Home
Audio New

Forum New

Read

Contest


Write

Write blog

Log In
CATEGORIES
ନିମ୍ବ ଆଦି ଗଛରୁ କ୍ଷୀର ଭଳି ତରଳ କ୍ଷରଣ ହେବା ଚମତ୍କାର କି??

ବେଳେବେଳେ କେତେକ ନିମ୍ବ ବା ସେହି ଜାତୀୟ ଗଛରୁ କ୍ଷୀର ଭଳି ଧଳା ରସ କ୍ଷରଣ ହେବାର ଆପଣ ମାନେ ଦେଖିଥିବେ। ଧାର୍ମିକ ମାନେ ଏହା ଏକ ଦୈବୀୟ ଚମତ୍କାର କହି ଗଛ ମୂଳ ରେ ପୂଜା ଅର୍ଚ୍ଚନା ଆରମ୍ଭ କରିଦିଅନ୍ତି। ଦୀପ ଧୂପ ବାଜା ଘଣ୍ଟ ଘଣ୍ଟା ରେ ଏହି ଗଛର ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳରେ ଲୋକ ଭିଡ଼ କରନ୍ତି। କେତେକ ସେହି ରସ ପିଇ ତାଙ୍କର ସବୁ ରୋଗ ଭଲ ହୋଇଗଲା ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଧର୍ମାନ୍ଧ ମଣିଷ ଏହାର କାରଣ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ ନାହିଁ। ଆସନ୍ତୁ ଏହା ପଛରେ ଥିବା ବୈଜ୍ଞାନିକ କାରଣ ଟି ଜାଣିବା।👇ଉଦ୍ଭିଦବିତ ମାନଙ୍କ ଅନୁସାରେ ଏହି ଘଟଣା ଟି ରେ କୌଣସି ଦୈବୀୟ ଚମତ୍କାର ନୁହେଁ ବରଂ ଅତି ସାଧାରଣ ପ୍ରାକୃତିକ ଘଟଣା। ଯାହା ନିମ୍ବ ଭଳି ଗଛରେ ବ୍ୟାକ୍ଟେରିଆ ସଂକ୍ରମଣ ଯୋଗୁ ହୋଇଥାଏ।କେବେ କେବେ କୀଟପତଂଗ ବା ଫଙ୍ଗାଲ ଆକ୍ରାନ୍ତ ରୁ ମଧ୍ୟ ହୁଏ। ନିମ୍ବ ଗଛରେ ଅଠା ନଳିକା (gum duct) ଓ  ତାହାର ଭିତର କାଠ (sap wood) ରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଗର୍ତ ସବୁ ରହି ଥାଏ। ଗୋଟିଏ ନିମ୍ବ ଗଛ ଯେବେ ବହୁତ ପୁରୁଣା ହୋଇଯାଏ ତେବେ ସେ ତାର କୋଷ ରେ ଅଧିକ ଜଳ ଜମା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦିଏ। Agrobacterium tumefacins ନାମକ ଏକ ବ୍ୟାକ୍ଟେରିଆ ର ସଂକ୍ରମଣ ହେତୁ ଗଛର ଡାଳ ରେ ଆବୁ ମାନ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।ଯେତେବେଳେ ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ରେ ଆଦ୍ରତା ଅଧିକ ଥାଏ। ସେହି ଆବୁ ଟି ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ ଓ ଏଥିରେ  ଫାଟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। ଯାହା ଫଳରେ ତା ଭିତରେ ଗଛିତ ଥିବା ରସ ବାହାରକୁ ନିର୍ଗତ ହୁଏ।ଏହି ରସ ପ୍ରାୟତଃ  4 ରୁ 6 ଦିନ ଧରି କ୍ଷରଣ ହୁଏ।ଅନ୍ୟ ଏକ କାରଣ ଅନୁସାରେ ଏହି ରସ କୀଟ ଓ ଫଙ୍ଗାଲ ଆକ୍ରମଣ ରୁ ଗଛକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କ୍ଷରଣ ହୋଇଥାଏ। ନିମ୍ବ ଗଛର ଅଠା ନଳିକା ଗୁଡିକ ଫଙ୍ଗାଲ ଆକ୍ରମଣ ପରେ ପରେ ଯଥା ଶୀଘ୍ର ସକ୍ରିୟ ହୋଇ ଏହିପରି ରସ କ୍ଷରଣ କରୁଥିବାର ଦେଖା ଯାଏ।ଏହା ଏକ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ତେଣୁ ଏହା କୁ ଏକ ଚମତ୍କାର ବୋଲି ଭାବିବା ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଷୟରେ ବୁଝାନ୍ତୁ। ସଚେତନତା ପ୍ରସାର କରନ୍ତୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହନ୍ତୁ🙏ରାଜବାଳା...

ମନୁଷ୍ୟର ବିବର୍ତ୍ତନରେ ଖାଦ୍ୟର ଭୂମିକା

*ମନୁଷ୍ୟର ବିବର୍ତ୍ତନରେ ଖାଦ୍ୟର ଭୂମିକା*ଵିଵର୍ତନବାଦର ଲମ୍ବା ଯାତ୍ରାର ଯାତ୍ରୀ ଆମ ପୂର୍ଵ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡିଥିଲା ଏକ ଘଡ଼ିସନ୍ଧିର ମୁହୁର୍ତ୍ତ। ଵିଵର୍ତନର ଦୋଛକିରେ ଛିଡା ହୋଇଥିବା  ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷକୁ ନେବାକୁ ପଡିଥିଲା ଖାଦ୍ୟଅଭ୍ୟାସ ସଂପର୍କୀୟ ଏକ ଚରମ ନିଷ୍ପତ୍ତି। ସେ କଣ ହେବାକୁ ବାଛିନେବ, ଆମିଷାଶୀ ନା ନିରାମିଷାସି...ଏହି ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ ଗୋଷ୍ଠୀ ହେଲା ଦୁଇଭାଗ। କେତେ ଜଣ ଫଳମୂଳ ଖାଇବା ପାଇଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି  ନେଲେ। ଅନ୍ୟ କେତେଜଣ ଆମିଷାଶୀ ହେବାକୁ ନିଷ୍ପତି ନେଲେ। କାଳର କରାଳ ଗତିରେ ଫଳାହାରୀମାନଙ୍କର ଆଉ ଵିଵର୍ତନ ହେଲା ନାହିଁ।ସେଇ ପଶୁ ଓ ଆଦିମାନବର ସନ୍ଧି ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଇ ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରୁ ଲୋପ ପାଇ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଗୋଷ୍ଠୀଟି ଆମିଷାଶାଶୀ ହେବାକୁ ସ୍ଥିର କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଵିଵର୍ତତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସହଜ ଶିକାର ପାଇଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଦୁଇପଦରେ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଶିକାର ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପକରଣର ତିଆରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଧୀରେ ଧୀରେ ସେ ପଥରର ହାତ ହତିଆର ତିଆରି କରି craft man ଭାବେ ବିବର୍ତିତ ହେଲା। ଶିକାରକୁ ଆହୁରି ସହଜ ଓ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ପଥର ପରେ ଲୁହା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାତୁର ହାତ ହତିଆର ତିଆରି କଲା। ହାତର ବ୍ୟବହାର ତାକୁ ଅଧିକ କୁଶଳୀ କରି ଗଢି ତୋଳିଲା।  ଆମିଷ ଭକ୍ଷଣ ଗଢି ଉଠୁଥିବା ମଣିଷକୁ ଦୈହିକ ବଳ ପ୍ରଦାନ କଲା। ଆମିଷ ଭକ୍ଷଣର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବ ମସ୍ତିଷ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ମସ୍ତିଷ୍କ ତାର ବିକାଶ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଉପାଦାନ ଆମିଷରୁ ପାଇଲା। ତେଣୁ ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ଏହା ନିପୁଣ ଭାବେ ବିକଶିତ ହୋଇ ପାରିଲା। ତାପରେ ନିଆଁର ବ୍ୟବହାର, ଶିକାର ପାଇଁ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ପୋଷା ମନେଇବା ଏବଂ କେତେକ ପଶୁଙ୍କ ଠାରୁ ସହଜ ଲବ୍ଧ ମାଂସ ଓ କ୍ଷୀର ଆଦି ପାଇଁ ପୋଷା ମନେଇବା  କଳାରେ ମଧ୍ୟ ଉନ୍ନତି ଘଟିଲା। ଆମିଷ ଭକ୍ଷଣ ହେତୁ କୁକୁର, ବିରାଡ଼ି ପରି ହିଂସ୍ର ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଣିଷର ବଶତା ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ମିଳିମିଶି ଶିକାର କରିବାକୁ ସହଜ ହେବା ଉଦେଶ୍ୟରେ  ଗୋଷ୍ଠୀ ଓ ସମାଜର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ଚକର ଉଦ୍ଭାବନ ସହ ଵିଵର୍ତନବାଦର ଚକା ଗଡି ଗଡି ଆସି ପହଂଚିଛି ଆମ ପାଖରେ...ସୃଷ୍ଟିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିବର୍ତିତ ପ୍ରାଣୀ ମନୁଷ୍ୟ। ନିରାମିଷ ଭୋଜନ ପ୍ରତି ଯଥେଷ୍ଟ ସମ୍ମାନ ସହ ଏହା କୁହା ଯାଇପାରେ କି  ଆମିଷ ଭୋଜନ ମଣିଷ ଆଗରେ ଉନ୍ନତିର ଅନେକ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇ ଥିଲା ଏବଂ ମଣିଷର ବିବର୍ତ୍ତନରେ ଏହାର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ରହିଛି। ଆସନ୍ତୁ ଆମେ କୃତଜ୍ଞତା ଜ୍ଞାପନ କରିବା ଆମର ସେଇ ପୂର୍ବପୁରୁଷଟିକୁ ଯିଏ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଶୈଳୀକୁ ବାଛିନେଇଥିଲା ଯାହା ପାଇଁ ଆଜି ପୃଥିବୀରେ ଆମର ସ୍ଥିତି ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି।😊ମାନବ ଵିଵର୍ତନର ଏକ କ୍ଷଣର ଉପସ୍ଥାପନା.....ରାଜବାଳା....

ଆପଣ କଣ ଅନ୍ଧବିଶ୍ବାସୀ କି?

ଆପଣ କଣ ଅନ୍ଧବିଶ୍ବାସୀ କି? ନୁହେଁ ନା...କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜକୁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସୀ ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। କେବଳ ଝାଡ଼ ଫୁଙ୍କ କି ଗୁଣି ଗାରୁଡ଼ି ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ହିଁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ନୁହେଁ। ସେହି ସବୁ ତକ ବିଶ୍ୱାସ ଯାହା ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ବିନା ପ୍ରଶ୍ନ ରେ ପାଳନ କରାଯାଏ, ଯାହାର କୌଣସି ବୈଜ୍ଞାନିକ ତର୍କପୂର୍ଣ ଆଧାର ନାହିଁ, ସେଇ ସବୁ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ପାଳନ ହେଉଥିବା ଏହି ସବୁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ କୁ ଚିହ୍ନିବା ସହ ଏହାକୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ପରିଜନ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନେଇବା।1. ବାମହାତରେ ଟଙ୍କା ଦେବା ବା ନବା ଅଶୁଭ।2. ଘରେ କେହି ବେମାର ପଡିଲେ ଲଙ୍କା ଧୂଆଁ ଦେବା।3. ଘରେ, ଦୋକାନ ଓ ଯାନବାହନ ରେ ଲେମ୍ବୁ ଲଙ୍କା ହାର ଟାଙ୍ଗିବା।4. ବାହୁ ବା ଗଳାରେ ଡେଉଁରୀଆ, ତାବୀଜ ବା କଳା ସୂତା ବାନ୍ଧିବା।5. ବିଲେଇ ରାସ୍ତା ପାର କରିବା ଅଶୁଭ।6. ଚପଲ ଓଲଟା ରଖିବା ଅଶୁଭ।7. ହାତରୁ ଲଙ୍କା ନେଲେ ବା ଦେଲେ ଝଗଡା ହୁଏ।8. ପରୀକ୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ଦହି ଚିନି ଖାଇଲେ ଶୁଭ।9. ଘରୁ ବାହାରକୁ ଯାଉଥିଲା ବେଳେ ପଛରୁ ଡାକିଲେ ବା ଛିଙ୍କିଲେ ଅଶୁଭ।10. କଳା ରଙ୍ଗ ବା କପଡା ଅଶୁଭ।11. ଗୁରୁବାର, ଶନିବାର ଓ ମଙ୍ଗଳବାର ବାଳ, ଦାଢ଼ି ବା ନଖ କାଟିବ, ସିଲେଇ କରିବା ଅଶୁଭ।12. ରାତିରେ ଝାଡ଼ୁ କରିବା ଅଶୁଭ।13. ରବିବାର, ଗୁରୁବାର ପିତା ଖାଇବା ଅନୁଚିତ।14. ଶନିବାର ତେଲ ଦାନ ଶୁଭ।15. ନଜର ଲାଗିବ।16. ବିଧବା ଓ ସନ୍ତାନ ହୀନ ମାନେ ଅଶୁଭ।17. ପିଲାଙ୍କୁ କଳା ଟୀକା ଲଗେଇବା ଅଶୁଭ।18. ନଇ ରେ ଟଙ୍କା ପକେଇବ।19. ଶନିବାର ରେ ଲୁହା କିଣିବା ଅଶୁଭ।20. ଗୁରୁବାର ରେ ଟଙ୍କା ନ ଦେବା।21. 13 ସଂଖ୍ୟାଟିକୁ ଅଶୁଭ ଭାବିବା।22. କୌଣସି ବିଶେଷ ବ୍ୟକ୍ତି ବସ୍ତୁ ପୋଷାକ କଲମ ରଙ୍ଗ ବା ମୁହୁର୍ତ୍ତ କୁ ଶୁଭ ବା ଅଶୁଭ ବୋଲି ମନେ କରିବା।23. ଶବ ଯାତ୍ରା ଦେଖିବା ଶୁଭ।24. ପେଚା, ଏକ ବଣି ଅଶୁଭ, ଯୋଡ଼ା ବଣି ଶୁଭ।25. ଝିଟିପିଟି ଉପରେ ପଡିବା ଅଶୁଭ।26. ସକାଳୁ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ବା ଜାତିର ବ୍ୟକ୍ତି ର ମୁହଁ ଦେଖିବା ଅଶୁଭ।27. ଧନ ତେରସ ଦିନ ସୁନା କିଣିବା ଶୁଭ।28. ଦୁଇଟି ଝାଡ଼ୁ ସାଙ୍ଗରେ ରହିଲେ ଝଗଡ଼ା।29. କିନ୍ନର ମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଭ।30. ସପ୍ତାହରେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ବାରରେ ଆମିଷ ଖାଇବା।ଏଇମିତି ଅନେକ । ଏହି ସବୁ ଶୁଭ ବା ଅଶୁଭ ର ବିଚାର କେବଳ ମଣିଷ ମନର ଡର। ତେଣୁ କୌଣସି କଥା ବା ଘଟଣା କୁ  ବୈଜ୍ଞାନିକ ତର୍କ ଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ବିନା ଡ଼ରରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ। ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ରୁ ନିଜକୁ ଓ ନିଜ ପରିବେଶକୁ ମୁକ୍ତ ରଖନ୍ତୁ।ରାଜବାଳା

ମାତୃତ୍ୱ ହିଁ ନାରୀ ଜୀବନର ପୂର୍ଣ୍ଣତା: ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣା

ବଂଶବୃଦ୍ଧି ଜୀବ ମାନଙ୍କର ଏକ ସାଧାରଣ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା। ତଥାପି ମଧ୍ୟ, ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରିବା ଯେମିତି ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ସନ୍ତାନହୀନ ହେଵା ମଧ୍ୟ। ଆମ ସମାଜ ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ସନ୍ତାନବତୀ ମାନଙ୍କୁ ଯେତିକି ମହିମାମଣ୍ଡିତ କରିନାହିଁ, ସନ୍ତାନହୀନ ମାନଙ୍କୁ ସେତିକି ନିମ୍ନ କରି ଦେଖେଇଛି।ପୁରାଣ ମାନଙ୍କରେ ସନ୍ତାନହୀନ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ କେତେ ନର୍କ କେତେ ପ୍ରାୟଚିତ କେତେ ଟୀକା ଟିପ୍ପଣୀ , ପୂର୍ବଜନ୍ମ ପର ଜନ୍ମ ସବୁ ଖଞ୍ଜା ଯାଇଛି। ସନ୍ତାନହୀନ ନାରୀଟି ସାରା ଜୀବନ ସାମାଜିକ ଗଞ୍ଜଣା ଶୁଣି ଶୁଣି କଟିଯାଏ। ବନ୍ଧ୍ୟା, ବାଞ୍ଝ, ଆଣ୍ଠୁକୋଡ଼ି ଏହି ପରି କେତେ କେତେ ଉପମାରେ ଉପାୟିତ ହୁଏ ସେ। କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରେ ତାକୁ ଅଶୁଭ, ଛୁଆଖାଇ ଡାହାଣୀ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ବନ୍ଧ୍ୟା ନାରୀ ନର୍କଗାମୀ, ମୁହଁଦର୍ଶନରେ ଯଶ ନାହିଁ ବୋଲି ମହାନ (?)ପୁରାଣକାରମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଯାଇଛନ୍ତି। ନିଃସନ୍ତାନ ଦମ୍ପତି ମାନେ ସମାଜରେ କିଭଳି ପ୍ରତାଡୀତ ହୁଅନ୍ତି ତାର ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ଉଦାହରଣ ହେଲା ଫକୀରମୋହନଙ୍କ" ଛଅମାଣ ଆଠଗୁଣ୍ଠ"ର ସାରିଆ ଓ ଭଗିଆ। ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତିର ମୋହ, ଧର୍ମର ଭୟ ତଥା ସାମାଜିକ ଟାହି ଟାପରା ରୁ ବର୍ତ୍ତିବା ପାଇଁ ଦୁହେଁ ମହାଜନ ମଙ୍ଗରାଜ ର  ଚକ୍ରାନ୍ତ ଓ ଧାର୍ମିକ ଚଂଚକତା ରେ ପଡି ସାର୍ବଶ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାଆନ୍ତି। ଏହି କାଳଜୟୀ ଉପନ୍ୟାସଟି ତତ୍କାଳୀନ ସମାଜର ଏକ ନିଛକ ପ୍ରତିଫଳନ ମାତ୍ର। ଆଜିବି ସମାଜରେ ଅନେକ ସାରିଆ - ଭଗିଆ ମାନେ ମଙ୍ଗରାଜ ପରି ଗୁଣିଆ ଓ ବାବା ଙ୍କ କବଳରେ ପଡି ସାର୍ବଶ୍ରାନ୍ତ ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ପଛାନ୍ତି ନାହିଁ। ......ସନ୍ତାନ ଏକ ଆବଶ୍ୟକତା ହୋଇପାରେ , କିନ୍ତୁ ଏକ ମୌଳିକ ଆବଶ୍ୟକତା ନୁହେଁ। ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଜନସଂଖ୍ୟା ବିସ୍ଫୋରଣ ପରିସ୍ଥିତି ରେ ଗୋଟିଏ ମଣିଷ ଯୋଡିବା ଏକ କୃତିତ୍ୱ ହୋଇନପାରେ। ନିଃସନ୍ତାନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଏକ ପୂର୍ଣ ସୁନ୍ଦର ସୁଖମୟ ଜୀବନ ବଂଚିହେବ। କେବଳ ସନ୍ତାନଜନ୍ମ ହିଁ ଜୀବନର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ନୁହେଁ। ନିଜକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା , ପରିସ୍ଥିତି କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଜୀବନକୁ ଭଲ ପାଇବା, ପରିବେଶ ଓ ସମାଜ ପ୍ରତି ସଚେତନ ରହିବା, ସନ୍ତାନବତୀ ହେବାଠାରୁ ଅନେକ ଗୁଣା ଶ୍ରେୟସ୍କର। ଅନ୍ୟର ଟାହି ଟାପରା କୁ ତିଲେମାତ୍ର ଭୂକ୍ଷେପ ନକରି ଖୁସି ରହିବା, ସମ୍ମାନଜନକ ଭାବରେ ବଂଚିବା ହିଁ ନିନ୍ଦୁକ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶକ୍ତ ଚାପୁଡ଼ା ହେଇପାରିବ। ହୁଏତ ଏହା ହେବ  ଶହ ଶହ ନିଃସନ୍ତାନ ସାରିଆ-ଭଗିଆ ଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ପ୍ରେରଣା ଓ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଏକ ମୁଳଦୁଆ🙏*ସାମାଜିକ ତାଡନାର ଶିକାର ନିଃସନ୍ତାନ ମାନେ  ଓ ସ୍ବେଛାରେ ସନ୍ତାନହୀନ ଜୀବନ ବାଛିନେଇଥିବା ସବୁ ସାହସୀ ମାନଙ୍କର ଉଦେଶ୍ୟ ରେ ସମର୍ପିତ...........ରାଜବାଳା

