବଳବତ୍ତର ରହିଛି।ଏହି 'ପ' ଅକ୍ଷରରୁ ସୃଷ୍ଟ 'ପ୍ରେମ' ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶବ୍ଦ ତଥା ଭାବ। ପ୍ରେମ ମାନେ ନାହିଁ ବାଡବତା, ସୀମା ସରହଦ, ଜାତି ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଭିତ୍ତିକ ବିଭେଦର ପ୍ରାଚୀର। ତମାମ ବାଧାବିଘ୍ନ ଦ୍ବନ୍ଦ ଦ୍ବିଧାକୁ ଏଡ଼ାଇ ଦେଇ ଦୁଇ ମନ ଏକାକାର ହୋଇଯାଏ ଏଇ ପ୍ରେମର ବନ୍ଧନରେ।ପୁ୍ନଶ୍ଚ 'ପରକୀୟା ପ୍ରୀତି' ଉଗ୍ରାଧୁନିକ ସମାଜରେ ଏକ ସଂକ୍ରାମକ ମହାମାରୀର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି। ବୈଦିକ ରୀତିନୀତି ମତେ ପାବନ ମନ୍ତ୍ରୋଚାରଣ ମଧ୍ଯରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ବିବାହର ବନ୍ଧନ ଧିରେ ଧିରେ ହୁଗୁଳା ହେବାରେ ଲାଗିଛି। ପତିପତ୍ନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାରସ୍ପରିକ ବିଶ୍ବାସର ଅଭାବ ଏବଂ ଅପରିମିତ କାମନା ବାସନା ଲାଳସାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ଉପୁଜିଥିବା ମାନସିକ ବିକୃତି ସାମାଜିକ ଓ ପାରିବାରିକ ଜୀବନରେ ଝଡ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।'ପ୍ରକୃତି', 'ପାଣ୍ଠି', 'ପଇସା', 'ପାଣି' ଆଉ 'ପବନ' ଆଦି ଶବ୍ଦ ଓ ଉପାଦାନ ମଣିଷର ଜୀବନ ଧାରଣ ତଥା ପ୍ରାଣରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଏକାନ୍ତ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ। ପୃଥିବୀ, ପିତା, ପଥ, ପଥି, ପୋଥି, ପୁରାଣ, ପୁସ୍ତକ, ପ୍ରଭାତ, ପ୍ରଦୋଷ, ପ୍ରଖ୍ୟାତ, ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟ, ପାର୍ଥିବ, ପ୍ରତ୍ୟୟ, ପ୍ରଥମ, ପ୍ରମୁଖ, ପ୍ରଧାନ, ପ୍ରାଧାନ୍ୟ, ପୁଷ୍ପ, ପ୍ରଣେତା, ପ୍ରଶାନ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା, ପରାକାଷ୍ଠା, ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ପବିତ୍ର, ପୂଜା, ପରିବାର, ପରିଚୟ ଏବଂ ପ୍ରଣାମ ଆଦି ଅନନ୍ଯ ଅସଂଖ୍ୟ ଶବ୍ଦ ବିଭବ  ଭାଷାକୋଷକୁ 'ପ'ର ଅବଦାନ। କହିବା ବାହୁଲ୍ୟ ମାତ୍ର ଯେ, ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଥମ ବ୍ଯାକରଣ ପ୍ରଣେତା ମହର୍ଷି ପାଣିନୀଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷର ମଧ୍ୟ 'ପ'।ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ହେଉଛି, "ପ"ରୁ ସୃଷ୍ଟ ପେଟ ପାଇଁ ହିଁ ଦୁନିଆରେ ନାଟ ଲାଗିଛି। ଏଇ ପେଟ ଭରିବାକୁ ଆଉ ପରିବାର ପ୍ରତିପୋଷଣ କରିବାକୁ ମଣିଷ ଯାବତୀୟ ପାପାଚାର କରିଥାଏ। ଜନନୀ ଜଠରରୁ ଶ୍ମଶାନର ଜୁଇ ଯାଏଁ ମଣିଷ କୃତ ସବୁ ପାପ ପୂଣ୍ୟ କେବଳ ଏଇ ପେଟ ଚାଖଣ୍ଡକ ପାଇଁ।ପରିଶେଷରେ ଏତିକି କୁହାଯାଇପାରେ ଯେ, ଏହି 'ପ' ଅକ୍ଷରରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଆଉ ଦୁଇ ଗୋଟି ଶବ୍ଦ ଯଥା "ପରିତ୍ରାଣ" ଏବଂ "ପରମାର୍ଥ", ଯାହାର ପ୍ରାପ୍ତି ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ଏକାନ୍ତ କାମ୍ୟ। ଏଣୁ "ପ" ବିନା ଆମର ସ୍ଥିତି ପ୍ରହେଳିକା ମାତ୍ର।©ସମ୍ବିତ୍ ଶ୍ରୀକୁମାର

କବୟତ୍ରୀ ପ୍ରଣତି ପଣ୍ଡାଙ୍କ 'ଉଷାର ଆଲୋକ' ଓ ବାମନ ଚନ୍ଦ୍ର ଦୀକ୍ଷିତଙ୍କ 'ତଥାପି ଜୀବନ' ଲୋକାର୍ପିତ
 6 February 2022  
Art

ମୁମ୍ବାଇ : ଭଦ୍ରକ ଅଞ୍ଚଳର କବୟିତ୍ରୀ ପ୍ରଣତି ପଣ୍ଡାଙ୍କ ପୁସ୍ତକ 'ଉଷାର ଆଲୋକ' ଏବଂ ବାମନ ଚନ୍ଦ୍ର ଦୀକ୍ଷିତଙ୍କ 'ତଥାପି ଜୀବନ' ଗତ ତା. ୫/୨/୨୦୨୨ ରିଖ ଶନିବାର ଅପରାହ୍ଣ ୪ ଘଟିକାରେ ଗୁଗୁଲ ମିଟ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ମୁମ୍ବାଇର ନାମିଦାମୀ ପ୍ରକାଶନୀ ସଂସ୍ଥା ଷ୍ଟୋରୀମିରର୍ ତରଫରୁ ଲୋକାର୍ପଣ ହୋଇଯାଇଛି । ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଷ୍ଟୋରିମିରର ସଞ୍ଚାଳକ ଶ୍ରୀ ବିଭୁଦତ୍ତ ରାଉତ ସଭାପତିତ୍ଵ କରିଥିଲା ବେଳେ ଅତିଥଭାବେ କବି, ଗାଳ୍ପିକ ଓ ଔପନ୍ୟାସିକ ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ସେଠୀ  ଯୋଗ ଦେଇ ଓଡ଼ିଆ ବାଣୀ ଭଣ୍ଡାରକୁ ଭଦ୍ରକ ମାଟିର ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଦାନ ସମ୍ପର୍କରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରିଥିଲେ । ସେହିପରି ମୁଖ୍ୟ ବକ୍ତା ଭାବେ ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡ଼େମୀ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରାପ୍ତ ଲେଖକ ପବିତ୍ର ଯୋଗଦେଇଥିଲେ । ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ ମିଶ୍ର, ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡ଼େମୀ ପୁରସ୍କାରପ୍ରାପ୍ତ କବି ଶ୍ରୀ ବଂଶୀଧର ପାତ୍ର,  ବାମନ ଚନ୍ଦ୍ର ଦୀକ୍ଷିତ, କବୟିତ୍ରୀ ପ୍ରଣତୀ ଜେନା, ଶ୍ରୀ ରବୀନ୍ଦ୍ର କୁମାର ପଣ୍ଡା, ଅମରେନ୍ଦ୍ର ପଣ୍ଡା ତଥା ଶତାଧିକ ଲୋକ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ପଲ୍ଲବୀନୀ ଆଚାର୍ଯ୍ଯ ସଭାଟିକୁ ସଞ୍ଚାଳନ କରିଥିଲା ବେଳେ ସୋନାଲି ସ୍ଵପ୍ନା ପାତ୍ର ଅତିଥି ପରିଚୟ ଦେଇଥିଲେ ଓ ସଭା ଶେଷରେ ଶ୍ରୀ ଵିକେଶ ସାହୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ।

👾👾👾👾👾ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳରେ👾👾👾👾👾
 23 December 2021  
Art

🎠🎠🎠ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳରେ🎠🎠🎠ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ପୌରାଣିକ ସଂସ୍କୃତି, ଯାହା ଆଦି ଯୁଗରୁ ବିଦ୍ଯମାନ।ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ସଂସ୍କୃତି।ଶ୍ରୀ କ୍ଷେତ୍ରର ସଂସ୍କୃତି।ଆଦିକାଳରୁ ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ଧର୍ମର ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଆସୁଛି, ସଙ୍ଗଠିତ ର ପାଠ, ଆତ୍ମନିର୍ଭରର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଜନକଲ୍ୟାଣ, ଜନସେବାର ପାଠପଢେ଼ଇ ଆସୁଛି।ଅନୁଶାସନ, ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରେମର ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଆସୁଛି।ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳ ସଢୈକଳା ଖରସୁଆଁ ଯାହା ପ୍ରଥମେ ଓଡିଶା ରାଜ୍ଯର ଅଧିନରେ ଥିଲା, ତାହା ଏବେ ଝାଡଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟର ଅଧିନରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ପ୍ରତି ଝାଡଖଣ୍ଡ ସରକାରଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଓଡ଼ିଆ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ ଯାହା ଅତି ଦୁଃଖର ବିଷୟ।ଓଡିଆ ଶିକ୍ଷିତ ଵର୍ଗ ମଧ୍ୟ ଵିଦେଶୀ ଭାଷା ଅଂଗ୍ରେଜୀ ଭାଷା କୁ ମହାନ ଭାଷା ଭାବି, ତା ପଛରେ ଗଡେଇ ଚାଲି ଛନ୍ତି।ଏହା ଏକ ଦୁଖଃଦାୟି ସ୍ଥିତି। ଏହି ପରିସ୍ଥିତି କୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମାନଙ୍କୁ ବଦଳି ଵାକୁ ପଡିବ।ଓଡ଼ିଆ ହେଉଛି ଆମ୍ଭର ମାତ୍ରୃଭାଷା,ହିନ୍ଦି ହେଉଛି ଆମ୍ଭର ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଭାଷା, ତା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଅଂଗ୍ରେଜୀ ହେଉଛି ଅନ୍ତୋରାଷ୍ଟୀୟ ଭାଷା।ଏହି ତିନି ଭାଷା ଆମ୍ଭ ଜୀବନରେ ବିଦ୍ୟମାନ ରହିବା ଉଚିତ।