Home
Quotes New

Audio

Forum

Read

Contest


Write

Write blog

Log In
Your search for શાહિદ કપૂર
Padmavat Review
 Mayur Patel  
 17 March 2018  

ફિલ્મ રિવ્યૂઃ રાજપૂત પરંપરાનો ભવ્ય ચિતાર ‘પદ્માવત’ (રિવ્યૂ બાયઃ મયૂર પટેલ)રાજપૂત સમાજના વિરોધના બહુ લાં...બા ચાલેલા વિવાદને લીધે ફિલ્મની વાર્તા બધાંને ખબર જ છે, છતાં જરા ક્વિક નોટ કરી લઈએ તો, દિલ્હી સલ્તનતના બાદશાહ અલાઉદ્દિન ખીલજીને જાણ થાય છે કે ચિત્તોડની રાણી પદ્માવતી જેવી સૌંદર્યવતી સ્ત્રી આ જગતમાં બીજી કોઈ નથી, એટલે અય્યાશ ખીલજી બધું કામ પડતું મૂકીને પદ્માવતીને પોતાની રાણી બનાવવાના કામમાં જોતરાઈ જાય છે અને પરિણામે સર્જાય છે ‘પદ્માવત’ની રસપ્રદ કહાની.ફિલ્મ પહેલી જ ફ્રેમથી જકડી લે છે અને પોણા ત્રણ કલાકની લંબાઈ છતાં ક્યાંય કંટાળાજનક નથી બનતી. સંજય લીલી ભણસાલીએ ફિલ્મને શક્ય એટલી ભવ્ય બનાવી છે. ૧૯૦ કરોડનું તોતિંગ બજેટ ઊડીને આંખે વળગે એટલી ભવ્ય..! રાજમહેલો, વસ્ત્રાભૂષણો, અસ્ત્ર-શસ્ત્રો, મેકઅપ... બધું જ આલાગ્રાન્ડ. ડાયલોગ્સ સુપર્બ. કેમેરા વર્ક જબરજસ્ત. થ્રીડી અને બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર એક નંબર. ફક્ત એક જ વસ્તુ ફિલ્મમાં નિરાશ કરે છે અને એ છે ફિલ્મનું સંગીત. એક ‘ઘૂમર...’ને છોડીને બીજા એકેય ગીતમાં ભલીવાર નથી. ને ‘ઘૂમર...’ના મૂળિયાં પણ રાજસ્થાની લોકગીતમાં હોવાથી એ કર્ણપ્રિય બને છે, બાકી સંગીતના નામે ભણસાલીસાહેબે નિરાશ જ કર્યા છે. સિરિયસલી, ભણસાલી સર, તમે હવે ગીતો કમ્પોઝ કરવાનું બંધ કરો, ફિલ્મ ડિરેક્શન આટલું ફાંકડું કરો છો એ કાફી છે, તમારી ફિલ્મનું સંગીત અન્ય મ્યુઝિશિયન્સ પાસે બનાવો તો દર્શકોને કાનાનંદ થાય, બાકી તો... (એક અંગત ઓબ્ઝર્વેશનઃ ભણસાલી સર એમની ફિલ્મોમાં પશ્ચિમ ભારતની સફરે નીકળ્યા હોય એવું લાગે છે. પહેલા ગુજરાતનું કચ્છ દર્શન કરાવ્યું ‘રામલીલા’માં, પછી મરાઠાજગત જોવા મળ્યું ‘બાજીરાવ મસ્તાની’માં અને હવે ‘પદ્માવતી’ થકી રાજસ્થાન ઘુમાવ્યા. હવે પછી પંજાબ લઈ જઈને કંઈક ‘સોહની-મહિવાલ’ કે ‘હીર-રાંઝા’ જેવી ક્લાસિક લવસ્ટોરી બનાવશે કદાચ...)