ଲଜ୍ୟା ନାରୀର ଭୂଷଣ: କେତେ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ

ପିଲାଦିନରୁ ଆଜି ଯାଏଁ ଆମେ ଶୁଣି ଆସିଛୁ, ଲଜ୍ୟା ନାରୀର ଭୂଷଣ। କିନ୍ତୁ ଲଜ୍ୟା କହିଲେ ଆମେ କଣ ବୁଝୁ।  ଲଜ୍ୟା ଶବ୍ଦ ଟି କୁ  ଶୁଣିଲେ ମୋ ମନ କୁ ସଙ୍କୁଚିତ ହୋଇଯିବା, ଆବୃତ୍ତ ହୋଇଯିବା, ଅପସାରିତ ହୋଇ ଯିବା, ମୌନ ରହିବା, ନିଜ ମନୋଭାବ ପ୍ରକାଶ ନକରିବା, ଘରଭିତରେ ବନ୍ଦ ହୋଇ ରହିବା,  ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ହୀନତା,  ଆଦି  ଚିତ୍ର ସବୁ ଆସେ। କେତେ ଜଣ ଶରୀରକୁ ଢ଼ାଙ୍କି ରହିବା କୁ ଲଜ୍ୟା ବୋଲି କୁହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଶରୀରକୁ ଆବୃତ୍ତ କରାଯିବା ର ପରିସୀମା କିଏ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଛି। କେତେ ଜଣଙ୍କୁ ନଖଠୁ ଶିଖ ଯାଏଁ ଆବୃତ ରହିବା ହିଁ ଯୁକ୍ତି ଯୁକ୍ତ ଲାଗେ। ଲଜ୍ୟା ର ସାମାଜିକ ପରିଭାଷା କଣ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ ଆମକୁ ବିପରୀତ ଶବ୍ଦଟି ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବାକୁ ହେବ।  ବାପା ମା ବା ସ୍ବାମୀ  ର ପ୍ରତି କଥାରେ ମୁଣ୍ଡପୋତି ହଁ ମାରୁ ନଥିବା,  ଘରର ଚାରିକାନ୍ଥ ରୁ ବାହାରି ବାହାର ଦୁନିଆରେ ନିଜର ଏକ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା, ସାମାଜିକ ବାଧା ବନ୍ଧନକୁ ଭୂକ୍ଷେପ ନକରି ନିଜ ହିସାବରେ ଜୀବନ ବଞ୍ଚୁଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ନପୋତି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସର ସହ ସିଧା ଚାଲୁଥିବା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ନିଜର ଉପସ୍ଥିତି ଜାହିର କରୁଥିବା, ଆଖି କୁ ଆଖି ମିଶେଇ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଉଥିବା, ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତା କରୁଥିବା, ବୈଠକ ଘରେ ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ସଭାରେ ନିଜ ମତ ରଖୁଥିବା, ଆକଣ୍ଠ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ଠୋ ଠୋ ହସୁଥିବା, ନିଜ ମନୋଭାବ, ପସନ୍ଦ, ପ୍ରେମ , ଯୌନଆବେଗକୁ କୁ ବିନାଦ୍ଵିଧା ସ୍ୱୀକାର ଓ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ମହିଳା ମାନେ "ନିର୍ଲଜ" ଆଖ୍ୟା ପାଇବାର ହକଦର ହୋଇଥାନ୍ତି।  ଯଦି ଲଜ୍ୟା ର ପରିସୀମା ଏତିକି ତାହେଲେ ସବୁ ମହିଳା ମାନେ ନିର୍ଲଜ ହୋଇଯିବା ଶ୍ରେୟସ୍କର। ସବୁତକ ଅମାନବୀୟ ପ୍ରଥା, ପରମ୍ପରା କୁ ମୁଣ୍ଡ ପୋତି ସହିବା, ନିଜ ପ୍ରତି ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅତ୍ୟାଚାର କୁ ସହିଯିବା, ନିଜ ଅଧିକାର ପାଇଁ ମୁହଁ ନଖୋଲିବା, ନିଜକୁ ସଙ୍କୁଚିତ କରିଦେବା, ନିଜ ମନୋଭାବ ପ୍ରକାଶ ନକରିବା , ଏକ ଆତ୍ମବିଶ୍ବାସହୀନ ଜୀବନ ବଂଚିବା ଇତ୍ୟାଦି ସବୁ ଯଦି ଲଜ୍ୟା, ତାହେଲେ ମୁଁ ଜଣେ ନିର୍ଲଜ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ମୁଁ ଚାହିଁବି ଦୁନିଆର ସବୁ ମହିଳା ନିର୍ଲଜ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତୁ। ମୃଦୁ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ କଥା କହିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା, ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ନରମ ହୃଦୟ ଯଦି ଲଜ୍ୟା ହୁଏ ତା ହେଲେ ଏହା ପ୍ରତି ମଣିଷ ର ଭୂଷଣ ହେବା ଉଚିତ। ଲଜ୍ୟା ନୁହେଁ ଶିଷ୍ଠ।ଚର, ମୃଦୁଭାଷୀ, ଅମାୟୀକ ବ୍ୟବହାର, ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଭଳି ଗୁଣ ସବୁ ଖାଲି ନାରୀ କାହିଁକି ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ହେବା ଉଚିତ। କାରଣ ଏହି ସବୁ ଗୁଣ   ଲିଙ୍ଗଭିତ୍ତିକ ନୁହେଁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାନବୀୟ ଗୁଣ।ରାଜବାଳା

ନାରୀ ହିଁ ନାରୀର ଶତ୍ରୁ: ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣା

ନାରୀ ହିଁ ନାରୀ ର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ, ଏହା ସମାଜ ରେ ପ୍ରଚଳିତ ଏକ ଜନପ୍ରିୟ ଉକ୍ତି। ଯଦି ଏହି ଉକ୍ତି ଟିକୁ ମାନି ନିଆ ଯାଏ, ତାହେଲେ କଣ ପୁରୁଷ ପୁରୁଷର ଶତ୍ରୁ ନୁହେଁ, ମିତ୍ର। ଯଦି ପୁରୁଷ ପୁରୁଷ ର ଶତ୍ରୁ ହୋଇ ନଥାନ୍ତା, ସମାଜ ରେ ଯେତେସବୁ ହିଂସା ଦ୍ୱେଷ ଘଟୁନଥାନ୍ତା। ଆପଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ ପୁରାତନ କାଳରୁ ଆଜି ଯାଏଁ ଯେତେ ସବୁ ବିଭର୍ଶ କାଣ୍ଡ ମାନ ଘଟି ଆସିଛି ତାହା କଣ ନାରୀ ନାରୀ ଭିତରେ ଥିବା ଶତ୍ରୁତା ପାଇଁ। ଉତ୍ତର ନିଶ୍ଚୟ ନା। କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷ ପୁରୁଷ ଭିତରେ ଶତ୍ରୁତା ପାଇଁ ବଳୀ ପଡେ ନାରୀ। ଦୁଇ ପୁରୁଷ ର ଝଗଡାରେ ନିଜ ନିଜରକୁ ମା ଭଉଣୀ କୁ ନେଇ ଅଶ୍ରାବ୍ୟ ଗାଳି ମାନ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ପରସ୍ପର ର ମା ଭଉଣୀ ଝିଅ ମାନଙ୍କୁ ଟାର୍ଗେଟ କରାଯାଏ। ପୂର୍ବଶତ୍ରୁତା ନେଇ ଅପହରଣ, ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ବଳାତ୍କାର ଆଦି ଅନେକ ଘଟଣା ଦେଖାଯାଏ।ତାମାନେ ନୁହେଁ କି ନାରୀ ନାରୀ ର ଶତ୍ରୁ ନୁହେଁ। ହଁ ନାରୀ ବି ନାରୀ ର ଶତ୍ରୁ ହୋଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ କେତେବେଳେ। ଯେତେବେଳେ ସତ୍ତା ତା ହାତକୁ ଆସେ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ନିର୍ଯାତିତ ବହୂ ଶାଶୁ ଭୂମିକାକୁ ଆସେ, ସେ ନିଜ ବହୂ କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବାକୁ ପଛାଏ ନାହିଁ।କାରଣ ସତ୍ତା ଏବେ ତା ହାତରେ। ନାରୀ କୁ ଆମେ ନାରୀ ର ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ସେତେବେଳେ କହୁ ଯେତେବେଳେ ସେ କନ୍ୟା ଭ୍ରୁଣ ହତ୍ୟାରେ ସାମିଲ ହୁଏ। ପୁରୁଷ କନ୍ୟାଭ୍ରୁଣ ହତ୍ୟା କରିବା ହୁଏତ ଏକ ସ୍ୱାଭାବିକ ମାନସିକତା ହୋଇପାରେ। କାରଣ ସେ ଚାହେଁ ନିଜ ଜାତିର ବୃଦ୍ଧି। ସେ ଚାହେଁ ମାଲିକାନା ଯେମିତି ପୁରୁଷ ହାତରୁ କେବେ ନଯାଉ। କିନ୍ତୁ ନାରୀ ର ଏହି ବ୍ୟବହାର ପଛର କାରଣ କଣ। ସେ କଣ ନିଜ ଜାତିର ବୃଦ୍ଧି  ଚାହେଁ ନାହିଁ।  ଏହାର ପଛର କାରଣ ହେଉଛି ପିତୃସତ୍ତା। ଯାହା ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ନାରୀ କୁ ନିଜ ଗୋଲମ ବନେଇ ରଖିଛି। ନାରୀ କେବଳ ପିତୃସତ୍ତା ଶିକାର ନୁହେଁ ସେ ଏହି ମାନସିକତା ର ପୃଷ୍ଠପୋଷକ ମଧ୍ୟ। ପୁରୁଷତନ୍ତ୍ର କୁ ଗୋଟିଏ ପିଢ଼ି ରୁ ଅନ୍ୟ ପିଢ଼ି କୁ ନେଇ ଯିବାର ଦାୟିତ୍ୱ କେବେଳ ତା ର ବୋଲି ନାରୀ ମାନି ନେଇଛି।ତେଣୁ ସେ ବହୁ ପରିଶ୍ରମ କରି ପିତୃସତ୍ତା କୁ ବଞ୍ଚେଇରଖିଛି। ତେଣୁ ଆଜି ଯାଏଁ ମଧ୍ୟ ପିତୃସତ୍ତା ଜୀବିତ। କେବଳ ଏହି କାରଣ ରୁ ସାମାଜିକ ରୀତି ନୀତି କୁ ପାଳନ କରୁନଥିବା ଝିଅ ଟି ର ଶତ୍ରୁ ଯେତେ ବାପା ନୁହେଁ ମା ହୋଇ ଥାଏ। ନାରୀ ଆଜି ଯାଏଁ ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରିନାହିଁ, ମାନସିକ ଗୁଲାମୀ ରୁ ମୁକୁଳି ପାରିନାହିଁ।ହୁଏତ ନାରୀ ହିଁ ନାରୀ ର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ କହିବା, ଏହି କଥାଟିକୁ ନାରୀ ମୁଣ୍ଡରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିବା ପଛର କାରଣ ହେଉଛି,  ନାରୀ ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ବିଭେଦ କରି ପୁରୁଷତନ୍ତ୍ର କାଏମ ରଖିବା । କାରଣ ପିତୃସତ୍ତା ବେଶ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣେ ବିନା ନାରୀ ର ସାହାଯ୍ୟ ସହଯୋଗ ରେ ଏହା ର ସ୍ଥିତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।ଆଉ ଯେଉଁଦିନ ନାରୀ ମାନେ ଏହା ବୁଝିପାରିବେ, ନିଜ ନିଜର ଉନ୍ନତିରେ ସହଯୋଗ କରିବେ, ସେଇ ଦିନ ଠାରୁ ଖାଲି ପିତୃସତ୍ତା କାହିଁକି ସବୁତକ ଅସମତା ର ଅନ୍ତ ଘଟିବ ।ରାଜବାଳା

ବାଲ୍ୟ ବିବାହ: ଏକ ଅନୁଭୂତି

ଫକୀରମୋହନ କଲେଜରୁ bsc ସାରିଯାଇଥାଏ କିନ୍ତୁ msc ଆରଂଭ ହୋଇନଥାଏ। ସେଇ ଗ୍ୟାପ ସମୟସବୁ ମଜ଼ା ମଜା ରେ ଗାଁରେ ବିତୁଥାଏ । ସବୁଠୁ ମିଠାସମୟ ଥାଏ ସନ୍ଧ୍ୟା ର। ଶୀତୁଆ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଚା, ମୁଢି mixture କି ପକୁଡି ସହ ଗାଁ ର ଖୁଡ଼ି ଆଉ ଜେଜେମା ସ୍ଥାନୀୟ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କ ସହ ଗପକରିବା, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଅନୁଭୂତି ଶୁଣିବା ଆଉ ନୂଆ ନୂଆ ଗପ ଶୁଣେଇବା ମୋର ନିତିଦିନିଆ ରୁଟିନ୍ ପଲଟିଯାଇଥାଏ। ଏମିତି ଗପ କରୁ କରୁ ଥରେ ଜଣେ ଜେଜେମା ଙ୍କୁ ପଚାରିଦେଲି, ଜେଜେମା ତୁମେ ବାହାଘର ପରେ ଜେଜେବାପାଙ୍କୁ କେବେ ପ୍ରଥମ କରି ଭଲରେ ଦେଖିଲ। ସେ ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକିତ କରି ଟିକେ ଲାଜ ଲାଜ ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ମୋର ଗୋଟେ କି ଯୋଡ଼େ ପିଲା ହେଲା ପରେ ତାଙ୍କୁ ଭଲରେ ଦେଖିଲି। ମୁଁ ଆହୁରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ନିର୍ଲଜ ଭଳି ପଚାରିଲି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନଥିଲ ତ ପିଲା ମାନେ କେମିତି ଆସିଲେ। ସେ ଏଥର ଅତି ସହଜ ଭାବେ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ନାତୁଣୀ କେତେ ପଚାରୁଛୁ, ପିଲା ଯେମିତି ହେବା କଥା ହେଲା। ମୁଁ ନିର୍ବକ। ମୋ ମନରେ ଅଜଶ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ। ପିଲା ଜନ୍ମ କଣ ଏକ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା। ଘଟଣା ଟି ଅତି ଛୋଟ କିନ୍ତୁ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭଲକି ଭାବିଲେ ଜାଣିପାରିବେ।ଆଗକାଳରେ ଝିଅ ମାନେ ଅତି ଛୋଟ ବୟସରୁ ନିଜଠୁ ଯଥେଷ୍ଟ ବଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କୁ ବିବାହ କରୁଥିଲେ। କାରଣ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କନ୍ୟାଟିର ପ୍ରଥମ ରଜ ବାପଘରେ ହେଲେ ତାର ଚଉଦପୁରୁଷ ନର୍କପ୍ରାପ୍ତି ଘଟିବେ।12- 13 ବର୍ଷରେ ମାସିକ ଧର୍ମ ଆରମ୍ଭ ହେଲେ ସେମାଙ୍କୁ ଶାଶୂଘର କୁ ପଠେଇଦିଆ ଯାଉଥିଲା। ଏକ କୋଠର ଅନୁସାସନରେ ପାଳିତା କନ୍ୟାଟିର ଯୌନଜୀବନ ବା ବିବାହତୋର ସମ୍ପର୍କ ବିଷୟରେ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନଥାଏ। ଅତି ବେଶୀରେ ଖୁଡି ବା ଭାଉଜ ମାନେ ସ୍ୱାମୀ ଯାହା କହିବେ ମାନିବୁ କହି ଦାୟିତ୍ୟ ତୁଲେଇ ଦେଇଥାନ୍ତି। ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଆସିବାର ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା,ଏକ ନୂଆ ଜାଗାକୁ ଆସିବା  ନୂଆ ଲୋକ ମାନଙ୍କ ସହ ଚାଲିବା  ହେତୁ ଭୟ ରେ ଗ୍ରାସିତ ନାବାଳିକା ଟିକୁ  ସ୍ୱାମୀ ବୋଲି କିଏ ଦିନର ଆଲୁଅରେ ରେ ଦେଖିନଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଟି ସହ ରାତିର ଅନ୍ଧାରରେ ରାତି କାଟିବାକୁ ପଡେ। ଭୟ, ଅବସାଦ, ଦୁଃଖ ଓ ଲଜ୍ୟା ରେ ଜଡ଼ସଡ଼ ଝିଅ ଟି ତାର ପତି ପରମେଶ୍ୱର  ବୋଲଉଥିବା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଜଣାବ୍ୟକ୍ତି ସହ କେଉଁପରି ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା ତାହା ଅନୁମେୟ। ଆମ ଭାରତୀୟ ପତି ପରମେଶ୍ବର ମାନେ ପତ୍ନୀ ର ଶରୀର ଓ ମନକୁ ନିଜ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସମ୍ପତ୍ତି ବୋଲି ଭାବିଥାଆନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନେ ବା ଝିଅଟିର ମନର ଅଵସ୍ଥା ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କାହିଁକି କରିବେ। ତେଣୁ ସେଇ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ସମ୍ପର୍କ କୁ ବୈବାହିକ ପ୍ରେମ କି ବୈବାହିକ ବଳାତ୍କାର କୁହାଯିବ, ଅନୁମାନ କରନ୍ତୁ। ସେଇ ସବୁ ସମ୍ପର୍କରୁ ଝିଅଟି ଅଳ୍ପ ବୟସରେ ବାରମ୍ବାର ଗର୍ଭବତୀ ହୁଏ। ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁଲେ ଦେଖିହେବ, ଅନେକ ଏହି ବୈବାହିକ ବଳାତ୍କାର ର ପରିଣାମ। କିନ୍ତୁ ଏଇଠି ପୀଡିତା ଅଭିଯୋଗ କଣ କରିବ, ନିଜ ଦୁଃଖ ବି ପ୍ରକାଶ କରିପାରେ ନାହିଁ। କାରଣ ଏହା ହିଁ ଆମ ସଂସ୍କୃତି।ସେ ଏହାକୁ ନିଜ ଜୀବନର ଏକ ଅଂଶ ଭାବେ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିନେଇଛି। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ, ଆଜିବି ଏହି ଭଳି ବିଭର୍ଶ କାଣ୍ଡ ମାନ ଘଟିଚାଲିଛି।  ଆମେ ନାବାଳିକା ମାନଙ୍କୁ ଅନିଚ୍ଛା ସତ୍ତ୍ୱେ ବିବାହ କରିଦେଇ ବୋଝ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଉଛୁ।  ଝିଅଟିର ନିଜ ପସନ୍ଦକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି ତାକୁ ଜୋର ଜବରଦସ୍ତି ଅନ୍ୟକୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଚୁ। ଆମେ ବିବାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଝିଅଟିକୁ ସେକ୍ସ ଶବ୍ଦଟିରୁ ଦୁରେଇରଖୁ, ପାପ ବୋଲି କହୁ। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ରାତିପରେ ସେ ଯୌନନିପୁଣା ହୋଇଉଠୁ ବୋଲି ଆଶା କରୁ।କାରଣ ଆମକୁ ପ୍ରେମ ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ ଯୌନତାର ପରିପ୍ରକାଶ ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ବିବାହତୋର  ବଳାତ୍କାର ପସନ୍ଦ , ଏହା ଆମ ପାଇଁ ପବିତ୍ର। #ଆମ ବଳାତ୍କାର ସଂସ୍କୃତିରାଜବାଳା