ଆମ୍ଭ ଜୀବନରେ ଏହି ତିନୋଟି ଭାଷାର ମହତ୍ଵପୂର୍ଣ ସ୍ଥାନ ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଆମ୍ଭର ମାତ୍ରୃଭାଷା ଯାହାର ସ୍ଥାନ ସବୁଠୁ ଉପରେ।ନିଜ ଭାଷାରେ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ଅତି ଆବଶ୍ୟକ, ଯାହା ବଳରେ ଅନ୍ୟ ଭାଷାକୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଅତି ଶୀର୍ଘ ଶିଖି ପାରିବା।ଆମ୍ଭର ପୌରାଣିକ ସଂସ୍କୃତି ,ପୌରାଣିକ ଇତିହାସ ଆମ୍ଭର ମାତ୍ରୃଭାଷାରେ ହିଁ ଜଡ଼ିତ ଅଛି। ଯାହାର ଉନ୍ନତି, ପ୍ରଗତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ହେବ।ଯାହା ଫଳରେ ଓଡ଼ିଆ ଜନଜୀବନ ଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏକ ନୂତନ ସମ୍ଭାବନା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ।ଝାଡଖଣ୍ଡରେ ରହୁଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମାନଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂତନ ଅନୁଭୂତି ଆସିବ। ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା କୁ ହେବ। ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଶିକ୍ଷା ଝାଡଖଣ୍ଡରେ ରହୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଓଡ଼ିଆ ପରିବାରକୁ ନିଜର ପିଲା ମାନଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କରିବାକୁ ହେବ।ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ପଦକ୍ଷେପ ନେବା ପାଇଁ ଏବଂ ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷକ ନିଯୁକ୍ତି ପାଇଁ ଆଗ୍ରହ କରିବାକୁ ହେବ। ଆସନ୍ତୁ ଝାଡଖଣ୍ଡରେ ରହୁଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମାନେ, ଆମ୍ଭେ ଏକ ନୂତନ ସୁତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ନିଜର ମାତ୍ରୃଭାଷାର ଉନ୍ନତି ସାଧନେ ଲାଗି ରହିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଆମର ଶ୍ରୀ କ୍ଷେତ୍ରର ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ସଂସ୍କୃତି,ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି କୁ ଏକ ମହାନ ସଂସ୍କୃତି ରୂପରେ ଆମ୍ଭ ଏହି ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳ ସଢୈକଳା ଖରସୁଆଁ ରେ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।ମାତୃଭାଷା ଅଟେ ଜୀବନେ ଚନ୍ଦନଲେପୁ ଥିବା ଦିନରାତ୍ରୀ,ଜନନୀର ଭାଷା ଜୀବନେ ରତନବିଭୂଷିତ ଦିନରାତ୍ରୀ।ଓଡ଼ିଆ ହେଉଛି ଜନନୀର ଭାଷା, ବଡ଼ଠାକୁରଙ୍କ ଭାଷା, ସାଇତିରଖିବା ହେଉଛି ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମ।ସ୍ବଦେଶେ ସ୍ବଭାଷା ସ୍ବଜାତି ସାଧନେନଲାଗେ ଯା ମନପ୍ରାଣ,ମାନବ ହେଲେହିଁ ନହେବ କାହିଁକିଅଟେ ସେ ପଶୁ ଗଳନ।ଆସ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ମାତୃଭାଷର ସୁରକ୍ଷାରେ ଲାଗି ପଡିବା ଓ ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳରେ ଆମ ଭାଷା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ସମ୍ମାନକୁ ଫେରେଇ ଆଣିବା।ମାତୃଭୂମି ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳରେ ଗୁରୁତ୍ୱ କମିଯିବ କ୍ଷୋଭର ବିଷୟ।ତେଣୁ ଅନ୍ତତଃ ଶହେ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ବଭାବକବି ଗଙ୍ଗାଧର ଏହି ଭାଷାଜନିତ ଦୁର୍ଗତିର ଅନୁମାନ କରି ଲେଖିଥିଲେ:-"ଭାଷା ଯୋଗୁଁ ସିନା ଦମି ଜୀବଗଣମନ ବଳେଇ ବିଶ୍ବେ ରାଜପଣଯା ଭାଷା ଦୁର୍ବଳ ସେ ନିଶ୍ଚେ ଅଧମକାହିଁ ହେବ ଆନେ ପ୍ରତିଯୋଗେ କ୍ଷମ?