‘પદ્માવત’નો એક્ટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટ તગડો છે ને એમાંય રણવીર સિંહ અવ્વલ. ખીલજીની ચામડી ચીરીને અંદર પેસી ગયો હોય એટલી સહજ અને ઉત્તમ એની અદાકારી. અય્યાશ શાસક તરીકે જે જંગાલિયત, જે વહેશીપણું એણે પડદા પર સાકાર કર્યું છે, એ લાજવાબ છે. એના ડાન્સ મૂવ્ઝ હોય, બોડીલેંગ્વેજ હોય કે આંખોમાં ડોકાતી ઠંડી ક્રૂરતા, સિંહે ખરેખર સિંહ-સમું પરફોર્મન્સ આપ્યું છે. કંઈ પણ બોલ્યા વિનાય એણે ‘વાહ’ પોકારાઈ જવાય એવો અભિનય કર્યો છે. એક સીનમાં એને ચૂપચાપ માંસ ખાતો બતાવ્યો છે, એય જબરું ઇફેક્ટિવ બન્યું છે. તો બીજા એક સીનમાં એ કંઈક વિશેષ ઢંગથી એના શરીર પર પરફ્યુમ લગાડે છે. કઈ રીતે લગાડે છે, એ તો જાતે જ જોજો, મજા આવશે. ભણસાલીની જ ‘બાજીરાવ મસ્તાની’ પછી રણવીરની આ કરિયર-બેસ્ટ અદાકારી છે. એને ખીલજીનો લૂક આપવા માટેના ગેટઅપ પાછળ કરવામાં આવેલી સઘળી મહેનત રંગ લાવી છે. દિપિકા રાણી પદ્માવતી તરીકે અત્યંત જાજરમાન લાગી, તો રતનસિંગ રાજપૂત તરીકે શાહિદ પણ ફર્સ્ટ ક્લાસ. હા, બંને કલાકારો રણવીરના જબ્બર પરફોર્મન્સ સામે સહેજ ઝાંખા તો નહીં, પણ ઓછા જરૂર પડી જાય છે, પણ એ તો કેરેક્ટર્સની ડિમાન્ડ હતી એટલે. બાકી દિપિકા-શાહિદે પણ અત્યંત સંતુલિત અભિનય કર્યો છે. બંને વચ્ચેની કેમેસ્ટ્રી લાજવાબ. ત્રણ મુખ્ય કલાકારો ઉપરાંત બીજા ચાર એક્ટર્સનું કામ ઊડીને આંખે વળગે એવું છે. એમાંના પહેલા છે, રઝા મુરાદ. અમિતાભ બચ્ચન અને અમરીશ પુરી બાદ હિન્દી સિનેમામાં ગૂંજેલો પડછંદ અવાજ એટલે રઝા મુરાદ. ‘પદ્માવત’માં એમના ફક્ત ૩-૪ જેટલા જ સીન્સ છે પણ એ જ્યારે જ્યારે સ્ક્રીન પર આવે છે ત્યારે એમની તોતિંગ પર્સનાલિટી અને સાવજની ત્રાડ સમાન બુલંદ અવાજને લીધે છવાઈ જાય છે. અહીં તો પાછા દિલ્હી સલ્તનતના શહેનશાહ જલાલુદ્દિન બન્યા છે એટલે ખૂબ રુઆબદાર લાગે છે. થિયેટરમાં એમનો ઘેઘૂર, મર્દાના અવાજ ગૂંજે અને જાણે કે સોપો પડી જાય. રઝા સર જેવો જ રુઆબદાર અભિનય કરીને યાદ રહી જાય છે ‘આયાન મહેતા’. એણે નીભાવેલા બ્રાહ્મણ રાઘવ ચેતનના પાત્રને લીધે જ ફિલ્મમાં આખી બબાલ સર્જાય છે. બદલાની આગમાં જલતા અપમાનિત બ્રાહ્મણને આ કલાકારે સોલ્લિડ રીતે નીભાવ્યું છે. નાનકડા રોલમાં ખીલજીની પત્ની મહેરુન્નિસા તરીકે અદિતી રાવ હૈદરી આંખોને ગમે એટલી શાલિન અને સુંદર. સહાયક પાત્રોમાં સૌથી વધુ અસરકારક લાગ્યો હોય તો એ છે ખીલજીનો અંગત સેવક બનતો મલિક કફૂર. અગાઉ ‘નીરજા’માં આતંકવાદી બનેલા પારસી એક્ટર ‘જીમ સર્ભ’એ ગુલામ કફૂરના રોલમાં જીવ રેડી દીધો છે. ઈતિહાસમાં નોંધ છે કે આ કફૂર મૂળે તો ખીલજીનો સમલૈંગિક સાથીદાર હતો. હિન્દી પારિવારિક ફિલ્મ હોવાથી ખીલજીના પડછાયા બનીને રહેતા કફૂર સાથે ખીલજીના એવા ઇન્ટિમેટ સીન્સ તો ન બતાવી શકાય એટલે ભણસાલીએ બહુ ચાલાકીપૂર્વક અમુક સૂચક પ્રતીકો દ્વારા બંને વચ્ચેનો સંબંધ મોઘમમાં રજૂ કરીને મૂકી દીધો છે. એ જે પણ હોય તે, પણ ફિલ્મમાં જીમ સર્ભની ભાવભંગિમા અને અભિનય કાબિલેતારીફ છે એટલું નક્કી.   ભણસાલી સરની જૂની ફિલ્મોના છાયા ‘પદ્માવત’માં દેખાયા કરે છે. ‘હમ દિલ દે ચૂકે સનમ’નું સાંકળ ખેંચીને ઝૂમર ઉપર-નીચે કરવાનું દૃશ્ય અહીં પણ જોવા મળે છે. ‘દેવદાસ’માં પારોની માતાના અપમાનવાળું જે જબરજસ્ત સીન હતું એવું જ કંઈક અહીં પણ થાય છે. ‘પદ્માવત’માં બ્રાહ્મણનું અપમાન થતાં એ ‘પદ્માવતી’ના જીવનમાં હોળી સળગાવે છે. બહુ જ જોરદાર સીન બન્યું છે આ પણ. હોળી દરમિયાન રંગો વડે ખેલતા રતનસિંહ અને પદ્માવતી વચ્ચેનું શૃંગારિક સીન ભણસાલીસાહેબે બહુ જ બખૂબી અને સલૂકાઈથી સજાવ્યું છે, પણ એમાંય ‘રામલીલા’ના ‘અંગ લગાલે…’ ગીતની છાપ દેખાઈ આવે છે. છતાં ભારતીય સંસ્કૃતિને અત્યંત સુંદર ઢબે ફિલ્મી પડદે કંડારતા રહેલા આ સર્જકને સલામ મારવી પડે એવું અફલાતૂન રિઝલ્ટ એમણે ‘પદ્માવત’માં આપ્યું છે. રાજસ્થાની-હિન્દુ સમાજ અને મુસ્લિમ પરિવેશ જેવા બે અંતિમો ફિલ્મમાં અત્યંત બારીકાઈથી દર્શાવાયા છે. યુદ્ધના સીન્સ અલ્ટિમેટ. શાહિદ-રણવીર વચ્ચેની શાબ્દિક તડાફડી અને શારીરિક તનાતનીના જેટલા પણ દૃશ્યો છે એ બધ્ધાં જ પૈસાવસૂલ. ભારતભૂમિમાં અત્યંત ઉચ્ચ આદર્શો સાથે જીવતાં રાજા-રજવાડાં હતાં એ જાણીને એક ભારતીય તરીકે છાતી ગજગજ ફૂલી જાય એ પ્રકારની ફિલ્મ ભણસાલીસાહેબે બનાવી છે. રાજપૂતો અમથા અમથા જ વિરોધના વાવટા ફરકાવવા નીકળી