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିଚୟ

*ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିଚୟ*ତୁମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ, ତାଙ୍କୁ ମାନୁନାହଁ ସେ ରାଗିବେ ତୁମକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ। ବିପଦ ମାଡ଼ିଆସିବ, ବଡ଼ ରୋଗହେବ। ତୁମକୁ ନର୍କପ୍ରାପ୍ତି ହେବ। ତୁମ ପରିଜନମାନଂକ ର ଅଶୁଭ ହେବ। ଏମିତି କେତେ କଣ ଡର। ହେଲେ ଏହି ଈଶ୍ୱରଟି କିଏ ଯାହାକୁ କେବଳ ଆତ୍ମପ୍ରସଂସା ଶୁଣିବା ହିଁ ପସନ୍ଦ। ନିଜ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିଲେ ରାଗିଯାଇ କିସମ କିସମ ର ଦଣ୍ଡ ଅଜାଡି ଦିଏ। ଠିକ୍ ଆମ ଦେଶର ଶାସକଦଳ ପରି ତାକୁ କେବଳ ଏକ ଚାଟୁକର ଗୋଷ୍ଠୀ ହିଁ ଦରକାର। ତା ଆଡ଼କୁ ଆସୁଥିବା କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ବା ସମାଲୋଚନା ତାକୁ ଉତକ୍ଷିପ୍ତ କରେ।କିଏ ଏହି ଈଶ୍ୱର ,ବିନା ମଣିଷ ରେ ଯାହାର କୌଣସି ସ୍ଥିତି ନାହିଁ। ମାନବ ଭାବନା ଶକ୍ତି ର ବୃଦ୍ଧି ପରେ ପରେ ହିଁ ତାହାର ଆବିର୍ଭାବ ଘଟିଛି ଓ ଏକ ମାନସିକ ପରଜୀବୀ ଭଳି ମଣିଷ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭର କରି ସେ ତାହାର କାୟା ବିସ୍ତାର କରି ଚାଲିଛି। କିଏ ସିଏ ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନତା ଅନ୍ଧକାର ରେ ବେଶ ଭଲ ଭାବରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଅନ୍ତି କିନ୍ତୁ ତର୍କିକ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।ଏହି ଈଶ୍ୱର ଜଣକ କୁଆଡେ କାହା ଅହଂ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ହେଲେ ସେ ନିଜେ ମୁଁ ହିଁ ସବୁକିଛି, ମୁଁ ଶକ୍ତିମାନ,ମୁଁ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କହି ଗର୍ବ କରିପାରନ୍ତି। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଗୀତା ପଢିପାରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ନିଜ ମୁଖନିଶୃତ ଵାକ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।ଏଇ ଈଶ୍ୱରଟି ଦେଖିବାକୁ କେମିତି, ମୁଖ୍ୟତଃ  ଜଣେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପୁରୁଷ ଯାହାର ଅନେକ ହାତ ବା ମୁହଁ ବି ଥାଇପାରେ। ଯେ ଅସୁର ସଂହାର ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର କେବଳ ଉଚ୍ଚଜାତିରେ ପୁରୁଷ ହୋଇ ଜନ୍ମନିଏ। ଦଳିତ ବା ଆଦିବାସୀ ଘରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ଜାତି ଯିବାର ଭୟ ଅଛି। ଆଉ ଅବଳା ଦୁର୍ବଳା ହୋଇ ଜନ୍ମ ହେବାର ଚାନ୍ସ ହି ନାହିଁ ।  ଏଇଠି ଗୋଟିଏ କଥା ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ ସେ କେବଳ ଅସୁର ମାରିବାକୁ ଜନ୍ମହୁଅନ୍ତି କିନ୍ତୁ କଦାପି ଅନ୍ୟ କେଉଁ କାରଣ ପାଇଁ ନୁହେଁ।ଯଦି ସମ୍ଭବ ହୁଅନ୍ତା ଚଢେଇ ଟି ନିଜ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ଭାବେ ଅନେକ ଡେଣା ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ଚଢେଇ ଟିଏ ଭାବନ୍ତା। ସେଇ ପରି ପିମ୍ପୁଡି ଟି ଅନେକ ଗୋଡ଼ ଥିବା ଏକ ବଡ଼ ପିମ୍ପୁଡି, ଠିକ୍ ଯେପରି ଆମେ ଅନେକ ହାତ ଥିବା ପୁରୁଷଟିଏ ବାଛିଚୁ, ଯିଏ ଆମ ପରି ରାଗିପାରେ, ଦଣ୍ଡ ବି ଦିଏ, ପ୍ରେମ ବି କରେ ଏବଂ ଲାନ୍ଚ ବି ନିଏ। ଠିକ୍ ଆମରି ପ୍ରତିଛବି। ଭାବନାଶକ୍ତି ର ଅଭାବ ହେତୁ ଚଢ଼େଇ ଓ ପିମ୍ପୁଡି ମାନେ ନିଜ ଭାବନାର ଦୂରୋପଯୋଗ ରୁ ବଂଚିଯାଇଛନ୍ତି।ଅତଏବ,ଏବେ ଯାଏଁ ଈଶ୍ୱର ଙ୍କର ସଠିକ ପରିଚୟ ପାଇସାରିଥିବେ ଭାବୁଛି।ଯଦି ଏବେ ଯାଏଁ ପରିଚୟ ପାଇ ପାରିନାହାନ୍ତି ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆପଣ ଜଣେ ଅତି ପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ୟକ୍ତି । ତେଣୁ ପରିଚୟ ପାଇବାକୁ ଟିକେ ଡେରି ଲାଗିପାରେ😁ରାଜବାଳା

ଆପଣଙ୍କ ଋତୁଶ୍ରାବ ଅଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ

🙋ଆପଣଙ୍କ ର ରତୁଶ୍ରାବ ଅଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ👇🙋ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି କି ପୃଥିବୀର ଅନେକ ମହିଳାଙ୍କୁ ମାସିକ ଧର୍ମ ସମୟରେ ନିଜ ପରିବାର ଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଗୁହାଳ ରେ ରହିବାକୁ ପଡିଥାଏ( ଉଦାହରଣ ନେପାଳର ଛାଉପାଡି ପ୍ରଥା) କାରଣ ମାସିକ ଧର୍ମ କୁ ଅଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅପବିତ୍ର ବୋଲି ସମାଜରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥାଏ। ଉର୍ଧୁ ଶବ୍ଦ "ନା-ପାକ" କୁ  ମୁଖ୍ୟତଃ  ପାକିସ୍ତାନ ରେ ମହିଳା ମାନଂକର ମସିକଧର୍ମ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାଏ। ଝିଅ ମାନଙ୍କ ମନରେ ଏହି ଧାରଣା ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥାଏ କି ରତୁଶ୍ରାବ ହେଉଛି ଅଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା।🙋 ତେଣୁ ଆଜି ଆମେ ରତୁଶ୍ରାବ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବା। ସତରେ କଣ ଏହା "ଅପବିତ୍ର"?ରତୁଶ୍ରାବ ରେ ନିର୍ଗତ ହେଉଥିବା ତରଳ ରେ ନିମ୍ନ ଲିଖିତ ଉପାଦାନ ମାନ ଥାଏ,  1) ରକ୍ତ2) ଗର୍ଭାଶୟ ର ଉପର ସ୍ତର ରୁ ନିର୍ଗତ ତରଳ ଓ tissue(Endometrial fluid + tissues)3) ଗର୍ଭାଶୟ ମୁଖ ଓ ଯୋନୀ ରୁ ନିର୍ଗତ ଲାଳ(Cervical and vaginal mucus)4) ଯୋନୀ ର ଜୀବାଣୁ(Vaginal microbes)ରତୁଶ୍ରାବ ରେ ନିର୍ଗତ ତରଳ ର 35% ଭାଗ ହେଉଛି ରକ୍ତ,ଯାହା ଧମନୀ ରେ ପ୍ରବାହିତ ରକ୍ତ ସହ ପୁରା ପୁରି ସମାନ। ଗର୍ଭାଶୟ ର ଉପର ସ୍ତର ରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ତରଳ ଓ ଟିସୁ ଗର୍ଭାଶୟ ରୁ ଆସେ ଯାହା ଡିମ୍ବାଣୁ ଟି fertilize ନହେବା ଯୋଗୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।  ଯୋନୀ ରୁ ନିର୍ଗତ ତରଳ ରେ ଜଳ ସହ ସୋଡିୟମ ଓ ପଟାସିୟମ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ।.🙋ଏହି ତରଳ ହାନିକାରକ ବା ବିଷାକ୍ତ କି?ଯେତେବେଳେ ଯାଏଁ ମହିଳା ଟି କୌଣସି ରକ୍ତ ଜନିତ ରୋଗ ରେ ପୀଡିତ ନୁହେଁ, ରତୁଶ୍ରାବ ର ତରଳ ହାନିକାରକ ନୁହେଁ।ଏହି ତରଳ ରେ କୋୖଣସି ବିଷାକ୍ତ ପଦାର୍ଥ ନିର୍ଗତ ହୁଏ ନାହିଁ।କାରଣ ଏହା ଗର୍ଭାଶୟ ର ସେହି ସ୍ତର ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପରିଷ୍କାର ହେବା ଆବଶ୍ୟକ କାରଣ ଏହା ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ଭ୍ରୁଣ ବିକଶିତ ହୋଇଥାଏ। ଆପଣଙ୍କ ର ଶରୀର ର ଅନେକ ଅଙ୍ଗରୁ ତରଳ ତିଆରି ହୁଏ, ଶରୀର ସାରା ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ଯଦି ଏହା ବିଷାକ୍ତ ବା ହାନିକାରକ ହୋଇ ଥାନ୍ତା ତାହେଲେ ଆପଣ ଙ୍କର ବଂଚିବା ସମ୍ଭବ ହୋଇ ନଥାନ୍ତା।🙋ରତୁଶ୍ରାବ ର ରକ୍ତ ଦରକାରୀ କି?Menstrual blood-derived stem cells (MenSCs) ଏକ ପ୍ରକାରର ଷ୍ଟେମ କୋଷ ଯାହା ସହଜରେ ରତୁଶ୍ରାବ ରକ୍ତ ରୁ ମିଳିଥାଏ। ଏହି କୋଷ ଗୁଡିକର ବିଭାଜନ ଶକ୍ତି ଅତି ପ୍ରବଳ। ତେଣୁ ଏହାକୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଚର୍ମଜନିତ ରୋଗ ର ଉପଚାର ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିହୁଏ।🙋ଏହି ସବୁ ରୁ ଜଣା ଯାଉଛି କି ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଆପଣ ମାନଙ୍କୁ ଏକ ମିଥ୍ୟା ଧାରଣା ରେ ରଖାଯାଇଛି କି ଆପଣଙ୍କ ଋତୁଶ୍ରାବ ଅପବିତ୍ର। ତେଣୁ ଏହି ମିଥ୍ୟା ଧାରଣାକୁ ପ୍ରଚାର କରିବା ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କୁ (ପୁଅ ଓ ଝିଅ) ଶିଖନ୍ତୁ କି ମାସିକଧର୍ମ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାରୀରିକ ପ୍ରାକୃତିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଯାହା ମହିଳା ମାଂନକୁ ଅପବିତ୍ର କରାଏ ନାହିଁ।ନିଜ ଝିଅକୁ ଶିଖନ୍ତୁ ଏହାକୁ ସହଜତାର ସହ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ନିଜ ଶରୀର କୁ ଭଲପାଇବାକୁ।Rajabala Tripathy

ମହିଳା ଚାଷୀ: କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଲିଙ୍ଗଭେଦ

ଭାରତରେ ଚାଷୀ କହିଲେ ଆମେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଚାଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଏକ ପୁରୁଷ କୁ ବୁଝାଉ। ଏହି କାରଣରୁ ଚାଷୀଭାଇ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ ଟି ରହିଛି। ଚାଷ ଏକ ପୁରୁଷ ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ ପୁରୁଷ ଚାଷୀ ଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ମହିଳା ଚାଷୀ ଙ୍କ ଠାରୁ କମ। ଭାରତରେ ପ୍ରାୟ 10 ଜଣ ଚାଷୀ ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ 6 ଜଣ ମହିଳା ବୋଲି ଏକ survey ରୁ ଜଣା ଯାଇଛି। ଚାଷ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବଳ 13 ଶତାଂଶ ମହିଳା ଚାଷୀ ଚାଷ ଜମିର ଅଧିକାରୀ ହୋଇପାରନ୍ତି। ଏହା ଆମର ଭୟଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଭିତ୍ତିକ ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ର ଏକ ନିଦର୍ଶନ। ଯାହା ଫଳରେ ଜମି ମାଲିକାନା ସତ୍ୱ ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ହାତକୁ ଚାଲିଯାଏ।  ଆଇନ ନାରୀ ମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପତିରେ ସମାନ ଅଧିକାର ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବାସ୍ତବରେ ଏହା ହୋଇପାରିନାହିଁ।ଚାଷ ଜମିରେ ମାଲିକନା ସତ୍ୱ ନ ଥିବା ହେତୁ ମହିଳା ଚାଷୀଟି ଅନେକ ସରକାରୀ ଯୋଜନା ପାଇବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ।ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ସମାନ କାମ ପାଇଁ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ମଜୁରୀ ରେ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିଛି। 2014 ରେ ଦେଶରେ 8007 ଚାଷୀ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ମଧ୍ୟରୁ 441 ମହିଳା ଚାଷୀ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଥିଲେ ଯାହା ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରାଗଲା ନାହିଁ।   ସମାନ ପରିସ୍ଥିତି କୁ ସାମ୍ନା କରୁଥିଲେ ମହିଳା ଚାଷୀ ମାନଂକ ର ଆତ୍ମହତ୍ୟା ହାର କାହିଁକି କମ ଏହା ମଧ୍ୟ ଅନୁଶୀଳନ ସାପେକ୍ଷ। ଘରର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଚାଷ ବାହାରୁ ଥିବା ମହିଳା ଟିକୁ ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ପରି recognition ମିଳେ ନାହିଁ।ଘରେ ହେଉ ବା ଚାଷ ଜମିରେ ସମାଜ କେବେ ମହିଳା ଶ୍ରମ କୁ ସାମାଜିକ ମାନ୍ୟତା ଦେବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣ ପାଇଁ ଘର ଚଳାଉଥିବା ଓ ଦେଶର ଅର୍ଥନୈତିକ ଉନ୍ନତିରେ ନିଜ ଅବଦାନ ଦେଉଥିବା ମହିଳା ଚାଷୀ ମାନେ ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପରିଚୟ ପାଇବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି। ଖାଲି ଚାଷ ଭାଇ ନୁହେଁ ଚାଷୀ ନାନୀ ମାନଂକ ର ଶ୍ରମ କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଚାଷ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗଗତ ଭେଦଭାବ ଦୂର କରିଲେ ଚାଷ ଆଉ ଚାଷୀ ର ଉନ୍ନତି ହୋଇ ପାରିବ।ରାଜବାଳା

ଦୀପାବଳୀ : ଏକ ଅନୁଚିନ୍ତା
 1 April 2019  
Art

କାଲି ବାଣ ଫୁଟେଇ ଖୁସି ମନେଇ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କୁ ପଦେ..👇ଆପଣ ମାନେ ବାଣ ଗୁଡିକ ନିଜ ଘର ଭିତରେ ବା ଶୋଇବା ଘରେ ଫୁଟେଇ ଥିଲେ ନା ଘର ବାହାରେ। ଉତ୍ତର ନିଶ୍ଚୟ ଘର ବାହାରେ ହିଁ। ତାହେଲେ ଆପଣ ଘର ବାହାରେ କାହିଁକି ବାଣ ଫୁଟେଇଲେ ଘର ଭିତରେ କାହିଁକି ନୁହେଁ। ସମ୍ଭାବିତ କାରଣ ଗୁଡିକ ହେଲା-1. ଘର ଅପରିଷ୍କାର ହେବ2.ବାରୁଦ ଓ ବିଷାକ୍ତ ଧୁଆଁ ରେ ଭରିଯିବ3. ନିଆଁ ଲାଗିବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି4. କାନ ଅତଡା ଶବ୍ଦ ର ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭାବନା ଅଛିତାହେଲେ ଏହି ସବୁ କାରଣ ଗୁଡିକ ର କଣ ଘର ବାହାରେ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁକି। ରାସ୍ତା ଘାଟ ଅପରିଷ୍କାର, ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ରେ ବିଷାକ୍ତ ଧୁଆଁ, ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ଘରେ ନିଆଁ ଲାଗିବାର ସମ୍ଭାବନା, କୁକୁର ଓ ପକ୍ଷୀ ମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅକଥନୀୟ ଆଲୁଅ ଓ ଶାବ୍ଦିକ ଅତ୍ୟାଚାର।ତା ସହ ହୃଦ ରୋଗୀ , ଶିଶୁ ଓ ଗର୍ଭବତୀ ମାନଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା। ଏ ସବୁ କୁ ଆଖି ବୁଜି ଦେବା କିପରି ସ୍ପୃହଣୀୟ। ଭାବି ଦେଖନ୍ତୁ,ଆମ ଘର କଣ ସୀମାବଦ୍ଧ କେବଳ ଚାରିକାନ୍ଥ ଭିତରେ ? ମୁଣ୍ଡ ଉପର ଆକାଶ, ପାଦ ତଳର ମାଟି, ଚାରିପାଖର ଗଛ ଲତା, ପଶୁ ପକ୍ଷୀ, ହ୍ରଦ ସମୁଦ୍ର ଓ ବାୟୁମଣ୍ଡଳ କଣ ଆମ ଘର ନୁହେଁ। ଭୁଲି ଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ ସାରା ବିଶ୍ୱ ଗୋଟିଏ ରଜ୍ଜୁ ରେ ବନ୍ଧା । ଜଣକର ବା ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନ ର କ୍ରିୟା ର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଅନ୍ୟକୁ ଅନ୍ୟ  ସ୍ଥାନକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ କରେ।  ପିଲାବେଳେ ବିଲେଇ ଲାଞ୍ଜ ଟାଣି , ଏଣ୍ଡୁଅ କୁ ଟେକା ମାରି,ପ୍ରଜାପତି ର ଡେଣା ଛିଡେଇ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଖୁସି ହେଉଥିଲୁ। ତେବେ ଏବେ କଣ ସେହି ସବୁ ଆମ ଖୁସିର ପରିଧି ଭିତରେ ଆସେକି? ନାହିଁ। ତାହେଲେ, ନିଜ ଘର , ପରିବେଶ ନଷ୍ଟ କରି ପଶୁପକ୍ଷୀ ଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇ କରାଯାଉଥିବା କାମ କିପରି ଖୁସିର ପଦବାଚ୍ୟ। ଏହା ଥରେ ଭାବି ଦେଖନ୍ତୁ ତ...🤔(ଆଜି କ୍ଳାସ ରେ ପିଲାଙ୍କୁ ବୁଝେଇଲା ବେଳର କେତୋଟି ବାକ୍ୟ ଯାହା କେବଳ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ ଦୀପାବଳୀ କୁ ବାଣାବଳୀ ରେ ପରିଣତ କରି ଦେଇଥିବା ସବୁ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କୁ)ରାଜବାଳା