ଉଚ୍ଚ ଭାଷା ଲୋକ ଡାକୁ ନୀଚ ମଣିଉଚ୍ଚ ସମାଜରେ ହୁଅନ୍ତି ଅଗ୍ରଣୀ"ଏହାର ସାରାଂଶ ହେଉଛି ଯାହାର ଭାଷା ଯେତେ ଉନ୍ନତି, ସେ ଜାତି ସମୃଦ୍ଧ:-"ଯେ ନର ନ ବୁଝେ ମାନ ଅପମାନନୁହଇ କି ସେହୁ ପଶୁର ସମାନ?ଯା ଭାଷା ଦୁର୍ବଳ କାହିଁ ତାର ଜ୍ଞାନ?କାହିଁ ତାର ରାଜଦୁଆରେ ସମ୍ମାନ?ଉଚ୍ଚ ହେବା ପାଇଁ କର ଯେବେ ଆଶାଉଚ୍ଚ କର ଅଗେ ନିଜ ମାତୃଭାଷା।"ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଭାଷାର ସୁରକ୍ଷା କରିବା ହିଁ ଆମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।ଓଡ଼ିଆ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆରେ ବହି ମିଳୁ ଓଡିଆ ଶିକ୍ଷକର ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଉ,ତାହା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।ଯାହା ଆମ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଅଧିକାର।ନୂଆ ଶିକ୍ଷାନୀତି ମଧ୍ୟ ମାତୃଭାଷାର ପଢିବା ପାଇଁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ହୋଇଛି।ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ୍ଓଡିଆ ଭାଷୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବିଶ ଲକ୍ଷ୍ୟରୁ ବେଶି, କିମ୍ପା ଏଠି ଓଡ଼ିଆ ବହି ମିଳିବ ନାହିଁ? ଓଡ଼ିଆ ସ୍କୁଲରେ ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷକ ନ ଥିବେ?,ଏକ ଦୁଃଖଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା।ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଆମେ ଆମ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଅଧିକାର ଫେରାଇ ଆଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ।ଜୟ ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ ସ୍ବାମୀଜୟ ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳଅଜିତ କୁମାର ରାଉତ👾👾👾ଗାଁ କଳାବାଡିଆସଭାପତି ଉତ୍କଳ ସମ୍ମିଳନୀସଢୈଇକଳ ଖରସୁଆଁ ଜିଲ୍ଲାରରାଜନଗର ବ୍ଲକ ଶାଖାଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟ🎠🎠🎠🎠

ଅସାଧାରଣ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ
 17 December 2021  

ଏକ ଅସାଧାରଣ ରାଜନେତା ଥିଲେ, ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଲାଲ ବହାଦୁର ଶାସ୍ତ୍ରୀ ।ରାଷ୍ଟ୍ର ଭକ୍ତ, ନିସ୍ବାର୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ, ଜନକଲ୍ୟାଣ ରେ ସର୍ବଦା ତତ୍ପର, ତାଙ୍କ ଜୀବନର କାହାଣୀ, ଯାହା କେବେ ଭୁଲି ହେବ ନାହିଁ।ଯେତେ ବେଳେ ସେ ଦେଶର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଆବାସ ରେ ଦୁଇଟି ଦ୍ବାର ଥିଲା, ଏକ ଜନପଥ ଆଡ଼କୁ ଓ ଦ୍ବିତୀୟ ଆକବର ରାସ୍ତା ଆଡ଼କୁ। ଦିନେ କିଛି ମହିଳା ମାନେ କାଠର  ବୋଝା ମଥାରେ ବହି ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଆବାସରେ ପସି ଆସିଲେ। ଆବାସର ପ୍ରହରୀ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଖି ଡାଣ୍ଟିବାକୁ ଲାଗିଲା ଓ ଫେରି ଯିବା ପାଇଁ କହୁ ଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।ଘଟଣାକୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ବୁଝି ପାରିଲେ। ପ୍ରହରୀ କୁ ବୁଝାଇ କହିଲେ, ଦେଖ ଏମାନଙ୍କ ମଥାରେ କେତେ ବୋଝ ଅଛି, ଯଦି ଏ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଗଲେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଆରମ ହେବ,କାହିଁ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ରୋକିବାରକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛୁ।ଜନତାଙ୍କ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ସେ ବୁଝି ପାରୁ ଥିଲେ। ତାଙ୍କରି ହିଁ ସେବାରେ ସେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଅର୍ପଣ କରି ଦେଇ ଥିଲେ।ରାଜନୀତି କୁ ସେ ସେବା ଭାବୁ ଥିଲେ।ରାଷ୍ଟ୍ରର ନିର୍ମାଣରେ ନିଜର ସର୍ବସ୍ବ ଅର୍ପଣ କରି ଦେଇ ଥିଲେ।ରାଷ୍ଟ୍ର ସେବା ହିଁ ତାଙ୍କର ମୁଳ ମନ୍ତ୍ର ଥିଲା।ଜନଜନ ପ୍ରତି କରୁଣାର ଭାବ।ନିସ୍ବାର୍ଥର ମନ୍ତ୍ରେ ସେ ଅସାଧାରଣ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବେ ରୂପେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ ଓ ପବିତ୍ର ଭାରତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ।ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କାଳରେ ଭି ସେ ଏକ ସାମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିର ଜୀବନ ନିର୍ବାହ କରୁ ଥିଲେ।ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ରାଷ୍ଟ୍ର ଭକ୍ତି ଓ ଜନତାଙ ସେବା ହିଁ ମୁଳ ମନ୍ତ୍ର ଥିଲା।ତାଙ୍କ କାର୍ଯାଳୟକୁ ଦେଶ ବିଦେଶରୁ ଅତିଥି ଆସୁ ଥିଲେ।ଶୀତ ଋତୁ ଥିଲା।ଭୟଙ୍କର ଠଣ୍ଡା।ତାଙ୍କ କର୍ମଚାରୀ ଦାମି କାର୍ପେଟ ପକାଇ ଦେଇ ଥିଲା।ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଜୀ ଦାମି କାର୍ପେଟ କୁ ଦେଖିଲେ ଓ କହିଲେ କି ଯେଉଁ ବସ୍ତୁ ଦ୍ବାରା କାର୍ଯ୍ୟଚଳି ପାରିବ, ବୃଥା କାହିଁକି ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ଏହାକୁ ପକେଇ ଦେଲ। ତାହା କହି ସେ ଦାମି କାର୍ପେଟ କୁ ସେ ସେଠାରୁ ହଟେଇ ଦେବା ପାଇଁ କହିଲେ। ତାଙ୍କ ସରଳ ଜୀବନ ତାଙ୍କୁ ମହାନ ବନେଇ ଦେଲା।ଦେଶର ସେ ଏକ ମହାନ ବିଭୂତି ଥିଲେ।ରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରେମ ଓ ଜନତାଙ୍କ ସେବା ହିଁ ତାଙ୍କ ମୁଳ ମନ୍ତ୍ର ଥିଲା।ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦର୍ପ ଦଳନ ପାଇଁ ସେ ସବୁ ବେଳେ ଆଗୁଆ ଥିଲେ।ଥିଲେ ସେ ସରଳ ନ୍ୟାୟର ପକ୍ଷରେଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର,କରୁଣାର ଭାବ ଥିଲା ହୃଦୟରେପଟାନ୍ତର ନାହିଁ ତାର।ତାଙ୍କରି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବକୁ ଅନୁକରଣ କରିବା,ତାଙ୍କ ସରଳତା ରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରେମ, ଜନତାଙ୍କ ସେବାରେ ସମର୍ପଣ ଭାବ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଚଟାଣ ପରି ଠିଆ ହେବା, ଅନୁକରଣ କରି ରାଷ୍ଟ୍ର ସେବାରେ ଲାଗି ପଡିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତବାସୀଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟଏବଂ ଧର୍ମ।ଅଜିତ କୁମାର ରାଉତ🙏🙏🙏ଗାଁ କଳାବାଡିଆସଭାପତି ଉତ୍କଳ ସମ୍ମିଳନୀସଢୈଇକଳ ଖରସୁଆଁ ଜିଲ୍ଲାରରାଜନଗର ବ୍ଲକ ଶାଖାଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟ💅💅💅💅

ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରେ ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳ
 23 November 2021  