પડ્યા, બાકી આ ફિલ્મમાં કંઈ જ વાંધાજનક નથી. ઉલ્ટાનું એમને ગર્વ થાય એ રીતે રાજપૂતી પરંપરાઓને દર્શાવાઈ છે. નિઃશસ્ત્ર કે ઘાયલ દુશ્મન પર પણ વાર ન કરવાની ઉદાત્ત પૌરુષી વીરતા હોય કે પછી દુશ્મન સૈન્યથી શીલની રક્ષા કરવા માટે જાતને અગ્નિશિખાઓમાં હોમી દેવાની નારીસહજ દૃઢતા હોય, ભણસાલીએ બધું દિલ પર ચોટ કરી જાય એ રીતે દર્શાવ્યું છે. ફિલ્મના અંતમાં બે સીન તો એવા છે કે જોતી વખતે અચૂક આંખમાં પાણી આવી જાય અને રુંવાડા ખડા થઈ જાય. એક, ખીલજીના દસ-બાર યૌદ્ધાઓ સામે એકલેહાથે ઝઝૂમતો રાજપૂત સેનાપતિ ગરદન કપાઈ ગયા પછી પણ હવામાં તલવાર વીંઝતો રહે છે, એ સીન, અને બીજો, દિલ્હીની વિશાળ ફોજ સામે સઘળું હારી ગયા બાદ ચિત્તોડની મહિલાઓ ‘જય ભવાની...’ના જયનાદ સાથે ભડભડ બળતા અગનકુંડમાં હસતી હસતી ઝંપલાવી દઈને સામૂહિક જૌહર કરે છે એ સીન. આફરિન. સેલ્યુટ. નતમસ્તક. આપઘાત કરવાની અન્ય રીતો પણ હતી ચિત્તોડની મહિલાઓ પાસે. ઝેર પી લેવાથી લઈને ગળે ફાંસો અને જળસમાધિ સુધીના વિકલ્પો હતા, પણ એ શીલવતિઓ આગમાં બળી મરવાનો સૌથી પીડાદાયક માર્ગ અપનાવે છે કે જેથી દુશ્મનોના હાથમાં એમનું શરીર આવે જ નહીં અને મર્યા બાદ પણ એમના શરીર સાથે કોઈ દુર્વ્યવહાર ન કરી શકે. વાત ફક્ત દુનિયા જોઈ-સમજી-માણી ચૂકેલી પુખ્ત મહિલાઓની નથી, અહીં તો દસ-બાર વર્ષની બાળાઓ પણ એમની માતાના હાથ પકડીને અગ્નિમાં સ્વાહા થઈ જતી બતાવાઈ છે અને પ્રેગ્નન્ટ મહિલાઓ પણ… પદ્માવતિની એક ઝલક મેળવવા માટે રીતસર ફાંફા મારતા ખીલજીને ચિત્તોડનું મહિલાવૃંદ છેવટ સુધી સફળ થવા નથી દેતું. આ સમગ્ર ઘટનાક્રમ અત્યંત સચોટપણે ફિલ્માવાયો છે અને મન પર ઊંડી છાપ છોડી જાય એવો બન્યો છે. ભણસાલીની અગાઉની ફિલ્મોની જેમ જ ‘પદ્માવત’માંય ફિલ્મનો ક્લાયમેક્સ જ ફિલ્મની હાઇલાઇટ બની જાય છે. તો આવી આ ક્લાસિક ફિલ્મ ‘પદ્માવત’ જોવા માટે મારી જેમ છેક મુંબઈ સુધી લાંબા ન થવું હોય તો ઇન્ટરનેટ પરથી ડાઉનલોડ કરીને કે પછી ટીવી પર આવે ત્યારેય સમય કાઢીને જોઈ જ લેજો. પાંચમાંથી ૪ સ્ટાર્સ તો આપવા જ પડશે. ભારતવર્ષના ઈતિહાસના એ બુલંદ પ્રકરણનો આ ફિલ્મી અવતાર ‘પદ્માવત’ છે જ એટલો રસપ્રદ.