ଅନୁଭୂତିରୁ ପଦେ

ଗତକାଲି ର ତାରିଣୀ, ସିନ୍ଦୁର ଅଳତା ଗୁଜବ କୁ ଭିତ୍ତି କରି ମୋର ନିଜର ଅନୁଭୂତି ରୁ କିଛି...ମୋ ବିବାହ ପରେ ପରେ ମୁଁ ଚାକିରୀ ପାଇ ଥିଲି। କଲେଜ join କରିବାର କିଛି ମାସ ପରେ ଦିନେ ମୁଁ କୌଣସି କାମ ପାଇଁ ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାପକ ଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲି। କିଛି ସମୟର ର କଥାବାର୍ତା ପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, "କିଛି ଖରାପ ଭାବିବେନି ଆପଣ ବିବାହିତ କି ଅବିବାହିତ ମୁଁ ଜାଣିବି କିପରି।" ମୁଁ ବେଶ ଭଲରେ ବୁଝିଗଲି ସେ କାହାକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଏହି କଥା କହୁଥିଲେ। ଯେହେତୁ ମୁଁ କୋୖଣସି ବୈବାହିକ ସଂକେତ ବ୍ୟବହାର କରେ ନାହିଁ, କଲେଜ ରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ନିର୍ବିଶେଷରେ ଅନେକ ଭୃକୁଂଚ ର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲି। ତାଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନ ସେଇ ସବୁ ମାନସିକତାର କେବଳ ଏକ ପ୍ରତିଫଳନ। ଯଥେଷ୍ଟ ନମ୍ରତା ରକ୍ଷା କରି ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦେଲି, ସାର ପ୍ରଥମ କଥା ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର marital status ଜାଣିବାରେ ଆଗ୍ରହ କାହିଁକି। ତାହା ଜାଣିଲେ ଆପଣଙ୍କର କିଛି ଦରକାର ରେ ଆସିବକି। ତଥାପି ଯଦି ନିହାତି ଭାବେ ଆପଣ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ମୋର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନ ବିଷୟରେ ମୋର ସମ୍ପର୍କୀୟ ମାନଙ୍କୁ ବା ସାଙ୍ଗ ସାଥି ବା ମୋ dpt ର କର୍ମଚାରୀ ଙ୍କୁ ପଚାରି ପାରିବେ। ନହେଲେ official ରେକର୍ଡ ବି ଯାଂଚ କରିପାରିବେ। ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ମୋତେ ସିଧା ପଚାରି ପାରିବେ। ଏଥିରେ ଅସୁବିଧା କଣ ଅଛି। ଦ୍ଵିତୀୟ କଥା ଏହା କି ଆପଣ ପୁରୁଷ କର୍ମଚାରୀ ଙ୍କର marital status ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ରେ କୌଣସି ସଂକେତ ଖୋଜନ୍ତି କି। କେବେ ସେମାନଙ୍କର marital status ଜାଣିବାକୁ ଇଛା କରିଛନ୍ତି କି। ଶେଷ କଥା ଟି ଏୟା କି ମୁଁ କିପରି ଜାଣିବି ଆପଣ ବିବାହିତ କି ନୁହେଁ।ମୋ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ଇତସ୍ତତଃ ହୋଇ କହିଲେ , "ନାହିଁ ଯେ ଆମ ପାଇଁ କିଛି ସେମିତି ନାହିଁ ତ। ହେଲେ ଆଉ ଗୋଟେ କଥା ଯେ ସିନ୍ଦୁର ଶଙ୍ଖା ପିନ୍ଧିଲେ ଆପଣ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବେ। ଆଜିକାଲି ର କଥା ତ ଜାଣନ୍ତି। " ମୁଁ କହିଲି, " ସିନ୍ଦୁର ଶଙ୍ଖା ପିନ୍ଧି ଯଦି ସୁରକ୍ଷା ମିଳେ ମୁ ସେ ସୁରକ୍ଷା ଚାହେଁନା। ତାହେଲେ ଆପଣ କହୁଛନ୍ତି ଯିଏ ସିନ୍ଦୁର ପିନ୍ଦେନି ସେ avaliable ବୋଲି ଜଣାଯିବ ଏବଂ କେହି ବି ତା ସହ ବିନା ଦ୍ଵିଧା ରେ କିଛି ବି କରିପାରେ, ଯେମିତି ଏହା ଏକ ସାମାଜିକ ଅନୁମତି। ତେହେଲେ ତ ସ୍ୱାମୀହିନ ମାନେ ଓ ଅବିବାହିତା ମାନେ ଅସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା କୁ ଆପଣ ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ କରୁଛନ୍ତି। ତା ସହ ସୁରକ୍ଷା ଆଳରେ ବାଲ୍ୟବିବାହ କୁ ମଧ୍ୟ ପରୋକ୍ଷ ରେ ପ୍ରଶୟ ଦେଉଛନ୍ତି। ଜଣେ ମହିଳା ନିଜକୁ ଜଣେ ପୁରୁଷ ର ପତ୍ନୀ ବୋଲି  ସମାଜରେ ପ୍ରମାଣ ଦେଇ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ସୁରକ୍ଷା ଭିକ୍ଷା କରିବ, କି ଅସମ୍ଭବ ବ୍ୟବସ୍ଥା । ଏହି  ବ୍ୟବସ୍ଥାଟି କୁ ମୋ ପାଇଁ ମୋ ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢି ପାଇଁ ମୁଁ ଅସ୍ବୀକାର କରୁଛି। ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମ୍ପର୍କରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଥିବା ନାରୀ ହିସାବରେ ନୁହେଁ ଜଣେ ମଣିଷ ହିସାବରେ ମୋତେ ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ମୋର ମୌଳିକ ଅଧିକାର। ତା ସହ ବୈବାହିକ ସଂକେତ ପିନ୍ଧିବକି ନାହିଁ ଏହା ଜଣେ ନାରୀ ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନିଷ୍ପତ୍ତି, କୌଣସି  ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କଥା ନୁହେଁ।"ମୋର କଥା ଶୁଣି ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ହତବକ ହୋଇଗଲେ। ହୁଏତ ବିବାହ ଓ ବୈବାହିକ ସଂକେତ ଭଳି ଏକ ଅତି ନାରୀ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ବିଷୟରେ ଏକ ମହିଳା ଠୁ ଏଭଳି ଉତ୍ତର କେବେ ଆଶା କରିନଥିଲେ। ଜାଣେନା ସେ କେତେ ବୁଝିପାରିଲେ କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ ଠାରୁ କେବେ ବି ମୋତେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରଶ୍ନ କରିନାହାନ୍ତି।ରାଜବାଳା

ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ବିଷୟରେ ଜାଣନ୍ତୁ

ସରକାର ଓ ଅନ୍ୟ ବେସରକାରୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପ୍ରୟାସ କରାଯାଉଥିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ଆଜିବି ଭାରତରେ କେବଳ ଶତକଡ଼ା 11.4 ମହିଳା ରତୁଶ୍ରାବ ସମୟରେ ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହୁଅନ୍ତି। ଏହାର ପ୍ରଥମ କାରଣ ଗରିବୀ, ଦୁତୀୟ କାରଣ ଟି ଅଶିକ୍ଷା ଏବଂ ତୃତୀୟ ଟି ରତୁଶ୍ରାବକୁ ନେଇ ସମାଜରେ ଥିବା ଏକ ଅସହଜ ଭାବନା। ଆଉ ଏକ ପ୍ରଧାନ କାରଣ ହେଉଛି ଗାଁ ରେ ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ଏତେ ସହଜରେ ଉପଲବ୍ଧ ନୁହେଁ।ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ମହଙ୍ଗା ସହ ପରିବଶ ପାଇଁ କ୍ଷତିକାରକ ମଧ୍ୟ। କାରଣ ଏହା ଏତେ ସହଜରେ ମାଟିରେ ମିଶେନାହିଁ। ତା ସହ ଏହା କୁ କେବଳ ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରି ହୁଏ। ତେଣୁ ଆଜି ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ମାସିକ ଧର୍ମ ପାଇଁ ଏକ ପରିବେଶ ଉପଯୋଗୀ, ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଶସ୍ତା, ବାରମ୍ବାର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରୁଥିବା ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ର ବିକଳ୍ପ ଉପରେ ଚର୍ଚା କରିବା। ହଁ ତାହା ହେଉଛି menstrual cup। ଏହା ସମସ୍ତ ମହିଳା ବିଶେଷ କରି କର୍ମଜୀବୀ ମହିଳା ମାନଙ୍କ ର ଋତୁଶ୍ରାବ ରେ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ଏକ ବହୁତ ସହଜ ଓ ଆରାମଦାୟକ ବିକଳ୍ପ। ଯେହେତୁ ଏହା ବାରମ୍ବାର ବ୍ୟବହାର କରିହୁଏ, କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଏକ ରୁ ଅଧିକ menstrual କପ ନେବା ଦରକାର ପଡେ ନାହିଁ। ଏହା କୁ ଯୋନି ଦ୍ୱାର ରେ ଭର୍ତି କରାଯାଏ ଏବଂ ଏହି କପ ମଧ୍ୟରେ ଋତୁଶ୍ରାବ ର ରକ୍ତ ସଂଗ୍ରହ ହୋଇ ରହେ। ଯାହାକୁ ବାହାର କରି ସଂଗୃହିତ ରକ୍ତ କୁ ବାହାରେ ଫୋପାଡି କପ ଟିକୁ ଧୋଇ ପୁଣି ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରି ହୁଏ। ଏହା ଯୋନି ଦ୍ୱାର ରେ ଭଲଭାବରେ ରେ ଫିଟ ହୋଇ ଯାଉଥିବାରୁ ରକ୍ତ ନିର୍ଗତ ହୋଇ ପୋଷାକ ରେ ଦାଗ କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ରହେ ନାହିଁ। ସାନିଟାରୀ ପ୍ୟାଡ଼ ଭଳି ଏଥିରେ କୌଣସି କେମିକାଲ ବା ତୁଳା ବ୍ୟବହାର ହୁଏ ନାହିଁ।ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ଇକୋ ଫ୍ରେଣ୍ଡଲି କପକୁ dispose କରିବା ସୁବିଧା ଜନକ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ କୌଣସି ଯୋନି ଜନୀତ ସଂକ୍ରମଣ ରୁ ରକ୍ଷା ମିଳିଥାଏ।ଗୋଟିଏ menstrual କପ କୁ ପାଖାପାଖି 1 ବର୍ଷ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରେ।ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ଏହା କିପରି କାମ କରେ। menstrual କପ ଦେଖିବାକୁ ଏକ ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ପରି ଯାହା ସିଲିକନ ବା ଲାଟେକ୍ସ ରେ ତିଆରି ହୋଇଥାଏ। ଏବଂ ଏହା ରତୁଶ୍ରାବ ର ତରଳ କୁ ପ୍ୟାଡ଼ ଭଳି ଶୋଷିବା ବଦଳରେ ତାହାକୁ ଜମା କରି ରଖେ। କପ ରେ ଜମା ସେହି ତରଳକୁ ଯେବେ ଇଛା କପ ଟି ବାହାର କରି ବଶିଙ୍ଗ ବସିନ ରେ ଫୋପାଡି ହୁଏ।ଏହି କପ ଥରକେ 12-15 ଘଣ୍ଟା ଯାଏଁ ବ୍ୟବହାର କରି ହୁଏ।ରତୁଶ୍ରାବ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସଂଗେ ସଂଗେ ଚିତ୍ର no 2 ରେ ଦିଆ ଯାଇଥିବା ଭଳି ଏହି କପ ଟିକୁ ମୋଡି ନିଜ ଯୋନୀ ଦ୍ଵାର ରେ ଭର୍ତି କରି ବାକୁ ପଡିଥାଏ। ଭର୍ତି ହେଲା ପରେ ଏହା ଖୋଲି ଯାଇ ନିଜ ପୂର୍ବ ରୂପକୁ ଆସିଯାଏ ଓ ଯୋନୀ କାନ୍ଥ ରେ ଭଲରେ ଲାଖିଯାଏ। ରତୁଶ୍ରାବ ର ତରଳ ସହଜରେ ବହି ଆସି ଏହି କପ ରେ ଜମା ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଭଳି ଯେବେ ବି ବାହାର କରିବା ଦରକାର ପଡେ ଏହାର ତଳ ଅଂଶ ଟିକୁ ଧରି ଟାଣିଆଣି ଆଣିଲେ ଏହା ସହଜରେ ବାହାରି ଯାଏ। ଏହାକୁ ଧୋଇ ପୁଣି ଥରେ ଉପର ବର୍ଣ୍ଣିତ ଉପାୟରେ ପିନ୍ଧିବାକୁ ହୋଇଥାଏ। ମାସିକ ଋତୁଶ୍ରାବ ସରିଲା ପରେ ଏହି କପ ଟିକୁ 5 ମିନିଟ ଗରମପାଣି ରେ ଫୁଟେଇ sterilize କରି ପୁଣି ଆଗାମୀ ମାସ ରେ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ରଖାଯାଇପାରେ। ବଜାର ରେ ଆଜି କାଲି ଦୁଇପ୍ରକାର ର menstrual କପ ମିଳୁଛି। ଗୋଟିଏ ଯାହା ବାରମ୍ବାର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇପାରେ ଅନ୍ୟଟି କେବଳ ଗୋଟିଏ ମାସ ପାଇଁ ।ଏହି informtion ଟିକୁ ପଢନ୍ତୁ, share କରନ୍ତୁ, ବୁଝନ୍ତୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟକୁ ବୁଝାନ୍ତୁ।Have a happy healthy and eco friendly periods#happy to bleedOdia translation of a  post written by Malti Haldarରାଜବାଳା

ଧର୍ମର ସୃଷ୍ଟି

ସମାଜର ଅନ୍ୟ ସବୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରି ଧର୍ମ ଏକ ଅନୁଷ୍ଠାନ। ଏହା ଆପେ ଆପେ ତିଆରି ହୋଇନାହିଁ । ମଣିଷ ଧର୍ମ କୁ ତିଆରି କରିଛି। ଧର୍ମ ମଣିଷ କୁ ତିଆରି କରି ନାହିଁ।  ଅତି ଚତୁରତାର ର ସହ ଗରିବ ମଣିଷ ମନକୁ  ଅର୍ଥନୈତିକ ଶୋଷଣ ବୁଝିବାକୁ ଦିଗ ଭଷ୍ଟ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଧର୍ମ ର ଧାରଣା ତିଆରି କରାଯାଇଛି। ଧର୍ମ କୁ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ ପ୍ରଥମେ ଏହା କେଉଁ ସାମାଜିକ ଲକ୍ଷ୍ୟ  ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଛି ଏହା ବୁଝିବାକୁ ହେବ। ଧର୍ମ ହେଉଛି ନିଷ୍ପେସିତ ର ଦୀର୍ଘଶ୍ବାସ ର ପ୍ରତୀକ। ଧର୍ମବାଣୀ ର ଉଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଗରିବ ମଣିଷ ମନରେ ଏକ ମାୟାଜାଲ ସୃଷ୍ଟି କରି ମଣିଷ କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିବା। ଯାହା ଫଳରେ ଅର୍ଥନୈତିକ ଶୋଷଣ ରେ ଜର୍ଜରିତ ହେଉଥିବା ମଣିଷ ଟି ଶୋଷଣ ର କାରଣ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ନକରି ଏହାକୁ ନିଜ କର୍ମଫଳ ବୋଲି ବିଚାର କରିବ। ଧର୍ମ ଉପଦେଶ ରେ କୁହାଯାଇଛି ଏ ଜୀବନ ରେ ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଶୋଷଣ ସହିଯାଅ ଆର ଜନ୍ମ ରେ ସୁଖରେ ରହିବ। ଧର୍ମବାଣୀ ମଣିଷ ମନରେ ମିଥ୍ୟା ଆଶାର ସଞ୍ଚାର କରିଥାଏ। ସବୁଦିନ ପାଇଁ ମଣିଷ ବାସ୍ତବ ପରିସ୍ଥିତି କୁ ଭୁଲି ମାୟା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପଛ ରେ ଗୋଡ଼ାଏ ।ମଣିଷ ର ଦୁଃଖ ରେ ଧର୍ମ ବାଣୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଯୋଗାଏ ତେଣୁ ଏହା ଏକ ଅଫିମ ପରି ଯାହା ରୋଗର ନିରାକରଣ କରେ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ କଷ୍ଟ କୁ ସାମୟିକ ଲାଘବ କରିଥାଏ।   ଏହା ଏପରି ଏକ ମତାଦେଶ ଯାହା ସାମାଜିକ ଅର୍ଥନୈତିକ ବାସ୍ଥବତା କୁ ସ୍ବୀକାର ନକରିବା ପାଇଁ ପ୍ରବର୍ତଏଇବା ସହ ନିଚ୍ଛକ ସତ୍ୟ ସମାଜ ଉପରେ ପର୍ଦା ଘୋଡେ଼ଇ ଦିଏ। ମଣିଷ ଯେତେ ଯେତେ ଧର୍ମ ଉପରେ ଭରସା କରେ ସେତେ ସେତେ ନିଜ ଉପରୁ ଭରସା ହରାଏ। ସେ ନିଜର ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସମ୍ପର୍କରେ କାଳ୍ପନିକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରତିବାଦ ବା ଗୁହାରି ଜଣାଏ, ଯାହା ଏକ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରତିବାଦ କିନ୍ତୁ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ୱାସ ଉପରେ ଆଧାରିତ। ମଣିଷ ଯେତେ ଦିନ ଯାଏଁ ନିଜର ସାମର୍ଥ୍ୟ କୁ ଚିନ୍ହି ନିଜ ଉପରେ ପୂର୍ଣ ଆସ୍ଥା ସ୍ଥାପନ କରି ନାହିଁ,ସେତେ ଦିନ ଯାଏଁ ସେ ଧର୍ମ କୁ ଆତ୍ମଚେତନା ଭାବେ ବିଚାର କରିଚାଲିଥିବ। ଅର୍ଥନୈତିକ ଓ ସାମାଜିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ  ସହ ଧର୍ମ ରେ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିବ। ମନୁଷ ଧର୍ମ କୁ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କଲା ଅଥଚ ନିଜର ସୃଷ୍ଟି ପାଖରେ ସ୍ରଷ୍ଟା ମଥାନତ କଲା। ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ଧର୍ମ ର ବୈଚତ୍ରତା ।*ମାର୍କ୍ସ ଙ୍କ ବିଚାରରେ ଧର୍ମ*ଜନାର୍ଦନ ପତି ଙ୍କ ଲିଖିତ "କାର୍ଲମାର୍କ୍ସ" ପୁସ୍ତକ ର ଅନୁକରଣ ରୁ........Rajabala

ମାନବର ବିବର୍ତ୍ତନ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଶ୍ରମର ଭୂମିକା

*ମାନଵ ର ବିବର୍ତନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ରେ ଶ୍ରମ ର ଭୂମିକା*ମାନଵ ର ବିବର୍ତନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ରେ ଶ୍ରମ ର ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ଭୂମିକା ରହିଛି। ଏଂଗେଲ ଙ୍କ ମତରେ ଶ୍ରମ ହିଁ ସକଳ ସମ୍ପଦ ଉତ୍ସ। ଡାରଉଇନ ଙ୍କ ମତରେ କିଛି ଗଛ ଚଢା ମାଙ୍କଡ଼ ରୁ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ମଣିଷ ସମାଜ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା । ପଲେ ମାଙ୍କଡ ଓ ମଣିଷ ସମାଜ ଭିତରେ ଥିବା ମୁଖ୍ୟ ଚାରିତ୍ରିକ ପ୍ରଭେଦ ହେଲା ଶ୍ରମ। ମାଙ୍କଡ ଟି ର ଶ୍ରମ ପ୍ରକୃତି ରୁ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ ରେ ସୀମିତ ଥିଲା ବେଳେ ମଣିଷ ପ୍ରକୃତି କୁ ମଣ କରି ନିଜ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ କରି ଚାଲିଛି। ଗଛ ଚଢିବାରେ ହାତ  ଓ ଗୋଡ଼  ର କାମ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ଥାଏ l  ଗୋଡ଼ କେବଳ ଚଳତ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ  କରୁ  ଥିବା ବେଳେ,  ହାତ  ସାହାଯ୍ୟ ରେ ଅନେକ  କାମ  କରିହୁଏ l  ତେଣୁ  ହାତ ର କାର୍ଯ୍ୟ  କରିବା  ର ଦକ୍ଷତା  ବୃଦ୍ଧି ସହ ଶ୍ରମ ର ବୃଦ୍ଧି  ଘଟିଥିଲା  ଯାହା ମଣିଷର ବିବର୍ତ୍ତନ ରେ ଏକ ପ୍ରଧାନ  ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା l  ପ୍ରଥମେ ହାତର କାର୍ଯ୍ୟ ଗଛ ଚଢ଼ିବା ଓ ଫଳମୂଳ ସଂଗ୍ରହ କରିବାରେ ସୀମିତ ଥିଲା, ତାପରେ ଧିରେ ଧୀରେ ବିକଶିତ ହୋଇ ହାତ ହତିଆର ତିଆରି, ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା, ଚିତ୍ରକଳା ଇତ୍ୟାଦି ରେ ମଧ୍ୟ ପାରଙ୍ଗମ ଲାଭ କଲା।  ହାତ ର କାର୍ଯ୍ୟ ଦକ୍ଷତା ବୃଦ୍ଧି ଆଦି ମାନଵ କୁ ଚାରି ପାଦରୁ ଦୁଇ ପାଦରେ ସିଧା ଛିଡା ହେବାକୁ ଚାପ ପକେଇଲା। ହାତ ହତିଆର ନିର୍ମାଣ ଶିକାରୀ ପ୍ରବୃତ୍ତି ର ବିକାଶ କରାଇଲା । ନିରାମିଷ ରୁ ଆମିଷ ଖାଦ୍ୟଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ମସ୍ତିଷ୍କ ର ବିକାଶ ପାଇଁ ଉପାଦାନ ମିଳିଲା । ତେଣୁ ମସ୍ତିଷ୍କ ର ବିକାଶ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ହେବାର ଲାଗିଲା। ଆମିଷ ଭକ୍ଷଣ ଦ୍ୱାରା ନିଆଁ କୁ ଆୟତ୍ତ କରି କାମରେ ଲଗେଇବା ଓ ପ୍ରାଣୀ ଙ୍କୁ ପୋଷା ମନେଇବା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ହାତ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଶ୍ରମ ର ବିକାଶ ସଂଗେ ସଂଗେ ମାନଵ ସଭ୍ୟତାର ମଧ୍ୟ ବିକାଶ ଘଟିଲା ଓ ସେ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ନିଜର ପ୍ରଭୃତ୍ୱ ଜାରି କଲା। ପ୍ରକୃତି ର ନୂଆ ନୂଆ ଗୁଣ ଗୁଡିକୁ ସେ ନିରବଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବରେ ଆବିଷ୍କାର କରିବାରେ ଲାଗିଲା। ଶ୍ରମ ର ବିକାଶ ଯୋଗୁ ପରସ୍ପର ର ସହଯୋଗ ର ଫାଇଦା ଗୁଡିକ ଆବଶ୍ୟକ କରିଥିବା ଘଟଣା ଗୁଡିକ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବାରେ ଲାଗିଲା, ଫଳସ୍ୱରୂପ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ଗୋଷ୍ଠୀ, ସମାଜ ଓ ପରିବାର। ଗୋଷ୍ଠୀ ଭିତରେ ପରସ୍ପର ସହ ଭାବ ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ ର ଆବଶ୍ୟକତା କୁ ପୁରା କରିବା ପାଇଁ ସ୍ୱର ର ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିକାଶ ଘଟିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ବାକଯନ୍ତ୍ର ବିକଶିତ ହୋଇ  ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ଭାଷା। ହାତ,ବାକଯନ୍ତ୍ର ଓ ମସ୍ତିଷ୍କ ର ମିଳିତ ବିକାଶ ମଣିଷ ସଭ୍ୟତାକୁ ଉଚ୍ଚ ରୁ ଉଚ୍ଚତର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂର୍ତ୍ତି ଦିଗରେ ସହାୟକ ହେଲା। ଆଜି ମାନଵ ସଭ୍ୟତା ଯେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଛି ତାହା  ଅବିରତ ଶ୍ରମ ର ଅବଦାନ କେବଳ।#ଜନାର୍ଦନ ପତି ଙ୍କ *କାର୍ଲମ୍ୟାକ୍ସ ପୁସ୍ତକ*ର ଅନୁକରଣ ରେ..ରାଜବାଳା

ମୃତ୍ୟୁ କଣ???