ଉତ୍କଳରୁ ବିଚ୍ଛନ୍ନ ହୋଇ ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳ।କେଉଁ କାରଣରୁ ଉତ୍କଳ ଭୂମିରୁ ଅଲଗା ହୋଇଛି, ତାହାତ କହି ହେବ ନାହିଁ,କିନ୍ତୁ ବିହାର ଅଧିନରେ ଥିଲା ସତ୍ୟ।ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳ ଥିଲା ସିଂହଭୂମି ଜିଲ୍ଲା।କୋଡ଼ିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟରୁ ଅଧିକ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଭାଷୀ ଲୋକ ଏଠାକାର ସ୍ଥାୟୀ ବାସିନ୍ଦା।ବିହାର ରାଜ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁଓଡ଼ିଆ ରେ ବହି ମିଳୁ ଥିଲା, ସ୍କୁଲରେ ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ, ଓଡ଼ିଆ ପଢାପଢି ସୁଚାରୁ ରୂପରେ ହେଉ ଥିଲା।ନୂଆ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟ ହେଲା।ସିଂହଭୂମି ଜିଲ୍ଲା ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟକୁ ଆସିଲା।ଏଠାକାର ଓଡ଼ିଆ ଭାଇ ଭଉଣୀ ନୂଆ ରାଜ୍ୟ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ଖୁସି ହୋଇ ଥିଲେ କି ବିହାର ଅପେକ୍ଷା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷୀଙ୍କୁ ଅଧିକ ସୁବିଧା ମିଳିବ, ପ୍ରତିନିଧିତ୍ଵ ମିଳିବ। ମାତୃଭାଷା ଓଡ଼ିଆ ର ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଅଧିକ ସୁବିଧା ହେବ।କିଛିଦିନ ପରେ ସିଂହଭୂମି ଜିଲ୍ଲା ତିନି ଜିଲ୍ଲାରେ ବିଭକ୍ତ ଦେଲା। ସଢେଇକଳା ଖରସୁଆଁ ,ପଶ୍ଚିମ ସିଂହଭୂମି ଓ ପୂର୍ବସିଂହଭୂମି।ରାଜ୍ୟରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଭାଷୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କୋଡ଼ିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟରୁ ବେଶି।କିଛି ଦିନପରେ ସବୁକିଛି ବଦଳି ଗଲା।ଓଡ଼ିଆ ଭାଷୀଙ୍କ କପାଳ ଫାଟିଲା।ମାତୃଭାଷା ଶିକ୍ଷା ଗଲା।ଓଡ଼ିଆ ବହି ନାହିଁ, ସ୍କୁଲରେ ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷକ ନାହାନ୍ତି।ମାତୃଭାଷା ଓଡ଼ିଆ ରେ ପାଠ ପଢିବେ କେଉଁଠୁ।ରାଜନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ଵ ଭି ନାହିଁ।କପାଳକୁ ଆଦରୀ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଭାଷୀ ଲୋକ ରହୁଛନ୍ତି।ମାତୃଭାଷା ଶିକ୍ଷା ଅଧିକାର ସମ୍ବିଧାନ ଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟେ କୋଡ଼ିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରୁ ବେଶି ଓଡ଼ିଆ ଭାଇ ଭଉଣୀ ଙ୍କ ପାଇଁ ନାହିଁ। ନୂଆ ଶିକ୍ଷାନୀତି ରେ ମାତୃଭାଷା କୁ ମହତ୍ତ୍ୟ ଦେଇଛି, ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟେ କିମ୍ପା ନାହିଁ?ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳରେ ଆନ୍ଦୋଳନ ହେଉଛି ମାତୃଭାଷା ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ। ଓଡିଶା ରାଜ୍ୟର ଶିକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରୀ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟର ଶିକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପତ୍ର ଲେଖିଛନ୍ତି ,କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଶିକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରୀ ଆଦରଣୀୟ ଧରମେନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରଧାନ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଙ୍କୁ ପତ୍ର ଭି ଲେଖିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କଣ ଏହାର ସମାଧନ ହେଲା ଏ ପ୍ରଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ଖବର ମିଳିଲା ନାହିଁ।ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳ ଆଜି ରୋଦନ କରୁଛି ମାତୃଭାଷା ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ। ଜନନୀର ମାତୃଭାଷା ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ।ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ମାନ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଓ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ଵ ପାଇଁ।ଓଡିଶା ସରକାରଙ୍କୁ ନିତି ଦିନିଆ ନିବେଦନ କରା ଯାଉଛି, ଏହାର ପ୍ରତିକାର ହେଉ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷୀଙ୍କ ରୋଦନକୁ  ଶୁଣନ୍ତୁ।ବିଚ୍ଛନ୍ନାଚଳତ ଉତ୍କଳର ଭୂମି, ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଉ।ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଶିକ୍ଷା ମିଳୁ। ଓଡ଼ିଆ ବହି ମିଳୁ।ସ୍କୁଲରେ ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷକ ଆସନ୍ତୁ।କୋଡ଼ିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରୁ ବେଶି ଓଡ଼ିଆ ପରିବାର ଜନଙ୍କ ସନ୍ତାନେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଉତ୍କଳ ରାଜ୍ୟର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପଥରେ ରହି ଏହାର ସମାଧନ କରନ୍ତୁ।ଭାରତର ଯଶସ୍ବୀ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଆଦରଣୀୟ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପତ୍ର ଦ୍ବାରା ଜଣେଇ ଦିଆ ଯାଇଛି କି ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡେ ରହୁଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷୀଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଶିକ୍ଷା ମିଳୁ।ନୂଆ ଶିକ୍ଷାନୀତି ରେ ମାତୃଭାଷା ଶିକ୍ଷା ମିଳୁ। ମାତୃଭାଷରେ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ ସମ୍ବିଧାନ ଅଧିକାର, କିମ୍ପା ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟେରେ କୋଡ଼ିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟରୁ ବେଶି ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ମାତୃଭାଷର ଶିକ୍ଷା ନାହିଁ? କିମ୍ପା ମାତୃଭାଷାର ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷୀ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରିବେ?ଓଡ଼ିଆ ଭାଷୀଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷାର ଅଧିକାର ମିଳୁ।ଓଡ଼ିଆ ବହି ମିଳୁ ଓ ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷକ ମିଳନ୍ତୁ,ସମସ୍ତଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଦେବା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।ନୂଆ ଭାରତରେ,ଡିଜିଟେଲ୍ ଯୂଗରେ ମାତୃଭାଷା ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଆର୍ତ୍ତନାଦ କରୁଛି, ବହି ଅଭାବରେ, ଶିକ୍ଷକ ଅଭାବରେ,ଅତିଲଜ୍ୟାର ବିଷୟ।ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟରେ ରହୁଥିବା କୋଡ଼ିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟରୁ ବେଶି ଓଡ଼ିଆ ଭାଷୀଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଓଡ଼ିଆରେ ମିଳୁ, ବହି ମିଳୁ ଓ ଓଡିଆ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଉ,ତାହା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଜର ପକେଇବା ଉଚିତ ଏବଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।ଜୟ ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ ସ୍ୱାମୀ।ଅଜିତ କୁମାର ରାଉତ👾👾👾ଗାଁ କଳାବାଡିଆସଭାପତି, ଉତ୍କଳ ସମ୍ମିଳନୀସଢେଇକଳା ଖରସୁଆଁ ଜିଲ୍ଲାରରାଜନଗର ବ୍ଲକ ଶାଖାଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ରାଜ୍ୟ🇧🇴🇧🇴🇧🇴🇧🇴

ଆଶାବାଦୀ ମଣିଷ!