દીકરી - વ્હાલનો દરિયો અને સ્નેહની સરિતા
 Shital Desai  
 3 April 2018  

દીકરી એ વ્હાલનો દરિયો નહિ,પણ સ્નેહની સરિતા છે. દરિયામાં તો માત્ર ને માત્ર ખારાજ જ રહેલી છે. જયારે સરિતા તો હરહંમેશ મીઠાશને જ વરેલ છે. દરિયામાં ઉચ્છુર્ગલતા અને ઉછાછણુપણું, છીછરાપણું તથા અભિમાન અને ગર્વિતા રહેલા છે. જયારે નદી એ તો સ્નેહ, પ્રેમ અને અનન્ય એવી સમર્પિતતાનું પ્રતિક છે સરિતા એ શૈલેજા-શૈલપુત્રી અને શૈલઆત્મજા છે. જે સદૈવ સાગરને સમર્પિત થવાને ઉત્સુક અને તત્પર છે.સાગરમિલન માટે તત્પર એવી સરિતા એક વખત તેના પિતૃગૃહે નીકળ્યા પછી ક્યારેય પણ એના પિતૃગૃહ પરત ફરતી નથી કે એના પિતાનું મુખ પાછી વળીને જોઈ શક્તિ નથી. સાગર મિલનને ઉત્સુક એવી સરીતા સાગરમાં પોતાની જાતને સંપૂર્ણપને ઓગળીને પોતાની મીઠાશના સ્વતંત્ર અસ્તિત્વને અને સ્વતંત્ર ઓળખને પણ જડમૂળથી વિલોપ કરી દે છે અને સાગરની ખારાશને પોતાની ઓળખ અને પોતાનું અસ્તિત્વ બનાવી દે છે. સરિતાની સંપૂર્ણ સમર્પિતતા અને એના અસ્તિત્વ અને ઓળખની મીઠાશને પ્રાપ્ત કર્યા પછી પણ સાગર પોતાની ખારાશ છોડીને સરિતાની મીઠાશને અપનાવી શકતો નથી. સરિતાની જેમ જ દીકરી પણ સંપૂર્ણ સમર્પિત થઈને પોતાનું સ્વતંત્ર અસ્તિત્વ અને ઓળખને વિલોપીત કરી દે છે. ઓગાળી દે છે. દીકરીએ ઘરના ઉંબરે મુકેલ દિવાસમાન છે કે જે ઘરની અંદર અને ભાર એમ બંને તરફ પ્રકાશ પાથરે છે અને છતાં એ દીવાની સ્વયંની નીચે તો એક પ્રકારનો ગૂઢ અંધકાર જ છવાયેલ છે એમ જ દીકરીને પણ પૈતૃકગૃહ અને સ્વસુરગૃહ એમ બંને પરિવારોની જવાબદારી વહન કરવાની અને બંને પરિવારોને ઉજાગર કરવાની અને બંને કુળના સંસ્કારોને દિપાવવાની કળા જન્મજાત હસ્તગત હોવા છતાં પણ એ દીકરીના સ્વતંત્ર અસ્તિત્વ અને સ્વતંત્ર ઓળખ તો ગૂઢ અંધકારમય જ હોય છે. અને એની સ્વતંત્ર ઓળખ અને અસ્તિત્વ તો અમાવસ્યાના ઓઠા હેઠળ જ રહેલ હોય છે અને જવાબદારી અને દાયિત્વનું ગ્રહણ અને સદૈવ ગ્રસી રહ્યું છે અને રીતરસમોના ધુમ્મસ હેઠળ એની ઓળખ અને અસ્તિત્વ ઔસબિંદુમાફક ક્યાંય ઓઝલ થઇ ગયેલ હોય છે. દીકરીને તો હરહંમેશ અન્યનો પડછાયો અને પડઘો બનીને જ સંતૃપ્તિ માનવી પડતી હોય છે પરંતુ એ દીકરીના મનોજગતમાં તો પોતાની એક આગવી ઓળખ અમીટ છાપ અને પોતાનું આગવું અને સ્વતંત્ર અસ્તિત્વ ઉભું કરવાની અદમ્ય એવી રહેલી ચાહત રહેલી જ હોય છે. એના મનોવિશ્વમાં અન્યના ઉદાહરણ કે અન્યોએ ચીતરેલા ચીલાચાલુ ચીલા ઉપર ચાલવાનું નહિ. પરંતુ અન્યોને માટે