*ମୃତ୍ୟୁ କଣ? ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଆମର କଣ ହୁଏ? ଆମେ ମୃତ୍ୟୁ କୁ ଏତେ କାହିଁକି ଡ଼ରୁ? *ଯେଉଁ ସମୟରୁ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠ ରେ ଏକ କୋଷୀ ପ୍ରାଣୀ ରୂପରେ ଜୀବନ ର ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଛି, ସେହି ସମୟ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଜୀବ ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନିଜକୁ ବିପଦ ରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ସହ ଜୀବନ କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ଏକ ଅବିଭାଜ୍ୟ ଅଂଶ ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ସେହି ଜୀବ ଯାହା ଭିତରେ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ନ ଥିଲା ସେ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠ ରୁ ଲୋପ ପାଇ ଯାଇଛି। ବିକାଶ ର କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ପ୍ରବୃତ୍ତି ମଣିଷ ଯାଏଁ ପହିଁଚିଲା ପରେ ମଣିଷ ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏହା ଏକ ଭୟ ରୂପରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଯାଇଛି। ମୃତ୍ୟୁ ଜୀବନ ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ ବା ବଡ଼ ଅସୁବିଧା ନୁହେଁ, ଏହା ଜୀବନ କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଦିଏ।  ଜୀବନ କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି ର ଏକ ସିଂହ ଭାଗ ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରତି ଭୟ ରୂପରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥାଏ।  ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠ ରୁ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶେଷ ହୋଇଯିବାର ବିଚାର ଆମ ମନରେ ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ତାଳ ସୃଷ୍ଟି କରେ।  ଜୀବନ କୁ ବଞ୍ଚେଇବାର ଭୋକ ଓ ଜୀବନ କୁ ପାଇବାର ଲାଳସା ଆମ ର ପରିଣାମ ସଦୃଶ ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ ମଣିଷ ଆତ୍ମା ର ପରିକଳ୍ପନା କରିଥିଲା, ଯାହାର ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଅମର। ଆତ୍ମା ର ପରିକଳ୍ପନା କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ପାଇଁ ମଣିଷ ର ଆଉ ଏକ ଗୁଣ ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା, ଏହି ସେହି ଗୁଣ ଯାହା ମଣିଷ ବିବର୍ତନ ର କ୍ରମବିକାଶ ରେ ପାଇଥିଲା, ତାହା  ହେଲା ଚେତନା ଶକ୍ତି। ଆମେ ଆମ ହାତ, ଗୋଡ଼, ପେଟ, ନାକ, ଆଖି ଆଦି ନୁହଁନ୍ତି , କିନ୍ତୁ  ଏହି ସବୁ ଅଙ୍ଗ ଭିତରେ କିଛି ରହିଅଛି, ଏହି ଭଳି ବିଚାର ଆମକୁ ଚେତନା ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆସିଥାଏ।ଏହି କାରଣ ରୁ ପ୍ରାଚୀନ କାଳର  ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମାର ପରିକଳ୍ପନା ଆସିଥିଲା। ଆତ୍ମା ର ପରିକଳ୍ପନା ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭୂତ ପ୍ରେତ ର ପରିକଳ୍ପନା କୁ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲା ।   ଯେତେବେଳେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧର୍ମ ର ଆରମ୍ଭ ହେଲା , ଆତ୍ମା ର ପରିକଳ୍ପନା ଧର୍ମ ସାହାଯ୍ୟ ରେ ଆହୁରି ବଳିଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ଭାରତ ରେ ଆତ୍ମା ବିଷୟ ରେ ଯେଉଁ ବିଚାର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲା ତାହା ଏହିକି ଯେ, ଆତ୍ମା ହେଉଛି ପରମାତ୍ମା ର ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ ଯାହା ଅଲଗା ଅଲଗା ଯୋନୀ ରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନିଏ ଏବଂ ଯେବେ ପୂଣ୍ୟ ର ଭାର ପାପ ଠାରୁ ଅଧିକ ହୋଇଯାଏ ସେତେବେଳେ ଆତ୍ମା ପୁଣି ପରମାତ୍ମା ରେ ଲୀନ ହୋଇଯାଏ।    ଆଧୁନିକ ଵିଜ୍ଞାନ ଆତ୍ମା ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଭୂତ ପ୍ରେତ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ, ସ୍ୱର୍ଗ, ନର୍କ ର ପରିକଳ୍ପନା କୁ ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ। ଜୀବ ଵିଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ ଜୀବନ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ବା ଶକ୍ତି ନୁହେଁ, ଏହା କିଛି ଗୁଣ ସମୂହ ର ସାଧାରଣ ନାମ ଅଟେ, ଯେପରିକି  ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ଓ ପଚନ କ୍ଷମତା, ପ୍ରଜନନ, ବୃଦ୍ଧି, ବା  ପ୍ରତିକ୍ରିୟାଶୀଳତା ଇତ୍ୟାଦି। ଆଜି ଯାଏଁ ଆମେ ଯେତିକି ଜାଣିଚୁ, ଏହି ସବୁ ଗୁଣ ଜଟିଳ କାର୍ବନ ଅଣୁ ଗୁଡିକ ର ମିଶ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୁଏ, ଯାହାକୁ ଆମେ କୋଷ ବୋଲି କହୁ। ସବୁଠୁ ସରଳ କୋଷ ଭାବରେ ଆମେ ଯାହାକୁ ଜାଣୁ ସିଏ ହେଉଛି ଭାଇରସ। ନିଜର ସହଜାତ ପ୍ରବୃତ୍ତି  ଯୋଗୁ ଏହି ଭଳି କୋଷ ମାନେ ଯେତେବେଳେ ପରସ୍ପର ର ସମ୍ପର୍କରେ ଆସନ୍ତି ତେବେ ଏକ ବହୁକୋଷ ର ସଂଗଠନ ତିଆରି ହୁଏ, ଯାହାକୁ ଆମେ ଜୀବ କହୁ । ଯଦି କୌଣସି ଜୀବ ର କୋଷ ମାନେ ନିଜନିଜ ସହ ସମ୍ପର୍କରେ ରହିବାରେ ବିଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ଯିବ ଟି ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ, ଯେପରିକି କର୍କଟ। ଜୀବ ଶରୀର ର  କୋଷ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସଂଘତି ର ବିକାଶ ସହ ଜୀବନର ବିକାଶ ଘଟିଛି, ଯେପରିକି କୀଟ ପତଙ୍ଗ, ମାଛ, ସରୀସୃପ, ପକ୍ଷୀ, ସ୍ତନପାୟୀ ଓ ମଣିଷ। ବିକାଶ ର କ୍ରମରେ ସବୁ ସ୍ତର ରେ କିଛି ନୂଆ ଗୁଣ ବିକଶିତ ହୋଇଛି ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ବିକାଶ ର ଧାରା ମନୁଷ୍ୟ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ଯେଉଁ ଗୁଣ ବିକଶିତ ହେଲା ତାହା ହେଉଛି ବୋଧ ଶକ୍ତି(consciousness)। ଅତୀତ ରେ ପୃଥିବୀ ସାରା ସବୁ ମଣିଷ ଜାତି ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ କି ଆତ୍ମା ହୃଦୟ ଭିତରେ ରହେ। 1964 ରେ ଡ଼ଃ ଜେମ୍ସ ହାର୍ଡ଼ି ନିଜର ଏକ ରୋଗୀ ର ଶରୀର ରେ ଏକ ସିଂପାଞ୍ଜି ର ହୃଦୟ ପ୍ରତିରୋପଣ କରିଥିଲେ।  1967 ରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ବର୍ଣ୍ଣଡ଼ ଏକ ରୋଗୀ ର ଶରୀର ରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ର ହୃଦୟ ପ୍ରତିରୋପଣ କରିଥିଲେ।  ଏହି ଘଟଣା ଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ମଣିଷ ର ହୃଦୟ ରେ ଥାଏ, ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ଟିକୁ ବଡ଼ ଧକ୍କା ଲାଗିଥିଲା। ଆମ ଶରୀର ରେ ପାଖାପାଖି 37 ଲକ୍ଷ କୋଟି କୋଷ ଅଛି। ସବୁ କୋଷ ଗୁଡିକ ରେ ଜୀବନ ରହିଛି ଏବଂ ମଣିଷ ଏହି ସବୁ କୋଷ ର ଏକ ସମାହାର। ମୃତ୍ୟୁ ର 24 ଘଣ୍ଟା ପରେ ତ୍ୱଚା ର କୋଷ ମରିଯାନ୍ତି , 48 ଘଂଟା ପରେ ହାଡ଼ ର କୋଷ ଏବଂ 3 ଦିନ ପରେ ଧମନୀ ର କୋଷ ମରିଥାନ୍ତି। ଏହି କାରଣ ରୁ ହିଁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅଙ୍ଗଦାନ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି। ବ୍ରେନ ଷ୍ଟୋକ ହେବାର 2-3 ମିନିଟ ଭିତରେ ମସ୍ତିଷ୍କ ର କୋଷ ମରିଯାନ୍ତି। ଅଲଜିମର ରୋଗ ରେ ମସ୍ତିଷ୍କ ର କୋଷ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କରି ମରିବାରେ ଲାଗନ୍ତି ଓ ପୁରା ମସ୍ତିଷ୍କ ଧିରେ ଧିରେ ମରିଯାଏ କେବଳ brain ଷ୍ଟେମ ହିଁ ବଂଚିଯାଏ। ଫଳରେ ଆମେ ବଞ୍ଚିଥାଉ କିନ୍ତୁ ଗଛ ଟିଏ ପରି। ତା ହେଲେ ମୃତ୍ୟୁ କଣ? ମଣିଷ ର ମୃତ୍ୟୁ ତାର brain ଷ୍ଟେମ ର ମୃତ୍ୟୁ ଅଟେ।  ମସ୍ତିଷ୍କ ର ଅନ୍ୟ ସବୁ ଅଂଶ ଶରୀର ର ଅନେକ କଥା କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ଯେପରିକି ବାକ ଶକ୍ତି, ଦୃଷ୍ଟି ଶକ୍ତି, ଶୁଣିବା ଓ ଶୁଙ୍ଘିବା ଶକ୍ତି, ଚାଲିବା ଓ ଭାବିବା ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମତା ଓ ମନୋଭାବ ଇତ୍ୟାଦି। ବ୍ରେନ ର ସବୁଠାରୁ ତଳ ଅଂଶକୁ ବ୍ରେନ ଷ୍ଟେମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା ଶରୀର ର କେତେକକ ବିଶିଷ୍ଟ କାମ କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ ଯେପରି କି ହୃଦୟ ର ଗତି, ଶ୍ୱାସ ପ୍ରକ୍ରିୟା, ରକ୍ତ ଚାପ ଇତ୍ୟାଦି। ଯେତେବେଳେ ନିଶ୍ୱାସ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ ହୃତପିଣ୍ଡ ଧକ ଧକ କରିବା ବନ୍ଦ ହୋଇ ଯାଏ। ଫଳରେ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ ଓ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗ କାମ କରିବା ବନ୍ଦ କରିଦିଏ । ଶ୍ୱାସ କ୍ରିୟା ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବା ବା ହୃଦୟ ର ଗତି ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବା ମୃତ୍ୟୁ ର କାରଣ ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ନୁହେଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ରୁ ମଣିଷ ପୁଣି ଥରେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ବ୍ରେନ ଷ୍ଟେମ କାମ କରିବା ବନ୍ଦ କରିଦିଏ ତାହେଲେ ତାକୁ ପୁଣି ଥରେ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ। ଯଦି ବ୍ରେନ ଷ୍ଟେମ ମରିଯାଏ ତେବେ ଯଦି ଅନ୍ୟ ସବୁ ଅଙ୍ଗ ଜୀବିତ ଥାଏ ତେବେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ମୃତ ପଦ ବାଚ୍ୟ ।ଅତି ବେଶୀରେ ଆମେ ଅନ୍ୟ ଜୀବିତ ଅଙ୍ଗ  ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବିତ ବ୍ୟକ୍ତି କୁ ଦାନ କରିପାରିବୁ। alzhimers ରୋଗ ରେ ବ୍ରେନ ଷ୍ଟେମ କୁ ଛାଡି ମସ୍ତିଷ୍କ ର ଅନ୍ୟ ସବୁ କୋଷ ମରିଯାଏ।  ଯଦି ଆମେ କୌଣସି ରୋଗ କି ଦୁର୍ଘଟଣା ରେ ନ ମରୁ ତେବେ ବୃଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା ରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ?1962 ରେ ଲେଓନାର୍ଦ୍ ହେଫ୍ଲିକ ଗବେଷଣା କରି ମତ ଦେଇଥିଲେ କି ମଣିଷ ଶରୀର ର ଅଧିକାଂଶ  କୋଷ ଅତିବେସିରେ 40 ଥର ବିଭାଜିତ ହୋଇପାରେ। ଯାହାକୁ କି ହେଫ୍ଲିକ ଲିମିଟ ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ଯେତେବଳେ ଆମେ ଶିଶୁ ହୋଇଥାଉ, କୋଷ ଗୁଡିକ ର ବିଭାଜନ ହାର ବହୁତ ବେସି ଥାଏ କିନ୍ତୁ ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହ ତାହା କମି କମି ଯାଏ। କୋଷ ର ବିଭାଜନ ପାଇଁ ଦାୟୀ କୋଷ ନ୍ୟଷ୍ଟି ରେ ଥିବା  DNA ରେ ଥିବା telomere, ଯାହା 40 ରୁ ଅଧିକ ବିଭାଜିତ ହୋଇ ପାରେ ନାହିଁ। ଆମର ବୃଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ telomere ନିଜ ବିଭାଜନ ସୀମା ପାରି କରି ସାରି ଥାଏ। ତେଣୁ କୋଷ ବିଭାଜନ ହେବା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ, ଫଳତଃ ମରିଯାଉଥିବା କୋଷ ର ଭରପାୟୀ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ଧୀରେ ଧୀରେ ଶରୀର କ୍ଷୟ ହେବାରେ ଲାଗେ ତା ସହ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମଧ୍ୟ।ଫଳରେ ମୃତ୍ୟୁ ଅବସମ୍ଭାବି ହୋଇପଡେ, ଠିକ ଏକ ପୁରୁଣା ମେସିନ ପରି।ମୃତ୍ୟୁ ର ପ୍ରକ୍ରିୟା ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ପରମାତ୍ମା ସ୍ଵର୍ଗ ନର୍କ ର ମିଥ୍ୟା କଳ୍ପନା ରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିପାରିବ। ସ୍ୱର୍ଗ ର ଲୋଭ  ଓ ନର୍କ ର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ମଣିଷ ନିଜେ ସୁଖ ଶାନ୍ତି ରେ ବଂଚିବା ସହ ସମାଜ ର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିଜର ଯୋଗଦାନ ଦେଇପାରିବ ।ରାଜବାଳା

ଅଦାମଙ୍କର ସେଓ

ପିଲାଙ୍କୁ ଯେବେ respiratory system ପଢାଏ। ଶବ୍ଦଟେ ଆସେ, adam's apple। ଏହି ଶବ୍ଦ ଟି larynx ବା ବାକ ପେଟିକାର ଗଳାର ସାମ୍ନାରେ ବାହାରୁ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅଂଶଟି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ଯାହା ପୁରୁଷମାନଙ୍କରେ ବେଶ ଭଲରେ ଦେଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ମହିଳାମାନଙ୍କରେ ଏହା ଏତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ । ହେଲେ ଏହାକୁ ଆଦମଙ୍କ ଅପଲ ବୋଲି କୁହାଯାଏ କାହିଁକି। ପିଲାମାନଙ୍କର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯାଇ ବାଇବେଲରେ ବର୍ଣିତ ଆଦମ ଓ ଇଭଙ୍କ ଗପ କହିବାକୁ ପଡେ। ଇଡେନ ଗାର୍ଡେନର ସେ ନିଷିଦ୍ଧ ସେଓ ଗଛ ଯାହାର ଫଳ ଖାଇବାକୁ ଗଡ଼ ବାରମ୍ବାର କରି ବାରଣ କରିଥିଲେ । ସେଓ ଗଛ ବିଷୟରେ ଇଭଙ୍କ କୌତୁହଳି ମନର କୌତୁହଳକୁ ଆହୁରି ବେଶି ବଢ଼େଇଦେଇଥିଲା ସୈତାନ ସାପ । ଆଦମଙ୍କ ମନକୁ ବୁଝେଇ ସୁଝେଇ ସେଓଟି ତୋଳା ଯାଇଥିଲା। ଫାଳେ ଇଭ ଖାଇଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଭାଗର ସେଓ ଫାଳକ ଆଦମ ଗିଳିବା ପୂର୍ଵରୁ ତଂଟିରେ ଅଟକେଇ ଦେଇଥିଲେ ଗଡ଼। ମଝି ତଂଟିରେ ଅଟକି ଯାଇଥିଲା ସେଓ ଯାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ପୁରୁଷ ତଂଟିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏଇଥି ପାଇଁ ତାକୁ ଆଦମଙ୍କ ସେଓ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଆହୁରି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ଯେହେତୁ ନିଷିଦ୍ଧ ସେଓଟିକୁ  ଇଭ ପୁରା ଖାଇଦେଇଥିଲେ, ସେଓର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ହୋଇଗଲେ ପାପିନି,  ମିଥ୍ୟାବାଦୀନି ଏହି ପରି ଅନେକ ବଦଗୁଣର ଅଧିକାରୀ। ସେଓଟି ଗିଳି ନଥିବା ହେତୁ ଆଦାମ ନିଷ୍ପାପ ରହିଲେ। ଇଭଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ନାରୀ ମାନେ ସେହିସବୁ ବଦଗୁଣର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ଆଉ ଆଦମଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ପୁରୁଷମାନେ ହୋଇଛନ୍ତି ନିଷ୍ପାପ। ଗପ ସରୁ ସରୁ ଶୁଖିଯାଇଥାଏ ଝିଅମାନଙ୍କ ମୁହଁ। ଏବେ ଆସେ ଗପରେ ହେତୁବାଦର ସ୍ପର୍ଶଦେବାର ଦାୟିତ୍ୱ। ହେତୁବାଦର ପ୍ରଥମ ସର୍ତ୍ତ ହେଲା କୌତୁହଳ, ଜିଜ୍ଞାସା ଓ ପ୍ରଶ୍ନ। ଯାହା ଆସିଥିଲା କେବଳ ଇଭଙ୍କ ମନରେ । ଯାହାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ପୃଥିବୀରେ ମାନଵ ସଭ୍ୟତାର ସ୍ଥିତି ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି। ତେଣୁ ଆମେମାନେ ଇଭଙ୍କ ଠାରେ କୃତଜ୍ଞ ରହିବା ଉଚିତ।  ଆମେ ହେତୁବାଦର ପ୍ରଥମ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ତାଙ୍କ ମନରୁ ହିଁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ବୋଲି କହିପାରିବା। ସୃଷ୍ଟି ର ଆରମ୍ଭ ପାଇଁ ଦାୟୀ ଇଭ ପୁଣି କେମିତି ପାପୀନୀ ହୋଇପାରିବେ ଆଉ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ଝିଅମାନେ ।😊ପ୍ରକୃତରେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ବୟୋପ୍ରାପ୍ତି ପରେ ସେମାନଙ୍କ ବାକଯନ୍ତ୍ର ର ଆକାର ନାରୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ବଡ଼ ହୋଇଯାଏ। ଯାହା ଗଳାର ବାହାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ହେଉଛି Adam's Apple। ସବୁଠୁ ଜରୁରୀ କଥା ହେଉଛି, ଆମର ସୃଷ୍ଟି କୌଣସି ଆଦମ ବା ଇଭ ବା ମନୁ କି ଶ୍ରଦ୍ଧାଙ୍କ ଠାରୁ ହେଇନି। ଆମେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ବିବର୍ତନବାଦର ଫଳ କେବଳ। ଗପ ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ଏଇଟା ଭୁଲିଯିବା ଠିକନୁହେଁ। 😊ରାଜବାଳା...

ମହିଳାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେତୋଟି ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ଆଇନଗତ ଅଧିକାର

👩‍✈️👉ଦେୟମୁକ୍ତ ଆଇନ ସହାୟତାର ଅଧିକାର(Right to free aid):ଓକିଲର ବିନା ସହାୟତାରେ ବି ମହିଳାଟି ନିଜ ପାଇଁ ଆଇନଗତ ସହାୟତା ଦାବି କରିପାରିବ। ଆଇନ ସଂସ୍ଥାନ ମହିଳାଟି ପାଇଁ ଓକିଲ ଯୋଗାଡ଼ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି।👩‍✈️👉ଗୋପନୀୟତାର ଅଧିକାର(rights to privacy): ଯଥେଷ୍ଟ ଗୋପନୀୟତା ରକ୍ଷା କରି କେବଳ ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିଜର ବୟାନ ଦେବା ସହ ଜଣେ ମହିଳା କନେଷ୍ଟବଳ ବା ପୋଲିସ ଅଫିସର ସାମ୍ନାରେ ନିଜ ବୟାନ ରେକର୍ଡ କରିବାର ଅଧିକାର ବଳାତ୍କାର ପିଡ଼ିତାର ରହିଛି। ସେକ୍ସନ 164 ଅନୁସାରେ ପିଡ଼ିତାକୁ ତାର ଗୋପନୀୟତାର ଅଧିକାର ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ପୋଲିସକୁ ନିର୍ଦେଶ ରହିଛି।👩‍✈️👉 ଅପରାଧର ଅନେକ ସମୟ ଗଡିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଭିଯୋଗର ଅଧିକାର(Right to untimely registration): ଅପରାଧଟି ଘଟିବାର ଅନେକ ଦିନ ପରେ ମଧ୍ୟ ମହିଳାଟି ପୋଲିସଷ୍ଟେସନରେ ଅଭିଯୋଗ ଦେଇପାରିବ। କାରଣ ଆମ ସମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅନୁସାରେ ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜ ପ୍ରତି ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ସଂଗେ ସଂଗେ ସ୍ୱରଉତ୍ତଳନ କରିବା ମହିଳାଟିଏ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିନଥାଏ। ତେଣୁ ଯେକୌଣସି ମୁହୂର୍ତରେ ମଧ୍ୟ ମହିଳାଟିର ଅଭିଯୋଗପତ୍ର ରଖିବା ପାଇଁ ପୋଲିସମାନେ ବାଧ୍ୟ ଅଟନ୍ତି।  👩‍✈️ 👉ଆଭାସୀ ଅଭିଯୋଗର ଅଧିକାର (Right to virtual complaints): ଏହି ଅନୁସାରେ ଯଦି କୌଣସି ବିଶେଷ କାରଣରୁ ମହିଳାଟି ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ ଯିବାକୁ ଅକ୍ଷମ ହୁଅନ୍ତି ତେବେ ସେ ଏକ ଲିଖିତ ଅଭିଯୋଗ ପୋଲିସ କମିଶନରଙ୍କ ଠିକଣା/ ମେଲ ଆଇଡିରେ ରେଜିଷ୍ଟ୍ରେଡ଼ ପୋଷ୍ଟ ବା ଇ- ମେଲ ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ। ତାପରେ କମିଶନର ସେହି ଅଂଚଳର ପୋଲିସ ଅଫିସରଙ୍କୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ ଘଟଣାଟିର ଯାଞ୍ଚ କରି FIR ଦର୍ଜ କରିପାରିବେ। ପୋଲିସ ପିଡ଼ିତାଙ୍କ ବାସ ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ତାଙ୍କ ବିବରଣ ସଂଗ୍ରହ କରିପାରିବେ।👩‍✈️ 👉ଜିରୋ FIRର ଅଧିକାର(Right to Zero FIR): ସୁପ୍ରିମ କୋର୍ଟର ଜିରୋ FIR ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ବଳାତ୍କାର ପିଡ଼ିତା ଯେକୌଣସି ପୋଲିସଷ୍ଟେସନରେ ନିଜ ଅଭିଯୋଗ ଦାଖଲ କରିପାରିବ। ଏବଂ କୌଣସି ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ ଅପରାଧଟି ଘଟିଥିବା ଅଂଚଳଟି ତାର ପରିସରଭୁକ୍ତ ନୁହେଁ ବୋଲି କହି ଅଭିଯୋଗ ରଖିବାକୁ ମନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହାପରେ ଉକ୍ତ ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନର ବରିଷ୍ଠ ଅଧିକାରୀ ଘଟଣାଟି ଘଟିଥିବା ଅଞ୍ଚଳର ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନକୁ FIR ରେଜିଷ୍ଟ୍ରସନ କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି।👩‍✈️👉ଗିରଫ ନହେବାର ଅଧିକାର(Right to no arrest):ସୁପ୍ରିମ କୋର୍ଟର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, କୌଣସି ମହିଳାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପୂର୍ବରୁ ବା ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପରେ ଗିରଫ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଏହା ରାତିର ସୁଯୋଗ ନେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଶ୍ରେଣୀୟ ପୋଲିସ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ମହିଳାଙ୍କ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ ରୋକିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ। ଏପରିକି କୌଣସି ମହିଳା ପୋଲିସର ଉପସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ରାତିରେ ଗିରଫଦାରୀ ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ସାଂଘାତିକ ଅପରାଧରେ ଗିରଫଦାରୀ ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲେ, କେବଳ ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ମତେ କରାଯାଇପାରେ।👩‍✈️👉 ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନକୁ  ପଚରାଉଚରା ପାଇଁ ତଲବ ନକରିବାର ଅଧିକାର(Right to not being called to the police station): ସେକ୍ସନ 160 ଅନୁସାରେ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ପଚରାଉଚରା ପାଇଁ ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନକୁ ଡ଼କାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ପଚରାଉଚରା ପାଇଁ ମହିଳାଟି ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନରେ ଶାରୀରିକ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ପୋଲିସ କର୍ମଚାରି ମହିଳାଟିର ଘରେ ମହିଳା ପୋଲିସ ବା ମହିଳାଟିର ପରିବାରଲୋକ, ସମ୍ପର୍କୀୟ ବା ସାଙ୍ଗ ସାଥୀଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ମହିଳାଟିକୁ ପଚରାଉଚରା କରିପାରିବେ।👩‍✈️👉ପରିଚୟ ଗୋପନୀୟତା ର ଅଧିକାର(Right to confidentiality): କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ବଳାତ୍କାର ପିଡ଼ିତାର ପରିଚୟ ପ୍ରଘଟ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ସର୍ବସାଧାରଣରେ ପୋଲିସ ବା ଗଣମାଧ୍ୟମ ବା ଅନ୍ୟ କାହା ଦ୍ୱାରା ପିଡ଼ିତାର ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କରିବା ସେକ୍ସନ 228-A ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଦଣ୍ଡନୀୟ ଅପରାଧ। ବିଚାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମୟରେ  କୋର୍ଟରେ ପିଡ଼ିତାର ନାମ ବଦଳରେପିଡ଼ିତା ବୋଲି ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ନିର୍ଦେଶ ରହିଛି।👩‍✈️👉ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟଗତ ଅବସ୍ଥା ବଦଳରେ ଅପରାଧ ସାବ୍ୟସ୍ତର ଅଧିକାର(Right towards crime and not a medical condition): ବଳାତ୍କାର ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ଏହା କୋୖଣସି ଡାକ୍ତର ଦ୍ୱାରା ପରୀକ୍ଷଣ କରାଯାଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। କେବଳ ସେକ୍ସନ 164A ଅନୁସାରେ ପିଡ଼ିତାର  ଡାକ୍ତରୀ ପରୀକ୍ଷା ପରେ ମିଳୁଥିବା ରିପୋର୍ଟ ବଳତ୍କାରର ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର ହୋଇପାରେ। ବଳତ୍କାର ଏକ ଅପରାଧ ,ଏକ ରୋଗ ନୁହେଁ ଯେ କେବଳ ଡାକ୍ତରୀ ପରୀକ୍ଷା ଦ୍ଵାରା ପ୍ରମାଣିତ ବା ଅପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଯିବ। ଡାକ୍ତର କେବଳ ସମ୍ପ୍ରତି ହୋଇଥିବା ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ ପ୍ରମାଣ ଅଛି କି ନାହିଁ ଏତିକି କହିପାରିବେ। ବଳତ୍କାର ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ତାହା ଡାକ୍ତର ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ।👩‍✈️👉ଯୌନ ନିର୍ଯାତନା ମୁକ୍ତ ଜୀବନର ଅଧିକାର(Right to no sexual harassment): ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ପ୍ରତି ସରକାରୀ ବା ବେସରକାରୀ ସଂଗଠନରେ ଯୌନ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ସମ୍ବଂଦୀୟ ଘଟଣା ଗୁଡିକର ତର୍ଜମା ପାଇଁ ଏକ ଯୌନ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଅଭିଯୋଗ କମିଟି ତିଆରି କରିବା ସଂଗଠନର କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ସଂଗଠନର 50 ଭାଗ ସଦସ୍ୟ ମହିଳା ହେବା ସଂଗେ ସଂଗେ ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ଜଣେ ମହିଳା ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ତା ସହ women welfare ଗ୍ରୁପର ଜଣେ ମହିଳା ସଦସ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏହି କମିଟିରେ ରହିବା ବିଧେୟ।👆ନିଜର ଆଇନଗତ ଅଧିକାର ବିଷୟରେ ନିଜେ ସଚେତନ ହେବା ସହ, ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରସାର କରି ପ୍ରତି ମହିଳା ଓ ପୁରୁଷକୁ ସଚେତନ କରନ୍ତୁ।ରାଜବାଳା, HRO

ପୁଅମାନେ କାନ୍ଦନ୍ତି ନାହିଁ

"ଝିଅ ପିଲା ପରି କଣ କାନ୍ଦୁଛୁ,ପୁଅମାନେ କାନ୍ଦନ୍ତି ନାହିଁ.'. "ମର୍ଦ କୋ ଦର୍ଦ ନେହିଁ ହୋତା ହୈ"। ନରମହେବା, ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ହେବା, ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଲଜ୍ୟାଜନକ। କାରଣ ଏହା ପୁରୁଷତ୍ୱ ନୁହେଁ ନାରୀତ୍ବର ପରିଭାଷା।ଏହି ସବୁ ସାମାଜିକ ଧାରଣା ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷତିକାରକ। ଖାଲି ପୁରୁଷ ପାଇଁ ନୁହେଁ ପରିବାର ପାଇଁ ଓ ସମାଜ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ପୁରୁଷଟି ନିଜର ଦୁଃଖ ଅବସାଦକୁ ଲୁହରେ ବାହାର କରି ବା ଅନ୍ୟ କାହାସହ ବାଣ୍ଟି ହାଲୁକା ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ପୁରୁଷତନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଧାରିତ ପୁରୁଷତ୍ୱ ବୋଝରେ ଚାପି ହୋଇପଡୁଥିବା ପୁରୁଷଟି ନିଜ ଭିତରେ ଅବସାଦରେ କୁହୁଳି କୁହୁଳି ନିଶାର କବଳରେ ପଡେ। କେବେ କେବେ ସେ ସେହି ଅବସାଦକୁ କ୍ରୋଧ ରୁପରେ ପ୍ରକାଶ କରେ ଯାହାର ସହଜ ଟାର୍ଗେଟ ହୁଏ ନାରୀ। ଫଳରେ ପରିବାରରେ ଅଶାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। କ୍ରୋଧ କେବେକେବେ ସୀମାଟପି ଅପରାଧର ରୂପ ନିଏ। ସମାଜରେ ବିଶୃଙ୍ଖଳା ପାଇଁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଏକ କାରଣ। ଅତ୍ୟଧିକ ଅବସାଦଗ୍ରସ୍ତ ପୁରୁଷ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପଛାଏ ନାହିଁ ।ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରିବା, ଦୁଃଖ ବାଣ୍ଟିବା, ନରମ ପ୍ରେମମୟ ହୃଦୟର ଅଧିକାରୀ ହେବ,ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ମଣିଷ ହେବା,ଏହି ସବୁଗୁଣ ଲିଙ୍ଗଭୀତିକ ନୁହେଁ। ଏହା କେବଳ ମାନବୀୟ ଗୁଣ ଗୁଡିକ। ନିଜର ପୁଅକୁ ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଶିଖାନ୍ତୁ, ଏକ ସ୍ନେହପ୍ରେମ ଭରା ହୃଦୟର ଅଧିକାରୀ କରାନ୍ତୁ। ତଥାକଥିତ ପୁରୁଷତ୍ୱର ପରିଭାଷାରୁ ତାକୁ ଦୁରେଇ ରଖନ୍ତୁ। ଏହାହିଁ ହେବ ତାର, ସମାଜର ଓ ମଣିଷ ସଭ୍ୟତାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟତ ଦିଗରେ ଆପଣଙ୍କର ଅବଦାନ ।ରାଜବାଳା

ବିବାହ:ଏକ ବ୍ୟଥା

"ମୋ ଝିଅ କହୁଛି ମେରେଜ ଇଜ ନଟ ମାଇଁ କପ ଅଫ ଟି । ମୁଁ କହିଲି ତୋର କପ ଅଫ ଟି ହେଉ କି କଫି। ପ୍ଲସ ଥ୍ରୀ ସରିଲା ତ ସିଧା ମେରେଜ। କୁହନା ଆଜି କାଲି ଝିଅମାନେ ଭାରି ଉତ୍ପାତ ହଉଛନ୍ତି। ଶୀଘ୍ର ବାହାଘର କରିଦେଲେ ରକ୍ଷା" ବେଶ ଉତ୍ସାହର ସହ କହୁଥାନ୍ତି ମାଡମ ଜଣକ। କମନ ରୁମରେ ବସିଥିବା ଅନ୍ୟ ସାର ଆଉ ମାଡମମାନେ ଏହି କଥାଟିକୁ ଖୁବ ସମର୍ଥନ କରି ହଁ ମାରିବା ସହ ଆଜିକାଲିର ଝିଅମାନେ କେମିତି ଭାରି ଉଦ୍ଧତ, ଉତ୍ପାତ କରି ସମାଜକୁ ରସାତଳକୁ ନେଇଗଲେଣି, ଶୀଘ୍ର ବିବାହର ଉପକାରିତା ଉପରେ ବି ଆଉ କିଛି ପଦ ଯୋଡୁଥାଆନ୍ତି। ଏକ କଲେଜରେ ଗୋଟେ ବର୍ଷ ପାଇଁ ମୁଁ ଟେମ୍ପୋରାରୀ ଜବରେ ଥାଏ। ମୁଁ ନେକ୍ସଟ କ୍ଲାସ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଷ୍ଟାଫ ରୁମରେ ବସିଥିବା ବେଳେ ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣୁଥାଏ। ଟେମ୍ପୋରାରୀ ପୋଷ୍ଟରେ ଥିବା ନବାଗତ ହିସାବରେ ବରିଷ୍ଠମାନଙ୍କ ଭିତରେ କିଛି କହିବା ଯୁକ୍ତିସଂଗତ ମନେ କଲିନି। ମନକୁ ଆସିଲା, ଯଦି ସେ ମାଡମ ଜଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମା ବାପା ୧୫-୧୬ବର୍ଷ ବୟସରୁ ବାହା ଦେଇଥାନ୍ତେ ସେ ଆଜି ଅଧ୍ୟାପିକା ହୋଇପାରିଥାନ୍ତେ କି। କିନ୍ତୁ ନିଜେ ଏବେ ନିଜ ଝିଅର ପର କାଟିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ।ହଁ ଆଜି କାଲି ଝିଅମାନେ ଭାରି ଉତ୍ପାତ କରୁଛନ୍ତି। ନିଜ କ୍ୟାରିୟର ପ୍ରତି ସଚେତନ ହୋଇଛନ୍ତି। କ୍ୟାରିୟରକୁ ବିବାହଠୁ ଆଗ ବୋଲି ଭାବୁଛନ୍ତି। ଆଗ ଭଳି ମୁହଁ ତଳକୁ କରି ନ ଚାଲି ଆତ୍ମବିଶ୍ବାସର ସହ  ସିଧା ହୋଇ ଚାଲିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ମନ କଥା ମନରେ ନ ମାରି ନିଜ ପସନ୍ଦ ଅପସନ୍ଦକୁ ପ୍ରକାଶ କରିପାରୁଛନ୍ତି, ମା ଧରିତ୍ରୀ ହେବାକୁ ପସନ୍ଦ ନକରି ଅନ୍ୟାୟର ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି। ସମାନତାର ସ୍ୱାଧୀନତାରର ଅଧିକାର ପାଇଁ ଦାବି କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସବୁତ ଉତ୍ପାତର ଲକ୍ଷଣ। ଆଜିକାଲିର ଝିଅମାନେ ସାରା ଜୀବନ କାହା ସହ ରହିବେ, କିଏ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନର ପିତା ହେବ ତାହା ମଧ୍ୟ ନିଜେ ହିଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଉଛନ୍ତି।ଏତ ସାକ୍ଷାତ ବ୍ୟଭିଚାର। ଭାରତୀୟ ନାରୀ ହିସାବରେ ସୁଧାର ଗାଇଟିଏ ପରି ମୁହଁରେ ତୁଣ୍ଡିବାନ୍ଧି ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ବାପା ମାଙ୍କ ବିବାହ ପରେ ପତିର ଆଜ୍ଞାଧୀନ ରହିବା, ବିଚାରଧାରାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଆସିଥିବା ଅନେଶ୍ୱତ ପ୍ରତିଶତ ଭାରତୀୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଅକ୍ଷମଣୀୟ ଅପରାଧ। ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ନାରୀଟିର ପୋଷକପତ୍ର, ମନ, ଭାବନା, ଶରୀର ଓ ଜୀବନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କବ୍ଜା କରିଆସିଥିବାଥିବା ପିତୃସତ୍ତା ପାଇଁ, ନିଜ ପସନ୍ଦରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଝିଅଟି ଏକ ବଡ଼ ବିପଦ। ତେଣୁ ଏହି ଭଳି ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଯଥା ଶୀଘ୍ର ବିବାହ ନାମକ ପିଞ୍ଜରାରେ ଭର୍ତି କରି ନିୟନ୍ତ୍ରିତ କରିବାକୁ ହେବ। ଠିକ ଗାଇଟିକୁ ଗୋଟିଏ ଖୁଣ୍ଟରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଖୁଣ୍ଟରେ ବାନ୍ଧିବା ପରି। ଅନେକ ସମୟରେ  ଝିଅଟିଏ ପାଇଁ ବିବାହ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭବ ହେବା ବଦଳରେ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେବାର ଏକ ଉପାୟ ହୋଇଥାଏ।ରାଜବାଳା