ଆଶାବାଦୀ ମଣିଷ!***************ବେଳେବେଳେ କାହା ସହ କଥା ନ ହେବା, ଫୋନ୍ ବନ୍ଦ୍ ରଖିବା, କିଛି ସମୟ ଦୁନିଆଁର କିଛି ବନ୍ଧନରୁ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ ରଖିବାର ମାନେ ନୁହଁ ଯେ, କାହା ଉପରେ ରାଗିବା ଓ ଅଭିମାନ କରିବା। ହୋଇପାରେ ଏମିତି କିଛି ପରିସ୍ଥିତି ଉପୁଜିଥିବ। ସମୟ ସୁଅରେ ଭାସୁ ଥିବା ମଣିଷ ଅନ୍ୟକୁ ଦୋଷ କାହିଁକି ଦେବ? ନିଜ ବିଫଳତାର ଦାୟୀ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କାଇଁ କରିବ? ସେ ନିଜେ ତ ପହଁରା ଶିଖିନି। ନିଜର କର୍ମଫଳ, ଈର୍ଷା, ଅହଙ୍କାର, ଆବେଗ ଶିକାର ମଣିଷ ଅନ୍ୟକୁ କାହିଁକି ଭରଷା କରିବ? ତେଣୁ ସେମିତି ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ, ହୁଏତ ସେ ବୁଡୁ ବୁଡୁ ପହଁରା କାଳେ ଶିଖିଯିବ! ଆପେ କୂଳରେ ପଞ୍ଚଚିଯିବ! ଏମିତି ବି ହୋଇ ପାରେ ନିଜ ପାଖେ ବଳିଥିବା ସମ୍ବଳ, ଅତୀତର ଅନୁଭୂତିକୁ ପାଥେୟ କରି ସେ ସଂଗ୍ରାମ ଜାରି ରଖିଥିବ! ଏଠି ଆମର କିଛିବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟଠୁ ସାହା ଓ ସହାନୁଭୂତି ନପାଇ ସ୍ଵାଭିମାନୀ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି, କାରଣ ସେ ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଗୁଣର ବିକାଶ ନ କରି ହୁଏତ ଅନ୍ୟର ସହାନୁଭୂତିରେ ଜିଉଁଥିଲା। ତେଣୁ ହୁଏତ ନିଜେ ନିଜକୁ ସାଉଁଟି ବାରେ, ସଜଡ଼ିବାରେ ଲାଗିଥିବ। *ନିଜର ହାତଗୋଡ଼ ନ ଥିବା ମଣିଷ*, ଅନ୍ୟର ବିନା ସାହାଯ୍ୟରେ ଯିଏ ନିଜର ନିତ୍ୟ କର୍ମ ମଧ୍ୟ କରି ନପାରେ, କିପରି ସେ ବୁଡୁଥିବା ବନ୍ଧୁ,ପରିଜନ ମଣିଷଟିକୁ ସୁଅରୁ ଟାଣି କୂଳକୁ ଆଣିବ?(ଏହାର ଏକ ବଳିଷ୍ଠ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ ଆମର କିଛି ସରଳ ଓ ଅନ୍ଧବିଶ୍ବାସୀ ମଣିଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ବାକି ଅନ୍ୟମାନେ ବୁଝିପାରିବେ)। ତେଣୁ ଯିଏ ନୀରବଦ୍ରଷ୍ଟା, କିଛି ସମୟ ସେ ମଣିଷକୁ ନୀରବ ରହିବାର ସୁଯୋଗ ଦିଅ, ତାକୁ ତାର ବଳ ସାଉଁଟି ପାଣିରୁ ଆସିବାକୁ ସମୟ ଦିଅ କିମ୍ଵା ନିଜେ ଫୁଲମାଳ ଧରି ତାଙ୍କପାଇଁ ନୀରବ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ, ଯାହାକି ଆଜିକା ସମୟର ଏକ ଚଳନି ହୋଇ ଯାଇଛି। ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧ ଯୁଝିବାର ବିଦ୍ୟା ଯେ ଜାଣିନି, ପଛରେ ରହି ଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ତାର ଥାଏ।ପରୀକ୍ଷା ଆଗରୁ କିଛି ସମୟ ନୀରବ ରହି ବିଦ୍ୟାର୍ଥି ବର୍ଷଯାକ ପଢ଼ା ଯାଇଥିବା ପାଠ/ଶିକ୍ଷଣ/Lessons କୁ Revision କରିଥାଏ। ପୁଣି ଏକ ବଡ଼ ପରୀକ୍ଷା କୁ ସାମ୍ନା କରିବାର ପ୍ରସ୍ତୁତି ବିଧିବଦ୍ଧ ଭାବେ ଚଳାଇଥାଏ, କାରଣ ଆଶାବାଦୀ ମଣିଷ ସେ ଜାଣିଛି ଯେ, ଏ ପରୀକ୍ଷା ତାର ଅନ୍ତିମ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଅନେକ ପରୀକ୍ଷା, ସଂଗ୍ରାମ, ସଙ୍କଟ ଆଗକୁ ଅନେକ ରହିଛି ଓ ହୁଏତ ଏଇ ପରୀକ୍ଷାଟିର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ରହିପାରେ ଯାହାକି ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବିଶେଷ ସହାୟ ହେବ ବିଦ୍ୟାର୍ଥି ପାଇଁ।ପରିଶେଷରେ ଏତିକି କହିବା କଥା କ୍ଷତର ଗଭୀରତା ନ ଜାଣି ମଲମ ଲଗାଇବା ବୃଥା। (Without proper diagnosis treatment can't happen)