પોતાનું ઉદાહરણ પુરૂ પાડવાની વણખેડાયેલ માર્ગ ઉપર પોતાની આગવી અને અનન્ય અને નીતનવી એવી કેડીઓ પોતાના આત્મબળના પ્રભાવે દાન્કારવાની તમન્ના રહેલી જ છે એને અન્યનો પડછાયો કે અન્યનો પડઘો બની માત્ર જ બનીને નથી રહેવું. એને તો આકાશને આંબવું છે અને પોતે જ પોતાની સંગત અને સોબતને માણવી છે અને પોતે જ પોતાના ઉદાહરણ બનવું છે. મુક્ત ગગનમાં વિહાર કરવા ઇચ્છનાર દીકરીને આકાશ તો પુરૂ પાડવામાં આવે છે પણ એની પાંખો કાપીને એને પરાસ્ત કરી એની પાસેથી એ આકાશ ઝુંટવી લેવામાં આવે છે. એનું વ્યત્ક્તિત્વ, અસ્તિત્વ અને ઓળખ તો સદૈવ જવાબદારીઓ, ફરજો, દાયિત્વ, રીતરીવાજો-રસમો=સમાજ અને નીતિનિયમોના પાંજરામાં નજરકેદ થયેલ હોય છે અને પાંજરૂ આખરે તો પાંજરૂ છે, ભલે પછી એ પાંજરૂ સુવર્ણનું કેમ ન હોય અને હીરામોતી અને રત્નોથી જડિત કેમ ન હોય! કહેવા પૂરતા તો દીકરીના બે ઘરો છે અને તે બબ્બે ઘરોની રાજરાણી અને માલકિન છે પરંતુ વાસ્તવમાં તો આ બંનેમાંથી એક પણ ઘર એનું હોતું નથી એ એક કટુ અને દર્દસભર સત્ય છે. આ બંને ઘરો પૈકી એક ઘર એનું પૈતૃઘર છે જ્યાં તેનો જન્મ થયો તેનું બાળપણ તાસણ્ય અને યુવાનીનાં કેટલાક વર્ષો વીત્યા, જ્યાં તે ચાલતા-બોલતા શીખી, જ્યાં તેના અસ્માનો અને સ્વપ્નાંઓ તાણા-વાણાની જેમ ગૂંથાયેલ છે. જે એના અને એના અસ્તિત્વથી અભિન્ન છે. અને બીજું શ્વસુર ગૃહ કે જ્યાં કુમકુમ પગલા થકી પ્રવેશી તેણે સમગ્ર જીવન વ્યતિત કરવાનું છે. પરંતુ આ બંને પૈકી  એક પણ ઘર તેનું હોતું જ નથી તેથી જ દરેક દીકરીએ લગ્ન પહેલા જ પોતાની સ્વતંત્ર આર્થિક ક્ષમતા અને સદ્ધરતા પ્રાપ્ત કરવી તેમજ પોતાની આર્થિક ક્ષમતા થકી સ્વયંને માટે સ્વયંનું ને માત્ર સ્વયંનું જ કહી શકાય તેવું ઘર ખરીદી લેવું જોઈએ. જેથી સ્વમાનભેર અને ગર્વ પૂર્વક પોતાને માટે પોતાનું ઘર હોવાનું અનુભવી શકે અને અન્યોને જતાવી શકાય.ગર્ભપાત-અર્બોશન કે હત્યા ફક્ત ભ્રુણની જ થતી હોય છે એવું નથી. જીવનની દરેક ક્ષણે અને જીવનનાં અંતિમ શ્વાસ સુધી દીકરીનો ગર્ભપાત, અર્બોશનઅને હત્યા નિરંતર થતી રહેતી હોય છે. ગર્ભપાત, અર્બોશન અને હત્યા થાય છે એની ભાવનાઓની, એની લાગણીઓ, માન્યતાઓની એના ગમા-અણગમાઓની, એની ઓળખ અને એના વ્યક્તિત્વની એના અસ્તિત્વની એની સ્વતંત્રતની, મનની મોકળાશ અને હળવાશની શારીરિક અને માનસિક પ્રસન્નતા અને શાંતિની પણ હરદિન હરક્ષણ હત્યા નિરંતર થતી જ હોય છે અને આ વણજાર વણથંભી રીતે અવરિત જીવનપર્યાંત ચાલુ જ રહે છે. તેને હરદિન હરક્ષણ તેનું મૃત્યુ થતું જ રહેતું હોય છે. અને હર એક મૃત્યુ માંહેથી એને ફરી એક વખત ફોનિક્ષ પક્ષીની જેમજ પોતાની જ રાખમાંથી ઉત્પન્ન થવું પડતું હોય છે. ફરીથી એક નવા જ મૃત્યુના મિલનના કાજે.