ଧର୍ମର ନିଶା

ନିଶାଦ୍ରବ୍ୟ ଏକ ଖାଦ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏଥିରୁ ଶରୀର ଉପଯୋଗୀ କୌଣସି ତଥ୍ୟ ମିଳେ ନାହିଁ। ବରଂ ଏହା ଶରୀର ପାଇଁ କ୍ଷତିକାରକ । ତଥାପି ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ମଦ୍ୟ, ସିଗାରେଟ ଆଦି ନିଶା ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଅନେକ ଅର୍ଥ ଖର୍ଚ୍ଚ କରନ୍ତି। ହେଲେ ଏପରି କାହିଁକି। କାରଣ ଏହି ସବୁ ନିଶା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ମଣିଷକୁ ନିଜର ଦୈନନ୍ଦିନ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଭୁଲେଇଦିଏ। କୌଣସି ମଣିଷ ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଦଶାରେ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ତେଣୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହେଉ ନିଶା ଦ୍ରବ୍ୟ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଏକ ସୁଖମୟ ଦୁନିଆକୁ ନେଇଯାଏ। ହଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେ ଦୁନିଆ କାଳ୍ପନିକ ଓ ଅଳିକ । ତଥାପି ମଧ୍ୟ ନିରାଶୟ ମଣିଷ ପାଇଁ ଏହା କାମ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ବିନାଶ ପାଇଁ ନିଶାଦ୍ରବ୍ୟ ଏକ ଅବଲମ୍ବନ ନୁହେଁ।ଧର୍ମ ଓ ଈଶ୍ୱର ଠିକ ଏହି ନିଶା ଦ୍ରବ୍ୟ ଭଳି। ଆମେ ନିଜ ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏକ କାଳ୍ପନିକ ସତ୍ତା ପାଖରେ ଜଣାଇ ଏହାର ସମାଧନ ହେଇଯିବ ବୋଲି ଆଶା କରି ବସୁ। ଯଦି କୌଣସି ମତେ ସେହି ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଯାଏ ଆମେ ତାହା ଏହା ଆମ ପୂଜାର ଫଳ ବୋଲି ଭାବିନେଉ ଏବଂ ଯଦି ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ, ଆମ ଭକ୍ତିଭାବରେ କମି ଅଛି ବୋଲି ଭାବିନେଉ । ଆମର ଏହି ମାନସିକ ଦ୍ବନ୍ଦର ଭରପୁର ଫାଇଦା ଉଠାନ୍ତି କିଛି ଧୁର୍ତ୍ତ ଗୋଷ୍ଠୀ । ଆମର ଭକ୍ତି ଉନ୍ମାଦକୁ ଆହୁରି ଅଧିକ ଶାଣିତ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଆମ ଆଗରେ ଥୋଇ ଦେଇଛନ୍ତି କେଉଁଠି ତେତିଶି କୋଟି କାଳ୍ପନିକ ଚରିତ୍ର ତ କେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦୁଇ ଫାଳ କରିଥିବା କାଳ୍ପନିକ ସତ୍ତା ଆଉ କେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଉତ୍ତରି ଆସିଥିବା ଈଶ୍ୱରପୁତ୍ର। ତା ସହ ପରସି ଦେଇଛନ୍ତି କେତେ କେତେ ଗପ, ସ୍ବର୍ଗ ସୁଖର ଲାଳସା, ହୁର ପରୀ ଆଉ ଅପ୍ସରା, ଜୀବନ ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତିର ମୋହ। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ଧର୍ମ କର୍ମରୁ ଦୁରେଇ ଗଲେ କିପରି ସହିବାକୁ ପଡିବ ନର୍କର ଭୟଙ୍କର ଜୀବନ।  ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ଭୟ ଆଉ ଅନ୍ୟ ଏକ ପଟେ ସ୍ବର୍ଗ ସୁଖର ଲାଳସା, ମଝିରେ ଜୀବନ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟ ପଟ ମଣିଷ ଜୀବନ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜର ମସ୍ତିଷ୍କର ଉପଯୋଗ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ମଣିଷ ଛନ୍ଦି ଯାଏ ଧର୍ମର ଅଦୃଶ୍ୟ ଜାଲରେ। ନିଜର ସବୁ ଦୁଃଖକୁ ଭୁଲି ନିଶାଖୋର ପରି ଧର୍ମର ନିଶାରେ ଉବୁଡୁବୁ ହୁଏ ସାରା ଜୀବନ। ତାକୁ ଏ ନିଶାରୁ ବାହାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ କଥା ତାକୁ ବିଷ ପ୍ରାୟ ଲାଗେ। କାରଣ ସେ ଯେ ନିଶାଗ୍ରସ୍ତ। ସବୁ ବୁଝି ମଧ୍ୟ ଅବୁଝା। କିନ୍ତୁ ସବୁ ନିଶା ପରି ଏ ନିଶା ମଧ୍ୟ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ। ଉତୁରି ଯିବ ନିଶ୍ଚୟ। କିନ୍ତୁ ଏଥିପାଇଁ ଆମର ଅବିରତ ପ୍ରୟାସ କରିବାକୁ ପଡିବ ତା ସହ ମଣିଷ ଜୀବନର ମୌଳିକ ଆଵଶ୍ୟକତାର ଅଭାବ ସବୁ ଦୂର ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ସମୟ କ୍ରମେ ମଣିଷ ନିଜ ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଦାସାର ଦୂର ପାଇଁ କେବଳ ନିଜ ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଶିଖିବ ଏକ କାଳ୍ପନିକ ସତ୍ତା ଉପରେ ନୁହେଁ। ନିଜ ସଫଳତା ପାଇଁ କିମ୍ବା ନିଜ ବିଫଳତା ପାଇଁ କେବଳ ନିଜକୁ ହିଁ ଦାୟୀ କରିବ। ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ବୁଝିପାରିବ କି ସେ କ୍ଷଣିକ କାଳ୍ପନିକ ସୁଖ ପାଇବାକୁ ସେ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠକୁ ଆସିନାହିଁ । ନିଜ ଜୀବନରେ, ମଣିଷ ସମାଜରେ  ଏବଂ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ସେହି କଳ୍ପନାର ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ତାର।ରାଜାଵାଳା

ଏକ ଭୟଙ୍କର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର

ମଣିଷ ହିଁ ଏକ ମାତ୍ର ପ୍ରାଣୀ ଯିଏ ନିଜ ଜାତିର ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସହ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର କରିଆସିଛି। ଏହା ଏତେ ବେଶି ବିକଟ ଯେ ଏହାକୁ ବୁଝିବା ପ୍ରାୟତଃ ଅସମ୍ଭବ। 👉ତୁମେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସଢ଼ି ସଢ଼ି ଏକ ଦୈନ୍ୟ ଜୀବନ ବଞ୍ଚୁଚ। କିଛି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ । ତୁମେ ନିଜ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମ ପାଇଁ, ପାପ ପାଇଁ ଏହି ଭଳି ଜୀବନ ବଞ୍ଚୁଚ। ତେଣୁ ଦୁଃଖି ହୁଅ ନାହିଁ ଅଭିଯୋଗ କରନାହିଁ। ନିଜ ପୂର୍ଵ ଜନ୍ମର କର୍ମ ଫଳକୁ ତୁମେ ଏଡାଇ ପାରିବ ନାହିଁ ଏହାକୁ ସହିବାକୁ ତୁମେ ବାଧ୍ୟ। ନିଜର ଅବସ୍ଥା ସୁଧାରିବାକୁ ବୃଥା ପ୍ରୟାସ କରିବା ବଦଳରେ ପୂର୍ଵ ଜନ୍ମର ପାପ କ୍ଷୟ ପାଇଁ ପୂଜା ପାଠରେ ଲାଗିଯାଅ। ଏ ଜନ୍ମରେ ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କଲେ ପର ଜନ୍ମରେ ନିଶ୍ଚୟ ସୁଖ ଲାଭକରିବ।ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଏହି ପରି ଭାବନାକୁ ବଳବତ୍ତର କରାଯାଇଆସୁଛି ଯାହା ଦେଶର ଦାରିଦ୍ର୍ୟତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦାୟୀ। ଏହା କେତେକ ଗୋଷ୍ଠୀର ଏକ ପ୍ରାୟୋଜିତ ଯୋଜନା ଯାହା ମଣିଷକୁ ପାପ ପୁଣ୍ୟ, ପୂର୍ବଜନ୍ମ ପରଜନ୍ମର, ସ୍ୱର୍ଗ ନର୍କ,ମୁକ୍ତି ମୋକ୍ଷ ଓ କର୍ମଫଳ ଭଳି ଭ୍ରମରେ ଭୁଲେଇ ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ପଙ୍ଗୁ କରି ଆସିଛି । ଏହାକୁ ଅଧିକ ପ୍ରାମାଣିକ କରିବା ପାଇଁ ଈଶ୍ୱର ଭଳି କାଳ୍ପନିକ ସତ୍ତାର ସୃଷ୍ଟି କରି ଧର୍ମର ବ୍ୟବସାୟ କରିଚାଲିଛି। ଏହାର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି ଅଜ୍ଞାନତାର ଅନ୍ଧକାରରେ ବୁଡିରହିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ମିଛ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି କାଳ୍ପନିକ ସୁଖମୟ ଦୁନିଆ ବାସ୍ତବିକତାର ଜୀବନଠାରୁ ବେଶୀ କାମ୍ୟ ମନେ ହୁଏ। ଏହା ଏପରି ଏକ ଭ୍ରମର ଦୁନିଆ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ଯେ ଯେତେ ପ୍ରଦୀପ ପ୍ରଜ୍ଜଳିତ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେବାକୁ ବିଳମ୍ବ ଲାଗୁଛି।ରାଜବାଳା

ପାରିବେଶିକ ସନ୍ତୁଳନ: ନେବା ଓ ଦେବା

ଯଦି ମୁଁ କହିବି ଜୀବନଟା କେବଳ ଦେବା ଆଉ ନେବା, ହୁଏତ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ ଖରାପ ଲାଗିବ। ହୁଏତ ଆପଣ ମୋତେ ଜଣେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ନୀଚ୍ଚ ମାନସିକତାର ବ୍ୟକ୍ତି ବୋଲି ବିଭିନ୍ନ ବିଶେଷଣରେ ବିଶେଷିତ କରିପାରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଶୁଣିବାକୁ ଯେତେ ଖରାପ ଲାଗିଲେ ବି ଏହା ଏକ ମାତ୍ର ସତ୍ୟ। କେମିତି ଆସନ୍ତୁ ଆଲୋଚନା କରିବା। ଜୀବନ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ ହିଁ ଦେବା ଆଉ ନେବା ଉପରେ ଆଧାରିତ। ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ସର୍ବ ପ୍ରଥମେ ଉଦଜାନ, ଅମ୍ଳଜାନ, କାର୍ବନ ଆଦି ପରମାଣୁ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସହ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରି ସରଳ ପ୍ରୋଟିନ ତିଆରି କଲେ। ସେ କାଳର ସମୁଦ୍ର ପୃଷ୍ଠରେ ଜମା ହୋଇଥିବା ଏହି ପ୍ରୋଟିନ ଗୁଡିକ ନିଜ ପରିବେଶକୁ କିଛି ଅଦରକାରୀ ଅଂଶ ଦେଲା ଏବଂ ପରିବେଶ ଠାରୁ କିଛି ଦରକାରୀ ରସାୟନ ଗ୍ରହଣ କଲା। ଏହି ନେବା ଦେବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ହିଁ ସେହି ପ୍ରୋଟିନଗୁଡିକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରଥମ କୋଷକୁ ବିବର୍ତିତ କଲା। ଏହି ପ୍ରଥମ କୋଷରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ବହୁକୋଷି ପ୍ରାଣୀ ବିବର୍ତିତ ହେଲେ। କାଳକ୍ରମେ ସମସ୍ତେ ଜୀବଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଆମ ଶରୀର ଏକ ଓପନ ସିଷ୍ଟମ। ଏହାର ଅର୍ଥ ଆମେ ଆମ ପରିବେଶ ସହ ନେବା ଦେବା କରିଥାଉ।। ଯେଉଁ ଦିନ ଏହି ନେବା ଦେବା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ଆମେ ହିଁ ଶେଷ ହୋଇଯାଉ। ଜୀବନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବିନା ନେବା ଦେବାରେ ଅସମ୍ଭବ। କିନ୍ତୁ ଆମେ ଏବେ ପାରିବେଶିକ ସନ୍ତୁଳନ ହରେଇଛୁ କାରଣ ସ୍ୱାର୍ଥପର ଭାବେ ଆମେ ପରିବେଶଠୁ କେବଳ ନେଇ ଚାଲିଛୁ। କିନ୍ତୁ ଦେବା ପାଇଁ ନିଜର କର୍ତ୍ତବ୍ୟଟି ଭୁଲିଯାଇଛୁ। ଯେତେଯାଏଁ ଆମେ ଏହା ବୁଝିବୁ ନାହିଁ,ଆମର ଆଉ ଆମ ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନେବା ଦେବାରେ ସନ୍ତୁଳନ ହେବ ନାହିଁ ଏବଂ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ଆମର ସ୍ଥିତି ବିପନ୍ନ ହୋଇ ହୋଇ ଚାଲିବ।ରାଜବାଳା

ମାନସିକ ଆତଙ୍କବାଦ
 1 April 2019  
Art

ଆଜି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଆତଙ୍କବାଦର ଆତଙ୍କରେ ଥରହର। ଏହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଂଗ୍ରାମ କରିବାକୁ ଆଗଭର ଏବଂ ଆମେ ସବୁ ଏହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଂଗ୍ରାମ କରିବା ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ ମଧ୍ୟ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରୟାସ ପରେ ମଧ୍ୟ ଆତଙ୍କବାଦର ସମୂଳ ବିନାଶ ଅସମ୍ଭବ ଦେଖାଯାଉଛି।ତାର କାରଣ ହେଉଛି ଆମେ ଡାଳ ପତ୍ର ମେଲି ଛିଡା ହୋଇଥିବା ଆତଙ୍କବାଦ ମହାଦ୍ରୁମର ଡାଳ କାଟିବାକୁ ଯେତେ ପ୍ରଯତ୍ନ କରୁଛୁ ତାର ମୂଳ ବିଷୟରେ ସେତେ ବୀତସ୍ପୃହ। ବିଶ୍ୱରେ ବିଭୀଷିକା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ଏହି ଆତଙ୍କବାଦର ମୂଳ କାରଣ ଏବଂ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର କଥାଟି ହେଲା  ମାନସିକ ଆତଙ୍କବାଦ। ଯାହା ଧର୍ମ, ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଓ କୁସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ମନରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ।ଆତଙ୍କବାଦ ଆମକୁ ବାହାରୁ ଚାପ ପ୍ରୟୋଗ କରୁଥିଲା ବେଳେ ମାନସିକ ଆତଙ୍କବାଦ ଆମକୁ ନିଜ ଭିତରୁ ହିଁ ଏକ ଚାପ ପକାଏ ଯାହାର ପ୍ରତିଫଳନ ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଆତଙ୍କବାଦ। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ଏହି ମାନସିକ ଆତଙ୍କବାଦ ଆମକୁ ମାନସିକ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପ୍ରଦାନ କରେ। ଏହି କାରଣରୁ ପୁଲବାମା ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆଦିଲକୁ ଜୀବନ ଅପେକ୍ଷା ମୃତ୍ୟୁ ପରର ସ୍ବର୍ଗ ସୁଖର କଳ୍ପନା ବେଶି ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା। ଏହି ମାନସିକ ଆତଙ୍କବାଦର ବିନାଶ ପାଇଁ,ଏକ ଭୟ ମୁକ୍ତ ଜୀବନ ପାଇଁ ଜୀବନରେ ତାର୍କିକ ମନୋଭାବ ସହ ବୈଜ୍ଞାନିକ ମନୋଭାବ ବିକାଶର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।ରାଜବାଳା

ଅନ୍ତଜାତି ବିବାହ

*ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବିବାହ*ସମାଜରେ ଜାତିଗତ ବିଷମତା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବିବାହ ଏକ ଉପାୟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଏକ ଫଳପ୍ରଦ ଉପାୟ ନୁହେଁ। କାରଣ ବିବାହ ପରେ ଝିଅଟି ଯେଉଁ ଜାତିର ହେଉନା କାହିଁକି ସେ ପୁଅଟିର ଜାତିରେ ମିଶିଯାଏ। ଏକ ସର୍ଭେ ଅନୁସାରେ ଭାରତରେ କେବଳ 5 ପ୍ରତିଶତ ବିବାହ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବିବାହ ଅଟେ। ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବିବାହ ପାଇଁ ସରକାର କିଛି ପ୍ରତ୍ସାହନ ରାଶି ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ତାହା କେବଳ ସାଧାରଣବର୍ଗ ଓ ତଫସିଲଭୁକ୍ତ ଜାତି ଭିତରେ ବିବାହ ପାଇଁ, କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣବର୍ଗ ଓ ତଫସିଲଭୁକ୍ତ ଜନଜାତି ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ସରକାର ସାଧାରଣବର୍ଗ ଓ ତଫସିଲଭୁକ୍ତ ଜନଜାତି ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ପାଇଁ କଣ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ନୁହେଁ ତାହା ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରସଙ୍ଗ।ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବିବାହ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ପୁଅ ଝିଅମାନେ ନିଜ ନିଜର ପରିବାର ତରଫରୁ ଅନେକ ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥାନ୍ତି। କେବେ କେମିତି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିପଦ ଥାଏ। ପୁଅମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଝିଅମାନେ ଅଧିକ ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେପରିକି, ପାଠପଢା ଅଧାରୁ ବନ୍ଦ ହୋଇଯିବା, ଗୃହବନ୍ଦୀ, ମାରପିଟି, ଜବରଦସ୍ତି ବିବାହ ଇତ୍ୟାଦି। ଏହିଭଳି ଅସୁବିଧାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ପୁଅଝିଅ ମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଅନୁସାରେ କିଛି ସମାଧାନର ବାଟ ଦେଇପାରେ। ମୋ ବୁଝିବା ଅନୁସାରେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବିବାହ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ହୋଇଥାଏ। ପ୍ରଥମଟି ଅନ୍ୟ ଜାତିର ପୁଅ କି ଝିଅକୁ ପସନ୍ଦ କରି ବିବାହ କରିବା, ଦୁତୀୟଟି ହେଉଛି ପସନ୍ଦ ସହ ଜାତିଗତ ଭାବନାହୀନ (ହେତୁବାଦୀ) ହୋଇ ବିବାହ କରିବା। ପ୍ରଥମଟିରେ ପୁଅ ବା ଝିଅଙ୍କର ନିଜ ପସନ୍ଦ ସପକ୍ଷରେ ପରିବାରବର୍ଗଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିବାକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଯୁକ୍ତି ନଥାଏ, କାରଣ ସେମାନେ ଜାତିବାଦୀ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଯଦି ଦୁଇ ପକ୍ଷରୁ ବିରୋଧ ଆସେ ତେବେ ବିଛେଦ ହେବା ବା ପରିବାର ବିରୋଧରେ ଯାଇ ବିବାହ କରିବା ହିଁ option ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ବିବାହର କିଛି ଦିନ ପରେ ଜାତିବାଦୀ ହୋଇଥିବାରୁ ଅନେକେ ନିଜ ଜାତି ପାଇଁ ଅନୁତାପ କରିବାର ଉଦାହରଣ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଜଣେ ହେତୁବାଦୀ ହିସାବରେ ବିବାହ ପାଇଁ ପରିବାର ଆଗରେ ଯୁକ୍ତିସଂଗତ କଥା ରଖିବା ସହଜ ହୋଇଯାଏ, ତା ସହ ଜାତିଗତ ଭାବନା ନଥିବା ହେତୁ ବିବାହ ପରେ ଜାତି ପାଇଁ ଅନୁତାପ କରିବାର ପ୍ରଶ୍ନ ହିଁ ନଥାଏ। ଆଉ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ହେଉଛି, ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ ହେଲେ ପରିବାରବର୍ଗଙ୍କ ଆଗରେ ନିଜ ଯୁକ୍ତି ଦୃଢ଼ତାର ସହ ରଖି ହୁଏ। ସେମାନେ ତୁମ ଯୁକ୍ତି ଶୁଣିବାକୁ ମଧ୍ୟ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣୁ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ତତଃ ଜଣକଙ୍କର ଚାକିରୀ ରହିଥିବା ଉଚିତ। ତା ସହ ଏହି ପରି ବିବାହର ସଫଳତା ପାଇଁ ଝିଅମାନଙ୍କର ସମାଜ ବିପକ୍ଷରେ ଯିବାର ମନୋବଳ ଓ ଦୃଢ଼ତା ବେଶୀ ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ପରି ସମ୍ପର୍କରେ ସେତେବେଳେ ବିଛେଦ ଆସେ ଯେତେବେଳେ ପୁଅ କି ଝିଅ କେହି ଦୁର୍ବଳ ପଡ଼ିଯାଏ। ବିଶେଷ କରି ଝିଅ। ଯେଉଁ ଯାଏଁ ପୁଅ କି ଝିଅ ନିଜ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ ପର୍ବତ ପରି ଅଟଳ ଥିବେ, ଏହି ବିବାହକୁ ଦୁଇଟି ମଣିଷ ଭିତରେ ବିବାହ ପରି ସହଜତାର ସହ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବେ, ପରିବାରବର୍ଗ ତରଳିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ, ହଁ ହୁଏତ କିଛି ସମୟ ଲାଗିପାରେ। ଏହି ସହଜତା କେବଳ ହେତୁବାଦ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଆସିଥାଏ। ଆମ ରକ୍ତ ସମ୍ପର୍କକୁ ଆମକୁmaintain କରିବା ଦରକାର ପଡେନାହିଁ କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କ ଆମେ ଗଢ଼ିଥାଉ ତାକୁ maintain କରିବା ଆମ ଦାୟିତ୍ୱ। " ତୁ ସେ ପୁଅକୁ ମନା କରିଦେ" ମୋ ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ମୋ ପରିବାର ପକ୍ଷରୁ ଆସିଥିବା ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବ ଉପରେ ମୋର ଯୁକ୍ତି ଥିଲା, "ହଁ ମନା କରିଦେବି ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ବି ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ କାରଣ ଦେବ। ସେ ଶାରୀରିକ ଭାବରେ ବା ମାନସିକ ଭାବରେ ଅକ୍ଷମ ନୁହେଁ, ଶିକ୍ଷିତ, ଚାକିରୀ କରେ, କୌଣସି ବଦଅଭ୍ୟାସ ନାହିଁ, କୌଣସି ବଂଶାନୁଗତ ରୋଗ ନାହିଁ, ତାର ପରିବାର ଲୋକ ଶିକ୍ଷିତ, ତହେଲେ କେଉଁ କଥା କହି ମୁଁ ତାକୁ ମନା କରିଦେବି। କହିବି ତୁ ମୋ ଠୁ ତଳ ଜାତିର? ଜାତି ବୋଲି ଏକ କାଳ୍ପନିକ କଥା ପାଇଁ ମୁଁ ଗୋଟେ ମଣିଷକୁ ପ୍ରତାରଣାର ଏତେ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରଣା କିପରି ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।" ମୋର ଏହି ଯୁକ୍ତି ଉପରେ ଆଉ କାହାର କିଛି କହିବାର ନଥିଲା। ଘରେ କେହି ଏହି ବିଷୟରେ ମୋତେ କୌଣସି କଥା ହୋଇନଥିଲେ। ପାଖାପାଖି ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ଅଧା ଇଛା ଅଧା ଅନିଚ୍ଛା ଭିତରେ ମୋର ବିବାହ ହୋଇଥିଲା। ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବା ଅନ୍ତଧାର୍ମିକ ବିବାହ ପାଇଁ ତଥା ପୁଅ ଝିଅମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ "ଆମଫୋଇ" ନାମକ ଏକ ସଂସ୍ଥା ଓଡ଼ିଶାରେ କାର୍ଯ୍ୟରତ, ତା ସହ ଜାତୀୟସ୍ତରରେ "ଧନକ" ଏବଂ 'ଲଭ କମାଣ୍ଡୋ" ନାମକ ଦୁଇଟି ସଂସ୍ଥା ରହିଛି। ଜୀବନ ପ୍ରତି ବିପଦ ଥିବା ପରିସ୍ଥିତିରେ ଏମାନଙ୍କ ସହ ଯୋଗାଯୋଗ କରିହେବ। କେବଳ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ବିବାହ କରିଦେଲେ ଜାତିଗତ ଭେଦଭାବ ଯିବ ନାହିଁ, ନିଜକୁ ତଥା ନିଜ ଆଗାମୀ ପିଢିକୁ ଜାତିଗତ ଭାବନାରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ ହିଁ ଏହା ଧୀରେ ଧୀରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ। ତେଣୁ ହେତୁବାଦ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ।ନୋଟ: #ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ହେଉଥିବା କୌଣସି ବିବାହ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ସବୁ ମଣିଷ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଜାତିର ତାହା ହେଉଛି ମାନବଜାତି।#ରାଜବାଳା