દીકરી તો જીવનનું ભારણ નહી પણ જીવનનું કારણ છે અને જીવનને તારનાર છે દીકરી તો જીવનબાગનો ગુલમહોર છે દીકરી તો પારીજાત અને રાતરાણી સમી છે જે જીવનને સતત પોતાની મહેકથી મહેકાવતી રહે છે. દીકરી તો સુરજ સમાન તેજસ્વી છે. જે પોતે અવિરત સળગતી રહીને જીવનને પ્રકાશિત કરતી રહે છે. દીકરી તો ધૂપ્રવી અને કપૂર છે જે પોતાના અસ્તિત્વ અને ઓળખને મિટાવીને પણ જીવનની પ્રત્યેક પણને પોતાની ધુમસેરો થકી મઘમઘ કરતી જ રહે છે.દીકરી તો દીવાદાંડી છે જે અમાવસ્યાની કાજલઘરી કાળરાત્રિએ તોફાની સમુદ્રની મઝધારમાં જળના વિપરીત પ્રવાહ અને પવનની વિરુધ્ધ દિશામાં એ ખલાસી વિના પણ નૈયાને કિનારે પહોંચાડે છે.દીકરી તો પિતાનું અસ્તિત્વ છે પિતાનું હૈયું છે પિતાના શ્વાસોચ્છવાસ છે દીકરી માતાનું પ્રતિબિબ અને માતાપિતાના અસ્તિત્વ, વ્યક્તિત્વ, વિચારો અને સંસ્કારો, જીવનના દ્રષ્ટિકોણનું દીકરી માતાપિતાના હૈયાનો હાર છે. દીકરી પીતાન હિમ્મત છે તો માતાની ટેકણ લાકડી છે. દીકરી એ તો મહેંદીના પાન સમાન છે જે પોતાની સ્વતંત્ર અને આગવી ઓળખ અને પોતાનું સ્વતંત્ર આગવું અને અનન્ય અસ્તિત્વ સંપૂર્ણપણે ગુમાવીને પણ અન્યોના જીવનમાં અવિરતમેઘધનુષી રંગો ભરતી જ રહે છે દીકરી એ ચંદન સમાન છે જે પોતે સતત ઘસાતું રહેતું હોવા છતાં અન્યોને તો શ્વાસ જ પ્રદાન કરે છે. દીકરી શેરડીના સાઠા જેવી નિર્મળ છે જેને સતત કાપતા રહેવા છતાં પણ અન્યોના જીવનમાં મીઠાસ પ્રતિપાદિત કરવનો પોતાનો ગુણ ક્યારેય પણ છોડતી નથી.દીકરી એ કોઈ વસ્તુ, શો-પીસ કે ફર્નિચર નથી કે જેને અન્યને દાનમાં આપવાની હોય એટલે કન્યાદાન એવો શબ્દો તો સદંતર અસ્થાને જ છે પરંતુ લાગણી વેદી ઉપર અગ્નિ સાક્ષીએ પિતા જયારે પોતાની દીકરીનો હાથ એના ભાવી જમાઈના હાથમાં સોંપે છે ત્યારે એનામાં એક વિશ્વાસ મુકે છે, કે જે આજ સુધી જાંજરની ઘુઘરીઓ થકી પોતાના સમગ્ર ઘર અને જીવનને ઝંકૃત કરતી, ઝરણાની જેમ ખડખડ વહેતી મારી આત્મજા મારા જીવન આકાશ ને કોકિલ કંઠથી કલરવથી જીવંત અને ભર્યુંભર્યું બનાવનાર એ મારી દીકરી કે જે મારૂ અને મારા પરિવારનું અભિમાન મારી જવાબદારી મારી નિયતિ મારી ગરિમા અને મારું માન-સન્માન રહી છે. એ દીકરી હવે આપના પરિવારની ઈજ્જત અને મોભો છે અને એના આત્મ ગૌરવ, આત્મ સન્માન  અને સ્વાભિમાન ને ઠેસ કે હાનિ ન પહોંચે અને એની ગરિમાને હાની ન પહોંચે એ હવે આપનું કર્તુત્વ છે અને દાયિત્વ છે. એને માત્ર અને માત્ર રીતરીવાજો અને ફરજોમાં કેદ કરવાને બદલે એનો આત્મવિકાસ સાધવાની તકો પૂરી પાડવી અને મુક્તપણે વ્હ્ર્વાને મુક્ત ગગન સોંપવું અને એના માટે એની માં મર્યાદા આત્મવિશ્વાસ, આત્મસન્માન, સ્વમાન અને સ્વભિમાન ને માન આપવું અને એને વિચારો એની માન્યતાઓ ગમા-અણગમાઓ એની સંવેદનાઓ, સ્પંદનો, લાગણીઓ અને ભાવનાઓને એની એક સ્વતંત્ર અને આગવી તથા અનન્ય ઓળખ તેમજ અલગ અને આગવા અસ્તિત્વનો સ્વીકાર કરી એને યથાયોગ્ય ગૌરવ અને મન-સન્માન પ્રધાન કરવા એનાં આત્મવિશ્વાસ, આત્મબળને ખંડિત ન કરતા એમાં ઉત્તરોત્તર વધારો નિરંતર અને અવિરત થતો રહે એવા પ્રયાસો કરવા, એની હિંમત બની રહેવું, એની પૈતૃકગૃહે અધૂરી રહેલી ઈચ્છાઓ અને સ્વપ્નોને સાકાર કરવાનો અવિરત પ્રયત્નો કરવા તેમજ સુખ એને પિતૃગૃહે પ્રાપ્ય નથી થઈ શક્યું એ સુખ તેમજ જે સુખ અને શાંતિની એ હક્કદાર છે એ સુખ, શાંતિ અને નિરંતર અને અવિરતપણે મળતાં રહે એ હવે આપનું દાયિત્વ છે. અનંતકાળથી ઋજુતા અને મૃદુતાને વરેલી દીકરી સ્વભિમાન અને કાલિકા પણ બનવાનું સામર્થ્ય અવશ્ય ધરાવે જ છે તેથી એનાં સંસ્કાર, સહનશીલતા અને ધૈર્યને ક્યારેય પણ કસોટીની એરણ ઉપર ચઢાવવાનું ભૂલ કરશો નહીં અને જો તેવી અને જો એવી ભૂલ કરશો તો તમારી માત્રને માત્ર પશ્ચાતાપ સિવાય કંઈજ બાકી રહેશે નહી. મારી લાડકવાથી દુધમાં સાકર ભલે તેમ પોતે ઓઝલ થઈને મીઠાસ ધોળવાનો ગુણ તો ધરાવે જ છે પણ અગર આપ દૂધમાં પડેલ માખી માફક એને કાઢવાનો પ્રયત્ન કરશો તો પછી એ રાની લક્ષ્મીબાઈ બનીને રણશીંગુ, ફૂંકતાપણ એ અચકાશે નહી અને આપની સામે યુધ્ધે ચડી આપને પરાસ્ત કરવાનું સામર્થ પણ એની પાસે છે જે તેથી જ મારી દીકરીમાં સરસ્વતિ, લક્ષ્મી કે શક્તિને નિહાળવી કે પછી એનામાં ચંડિકા અને કાલિકાનું નિરૂપણ અને આરોપન કરવું એ માત્ર અને માત્ર આપના જ હાથની વાત છે અને એની પસંદગીનો અવકાશ પણ આપના જ પક્ષે છે.દીકરી એ સાપનો ભારો, અભિષાપ કે વિષનો પ્યાલો નથી, પરંતુ દીકરી તો નીલકંઠની જેમ સ્વયં વિષપાન કરીને જગત અને અન્યોના જીવનમાં અમૃતની લાહણી કરે છે અને એમના જીવનને ચિરકાલીન અમરત્વ પ્રદાન કરે છે. દીકરી એ ખરેખર ગર્વ અને અભિમાન, સ્વાભિમાન, આત્મસન્માન, આત્મગૌરવ આત્મબળ અને આત્મવિશ્વાસ જ છે અને નહિ કે એનાથી કઈ જ ઉતરતું નથી.