ସୋହିଲା ଅବ୍ଦୁଲାଲି କୁହନ୍ତି

ବଳାତ୍କାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏକ ଭୟାନକ ଘଟଣା। କିନ୍ତୁ ଏହା ଭୟାନକ ସେହି ସବୁ କାରଣ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଯାହା ତୁମମାନଙ୍କର(ନାରୀ) ମୁଣ୍ଡରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଇଛି। ଏହା ଭୟାନକ କାରଣ ଏହା ତୁମ ଉପରେ ଏକ ହିଂସାତ୍ମକ ଆକ୍ରମଣ। ଏହା ଏକ ଭୟ। କେହି ଜଣେ ତୁମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରକୁ କାବୁ କରିନିଏ ଏବଂ ସବୁଠୁ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ଉପାୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଏ। ଏହା ଏଇଥିପାଇଁ ଭୟାନକ ନୁହେଁ କି ତୁମେ ନିଜ ଇଜ୍ଜତ ହରେଇଦେଲ। ଏହା ଏଇଥିପାଇଁ ଭୟାନକ ନୁହେଁ କି ତୁମ ବାପା ଭାଇ ବା ପରିବାର ର ଇଜ୍ଜତ ଚାଲିଗଲା। ମୋର ଇଜ୍ଜତ ଯେ ମୋ ଯୋନୀ ରେ ରହିଛି, ମୁଁ ଏହି ଚିରାଚରିତ ସାମାଜିକ ଅବଧାରଣା କୁ ଠିକ୍ ସେହିପରିଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରେ, ଯେଉଁପରି ଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରେକି ପୁରୁଷ ର ମନ ଅନବରତ ତାର ପୁରୁଷାଙ୍ଗ ଠାରେ ରହିଥାଏ। ଯଦି ଆମେ ଇଜ୍ଜତ ବୋଲି ଶବ୍ଦ ଟିକୁ ବଳାତ୍କାର ସହ ଯୋଡିବାକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେବା ତଥାପି ମଧ୍ୟ ବଳତ୍କାର ଏକ ଭୟାନକ ଘଟଣା। କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଯୌନହିଂସା, ପାରିବାରିକ ବା ସାମାଜିକ ନୁହେଁ। ବଳତ୍କାର ପିଡୀତାକୁ ଏକ  ଅପରାଧୀଭାବ ଓ ଲୋକଲଜ୍ୟା ଭଳି ଅଦରକାରୀ ବୋଝ ନୁହେଁ, ବାସ୍ତବରେ ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ସହଯୋଗ ଓ ସହାନୁଭୂତି ର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି ବଳତ୍କାର ପରି ଏକ ଭୟାନକ ହିଂସାରୁ ଉଭୁରି ଆସିବା ପାଇଁ।Sohila Abdulali ଙ୍କର ଲେଖାର ଅନୁବାଦ

ଆମେ କେତେ ସଚେତନ

ବଳାତ୍କାରୀକୁ ଦଣ୍ଡ ମିଳିବା ଯେତିକି ଜରୁରୀ ବଳାତ୍କାର ପିଡୀତା କୁ ଏକ ସାଧାରଣ ନାରୀ ଭଳି ସମାଜ ରେ ସ୍ଥାନ ମିଳିବା ସେତିକି ଜରୁରୀ। ଦେଖାଯାଏ ଏଭଳି ଅଘଟଣ ପରେ ପିଡୀତା କୁ ଏକ ଦୁର୍ବିସହ ପରିସ୍ଥିତିର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡେ। ସତେ ଅବା ତା ଜୀବନଟି ଏଇଠି ସରିଗଲା। ଜଣେ ସାଧାରଣ ନାରୀ ଭାବେ ବଚିବା ତା ପାଇଁ କଷ୍ଟକର ହୋଇପଡେ। ଇଜ୍ଜତ ଲୁଟିଗଲା, ସବୁସରିଗଲା, ଆଉ ଜୀବନରେ ଅଛି କଣ, ଏମିତି କହି ପରୋକ୍ଷରେ ତାକୁ ମରିବା ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଏ। ଏଭଳି ମାନସିକ ନିର୍ଯାତନା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ସାମାଜିକ ବାସନ୍ଦ ନ ସହିପାରି ଅନେକ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ଏମିତି ଲାଗେ ଯେମିତି ଦେ।ଷୀକୁ ଦଣ୍ଡ ମିଳିବା ଆଗରୁ ଦଣ୍ଡ ମିଳେ ପିଡୀତା କୁ ଏକ ଅକରଣୀୟ ଭୂଲ ପାଇଁ। ଏଇଠି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ, ବଳାତ୍କାରୀକୁ ଉଚିତ ଦଣ୍ଡ ହୁଏତ ଆଇନ ଦେଇପାରେ କିନ୍ତୁ ପିଡୀତା କୁ ତାର ସାମାଜିକ ସ୍ଥାନ ଏକ ସାଧାରଣ ଜୀବନ ଏସବୁ କିଏ ଦେବ, ଆଇନ ନା ଆମେ। ବଳାତ୍କାରୀକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବାପାଇଁ ଆମେ ଯେତେ ଯତ୍ନବାନ ହେଉଛୁ ପିଡୀତା ର ସାମାଜିକ ସ୍ଥାନ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେତେ ଯତ୍ନବାନ କି। ଆମେ କଣ ନିଜ ମାନସିକତା କୁ ବଦଳେଇ ଦେଇପାରିଛୁ। ଟିକିଏ ନିଜକୁ ଭଲଭାବରେ ବ୍ୟବଛେଦ କରି ଦେଖନ୍ତୁ ତ...ଆମେ ମାନେ କଣ ସତରେ ଆଧୁନିକ ସମାଜ ର ମଣିଷ...🤔🤔ରାଜବାଳା

ବିଲ ଗେଟ୍ସ କୁହନ୍ତି

Bill Gates...ମୁଁ ଜମା ବୁଝିପାରେନି, ଭାରତୀୟ ପିତାମାତାମାନେ କାହିଁକି ସେମାନଙ୍କର ପୁଅକୁ ଏତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି। ସେହି ବିଚାରାମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ପିତାମାତା ନିଜ ପାଇଁ ରୋଷେଇ କଥା ତ ଛାଡ କପେ ଚା ମଧ୍ୟ କରିବାକୁ ଶିଖେଇ ନଥାନ୍ତି । ସେମାନେ ଘର ସଫା କରିବା, ଲୁଗା ସଫା କରିବା କି ନିଜର ଯତ୍ନ ନେବା ମଧ୍ୟ ଶିଖିନଥାନ୍ତି। ତେଣୁ ଏ ସବୁ କରିବା ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୟା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ବଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହା ବହୁତ ଦୁଃଖର କଥା। ମୁଁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଜାଣେ କି ଜଣେ ପ୍ରାପ୍ତବୟସ୍କ ପୁରୁଷଟିଏ କାମ ପାଇଁ ବା ବୁଲିବା ପାଇଁ ହେଉ, ଘରୁ ବାହାରକୁ ବାହାରି ପାରିବ ନାହିଁ ଯଦି ତାର ସ୍ତ୍ରୀ ତା ପାଇଁ ତାର ସୁଟକେଶ ସଜାଡି ଦେବନାହିଁ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷ ସମାଜ କହିବାକୁ ଗଲେ ଭୋକରେ ମରିଯିବେ ଯଦି ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ନିଜର ଦାୟିତ୍ୱରେ ଛାଡିଦିଆ ଯାଏ। ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଭାବେ ପିତା ମାତାମାନେ ନିଜର ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଭାରତୀୟ ସମାଜରେ ଏପରି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ । ସେମାନେ ଝିଅଟିକୁ ଏପରି ଭାବେ ପାଳନ୍ତି କି ଯେପରି ସେ ନିଜର ଯତ୍ନ ନେଇ ପାରିବ ଏବଂ ଯେକୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିପାରିବ । କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପୁଅଟିକୁ ଅସହାୟ କରି ଗଢ଼ନ୍ତି, ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାର କୌଣସି କୌଶଳ ଶିଖାନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ଭାବୁଛି ଆବଶ୍ୟକୀୟ କାମ ସବୁ ଶିଖିବାରେ ପୁରୁଷର ସମାନ ଅଧିକାର ରହିଛି, ଏହି ଲିଙ୍ଗଗତ ସମାନତା ଉପରେ ଆମେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ।ଭାବନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ଭାରତୀୟ ନାରୀ ସବୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗମ ଲାଭ କରିବାକୁ ବସିଲାଣି,ବିଚରା ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଅନାହାରରେ  ମରିଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି,  ଯଦି ତାଙ୍କୁ କେହି ନ ଶିଖାଏ କି କେମିତି ଗ୍ୟାସ ଚୁଲା ଅନ କରାଯାଏ।

ଅଣ୍ଡା: ଆମିଷ ନା ନିରାମିଷ

ଅଣ୍ଡା ଆମିଷ ନା ନିରାମିଷ? ଅନେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଏହା ଉପରେ ସନ୍ଦେହ ଥାଏ। ଆସନ୍ତୁ ଏହା ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିବା।ଅଣ୍ଡା ମୁଖ୍ୟତଃ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ହୋଇଥାଏ। ଫର୍ଟିଲାଇଜ଼ଏଡ଼ ଆଉ ଅନଫର୍ଟିଲାଇଜ଼ଏଡ଼ । ସାଧାରଣତଃ ଏକ ବୟସ୍କ କୁକୁଡାଟିଏ ପ୍ରତି 24 ରୁ 27ଦିନରେ ଥରେ ଅଣ୍ଡା ଦେଇଥାଏ। ଯଦି ଗଞ୍ଜା ସହ ମିଳନ ପରେ ଅଣ୍ଡାଟି ଆସିଥାଏ ତାହା ଫର୍ଟିଲାଇଜ଼ଏଡ଼ ଯାହା ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରୁଣ ରହିଥାଏ ଏବଂ ଏହାକୁ ଉଷୁମେଇଲା ପରେ ଏହା ମଧ୍ୟରୁ କୁକୁଡ଼ା ଚିଆଁ ଜନ୍ମନେଇଥାଏ।କିନ୍ତୁ ଗଞ୍ଜା ସହ ବିନା ମିଳନରେ ମଧ୍ୟ କୁକୁଡାଟି ଅଣ୍ଡା ଦେଇ ଥାଏ। ସେହି ଅଣ୍ଡା ଗୁଡିକ ଅନଫର୍ଟିଲାଇଜ଼ଏଡ଼ ଏବଂ ଏଥିରେ ଭ୍ରୁଣ ନଥାଏ। ଏହି ଅଣ୍ଡାକୁ ଉଷୁମେଇଲା ପରେ ବି ଏଥିରୁ କୌଣସି କୁକୁଡ଼ା ଚିଆଁ ଜନ୍ମ ନେଇପାରେ ନାହିଁ। ବଜାରରେ ମିଳୁଥିବା ଅଣ୍ଡା ଗୁଡିକ ଯାହା ଆମେ ଖାଉ ତାହା ଏହି ନନଫର୍ଟିଲାଇଜ଼ଏଡ଼ ହିଁ ହୋଇଥାଏ ।ଏବଂ ଫର୍ଟିଲାଇଜ଼ଏଡ଼ ଅଣ୍ଡା କେବଳ କୁକୁଡ଼ା ଚିଆଁ ଉତ୍ପାଦନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ଯଦି ଆମିଷ ସହ ଜୀବନର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଯୋଡି ଦେଖାଯାଏ ତେବେ ଆମେ ଖାଉଥିବା ଅନଫର୍ଟିଲାଇଜ଼ଏଡ଼ ଅଣ୍ଡାଗୁଡିକ ଆମିଷର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ନୁହେଁ।ରାଜବାଳା

ଲିଙ୍ଗଭେଦ

ସାମାଜିକ ଧାରଣା: ଶିଶୁଟିଏ ଝିଅକି ପୁଅ ହେବ, ସେ ପାଇଁ ମା ହିଁ ଦାୟୀ। 👇✍️ପୁତ୍ର ମୋହରେ ପାଗଳ ଆମ ସମାଜ ଝିଅଟିଏ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ମାଆଟିକୁ ହିଁ ଦାୟୀ କରେ। ଝିଅଟିର ମାଆକୁ ତା ପରିବାରଠାରୁ ଅନେକ ଗଞ୍ଜଣା ଓ ଅନେକ ଜାଗାରେ ଶାରୀରିକ ଓ ମାନସିକ ଅତ୍ୟାଚାରର ସମ୍ମୁଖୀନ ମଧ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡିଥାଏ। ଅନେକ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଦ୍ୱାରା ଅବହେଳିତ ମଧ୍ୟ ହୋଇଥାନ୍ତି। ପିଲାର ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ଯେ ମା ଦାୟୀ ଏହା ଏକ ଅହେତୁକ ଧାରଣା ଏବଂ ଏହି ଧାରଣା  ଜ୍ଞାନହୀନ ମସ୍ତିଷ୍କର ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କରେ।👩‍🏫ପୁରୁଷର କୋଷରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଲିଙ୍ଗଗତ ଗୁଣ ନିର୍ଣ୍ଣୟକାରୀ ଗୁଣସୂତ୍ର ଥାଏ, ତାହା ହେଲା X ଏବଂ Y।ତେଣୁ ପୁରୁଷଟି ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଶୂକ୍ରାଣୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, X ଗୁଣସୂତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଏବଂ Y ଗୁଣସୂତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ। ସେହିପରି ଭାବେ ନାରୀଟିର ଶରୀରରେ କେବଳ ଏକ ପ୍ରକାରର ଲିଙ୍ଗଗତ ଗୁଣ ନିର୍ଣ୍ଣୟକାରୀ ଗୁଣସୂତ୍ର ଥାଏ, ତାହା ହେଲା X। ତେଣୁ ନାରୀ କେବଳ ଏକ ପ୍ରକାରର ଡିମ୍ବାଣୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ତାହା ହେଲା, X ଗୁଣସୂତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଡିମ୍ବାଣୁ। ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷର X ଗୁଣସୂତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଶୂକ୍ରାଣୁ ନାରୀର ଡିମ୍ବାଣୁ(X) ସହ ମିଳିତ ହୁଏ, ଭ୍ରୁଣର କୋଷରେ X Y ଗୁଣସୂତ୍ର ଯୋଡ଼ା ତିଆରି ହୁଏ, ଯାହା ଫଳରେ ଭ୍ରୂଣଟି ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ହୋଇ ଜନ୍ମ ହୁଏ। ଏବଂ ଯଦି ପୁରୁଷର Y ଗୁଣସୂତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଶୂକ୍ରାଣୁ ନାରୀର(X) ଡିମ୍ବାଣୁ ସହ ମିଳିତ ହୁଏ ତେବେ ଭ୍ରୁଣଟିର କୋଷରେ X X ଗୁଣସୂତ୍ର ଯୋଡ଼ା ତିଆରି ହୁଏ, ଯାହା ଫଳରେ ସେ କନ୍ୟା ଶିଶୁ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନିଏ।ତେଣୁ ଶିଶୁଟିର ଭୃଣ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକରେ ନାରୀର କୌଣସି ଭୁମିକା ନାହିଁ। କାରଣ ତା ପାଖରେ କେବେଳ X ଗୁଣସୂତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଡିମ୍ବାଣୁ ରହିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ପୁରୁଷଟି ପାଖରେ ଉଭୟ X ଗୁଣସୂତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଏବଂ Y ଗୁଣସୂତ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ଶୂକ୍ରାଣୁ ଥାଏ। ତଥାପି ମଧ୍ୟ ଭ୍ରୁଣର ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ଆମେ ପୁରୁଷଟିକୁ ଦାୟୀ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ। କାରଣ ଡିମ୍ବାଣୁ ସହ କେଉଁ ପ୍ରକାରର ଶୁକ୍ରାଣୁର ମିଳନ ଘଟିବ ତାହା ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଶାରୀରିକ ବ୍ୟାପାର। ଏହାକୁ ପୁରୁଷ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ କରିପାରିବ ନାହିଁ।ତେଣୁ ଭ୍ରୁଣର ଲିଙ୍ଗ ପାଇଁ ନାରୀ କି ପୁରୁଷ କେହି ଦାୟୀ ନୁହଁନ୍ତି।👉ଏହି କଥାଟିକୁ ବୁଝନ୍ତୁ ଜାଣନ୍ତୁ ଓ ଅନ୍ୟକୁ ବୁଝାନ୍ତୁ ଓ ସଚେତନ କରାନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କର ପରିବାରରେ ବା ଆଖପାଖରେ ଏ ଭଳି ଘଟଣା ଘଟୁଥିଲେ ଜଣେ ସଚେତନ ନାଗରିକ ହିସାବରେ ବିରୋଧ କରନ୍ତୁ। ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସର ଅନ୍ଧକାର କବଳରୁ ନାରୀକୁ ତଥା ସମାଜକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।(🙏ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ ଉଭୟ ସମାଜ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକୀୟ। ତେଣୁ ଲିଙ୍ଗଗତ ଭେଦଭାବରୁ ନିଜକୁ ଦୂରେଇ ରଖନ୍ତୁ)ରାଜଵାଳା